Group Blog
 
<<
มีนาคม 2554
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
10 มีนาคม 2554
 
All Blogs
 
ตอนที่ 141 - โธ่ เอ็ีย ไม่น่าเลยเรา

ช่วงบ่ายที่ด้านหน้าสำนักงานเขต ภายในรถของฮยอนจุงซึ่งจอดอยู่บริเวณนั้น



ฮยอน จุงกำลังยื่นซองเอกสารสำหรับการจดทะเบียนสมรสให้กับอินยองเพื่อนสนิทของเขา พร้อมกับพูดว่า “ขอบใจนายมากนะที่มาช่วยชั้นทำธุระเรื่องนี้น่ะ จริงๆนะ คราวนี้ชั้นเป็นหนี้บุญคุณนายชุดใหญ่เลยอ่ะ”



อินยองรีบบอกทันทีว่า “หวังว่านายคงจะไม่ตอบแทนชั้นด้วยการทรยศหักหลังหรอกนะ?”


”ถ้านายต้องการอย่างนั้น ชั้นก็จัดให้ได้นะ”


”หุหุ ชั้นไม่ได้คาดหวังอะไรมากหรอกนะ ถึงแม้นายบอกว่าจะตอบแทนชั้นแบบชุดใหญ่อ่ะ! แค่นายไม่ลืมสัญญาที่ตกลงกันไว้ก็พอแล้ว”


ฮยอนจุงตอบด้วยสีหน้ายิ้มๆว่า “เออ...ไม่ต้องห่วงหรอกน่า”


”ชั้นว่ามันจะแหล่มกว่านี้ ถ้าชั้นได้มีโอกาสชิมอาหารที่ได้ยินว่าอร่อยนักอร่อยหนาฝีมือของเจซู-ชินะ”..



”เรื่องนั้นน่ะ...เอาไว้ก่อนแล้วกัน เพราะตอนนี้ชั้นยังไม่มีบ้านเป็นของตัวเองเลย”


อินยอนเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย ”แล้วตอนนี้นายพักอยู่ที่ไหนเหรอ?”


”ชั้นก็อยู่ที่บ้านพักของวง SS501 ส่วนบูอินก็อยู่ที่อพารท์เม้นท์ของเธอนะสิ”


”อะไรน้า?” อินยองร้องเสียงหลงเมื่อได้ยินคำตอบ


”.........................”...


”นี่มันเป็นการแต่งงานแบบไหนกันเนี่ย?”


”นายคิดว่าชั้นเลือกที่จะทำอย่างนั้นรึไง ถ้าหากว่าพวกเราสามารถอยู่ด้วยกันได้จริงๆอ่ะ?”


”โอ๊ย...ถ้าชั้นเป็นนาย ชั้นจะไม่มีทางใช้ชีวิตแบบอยู่กันคนละบ้านแบบที่นายทำเป็นอันขาด...”



”หึ..ถ้างั้นว่างๆ นายก็ช่วยหาวิธีให้ชั้นหน่อยสิ ว่าชั้นควรทำยังไง”


******************************************************************************
อิน ยองเหลียวมองไปที่ทางเข้าสำนักงานเขตก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “ชั้นคงจะใช้เวลาไม่นาน ก็คงเสร็จเรียบร้อย นายรู้หรือเปล่า ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่สำนักงานเขตยุ่งมากที่สุด และชั้นก๋คิดว่ามันน่าจะดีสำหรับพวกนายด้วยนะ”


”นายคิดอย่างงั้นหรือ?”


”ชื่อ ของนายมันก็ไม่ได้โหลมากจนติดระดับท็อปเทน แต่ชั้นก็คาดหวังไว้ว่า เจ้าหน้าที่น่าจะปล่อยผ่านไปโดยไม่ได้สนใจ ถ้าหากว่างานยุ่งมากๆอ่ะนะ”...


ฮยอนจุงตบที่บ่าของอินยองเพื่อให้กำลังใจ ”ทำให้ดีๆเนียนๆล่ะแล้วก็ขอให้โชคดี ทั้งนายแล้วกันชั้นด้วย”


ช่วงเย็นวันเดียวกัน ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ฮยอนจุงกับฮวางโบนั่งคู่กันอยู่ที่โต๊ะอาหารโดยที่มีอินยองนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

เธอเอ่ยปากทักทายเพื่อนรักของคุณสามีอย่างยิ้มแย้มว่า “ชั้นอยากจะพบคุณมาตั้งนานแล้ว จริงๆนะคะ...”


อินยองซึ่งออกอาการเขินไม่กล้าสบตาภรรยาคนสวยของเพื่อน ได้แต่ตอบตะกุกตะกักไปว่า “โอ๊ว...หรือครับ.."


”หุหุ คุณเป็นอะไรรึเปล่าคะ?” หญิงสาวถาม


”เอ่อ......”.


ฮยอน จุงพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะถามด้วยความประหลาดใจว่า”เฮ้ นายอ้อนวอนขอร้องชั้นมาตั้งไม่รู้กี่หนให้แนะนำนายให้รู้จักบูอิน แล้วทำไมจู่ๆถึงได้นิ่งเงียบผิดวิสัยนายอย่างนี้ล่ะ?”


อินยองซึ่งยังคงรู้สึกเขินๆและสับสนรีบพูดทันที “เปล่านะ..เอ่อ...”


ฮวาง โบหัวเราะคิกก่อนพูดว่า “ปกติแล้วชั้นก็ไม่ได้ลุกขึ้นมากระโดดโชว์ลูกเตะเทกวนโด้หรอกนะ...ดังนั้น เธอไม่ต้องประหม่าหรือกลัวชั้นขนาดนั้นก็ได้นะจ๊ะ หรือว่าชั้นดูน่ากลัวมากกว่าที่คิดไว้อีก หืม?”


อินยองรีบโบกมือวุ่นวายเป็นการปฏิเสธปากคอสั่นทันทีว่า “ไม่...ไม่ใช่อย่างนั้นเลยฮะ”


”แล้วนายเป็นอะไรของนายอ่ะ? ตอนนี้ชั้นชักรู้สึกขายหน้าแทนนายแล้วนะ ทำตัวให้มันดูสบายๆหน่อยดิเพื่อน!”


อินยองได้แต่สูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ “ฮูวววววว”.
ฮวางโบอดขำไม่ได้กับท่าทางแปลกของๆเขา “หุหุ ชั้นไม่แน่ใจว่าทำไมคุณถึงมีท่าทางอึดอัดแบบนี้นะ”...


เวลาผ่านไปสักครู่ใหญ่อินยองหลังจากตั้งสติได้ก็เริ่มสนทนากับฮวางโบอย่างเป็นกันเองมากขึ้น

”คือผมหมายความว่า คุณดูแตกต่างจากที่เห็นในทีวีมากเลยฮะ”


”ต่างกันยังไงบ้างจ๊ะ?


”พูดจริงๆเลยนะฮะ คือว่า.. ใบหน้าของคุณเล็กนิดเดียว...แล้วก็คุณยังดูเด็กมากเลยฮะ...”


เธอหัวเราะชอบใจ “จริงเหรอ?”


ส่วน ฮยอนจุงพอได้ยินก็เริ่มออกอาการทันที เหวี่ยงสายตาใส่ภรรยาคนสวยและเพื่อนรักพร้อมกับโวยว่า “อะไรนะ? บูอินดูเด็กมากเลยน่ะหรือ? ลูกกะตาของนายเป็นต้อหินหรือเปล่าอ่ะ?”


ฮวางโบได้ยินก็สะดุ้งโหยงหันไปถามทันที ”.เธอพูดว่าอะไรนะ?”


คุณสามีตอนนี้ลมหึงขึ้นหน้าไม่สนใจอะไรทั้งนั้นพูดต่อไปว่า “นี่ นายเห็นมั้ย?ดูริ้วรอยเส้นเล็กๆที่อยู่ใต้ตาของเธอสิ... นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลยนะ! แล้วดูที่มือของเธออีกดิ”เขาฉวยมือภรรยาขึ้นมาพร้อมกับพูดต่อไปว่า “เห็นมั้ยเส้นเลือดที่หลังมือปูดออกมาเนี่ย? ทั้งหมดนี่เป็นสัญญาณบอกให้เห็นถึงอายุที่แท้จริงของเธอทั้งนั้น”


ฮวาง โบเริ่มรู้สึกไม่พอใจแต่พยายามเก็บอาการเอาไว้ (หา !!! เธอเป็นบ้าอะไร ทำไมต้องพยายามฉีกหน้าชั้นต่อหน้าเพื่อนของเธอด้วยนะ > <)


”พูด จริงๆนะ ที่บูอินยังดูดีได้ถึงขนาดนี้ ก็เพราะชั้นคอยซื้อพวกผลิตภัณฑ์บำรุงผิวพรรณทั้งยกทั้งกระชับลบรอยสารพัด ชนิดมาให้เธอใช้น่ะ ถ้าชั้นไม่ทำอย่างนั้นนะ...อูย...ป่านนี้...ชั้นไม่อยากจะคิดอ่ะ “




อินยองชำเลืองมองฮวางโบอย่างระมัดระวังก่อนจะเรียกเพื่อนของเขาเพื่อเตือนสติ “เฮ้ย ฮยอนจุง”...(วิญญาณหมาบ้าเข้าสิงรึไง(วะ))


แต่คนขี้หึงยังคงไม่รู้สึกตัว พูดสาธยายต่อไปอีกว่า “นาย ได้ดูรายการ WGM ตอนไปฟาร์มที่หมู่บ้านบูแรมิ รึเปล่า? จำได้มั้ยที่คุณยายเคยพูดว่า บูอินดูแก่กว่าอายุจริงของเธอน่ะ? ท่านพูดตามความจริงออกมา ก็เพราะท่านไม่ทราบวิธีการพูดสำหรับรายการโชว์เพื่อสร้างภาพอ่ะ”

อินยองตีที่ท่อนแขนของเพื่อนรักไปหนึ่งอั้กเพื่อเป็นการเตือนสติอีกครั้ง “เฮ้ยยยย”(ไอ้หมอนี่มันท่าจะบ้าไปแล้วจริงๆ)


อิน ยองแอบมองหน้าฮวางโบเพื่อสังเกตอาการก่อนรีบแกล้งหัวเราะออกมาเพื่อเปลี่ยน บรรยากาศ...”อา ฮ่าฮ่าฮ่า”(โธ่เว้ย...จะทำยังไงดีเนี่ย T_T)


ฮวางโบซึ่งตอนนี้อารมณ์เริ่มเดือดปุดๆอยู่ภายในแต่ยังคงนิ่งเงียบไม่พูดอะไรออกมา...


อินยองพยายามจะช่วยคลี่คลายสถานการณ์ซึ่งเริ่มมาคุ ขึ้นเรื่อยๆ “อา ไม่เอาน่า พูดอะไรของนาย เธอยังดูเด็กจริงๆนะ...หน้าของเธอก็เล็กนิดเดียว...แล้วก็น่ารักมากๆด้วย!”


แต่ พ่อตัวดีจอมขี้หึงยังคงไม่รับมุข ทำตาโตก่อนจะพูดออกมาว่า “น่ารักเหรอ? ไม่มีทางอ่ะ...ว่าแต่ นายรู้มั้ยว่าหมัดของบูอินน่ะหนักขนาดไหน? นายอยากจะลองดูมั้ยล่ะ?”


ฮวางโบนั่งกัดฟันกรอดๆ...หรี่ตามองคุณสามีด้วยสายตาเพชรฆาต....


อิน ยองพยายามจะส่งซิกด้วยสายตาบอกเพื่อนรักให้ดูท่าทางของฮวางโบซึ่งตอนนี้ เหมือนกับภูเขาไฟที่รอเวลาจะระเบิดออกมา”นี่นาย...ไอ้บ้าเอ๊ย ปีศาจอะไรมันเข้าสิงนายอยู่รึเปล่าหา?”


แต่ชายหนุ่มยังคงไม่รู้ ตัวพูดต่อไปอีกว่า “ถึงแม้ว่าเธอจะชกนายแบบเล่นๆ...นายอาจจะถูกหมัดน็อคสลบเหมือดไปเลยก็ได้ เหมือนกับโดนพายุเฮอริเคนถล่มแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวน่ะ”...


ฮวางโบซึ่งตอนนี้ถึงขีดสุดแล้ว สวนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเข้มๆว่า “เธออยากจะถูกน็อคด้วยพายุเฮอริเคนแบบที่ว่านั่นจริงๆมั้ยละ?”


”หา?” พอได้ยินเช่นนั้นฮยอนจุงถึงเริ่มรู้สึกตัว ชำเลืองมองไปที่เจ้าของคำถาม และเริ่มเข้าใจว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์เช่นไร “ไม่ใช่ฮะ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะ”...


อินยองหลับตาลงพร้อมกับพึมพำออกมาว่า “ชั้นเดาว่าคืนนี้ของนายมันคงจะป็นค่ำคืนที่เงียบเหงาและกร่อยสุดๆแหงๆ...”



”ชั้นเคยชกถูกเธอจริงๆตอนไหนกันฮึ? ชั้น ว่า 99% ของหมัดที่ชั้นชกไปมันเป็นการชกลมทั้งนั้น..หรือว่า คืนนี้เราลองมาชกกันเลยจริงๆแบบบู๊แอ๊คชั่นกันดี ฮึ พูดแล้วชั้นก็เริ่มหมั่นเขี้ยว?” เธอระดมใส่คุณสามีเป็นชุด พร้อมกับหักนิ้วตัวเองคล้ายกับอุ่นเครื่องเตรียมตัวขึ้นชก.

”เฮ้ ไม่เอาน่า...อย่าทำแบบนี้สิฮะ..อินยองก็อยู่ตรงนี้ด้วยนะ”ฮยอนจุงว่า


ฮวางโบพูดขบเขี้ยวเคี้ยวฟันตอบไปทันทีว่า “ก็ใช่ไง อินยองอยู่ตรงนี้กับพวกเราด้วย...แล้วทำไมเธอถึงทำอย่างนั้นล่ะ....หา?”




ชายหนุ่มทำหน้าตาเหรอหราหันไปมองเพื่อนแล้วถามว่า “ชั้นทำอะไรลงไปเหรอ?”


“นาย ทำเกินไปจริงๆ นายล้ำเส้นเข้าไปในเขตที่นายไม่สมควรจะเข้าไป" พูดจบอินยองก็ฮัมเพลง RiverJordanเนื้อเพลงประมาณว่าชั้นจะไปรอนายที่อีกฝั่งนึงของแม่น้ำจอร์แดน” (เพลงนี้เป็นเพลงเกี่ยวกับสงครามกลางเมืองในสหรัฐระหว่างฝ่ายเหนือกับฝ่าย ใต้)


”นี่นายจะช่วยกลับมาเป็นฝ่ายชั้นหน่อยไม่ได้รึไง? ให้ชั้นขอยืมเรือข้ามฟากไปหน่อยดิ?”


อินยองโบกมือปฏิเสธ ”โทษทีนะเพื่อน แต่เรือลำนั้นชั้นคงต้องเอาไว้ใช้เองอ่ะ”.


ฮวางโบนั่งหน้าเครียดและท่าทางหดหู่...

ส่วนคุณสามีออกอาการกระสับกระส่ายเป็นกังวลพยายามพูดแก้ตัวว่า “คือผมหมายความว่า เหตุผลที่ผมพูดอย่างนั้นออกไป... .


แต่พูดยังไม่ทันจบก็มีน้ำเสียงเย็นชาของฮวางโบพูดแทรกขึ้นมาว่า “เราเลิกพูดถึงเรื่องนั้นจะดีกว่า”


อิน ยองถอนหายใจเฮือกก่อนจะพูดว่า “ชั้นรู้ว่านายกำลังพยายามปรามชั้น (ไม่ให้ชมเมียนาย)...แต่พูดตามตรงเลยนะ...ที่นายทำไปเมื่อกี้มันเกินไปจริงๆ อ่ะ”


ชายหนุ่มหันมาพูดกับเพื่อนด้วยเสียงที่ดังขึ้น “นาย!!!ไอ้เพื่อนแสนดีที่ไม่ช่วยอะไรเลย ทำไมนายถึงคอยแอบเหล่บูอินด้วยล่ะ?”


อินยองได้ยินก็ร้องออกมาด้วยความตกใจว่า “ว่าไงนะ?? ชั้น? ชั้นไปทำอย่างนั้นเมื่อไหร่กัน...??”

ฮยอน จุงชะงักไปครู่นึงก่อนจะแผดเสียงดังขึ้นไปอีกว่า “นั้นคือเหตุผลที่ชั้นถึงไม่อยากพาเธอมาเจอนายไงล่ะ! ทำไมนายถึงคอยตื๊อชั้นอยู่ตลอดน่ะ? ทำไมต้องมาสนใจผู้หญิงของคนอื่นด้วยเล่า หา???!!!”


อินยองนั่งมึนกับอาการของเพื่อนรักก่อนจะโวยกลับไปบ้าง “ไอ้หมาบ้า...หึงหน้ามืดกัดไม่เลือก”


ฮวางโบซึ่งนั่งเงียบมาครู่ใหญ่จ้องมองคุณสามีจนตาแทบจะถลน...


ฮยอนจุงทำหน้าคล้ายสำนึกผิด ก่อนรีบแก้ตัวอีกครั้ง “คือผมหมายความว่า...”



อินยองเงยหน้าขึ้นไปมองเพดานพร้อมกับร้องออกมาว่า “พระเจ้า ชั้นกำลังปวดหัวจนจะระเบิดเสี่ยงๆเพราะนาย!”

********************************************************************************
ภายในรถของฮยอนจุง

ชายหนุ่มพยายามพูดเอาใจภรรยา “วันนี้อินยองไปยื่นเอกสารจดทะเบียนสมรสให้เราเรียบร้อยแล้วนะฮะ”


ฮวางโบนั่งเงียบไม่พูดไม่จาทำสีหน้าเย็นชาใส่...ฮยอนจุงสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ...


”..................”...


หลังจากแอบชำเลืองดูเธอ ชายหนุ่มจึงเริ่มพูดขึ้นมาว่า ...”ที่ผมพูดไปก่อนหน้านี้...”


เธอยกมือทำท่าปางห้ามญาติและพูดว่า ”พอได้แล้ว ชั้นไม่อยากได้ยินเรื่องนั้นอีก”....


“ไม่นะฮะ ผมไม่ได้หมายความตามที่พูดเลยนะ...”


หญิงสาวนั่งเงียบน้ำตาเริ่มรื้นๆที่ขอบตา


”ไม่นะฮะ ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น”


“เธอคงต้องรู้สึกอับอายมากจริงๆ....เวลาเราอยู่ในที่สาธารณะด้วยกัน...!


”ไม่ใช่ฮะ คุณพูดอย่างนั้นได้ไงกัน? ผมน่ะเหรอ รู้สึกอับอาย?


หญิงสาวพูดตอบไปในขณะที่น้ำตาเริ่มลงมาไหลอาบแก้ม “ก็ริ้วรอยเส้นเล็กๆใต้ตาของชั้น...แล้วก็มือที่เห็นเส้นเลือดปูดๆของชั้นอีกล่ะ...”



”นั่นผมพูดเมคขึ้นมาเองทั้งนั้นเลยนะฮะ อินยองมันรู้ว่าคุณเป็นผู้หญิงที่ยอดเยี่ยมมากแค่ไหน โธ่เอ๊ย ไอ้บ้านั่นมันสายตาดีไม่เบา!”:


ฮวางโบอารมณ์เริ่มคุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง “แล้วไงล่ะ ถ้าเขาเห็นอย่างนั้นจริงๆ? มันจะเป็นยังไงเหรอ? ช่วยบอกทีซิ?”


”คือผมหมายความว่า...เขาอาจจะทำให้คุณรู้สึกรำคาญ ดังนั้น...”


”นั่น มันไร้สาระสิ้นดี! เธอกำลังบอกชั้นว่าที่เธอพูดจาว่าร้ายภรรยาตัวเอง ก็เพราะกลัวว่าเพื่อนจะมาสนใจเธออย่างนั้นเหรอ? ก็เลยแทงข้างหลังทะลุเข้าหัวใจชั้น แบบนั้นเลยใช่มั้ย?”


”ผมไปพูดว่าคุณหรือไปแทงข้างหลังทะลุหัวใจของคุณตอนไหนกันฮะ?”


”ชั้นจะเรียกมันว่าอะไรได้อีกล่ะ? เธอคิดว่าเรื่องริ้วรอยใต้ดวงตากับเส้นเลือดปูดบนหลังมือมันเป็นสิ่งที่น่าปลื้มมากนักรึไง?”


เขาเอียงหน้าเข้าไปใกล้ๆหน้าเธอ ”ริ้วรอยอะไรฮะ? คุณไม่มีซักกะหน่อย...”.


”หุบปากเลยนะ คราวนี้เธอเดินล้ำเส้นไปแล้วจริงๆ และก็ไม่สามารถจะกลับเข้ามาได้ตอนนี้ได้อีกแล้ว!”



”ทำไมถึงกลับมาไม่ได้ล่ะฮะ? ผมสามารถจะเดินข้ามเส้นนั่นกลับมาได้ เท่าที่ใจผมต้องการฮะ”.



”ไม่ต้องกลับมาเลยนะ นี่เป็นคำสั่ง!”


น้ำเสียงของเขาเริ่มหงอยลง ”จริงๆหรือฮะ?”


”ไม่ต้องมาบ้านชั้น..ชั้นไม่อยากเห็นหน้า!”


”คุณหมายความอย่างนั้นจริงๆหรือฮะ?”


”ห้ามกลับมาที่บ้านชั้นหนึ่งอาทิตย์”


คำพูดของเธอทำเอาหน้าของเขาซีดขึ้นทันที ”นานขนาดนั้นเลยเหรอ?”


ฮวางโบไม่ตอบแต่ส่งสายตาเพชรฆาตไปแทนคำตอบ


เขารีบอ้อนภรรยาทันทีว่า”มันจะเป็นเรื่องยากสำหรับคุณด้วยเหมือนกันนะฮะ...ถ้าไม่ได้เจอหน้าผมนานขนาดนั้นน่ะ...”



”สำหรับตอนนี้นะ แค่เห็นหน้าเธอความดันของชั้นมันก็พุ่งปรี๊ดแล้วล่ะ”


คุณสามีทำหน้าหดหู่ “ผมรู้ฮะ...ว่าวันนี้ผมล้ำเส้นไปจริงๆ”...


”ชั้นบอกแล้วไงว่าให้หุบปาก”


”นั่นเป็นเพราะว่า ผมรักคุณมากเกินไป”...


”รักเหรอ..กล้าพูดดดดด?”


”คุณไม่เข้าใจจริงๆหรือฮะ?”


”ใครที่ไหนจะไปเข้าใจสถานการณ์แบบนี้ได้ล่ะ? เธอน่ะบดขยี้ชั้นจนเละเป็นโจ๊ก !”


”ฮาา บางครั้ง แม้แต่ตัวผมเอง”...


”อะไรนะ?”


”ก็รู้สึกว่า...ผมเหมือนคนเสียสติ..ทำตัวงี่เง่าสิ้นดี”


ฮวางโบพูดไม่ออก....


”คุณ เห็นเจ้าอินยองมั้ยฮะ? เขาไม่สามารถจะมองคุณตรงๆได้เลย คุณคิดว่าทำไมเขาถึงเป็นแบบนั้นฮะ? ก็เพราะว่าคุณสวยเกินไปไงล่ะ เขาถึงไม่กล้ามองหน้าคุณตรงๆ เพราะความสวยของคุณมันทิ่มแทงตาของเขา...ไอ้นี่มันขี้หลีชัดๆ! ทำไมเขาถึงทำท่าทางอย่างนั้นกับผู้หญิงของคนอื่นนะ?”


”แล้วเธอจะ มีความสุขอย่างงั้นเหรอถ้าเกิดเขามองชั้นตรงๆน่ะ? เธอต้องการให้เขาจ้องชั้นแบบไม่วางตาอย่างนั้นเลยรึเปล่า? ชั้นว่า เธอก็คงโกรธอยู่ดีนั่นแหละถ้าเขาทำแบบนั้น”


”แน่นอนอยู่แล้ว เขากล้าดียังไงถึงจะมาจ้องบูอินของผมน่ะ?”


”นั่นไง..ชั้นนึกไว้แล้วเชียวว่าเธอต้องพูดแบบนี้?”


”เขา มีสิทธิอะไรถึงต้องมานั่งจ้องหน้าคุณตลอดเวลาด้วยฮะ? เขาก็แค่มองคุณเหมือนกับที่มองผู้หญิงคนอื่นที่เขาเดินสวนกันตามถนนก็พอแล้ว ทำไมต้องจ้องด้วยเล่า?”


”แล้วเขาจ้องหน้าชั้นจริงๆหรือเปล่า? แม้แต่สบตากันซักแว่บ เขาก็ยังไม่ได้ทำเลย”


”เขาไม่สามารถจะทำได้ ไม่ใช่ไม่ได้ทำ คุณพูดให้ตรงประเด็นหน่อย “


”โอเค ใช่...แต่ประเด็นก็คือ เขาไม่ได้จ้องมองชั้น ถูกมั้ย”


”อ้าว...แล้วทำไมเขาถึงไม่สามารถทำอย่างนั้นได้ล่ะฮะ ฮืม”


”ทำไมมาถามชั้นล่ะ? ชั้นจะไปรู้ได้ไง ถามแปลก?”


เขาเงยหน้าขึ้นมองเพดานรถแป๊บนึงเพื่อใช่ความคิดก่อนตอบ ”อืมม...นั่นมัน...”(ก็จริงอ่ะ)


”ไม่ว่าเธอจะพูดยังไง วันนี้...เธอก็ได้ทำให้ชั้นรู้สึกเจ็บปวดไปแล้วล่ะ!”


”ฮาา แล้วผมจะทำอะไรได้บ้าง เผื่อไถ่โทษแล้วทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น?”


”ขอบใจ แค่อย่าเอาหน้าของเธอมาให้ชั้นเห็นซักพักนึงก็พอแล้ว”



”...นานแค่ไหนกันฮะ?”



”รอจนกว่าชั้นจะโทรไปหาก็แล้วกัน”


”พรุ่งนี้เช้าหรือฮะ?”


”นี่เธอคิดว่าชั้นพูดเล่นอยู่ไง?”


”งั้นก็...พรุ่งนี้บ่าย?”

หญิงสาวเหวี่ยงสายตาเพชรฆาตใส่เขาโดยไม่ตอบ


ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูน่าสงสารว่า..”.ถ้าผมต้องรอนานกว่านั้น ผมอาจจะขาดใจตายไปก็ได้นะฮะ”



”เธอไม่ต้องพยายามตลกเลยนะ ไม่สำเร็จหรอก”


”แต่วันนี้เราเพิ่งยื่นเรื่องจดทะเบียนสมรสกันไปเองนะฮะ”...


เสียง พูดของฮยอนจุงยังไม่ทันขาดคำดี หญิงสาวก็แผดเสียงกลับไปทันทีว่า “ก็ใช่นะสิ แล้วทำไมเธอถึงต้องทำลายบรรยากาศในวันดีๆแบบนี้ด้วยล่ะ หา!!!”



โปรดติดตาม คู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ ตอนต่อไป


Create Date : 10 มีนาคม 2554
Last Update : 10 มีนาคม 2554 12:59:24 น. 0 comments
Counter : 534 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.