Group Blog
 
<<
มีนาคม 2554
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
10 มีนาคม 2554
 
All Blogs
 
ตอนที่ 142 - พ่อมดเจ้าเสน่ห์ "คิมฮยองจุง"

ด้านหน้าอพาร์ทเม้นท์ของฮวางโบ

ทัน ทีที่ฮยอนจุงจอดรถสนิท ฮวางโบก็เปิดประตูออกและรีบลงไปจากรถโดยไม่พูดไม่จา เขานั่งมองตามเธอไปโดยไม่สามารถจะเอ่ยปากอะไรออกมาได้ หญิงสาวยังคงมีสีหน้าที่ดูเย็นชาขณะที่ก้าวเดินอย่างเร่งรีบเข้าไปในตัวตึก เขาทำได้แต่เพียงลงมายืนมองภรรยาอยู่ข้างรถ และเมื่อเห็นเธอก้าวเข้าไปในลิฟท์โดยสารเรียบร้อย เขาจึงกลับเข้ามานั่งในรถด้วยใบหน้าที่ดูหดหู่และถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะก้มลงเอาศีรษะตัวเองโขกกับพวงมาลัยแล้วพร่ำบ่นและด่าทอตัวเองอยู่ อย่างนั้น



“ฮาาา ~~~... คิมฮยอนจุง นายจะแก้ไขเรื่องนี้ได้ยังไงล่ะเนี่ย?”

เขาพูดไปก็เอามือทึ้งผมตัวเองไปด้วย “อ้ากกกกส์ !!!!! นายเสียสติไปแล้วรึไง?ฮืม คิมฮยอนจุง ปีศาจผีบ้าที่ไหนมันสิงนาย??? หา??? นี่ชั้นกำลังจะตาย ก็เพราะการกระทำบ้าๆของนาย!! ก่อนหน้านี้ ก็มีปัญหายุ่งยากพออยู่แล้ว ทำไมนายถึงต้องเอาปัญหามาเพิ่มให้ชั้นอีก (วะ)?? “


เขาอารมณ์ เสียกับตัวเองอยู่อย่างนั้น “ป่านนี้ บูอินคงจะเข้าไปร้องไห้อีกรอบแหงๆ โธ่ว้อย ชั้นกำลังจะบ้าตาย ไอ้ฮยอนจุง ไอ้เอฟ-11 นายจะทำยังงายยย บอกมาซิ?ฮืม?”


ภายในอพาร์ทเม้นท์ของฮวางโบ

เธอ เดินไปหยิบกล่องนมในตู้เย็น แล้วยกขึ้นมาดื่มโดยไม่เทใส่แก้ว จากนั้นก็เทนมลงบนอุ้งมือเล็กน้อยแล้วยื่นลงมาให้เจ้าเหมียวที่กำลัง คลอเคลียอยู่ที่เท้าของเธอ


“หิวอีกแล้วเหรอ? ชั้นให้แกกินอาหารไปแล้วนี่นา.”

หลัง จากที่เธอเดินไล่ต้อนแมวเหมียว และสุนัขที่กำลังวิ่งเล่นกันอยู่ในห้องรับแขกให้ไปอยู่ที่ห้องนอนเล็กเรียบ ร้อย เธอก็กลับมานั่งพักที่โซฟา ระหว่างนั้นก็ก้มหน้าลงพินิจพิจารณาที่หลังมือของตัวเอง

“...มือของชั้น มันก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วนะ”หญิงสาวรำพึงออกมาเบาๆก่อนจะคิดต่อไปในใจว่า

”นี่ชั้นดูแก่กว่าอายุจริงๆนะหรือ? ใช่สินะ...ชั้นไม่เคยได้ยินเธอพูดเลยนี่...ว่าชั้นดูเด็กกว่าอายุ...” เธออดละอายใจไม่ได้ ขนาดสามียังมองเธอขนาดนี้ แล้วคนอื่นล่ะ...จะมองเธอเป็นแบบไหนกัน

เธอ ถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วก็ลุกขึ้นเดินตรงไปที่ห้องน้ำ และมาหยุดยืนมองเงาสะท้อนของตัวเธอจากกระจกบานใหญ่ จากนั้นก็เอามือมาจับที่ผมของตัวเองแล้วลองทำทรงผมต่างๆดู


”หรือว่าชั้นควรจะไปตัดผมสั้นดีนะ?”

หลังจากวุ่นวายกับทรงผมอยู่พักนึง หญิงสาวก็เปลี่ยนมาเพ่งมองสำรวจใบหน้าตัวเองจากในกระจก

”มันเป็นเพราะว่าชั้นน้ำหนักลดลงรึเปล่านะ...? ชั้นว่าชั้นมีริ้วรอยเพิ่มขึ้น...”

หญิงสาวถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่จากนั้นจึงเดินไปเปิดน้ำอุ่นใส่อ่างเพื่อเตรียมไว้ลงไปนอนแช่

เธอ ทรุดตัวลงกับพื้นระหว่างที่รอน้ำไหลลงอ่าง ในตอนแรกก็มองจ้องพื้นไปเรื่อยเปื่อย แต่ไม่นานนักจู่ๆน้ำตาของเธอก็ไหลออกมา หญิงสาวหายใจแรงๆพร้อมกับยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาด้วยความน้อยใจ


”นี่ มันน่าสมเพสสิ้นดี...ใช่สิ ชั้นยอมรับว่าอายุอานามก็ไม่น้อยแล้ว...ไม่ว่าชั้นจะพยายามมากแค่ไหน ชั้นก็ไม่มีทางจะหน้าเด็กลงมาเท่ากับเธอได้...จากนี้ไป ชั้นจะไม่ชายตามองพวกครีมชะลอวัย ลบริ้วรอยอะไรแบบนั้นอีกแล้ว...แน่ละสิ..ชั้นพนันเลยว่าเธอคงจะตื่นเต้นดี๊ ด๊าอยากจะให้มีสาวๆผิวตึงเปรี๊ยะมาอยู่ข้างๆมากเลยใช่มั้ย..โธ่เอ๊ย ยัยพวกนั้น ไม่แก่มั่งให้มันรู้ไปชิ!”


เธอก้าวลงไปนอนแช่ในอ่างอาบน้ำ มองจ้องไปเพดานด้วยสีหน้าที่ดูไม่มีชีวิตชีวา สักพักใหญ่เธอก็นึกขึ้นมาในใจว่า

“เจ้า ทากทะเลจอมขี้เกียจ...เจ้าแพ็ทริค เจ้าดาวลงพุง....มิสเตอร์แครบ จอมงก...บ้าบอจริงๆเลย...เฮ้อ...ไปดูการตูน สปองค์บ๊อบแก้เซ็งดีกว่า...”


ว่าแล้วเธอก็ลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำสวมเสื้อคลุมพร้อมกับหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นมาโพกศีรษะก่อนจะเดินออกไปที่ห้องนั่งเล่น

ในขณะเดียวกันรถของฮยอนจุงยังคงจอดอยู่ด้านหน้าอพาร์ทเม้นท์

เขานั่งนิ่งเงยหน้ามองขึ้นไปที่ห้องของฮวางโบ แล้วถอนหายใจเฮือกๆอยู่หลายรอบก่อนจะตัดสินใจก้าวออกมาจากรถ

” ชั้นไม่สามารถจะกลับไปในสภาพแบบนี้ได้...ชั้นควรจะทำตัวให้สมกับเป็นลูก ผู้ชายตัวจริงและแก้ไขสถานการณ์นี้ให้ได้ ถึงแม้ว่าจะถูกบูอินกระหน่ำตีจนน่วมก็ตาม.”

เขานึกต่อไปด้วยสีหน้าหดหู่ว่า “แต่ว่า...มันจะดูเป็นลูกผู้ชายจริงรึเปล่านะ..ถ้าถูกภรรยาตัวเองตื้บอ่ะ...T_T?””


ระหว่างที่อยู่ในลิฟท์โดยสาร มือข้างนึงของฮยอนจุงก็ขยับลูบคลำกล่องเล็กๆที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงพร้อมกับนึกไปด้วยว่า

”ชั้นไม่สามารถจะให้อะไรเธอได้เลย...เพราะว่าเราแต่งงานกันอย่างรวดเร็วและกะทันหันมากๆ...”

หลังประตูลิฟท์เปิดออกที่ชั้น 15 ชายหนุ่มก็เดินตรงไปหยุดยืนที่หน้าประตูห้องของฮวางโบ

เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะยกมือขึ้นเพื่อมากดรหัสผ่านเข้าห้อง แต่เขาก็หยุดชะงักด้วยความลังเลใจ


”ถ้า เกิดเธอไม่ยอมพูดกับชั้นล่ะ...? บูอินยิ่งดูน่ากลัวเวลาที่เธอโมโหสุดๆด้วย เธอจะจับเราทุ่มมั๊ยนั่น พระเจ้า ช่วยคุ้มครองลูกด้วยนะ...”


ในที่สุดเขาก็รวบรวมความกล้าที่มีทั้งหมดในตัว ก่อนเอื้อมมือไปกดรหัสเข้าห้อง....

ภายในห้องของฮวางโบ

ฮยอน จุงซึ่งเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ยืนแอบมองอยู่ตรงโถงด้านหน้าและพบว่า ฮวางโบซึ่งอยู่ในชุดเสื้อคลุมและมีผ้าขนหนูโพกศีรษะกำลังนอนดูทีวีอยู่บน เก้าอี้ด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย


”เอ...บูอินไม่ได้ร้องไห้นี่นา...ขอบคุณพระเจ้า!! นี่แหละเมียช้านน เธอแกร่งเกินร้อยจริงๆ...”เขายิ้มด้วยความโล่งอก


เมื่อ คิดดังนั้นแล้ว เขาก็ค่อยๆขยับเข้ามาใกล้ๆคุณภรรยาอย่างเงียบๆ แล้วแอบส่องดูสีหน้าของเธออีกครั้งเพื่อประเมินสถานะการณ์ก่อนจะเกิดสถานะ การณ์ฉุกเฉิน


จู่ๆหญิงสาวก็เริ่มระเบิดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “หุหุ งี่เง่า จริงๆเล้ย ! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”


คุณสามีชำเลืองมองไปที่ทีวี จึงเห็นว่าเธอกำลังดูการ์ตูน “Sponge Bob Square Pants” อยู่


เขาแอบยิ้มที่มุมปากก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆเก้าอี้ยาว แล้วก็นั่งดูการ์ตูนเนียนๆไปพร้อมกับเธอด้วย


ไม่นานนักก็เริ่มมีเสียงหัวเราะของชายหนุ่มแจมขึ้นมา “หุหุ ขำกลิ้งเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

เธอหุบยิ้มแล้วหันไปเหวี่ยงสายตามองสามี...(นี่อะไรของเธอกันน่ะ แอบมานั่งขำตั้งแต่เมื่อไหร่กัน)

ฮยอนจุงตีหน้ามึนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พร้อมกับชี้ไปที่จอทีวี “ฮ่าฮ่าฮ่า...ดู เจ้าอ้วนแพทริคสิฮะ ฮ่าฮ่าฮ่า...”


ฮวางโบมองเขาด้วยสีหน้าเย็นชา...

ฮยอนจุงตอนนี้กำลังอินกับการ์ตูนสุดๆ “พวกนี้จะต้องเป็นพวกที่งี่เง่าที่สุดในโลกแน่ๆเลยอ่ะ...ตลกเป็นบ้าเลย...หุหุ ฮ่าฮ่าฮ่า...”


“.........................”(ยังไม่หยุดขำอีก เดี๋ยวสวยแน่)

“ใครเป็นคนพากษ์เสียงเจ้าแพลงตอนนะ? มุขมันหักมุมสุดๆเลยอ่ะ! …ฮ่าฮ่าฮ่า “เขานั่งขำกับการ์ตูนและหัวเราะไม่หยุดจนต้องเอามือมากุมท้อง


“.........................”


“ว้า ว...นั่นมันมิสเตอร์แครบนี่นา...ตอนนี้ผมชักจะอยากรู้สูตรลับของ Krabby Patty ขึ้นมาแล้วล่ะฮะ ! ผมต้องรวยเละแน่ๆ ถ้าได้เปิดร้านแฟรนไชส์ Krusty Krab อ่ะ”


“.........................”

“โอ..ไม่นะ แพทริค..ฮ่าฮ่าฮ่า.”หลังจากขำแตกไม่หยุดมาพักใหญ่ ฮยอนจุงถึงนึกขึ้นได้ ชำเลืองมองไปทางฮวางโบซึ่งทำให้เขาถึงกับชะงักนิ่งแข็งทื่อเป็นรูปปั้นไปใน ทันทีเมื่อได้สบสายตาเพชฌฆาตของภรรยาคนสวย(แต่ดุ) ซึ่งมองจ้องมาพักนึงแล้ว...



ฮยอนจุงหุบยิ้มทำที (หา! ตายล่ะหว่า ขำจนลืม...ว่าจะมาง้อเมีย)...


ในที่สุดหญิงสาวก็ทนไม่ไหวเอ่ยปากถามเสียงห้วนๆว่า ”นี่เธอมาทำบ้าอะไรตรงนี้?”


.”เอ่อ คือว่า..คือ .ผมก็แค่..”เขาเกาหัวตัวเองเพราะคิดไม่ออก .(เอาไงดีวะ ตรู)


เธอ ตะโกนเสียงเข้ม “ถ้าจำไม่ผิด ชั้นจำได้ว่า ชั้นบอกให้เธออย่ามาเกะเกะขวางหูขวางตาต่อหน้าชั้นสักพักนึงน่ะ แล้วนี่มันอะไรกัน ใครอนุญาต?”


คุณสามีเหลือบตาลงต่ำ...ก่อนจะเหลือบกลับขึ้นไปมองหน้าภรรยาครู่นึง...จากนั้นก็ขยับตัวไปอยู่ทางด้านหลังของเธออย่างรวดเร็ว


หญิงสาวทำหน้านิ่วมองตามแล้วถามว่า “เธอมาที่นี่ทำไม หา?”


“ก็...มาอยู่ข้างหลังคุณไงฮะ”


หญิงสาวมองดูคุณสามี แต่เขารีบกระโดดแอบไปอยู่ด้านหลังโซฟาแล้วบอกว่า

”คุณอยู่ตรงนั้น ไม่ต้องขยับไปไหนนะ ผมจะอยู่ข้างหลังนี่หล่ะ คุณจะได้ไม่เห็นหน้าผม”


“นี่เธอกำลังเล่นตลกอะไรกับชั้นฮึ ไม่ขำหรอกนะ?”


เสียงของคุณสามีซึ่งพยายามก้มศีรษะซ่อนอยู่ด้านหลังโซฟาตอบกลับมา
ว่า..”.ไม่ฮะ..นี่ผมกำลังซีเรียสอยู่นะเนี่ย...”


“แบบนี้อ่ะนะ ซีเรียส?”


“นี่ แหละฮะ ซีเรียส ก็คุณเป็นคนบอกผมเองว่า ไม่ให้ผมมาอยู่ต่อหน้าคุณ คุณจะได้ไม่เห็นผม เพราะตอนนี้ผมอยู่ข้างหลังคุณ...เห็นม่ะ ผมทำตามที่คุณบอกทุกอย่าง ...”


ฮวางโบเอนตัวกลับลงไปนอนตรงโซฟา แล้วบอกว่า “งั้นเหรอ ชั้นนึกว่า เธอจะเล่นซ่อนแอบ... ถ้างั้น..อย่ามองขึ้นมาเชียวนะ..แล้วก็อย่าแหยมหน้าออกมาให้ชั้นเห็นด้วย ล่ะ...ชั้นกำลังใช้ความคิดอะไรบางอย่าง”


“คิดเรื่องอะไรหรือฮะ หรือว่า..คิดถึงผม?” เขาโผล่หน้าขึ้นมาพร้อมกับแลบลิ้นทำหน้าทะเล้น


แต่สิ่งที่เขาทำมันไร้ผล .เธอนิ่งเงียบไม่ตอบ..


เขายังคงมองเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น “คุณกำลังคิดอะไรอยู่ฮะ?”


“.........................”...


“ไม่เอาน่า บอกผมหน่อยสิฮะ คุณกำลังคิดอะไรอยู่เหรอ น่านะ บูอิน บอกผมหน่อยสิฮะ ผมอยากรู้?”


หญิง สาวลุกขึ้นมานั่งพร้อมกับร้องโวยขึ้นมาว่า “ขอร้องล่ะ เงียบหน่อยๆได้มั้ย? ชั้นจะคิดอะไรออกได้ไงในเมื่อเธอยังพูดกับชั้นไม่หยุดอย่างนี้อ่ะ?”


“โอเค..งั้นก็คิดไปนะฮะ...ผมจะนอนกลิ้งเล่นแถวๆนี้แล้วกัน...”


หญิงสาวเหวี่ยงสายตาใส่คุณสามี ก่อนจะเอามือตบลงไปที่หมอนแรงๆแล้วจึงเอนตัวลงนอนอีกครั้ง...


เขาขยับตัวมาหมอบอยู่ข้างๆโซฟา แอบชำเลืองดูภรรยานิดนึง...ก่อนจะหันไปดูการ์ตูน Sponge Bob ในทีวีต่อ


ขณะ ที่ดูเขาก็หลุดขำออกมาอีกจนได้ “หุหุ ..!!!” แต่ก็รีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองพร้อมชำเลืองมองสังเกตอาการของเธอ ซึ่งตอนนี้กำลังนอนถอนหายใจเฮือกๆอยู่...

เมื่อรายการจบลง หญิงสาวกดรีโมทเพื่อปิดทีวี แต่ยังคงนอนหลับตานิ่งอยู่อย่างนั้น


ฮยอนจุงนั่งมองดูเธออยู่สักพัก แล้วจึงลุกขึ้นเดินไปที่ห้องน้ำ แต่เพียงชั่วครู่เขาก็เดินกลับมาพร้อมกับมีของถือติดมือมาด้วย


ไม่นานนักหญิงสาวก็ต้องลืมตาขึ้นมาเนื่องจากรู้สึกถึงสัมผัสของอะไรบางอย่างบนศีรษะของเธอ


“เธอกำลังจะทำอะไรน่ะ?”


“คุณจะนอนหลับไปทั้งๆแบบนี้ไม่ได้หรอกนะฮะ”

เขา บอกเธอด้วยน้ำเสียงแสดงความห่วงใย ขณะที่เอื้อมมือไปแกะผ้าขนหนูที่โพกศีรษะของเธอออก จากนั้นก็เอาไดร์เป่าผมที่เขาหยิบมาจากห้องน้ำมาเป่าผมให้เธอ โดยไม่ใส่ใจว่าเธอยังโกรธเขาอยู่หรือไม่


“.........................”


ฮวางโบแทบจะใจอ่อนยวบ จนเกือบจะยอมยกโทษให้คุณสามี เธอพยายามพึมพำราวกับสะกดจิตตัวเองว่า” ชั้นกำลังโกรธเขาอยู่! …โกรษจริงๆนะ โกรธมากด้วย”..(โอว...เขาเป่าผมให้ชั้นด้วย เชอะ ลูกไม้ตื้นๆ)


“ไม่ นะฮวางโบ ไม่ได้นะ..เธอห้ามใจอ่อนเด็ดขาด ตอนนี้ชั้นไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าเขา! ยิ่งเห็นหน้าเขามากขึ้นเท่าไหร่ ชั้นก็ยิ่งรู้สึกโกรธเขามากขึ้นเท่านั้น...มันจะเป็นการดีกว่าที่จะไม่เจอ หน้าเขาในตอนนี้”


“.........................”


เธอพยาพยายามแสดงสีหน้า ว่ายังไม่หายโกรธและนึกในใจว่า..(นึก ว่ามุขตื้นๆแบบนี้ จะเอาตัวรอดได้เหรอ เชอะ ทำเป็นมาพูดดี เอาอกเอาใจ นึกว่าชั้นจะให้อภัยง่ายๆละสิท่า ชั้นคงจะไม่โกรธนานขนาดนี้ ถ้าเธอไม่ตอกย้ำชั้นด้วยคำพูดแบบนั้น อะไรบ้างนะ? ริ้วรอยใต้ดวงตาบ้างละ? เส้นเลือดปูดที่หลังมือบ้างละ?? พลังหมัดของชั้นมันหนักบ้างล่ะ? ฮึ...เธอเคยโดยชั้นชกจริงๆตอนไหนกันเหรอ?)


“.........................”


ฮวางโบยังคงไม่ใส่ใจกับการกระทำของเขา (ชั้นจะคอยดูว่า เธอจะง้อและอ้อนวอนชั้นได้ซักกี่น้ำ ยังไงคราวนี้ชั้นไม่ยอมให้ง่ายๆหรอก!)


“.........................”


(พูด กันตามตรงเลยนะ แค่นี้ชั้นก็น่ารักพออยู่แล้ว แล้วเธอยังต้องการอะไรอีก? หา? อืมม..ชั้นรู้ว่าชั้น “ทำท่าน่ารัก” ไม่เก่ง...แล้วเสียงของชั้นมันก็ออกจะแหบด้วย ส่วนหมัดของชั้นมันก็ออกจะหนักไปหน่อย...งานอดิเรกของชั้นก็แค่การหักข้อ นิ้วเล่น...และบางครั้งก็ชั้นก็ชอบบิดคอให้ตัวเองและคนอื่นเป็นการแก้ เมื่อย...โอเค...อันนั้นมันอาจจะออกแนวโหวนิดส์นึง...เฮ้อ..) รำพึงเสร็จเธอก็อดเธอถอนหายใจไม่ได้


ระหว่าง นั้นเขาก็เป่าผมให้เธอเสร็จเรียบร้อย จึงจัดแจงวางไดร์ไว้บนโต๊ะกาแฟตัวเล็กแล้วนั่งจ้องฮวางโบนิ่งๆอยู่ครู่นึง ก่อนจะเอ่ยปากออกมา

”ผมรู้ว่าที่ผมทำไปมันผิด...ผมคิดว่าตอนนั้นผมคงโมโหและหึงคุณมากไปหน่อย ดังนั้น ได้โปรดเข้าใจ....และอภัยให้ผมด้วยนะฮะ..


แต่หญิงสาวยังคงนอนนิ่งเงียบคิดต่อไปว่า (เธอ เคยบอกว่าอายุที่แตกต่างกัน 6 ปีมันเป็นเรื่องจิ๊บๆ...แต่มันไม่ใช่เรื่องที่จะมองข้ามมันไปได้ง่ายๆเลย... มีใครที่ไหนกันที่จะไม่เห็นว่า พวกสาวๆที่อายุน้อยกว่าชั้นจะดูน่ารักมากกว่าน่ะ? นอกจากนั้นแล้ว ชั้นเองก็เป็นคนที่ไม่ชอบทำอะไรที่มันดูน่ารักด้วย...ถ้าเกิดชั้นเป็น ผู้ชาย...ชั้นเองก็คงขอเลือกไปกับสาวน้อยน่ารัก..คิดแล้วก็เศร้า เล่าแล้วก็ขำ เฮ้อ !!!.)


เขา อดเป็นห่วงภรรยาไม่ได้ “คุณถอนหายใจเฮือกๆขนาดนั้น มันทำให้พื้นห้องทะลุจวนจะทะลุเป็นรูได้แล้วนะฮะ! แล้วที่นี่ก็เป็นอพาร์ทเม้นท์ไม่ใช่บ้านเดี่ยวด้วย มันจะยิ่งเป็นอันตรายมากขึ้น ถ้าพื้นมันทะลุขึ้นมานะ”

หญิงสาวยังคงไม่มีปฏิกิริยาตอบรับคุณสามีซึ่งพยายามปล่อยมุขและยังคิดต่อไปว่า (ยัง ไง..ชั้นก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวดกับเรื่องนี้!...ชั้นรู้ว่าชั้นมีสิ่ง ที่บกพร่อง....แต่ทำไมเธอถึงพูดมันออกมาโต้งๆอย่างนั้น เธอพูดแบบนั้นได้ไงกัน? คำพูดของเธอมันเหมือนกับเอามีดมากรีดที่ใจของชั้น...นั่นมันมากเกินไป จริงๆ!!) นึกแล้วน้ำตาของเธอก็เริ่มไหลออกมาด้วยความน้อยใจอีกครั้ง


“ผม ไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่า ตัวเองจะทำอะไรที่แย่ถึงขนาดนี้...แล้วนี่ผมจะกล้าไปเจอหน้าอินยองมันอีกได้ ยังไงกันล่ะฮะ? คิมฮยอนจุง...ไอ้คนบ้าเสียสติ...ตอนนี้เขากลายเป็นพวกเดียวกับหมาบ้าแบบ เต็มๆแล้ว!” พูดจบเขาก็เข็กหัวตัวเอง


“เธอรู้สึกอับอาย..เพราะชั้นใช่มั้ย?”


“ว่าไงนะฮะ? คุณกำลังพูดถึงอะไรน่ะ? ทำไมผมต้องรู้สึกอับอายเพราะคุณด้วยล่ะ?”


หญิงสาวไม่ตอบได้แต่ถอนหายใจออกมา…


เขาค่อยๆขยับตัวเข้าไปใกล้ภรรยาพร้อมกับพูดว่า “ที่จริง ผมน่ะภูมิใจมากๆเลยนะฮะ ที่มีภรรยาน่ารักและแสนดีอย่างคุณน่ะ..ที่รักของผม”


หญิงสาวทำปากยื่นก่อนจะย้อนถามว่า...”ภูมิใจเหรอ?”


“ผมรู้สึกอย่างนั้นจริงๆนะฮะ...แต่ว่า...”


“แต่อะไร?”


ชาย หนุ่มทำหน้าหดหู่ก่อนจะพูดสารภาพออกมาว่า “แต่เพื่อนๆของผมน่ะสิฮะ ชอบพูดชมว่าคุณน่ารัก พวกเขาบอกว่า ถึงแม้ในตอนแรกจะยังไม่รู้สึกอย่างนั้น แต่ยิ่งพวกเขาได้เห็นคุณมากขึ้น เขาก็พบว่าวิธีการพูดจา หรือว่าการหัวเราะแบบปล่อยเต็มที่ไม่มีกั๊กของคุณ...มันทำให้คุณดูน่ารัก มากๆเลย”


“แล้วไงล่ะ? มันมีปัญหาตรงไหนเหรอ?”


“ทำไม พวกเขาถึงมาชมว่าผู้หญิงของผมน่ารักด้วยล่ะ? ผมจะไม่รู้สึกอะไรมากแบบนี้หรอกนะถ้า พวกเขาแค่พูดว่าคุณสวยหรือว่าเท่ห์ดี...แต่พวกเขาดันบอกว่าคุณน่ารักอ่ะ!!”


“ถ้าชมว่า “น่ารัก”แล้วมันเป็นยังไงเหรอ?”

“การ พูดชมใครซักคนว่า .”สวย”...มันหมายถึงว่า คนพูดไม่ได้คิดอะไรกับคนๆนั้น...แต่การพูดชมว่า... ”น่ารัก”มันหมายถึง...การมีความรู้สึกแฝงอยู่ในคำชมนั้นด้วย...บูอิน...คุณ เป็นผู้หญิงของผม...แล้วทำไมเจ้าพวกนั้นถึงมาชมว่าคุณน่ารักล่ะฮะ?”


“แล้วถ้าชมว่าเซ็กซี่ล่ะ?”


“.นั่น... มันก็ยังไม่เท่ากับชมว่า “น่ารัก”หรอกฮะ เพราะว่าคุณสามารถจะไปหาดูรูปเซ็กซี่หรือโป๊ๆได้ง่าย ตามพวกนิตยสาร..”เขาหยุดไปแค่นั้น


ฮวางโบมองค้อนคุณสามีพร้อมกับถามกลับไปทันทีว่า “นิตยสารอะไร?”


ชายหนุ่มรีบหลบตาวูบไปอีกทางก่อนจะตอบตะกุกตะกักกลับไปว่า “เอ่อ.....เรื่องนั้นคุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอกฮะ”(เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ)


“ฮึ เดี๋ยวนี้ยังมีคนดูหนังสือพวกนี้อยู่อีกเหรอ สมัยนี้เขาไปโหลดไฟล์เก็บมาดูกันแล้ว เธอเองก็ทำเหมือนกันไม่ใช่เหรอ”


คุณสามีถึงกับสะดุ้ง ทำตาโตเป็นไข่ห่าน...”ในโลกนี้ มีอะไรบ้างมั้ยฮะที่คุณไม่รู้น่ะ?“



หญิงสาวส่ายศีรษะน้อยๆก่อนตอบไปว่า..”.นี่เธอคิดว่าชั้นเป็นนางฟ้าเหรอไง ฮึ?”


ชาย หนุ่มอมยิ้มเมื่อได้ยินคำตอบและอดไม่ได้ที่จะสวนกลับไปทันควันว่า “อืม ผิวคุณขาวไม่พอ ดังนั้น..คุณเป็นนางฟ้าไม่ได้หรอกฮะ นางฟ้าเขาต้องขาวๆ”


เธอจ้องหน้าคุณสามีด้วยสายตาเพชรฆาต

ชาย หนุ่มยังยิ้มทำหน้าทะเล้นแซวต่อไปอีกว่า “ฮ่า ฮ่า แต่จะว่าไปแล้ว...คุณก็น่าจะเป็นนางฟ้าที่แปลงกายลงมาจากประเทศอินเดีย หรือไม่ก็ประเทศไทยก็ได้นะฮะ”


“.........................” เธอนั่งหน้าหงิกบอกบุญไม่รับ


แต่แล้วชายหนุ่มก็รีบปั้นหน้ากลับสู่โหมดซีเรียส..”ผมขอโทษฮะ...บูอิน...ผมจะไม่พูดอะไรแบบนี้อีกแล้ว ผมสัญญา...”


“เฮ้อ...ไม่เป็นไรหรอก...มันก็ไม่ใช่ว่าสิ่งที่เธอพูดมันไม่ใช่เรื่องจริงซะหน่อยนี่...”เธอเริ่มปลงตก

คุณสามีมองหน้าเธอด้วยสีหน้ากังวล...(ไม่น่าเล้ย...ทำไมช่วงนี้เจ้าจินซึมันคอยแต่จะเข้ามาวิ่งอยู่ในปากชั้นเรื่อยเลยนะ)


“ต่อ ให้เธอบอกว่า ไม่ใช่อย่างที่พูดก็ตาม ยังไงซะ มันก็ไม่ได้ทำให้ชั้นดูเด็กลงซ่ะหน่อย และที่สำคัญ ชั้นก็รู้ดี ว่าชั้นไม่ได้น่ารักขนาดนั้นด้วย”


เขากระเถิบเข้าไปใกล้ตัวเธอ “คุณน่ารักจริงๆนะฮะ...ที่รัก”


“ทั้งๆที่เสียบแหบๆอย่างนี้เนี่ยนะ…?”


“ใช่ฮะ...ด้วยเสียงอย่างนี้แหละ”


“.........................”...


ชาย หนุ่มสะดุ้งโหยงเมื่อหันไปเจอสายตาของคุณภรรยาที่กำลังจิกใส่ รีบแก้ตัวทันทีว่า “ไม่นะฮะ ผมหมายความว่า...คุณน่ารักออก ถึงแม้ว่าเสียงจะแหบ แต่มันไม่ได้มีผลทำให้ความน่ารักของคุณมันลดน้อยลงเลยนะ”


“ชั้นว่าชั้นคงจะยิ่งรมณ์เสียมากขึ้น ถ้าได้ยินเธอพูดอะไรมากไปกว่านี้นะ ดังนั้นเธอกลับไปก่อนเถอะ”


“ไม่ นะฮะ ผมพูดจริงๆนะ...มันแปลกมากเลยอ่ะ...ตอนแรกเสียงของคุณไม่ได้ดึงดูดใจผมเลย ซักนิด...แต่ตอนนี้มันกลับฟังดูแล้วน่ารักดี...คุณว่ามันไม่ตลกหรือฮะ?”


“ตลกงั้นเหรอ?”


“มันแปลกจังอ่ะ...ทำไมมันถึงน่ารักได้น้า?”


ฮวางโบทำปากเบะใส่แต่ยังคงไม่ละสายตาไปจากเขา

ในขณะที่ฮยอนจุงทำหน้าหดหู่พยายามครุ่นคิด (ทำไมถึงน่ารักได้ขนาดนี้น้า?..ทำไม...?)


ในที่สุดก็ถามขึ้นมาว่า “คุณใช้เวทย์มนต์คาถา หรือเล่นของอะไรใส่ผมรึเปล่าฮะ? คุณทำตอนไหนกันนะ? “


เขา ทำท่าครุ่นคิดหนัก “อืมมม...สมัยก่อนเขาทำกันยังไงนะ...? ผมว่า...มันมีอะไรไม่ชอบมาพากลเกี่ยวกับไอ้เจ้าเครื่องเล่นหมุนหมุนนั่น ตอนที่เราถ่ายทำที่สตูดิโอถ่ายรูปแต่งงานไง เครื่องนั้นแหละ ผมจำได้ มันทำให้รู้สึกเวียนหัวมากผิดปกติ”


หญิงสาวทำหน้าประหลาดใจเมื่อได้ยิน “โอ พระเจ้า ฟังเธอพูดเข้าสิ”(คิดได้ไงกันเนี่ย)


ชาย หนุ่มเอียงคอพร้อมกับพูดต่อไปว่า “เราขึ้นไปอยู่บนเจ้าล้อหมุนนั่นด้วยกัน...แต่ทำไมผมถึงโดนมนต์สะกดอยู่คน เดียวล่ะฮะ? นี่มัน...ไม่แฟร์สุดๆเลยอ่ะ”

ฮวางโบนั่งอึ้งพูดไม่ออก....


“นี่มันไม่แฟร์เลย เราปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้นะ”คุณสามียังมั่วเล่าต่อไป


“แล้วยังไง? เธอคิดจะทำอะไร ฮ้า??”


“ผมต้องร่ายเวทย์มนต์ใส่คุณด้วยฮะ เราถึงจะหายกัน!”



“อะไรของเธอเนี่ย เป็นอะไรมากเปล่า หือ”


“คุณไม่มีทางคลายมนต์สะกดอันนี้ได้ เอาล่ะเตรียมตัวให้พร้อมนะฮะ”


“.........................”...


“ไม่มีประโยชน์อะไรที่คุณจะปฏิเสธ เพราะว่ามันไม่สามารถจะแลกเป็นเงินได้”


เธอถามอย่างแปลกใจ “จะเอาอะไรไปแลกเป็นเงินเหรอ?“


ฮยอน จุงดึงกล่องเล็กๆออกมาจากกระเป๋ากางเกงพร้อมกับพูดว่า “ก็แหวนวิเศษที่ผมลงคาถาเอาไว้ไง และคุณก็ไม่สามารถจะถอดมันออกได้หลังจากที่สวมมันด้วย”เขาบรรจงเปิด ฝากล่องออก “นี่ไงฮะ”


ฮวางโบนั่งตะลึงตัวแข็งทื่อด้วยความอึ้งปนทึ่งหลังจากมองเห็นแหวนทองคู่ซึ่งมีเพชรเม็ดเล็กๆประดับอยู่บนนั้น


ชาย หนุ่มหยิบแหวนวงที่เล็กกว่าออกมาแล้วสวมเข้าที่นิ้วนางด้านซ้ายของภรรยาสุด สวยพร้อมกับพูดว่า “มันพอดีมั้ยฮะ? ถ้าหลวมไปคงไม่ดีแน่...เดี๋ยวมันจะเลื่อนหลุดออกจากนิ้วของคุณง่ายๆ...”


“.........................”


“นี่คือ..เวทมนต์ที่พ่อมดคิมฮยอนจุงจะร่ายใส่ฮวางโบ ฮเยจุง หญิงสาวผู้เป็นที่รักคนเดียวของเขา”

เขาพูดต่อด้วยท่าทางสบายอกสบายใจว่า “คุณจะไม่สามารถจะถอดออกจากนิ้วได้เลย”

เขา ยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนจะพูดต่อไปว่า “และเพราะอย่างนี้...คุณก็ไม่สามารถจะเกลียดผมได้อีก...คุณจะไม่สามารถมอง ชายอื่นได้อีก...และคุณจะคิดเพียงอย่างเดียวว่า คิมฮยอนจุงเป็นผู้ชายที่เท่ห์และหล่อที่สุดในโลก”


ฮวางโบยังนั่งอึ้งพูดไม่ออกได้แต่จ้องหน้าคุณสามี...

เขา ยกแขนพร้อมกับทำท่าเสกมนต์ราวกับเป็นพ่อมดเจ้าเสน่ห์ “อับ-บรา-คา-ดา-รา...ฮา~~เพี้ยง ! เอาล่ะ เสร็จพิธีเรียบร้อยแล้ว”เขาค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาสบตาฮวางโบแล้วถามว่า “เอ่ แล้วมันได้ผลหรือเปล่านะ?”


“...................”


เขาส่งสายตาอันหน้าสงสารเข้าไปในดวงตาเธอ แล้วส่งรังสีความรักความห่วงใยอาทรให้เธอพร้อมกับพูดว่า “ตอนนี้คุณหายโกรธผมแล้วใช่มั้ยฮะ?”



“...................”

เมื่อไม่ได้ยินคำตอบจากเธอ เขาจึงถามย้ำด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจังมากขึ้นว่า”ยกโทษให้ผมได้มั๊ยฮะ?”

เธอนิ่งเงียบแทนคำตอบ มีเพียงน้ำใสๆเอ่อล้นจากตาด้วยความปลาบปลื้มใจ...
เขายิ้มกว้างด้วยความดีใจและพูดว่า “ยินดีด้วยนะฮะ สำหรับการจดทะเบียนสมรสของเรา”


ในที่สุดฮวางโบก็ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง ”ยินดีเช่นกันจ้ะ”


โดย ที่สายตาของเธอยังจับจ้องคุณสามีอย่างไม่วางตา..และในที่สุดเธอก็ดึงตัวเขา ให้เข้ามาใกล้พร้อมกับมอบจุมพิตที่แสนหวานและดื่มด่ำแทนคำขอบคุณ และ คำขอโทษจากสามีสุดที่รัก ผู้ชายที่ขี้หึงที่สุดในโลก หนึ่งเดียวคนนี้



โปรดติดตามคู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ตอนต่อไป

หมายเหตุ

"Spongebob Squarepants" คือชื่อของฟองน้ำ ซึ่งมีเพื่อนบ้านเป็นปลาหมึกสควิดวอร์ด (Squidward) และเพื่อนสนิทของเจ้าฟองน้ำ เป็นปลาดาว แพ็ททริก(Patrick Star) พวกเขาอาศัยอยู่ในเมืองใต้น้ำแห่ง "Bikini Bottom" เจ้าฟองน้ำ บ็อบมีสัตว์เลี้ยงเป็นของตนเองด้วย เป็นหอยทากน้อย (Gary) ซึ่งเปล่งเสียงร้องคล้ายแมว.. ชีวิตของเขาก็เป็นแบบเรียบง่ายทำงานเป็นพ่อครัวในภัตตาคารฟาสต์ฟู้ด "Krusty Krab" ร่วมกับปลาหมึกสควิดวอร์ด ที่ทำหน้าที่เป็นพนักงานรับจ่ายเงินร้านนี้ผู้เป็นเจ้าของกิจการก็คือ พี่ปูก้ามใหญ่ มิสเตอร์แครบ (Mr. Krabs)

ร้านนี้เป็นที่รู้จักกันมาก เสียจนมีร้านคู่แข่ง "Chum Bucket" ที่มีแพลงค์ตอน (Sheldon J. Plankton : "Plankton") เจ้าของกิจการจ้องจะขโมยสูตรไปเป็นของตนอยู่ตลอดเนื่องจากร้านของแพลงค์ตอน นี้ไม่เคยมีลูกค้าเลยทางมิสเตอร์แครบเองก็ใช่ว่าจะพิกเฉยต่อเรื่องนี้เลย สั่งกับพนักงานของตนทุกคนว่าให้คอยเก็บรักษาสูตรลับซึ่งถือเป็นสมบัติสำคัญ ของร้านให้ดีอย่าให้ใครมาขโมยไปได้


Create Date : 10 มีนาคม 2554
Last Update : 10 มีนาคม 2554 13:13:14 น. 0 comments
Counter : 725 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.