Group Blog
 
<<
กุมภาพันธ์ 2554
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728 
 
4 กุมภาพันธ์ 2554
 
All Blogs
 
ตอนที่ 137 - ชั้นคือบูอินของเธอ ให้ชั้นได้แบ่งเบาความทุกข์นะ

***ฟิค< แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้นเพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย****




ที่มหาวิทยาลัย Gye-Myeung เมืองแทกู ซึ่งเป็นสถานที่ถ่ายทำละคร F4

ฮยอน จุงกำลังนั่งทบทวนบทของตัวเองอีกรอบขณะที่รอคิวถ่ายทำ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามองออกไปข้างนอกหน้าต่างสายตาเหม่อมองจ้องไปที่กิ่ง ไม้ไร้ใบที่กำลังแกว่งไกวไปมาด้วยแรงของสายลมหนาวที่พัดอยู่ด้านนอก



ระหว่างนั้นเองสต๊าฟทีมงานถ่ายทำก็เดินเข้ามาบอกว่า “เราพร้อมจะถ่ายทำฉากที่ 17 แล้วครับ กรุณาเตรียมตัวนะครับ”



ฮยอนจุงหนุ่มจึงลุกขึ้นยืนและเดินมุ่งหน้าไปเข้าฉาก
***************************************************

ใน ระหว่างการถ่ายทำซึ่งเป็นฉากที่ฮยอนจุงต้องถ่ายร่วมกับนักแสดงคนอื่นๆ มีบางครั้งที่เขาดูเลื่อนลอยหลุดออกไปจากการแสดง บางทีเขาก็มองดูท้องฟ้าแทนที่มองไปยังจุดที่เขาควรจะต้องมองจริงๆ นอกจากนั้นบทพูดของเขาก็โต้ตอบออกมาเหมือนเพียงแค่เป็นปฏิกริยาดูไร้อารมณ์ ราวกับหุ่นยนต์



ผู้กำกับจีออนเอ่ยปากเรียกขึ้นมาว่า “เอ่อ จีฮู”



ฮยอนจุงหันกลับไปต้นเสียงที่เรียกพร้อมกับกระพริบตางงๆ ก่อนจะตอบไปว่า..”ว่าไงฮะ?”





ผู้ กำกับจึงบอกไปว่า “มันก็ดีนะที่คุณกำลังแสดงบทจีฮูออกมาแบบเย็นชา แต่ลองพยายามแสดงให้เห็นถึงความรู้สึกดูถูกเหยียดหยามให้มากกว่านี้หน่อยจะ ได้ไหมครับ”



ฮยอนจุงพยักหน้าไร้อารมณ์ “ได้ฮะ”

หลังจากคุยกับผู้กำกับเสร็จ ชายหนุ่มก็กลับมายืนพักและมองดูฝูงชนที่มามุงดูการถ่ายทำด้วยสีหน้าที่ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ





ภายในรถแวนซึ่งกำลังมุ่งหน้ากลับโซล



ฮยอนจุงนั่งเหม่อมองดูวิวข้างทาง และคิดในใจอย่างสับสนว่า



”การอยู่โดยไม่ทำอะไรเลย มันเหมือนว่า ฉันหลอกตัวเองว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่านะ”



”บางอย่างอาจจะได้มาจากการลงมือทำ.แต่บางอย่างก็อาจจะได้มาโดยที่ไม่ได้ลงมือทำเลยด้วยซ้ำ”



”ชั้นกลายเป็นคนที่ไม่มีความรับผิดชอบ โดยการปิดปากเงียบเพราะหาทางออกไม่ได้”



”ชั้นไม่ได้แสดงความรับผิดชอบสำหรับ...ผู้หญิงของชั้น...ลูกของชั้น..และอนาคตของตัวชั้นเอง...”



”ชั้นอาจจะต้องสูญเสียบางอย่างไป เพราะการกระทำที่ไม่ได้ยั้งคิด..?.



”สำหรับตอนนี้ ชั้นขอดับเครื่องชนกับมันไปก่อน...ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม เพราะชั้นก็คือคิมฮยอนจุง”

***************************************************

ช่วงกลางคืน ที่ห้องของท่านประธานบริษัทต้นสังกัดของฮยอนจุง



ประธานชิกุนและฮยอนจุงกำลังนั่งเผชิญหน้ากันอยู่บนเก้าอี้ยาวกลางห้อง



ชิกุนเอ่ยขึ้นมาก่อนว่า.”เชื่อมั๊ย ดี๋ยวนี้นะ ชั้นจะรู้สึกกลัวขึ้นมาก่อนเลย ทุกครั้งที่นายขอพบชั้นเลย จริงๆ ให้ตายดิ”



“…………………..”



“เอาล่ะ ไหนลองบอกมาซิ ว่าที่นายต้องการพบชั้นเนี่ยมันเรื่องอะไร หืม?”




ฮยอนจุงลังเลซักครู่ก่อนตอบ “ผมคิดว่า ผมคงจะต้องบอกผู้กำกับจริงๆแล้วล่ะฮะ”...



”ผู้กำกับ? นายหมายถึงผู้กำกับจีออนน่ะหรือ?”



ฮยอนจุงพยักหน้าตอบรับ “ฮะ”



”นายจะบอกเขาเรื่องอะไรหรือ?”



”ผมไม่สามารถจะผลัดต่อไปได้อีกแล้วฮะ” เขากลืนน้ำลายและมองตาประธานอย่างขึงขังก่อนจะพูดต่อไป “ผมจะประกาศ...เรื่องการแต่งงานของผมฮะ”



ประธานสะดุ้งจนแทบตกเก้าอี้ ”ว่าไงนะ?”



”ผมจะประกาศกับทุกคนว่า ผมแต่งงานแล้ว...”



ชิกุนพอได้ยินหน้าก็เริ่มตึงขึ้นมาทันทีก่อนจะถามว่า “ทำไมจู่ๆนายถึงได้?”



ชายหนุ่มกำมือแน่นแสดงถึงความหนักแน่น “.ผมไม่สามารถจะ...หลบซ่อนมันเอาไว้ต่อไปอีกแล้วล่ะฮะ”



ชิกุนนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดโดยไม่พูดอะไร และพยายามสงบปากรับฟังฮยอนจุงพูดต่อไป...



”ผมทำตัวเป็นคนขี้ขลาดมาจนกระทั่งตอนนี้...แต่ว่า...จากนี้ไป..ผมจะไม่เป็นพ่อที่ขี้ขลาดตาขาวอีกแล้ว”



ชิ กุนได้ยินประโยคเด็ดก็ระเบิดอารมณ์และคว้าแฟ้มที่อยู่ในมือลงกับพื้นพร้อม ตะโกนลั่นราวกับคนบ้าว่า “ไอ้บ้าเอ๊ย~~~~~~~นายบ้ารึเปล่าที่พูดแบบนี้ออกมาหน่ะ หา !!!!!”



ฮยอนจุงหลับตาลงช้าๆและไม่โต้ตอบ



“ทำไม นะ การจะประกาศให้คนทั้งโลกรู้ว่า ชั้นกำลังจะเป็นพ่อคนมันถึงได้ยากเย็นอย่างนี้ นี่หากเลือกได้ ชั้นอยากออกจากวงการไปอย่างเงียบๆ แล้วใช้ชีวิตคู่กับลูกเมียอยู่ในเมืองเล็กๆซักเมืองหนึ่งในโซล โดยที่ไม่ต้องมีใครมาวุ่นวายในชีวิตจริงๆ แต่ตอนนี้...มันยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมทั้งๆที่ใจของชั้นอยากทำเช่นนั้นจน แทบขาดใจอยู่แล้ว แต่ก็เพราะคำว่า “ลีดเดอร์ และ คิมฮยอนจุง”ไง ชั้นจึงทำอย่างนั้นไม่ได้จริงๆ”





***************************************************

สองวันหลังจากนั้น ที่ออฟฟิศของนักเขียนบท-ยูน ซึ่งเป็นผู้เขียนบทละคร F4



นัก เขียนยูนกำลังรับสายโทรศํพท์ที่โทรเข้ามา “สวัสดีค่ะ ยูนจีเรินพูดค่ะ..ใช่ค่ะ”หน้าของเธอตึงขึ้นทันทีหลังจากได้ยินอะไรบางอย่าง จากคนที่ปลายสาย “อะไรนะคะ?...คุณว่า..เขาทำอะไรลงไปน่ะคะ?”



ผู้กำกับจีออน นักเขียนบทยูนและโปรดิวเซอร์(ระดับบริหาร)ซองมานั่งรวมตัวถกปัญหาที่กำลังเกิดขึ้น



ผู้กำกับเอ่ยปากขึ้นเป็นคนแรกว่า “พวกเราจะทำยังไงกันดี?”



นักเขียนยูนพูดว่า “นี่มันเป็นอะไรที่ทำโดยไร้สามัญสำนึกแบบสุดๆ! ทำไมเขาดันไปแต่งงานทั้งที่ยังเล่นละครคาอยู่กลางเรื่องได้ล่ะคะ?”



โปรดิวเซอร์ซองนั่งเงียบยังไม่ออกความเห็นใดๆ...



ผู้ กำกับอธิบายว่า “เขาไม่ได้แต่งงานระหว่างที่เล่นละคร F4 หรอกนะครับ...ทางบริษัทของเขาบอกว่าเขาแต่งงานมาก่อนหน้าที่จะมาเล่นละคร เรื่องนี้อีกน่ะ”



”เขาแต่งแล้วจริงๆเหรอ? แต่ชั้นไม่เคยเห็น ว่ามีข่าวเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยนี่นา”นักเขียนยูนเกาหัวแกรกและอดสงสัยไม่ได้



”ผมได้ยินมาว่าพวกเขาแต่งงานกันแบบลับๆ อะไรทำนองนั้น..”



นักเขียนยูนถามต่อไป “ทำไมเขาถึงได้...?”

ผู้กำกับตอบทันที “ใครจะทราบได้ล่ะครับ..?”



นักเขียนยูนส่ายหน้าน้อยๆ “ทำไมคนหนุ่มอนาคตไกลและรูปหล่อขั้นเทพอย่างเขา ถึงต้องรีบร้อนขนาดนั้นด้วยนะ...?”



โปรดิวเซอร์ซองหลังจากนั่งเงียบปล่อยให้ 2 คน ถกกันไปพักนึง ถอนหายใจออกมาพร้อมกับถามว่า “นี่มันจะ...ทำให้เกิดปัญหาใช่มั้ยครับ?”

นักเขียนยูนตอบทันทีว่า “มันแน่นอนอยู่แล้ว คนดูที่ไหนจะไปรับได้กับบทบาทของตัวละครที่ชื่อ จีฮู? นักเรียนม.ปลายที่แต่งงานแล้ว ” (ชาวซางชู ยกจั๊ก-แร้สนับสนุนและยอมรับการแต่งงานได้คร่า)



ผู้ กำกับจีออนแย้งขึ้นมาว่า “แต่...ทางเราไม่ได้ระบุข้อความใดๆในสัญญา ว่าห้ามแต่งงานในขณะที่เล่นละครเรื่องนี้นี่นา เฮ้อ ใครจะไปรู้ได้ จีฮู ชายในฝันของใครหลายคน แท้จริงไม่ได้โสดสนิทอย่างที่ใครๆเห็น เฮ้อ”





นัก เขียนยูนสวนกลับไปทันทีว่า “ตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะ ที่เราทำอะไรแบบนี้ตามหลักของกฎหมาย? ที่ผ่านๆมา มันก็เหมือนเป็นกฎข้อบังคับกลายๆถึงแม้จะไม่ได้ระบุเอาไว้ก็ตาม คุณก็ทราบดีว่า ในวงการนี้ ใครก็ตามที่ทำตัวต่อต้านไม่เชื่อฟัง หรือไม่ให้ความร่วมมือกับผู้กำกับหรือบริษัทผู้ผลิต ก็มักจะถูกเขี่ยออกหรือถอดบทออกไปจากละคร ที่ชั้นพูดเนี่ย ถูกหรือเปล่าคะ?”



ผู้กำกับจีออกพยักหน้าพร้อมกับพูดว่า “ก็ถูกของคุณนะ”



ส่วนโปรดิวเซอร์ซองได้แต่นิ่งเงียบเช่นเคย...


*************************************************************

ที่ห้องส่วนตัว ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง



ผู้กำกับจีออน โปรดิวเซอร์ซอง และชิกุนกำลังนั่งล้อมวงถกกันหน้าเครียด



ชิ กุนว่า “จริงๆนะครับ...ผมไม่มีข้อแก้ตัวสำหรับปัญหาเรื่องนี้...มันเป็นความผิดของ ทางฝ่ายเราที่ผิดพลาดไม่สามารถบริหารจัดการนักแสดงได้อย่างเหมาะสม”



โป รดิวเซอร์ซองถามว่า “คุณจะรอต่อไปอีกซักหน่อยไม่ได้เลยหรือครับ? เพราะไหนๆทางคุณก็เก็บเรื่องนี้เป็นความลับเอาไว้จนกระทั่งตอนนี้แล้ว...”



”ฮาา...นั่นมัน..”(ก็เป็นสิ่งที่ผมอยากจะทำเหมือนกัน แต่....ไม่สามารถ) ชิกุนเริ่มทำหน้าหนักใจ



”มา ถึงจุดนี้แล้ว พวกเราคงไม่สามารถจะเอานักแสดงคนอื่นมาเล่นแทนเขาได้...และเราก็ไม่สามารถจะ เขียนบทให้ตัวละครจีฮูตายไปตอนกลางเรื่องด้วย”ผู้กำกับจีออนพยายามอธิบาย เหตุผล.



ชิ กุนถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาก่อนจะพูดว่า “ละครคงจะออกมาโอเคถ้าพวกเราเก็บเรื่องนี้เอาไว้...แต่หลังจากนั้นแล้ว ชื่อเสียงของนักแสดงของเราก็คงจะ..”(เน่าสนิทแน่ๆ)



”คุณ ควรจะจัดการปัญหานั่นด้วยตัวของคุณเองนะครับ เพราะคุณก็ยอมรับเองว่าเป็นความผิดของทางคุณที่ไม่สามารถจัดการกับเด็กใน สังกัดได้...”



ชิกุนได้ยินก็ทำหน้าเหมือนกินยาขมเข้าไปซักสิบหม้อ...

*****************************************************************

วันต่อมาที่ห้องทำงานของท่านประธานชิกุน



”นายต้องล้มเลิกความคิดบ้าๆนั่น ตอนนี้มันไม่มีทางออกอย่างอื่นเลย...รอไว้ประกาศหลังจากที่ละคร F4 ฉายจบไปก่อนก็แล้วกันนะ”



ฮยอนจุงถอนหายใจออกมาลึกๆเมื่อได้ยิน....



”อีกอย่างนึงนะ”ประธานชิกุนขยับแว่นตา



”...................”



”ทำไม นายถึงไม่เคยเชื่อฟังชั้นเลย หา? ชั้นเคยบอกนายแล้วใช่มั้ยว่าไม่ให้ไปที่นั่นน่ะ? นายคิดว่ามันจะเป็นเรื่องดีสำหรับตัวนายและผู้หญิงของนายหรือ ถ้าข่าวมันออกมาว่านักแสดงหน้าใหม่หลงผู้หญิงที่แก่กว่าอย่างไม่ลืมหูลืมตา แอบแวะไปหากันที่ห้องทุกคืน นายจะทำอะไรทำไมไม่นึกถึงผลเสียที่จะตามมาบ้าง นี่นายได้ยินที่ชั้นพูดอยู่หรือเปล่า ?”



ฮยอนจุงนั่งขบกรามตัวเองแน่นโดยไม่พูดโต้ตอบอะไรไป...



”นายพาเธอไปญี่ปุ่น และนายก็ไปค้างคืนที่บ้านของเธออยู่เป็นประจำ...ถามจริงๆนะ สมองของนายตอนนั้นมันคิดบ้าอะไรอยู่?”



”...................”



”นาย ทำเรื่องใหญ่โตไปไกลจนกู่ไม่กลับแล้วจริงๆ นายรู้มั้ยว่ามันทำให้ชั้นรู้สึกอับอายขายหน้ามากขนาดไหน? พวกเขาพูดใส่หน้าชั้นว่า ทำไมถึงมาขอร้องอ้อนวอนให้พวกเขาช่วยแก้ปัญหา ทั้งๆที่มันเป็นความผิดพลาดของในการจัดการนักแสดงในสังกัดของชั้น”



”ผมเสียใจและขอโทษฮะ”ฮยอนจุงตอบด้วยน้ำเสียงแหบจนแทบแห้ง.





”เสียใจเหรอ? ทำไมนายถึงทำสิ่งที่นายรู้สึกเสียใจลงไปแต่แรกล่ะ? และยิ่งไปกว่านั้น..”



ประธาน ชิกุนแหงนหน้าขึ้นมองเพดานพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะร้องออกมา “อ้ากกกกส์...ให้ตายเหอะ...นายจะทำให้ชั้นเป็นบ้าไปแล้ว เฮ้อ ตรูอยากจะบร้าตายยยยย”



”ผมต้องขอโทษจริงๆฮะท่าน สำหรับปัญหาที่เกิดขึ้น แต่ว่า...”



”หุบ ปากไปเลยนะ ชั้นจะไม่ฟังนายแพล่มอะไรอีกต่อไปแล้ว ทางบริษัทฯ เราไม่สามารถแก้ปัญหาเรื่องนี้ โดยการให้ชั้นนั่งฟังสิ่งที่นายอยากจะพูดหรือแก้ตัวอะไรทั้งนั้น เพราะตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่นายจะมาเกลี้ยกล่อมชั้น เข้าใจ๋ ?



ฮยอนจุงทำหน้าหดหู่เมื่อได้ยินที่ชิกุนบอก...

**********************************************************************************************

ที่ลานจอดรถอพารท์เมนท์ของฮวางโบ



ฮยอน จุงนั่งอยู่ภายในรถของเขาด้วยสีหน้าอมทุกข์สุดๆ ชายหนุ่มนั่งเหม่อมองจ้องไปที่ตึกอพารท์เมนท์ ระหว่างนั้นเองฮวางโบก็เดินออกมาจากทางเข้าตึก หญิงสาวเหลียวมองดูรอบๆก่อนจะเดินตรงไปที่รถ



หลังจากเปิดประตูขึ้นมานั่งข้างๆคนขับ หญิงสาวก็เอ่ยปากชวนว่า “เข้าไปข้างในแล้วทานมื้อเย็นกันก่อนที่จะเธอจะกลับไปดีมั้ย”

แต่ฮยอนจุงกลับจ้องหน้าเธอนิ่งๆโดยไม่ตอบอะไร...



”เธอยุ่งมากเลยเหรอ?” ภรรยาสาวถามด้วยความห่วงใย



”...................”



”แล้วนี่...เธอเสร็จงานแล้วตรงมาหาชั้นเลยเหรอ?”



”...................”



เธอมองหน้าคุณสามีอย่างระมัดระวังก่อนจะเรียกเขา“ฮยอน-ซึ-อัป-ปา (พ่อของฮยอนซึ)”



ฮยอนจุงยิ้มที่มุมปากอดเขินกับสรรพนามที่ฮวางโบเรียกเขาไม่ได้ “…………………..”



“ทำไมล่ะ ก็เธอกำลังจะเป็นพ่อคน แล้วก็จะเป็นพ่อของฮยอนซึด้วย ชั้นเรียกแบบนี้ไม่ได้เหรอ หืม” เธอพยายามแหย่เพื่อให้เขาผ่อนคลาย



เขามองหน้าเธอโดยยังคงไม่ตอบอะไร (จริงสินะ ชั้นกำลังจะเป็นพ่อคน)



น้ำเสียงอ่อนโยนของเธอยังซักไซ้ต่อไป “มีอะไรเกิดขึ้นโดยที่ชั้นไม่รู้รึเปล่า หือ?”



”...................”



เธอถามย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจังมากขึ้นว่า..”มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ บอกชั้นทีสิ?”



”...................”

“ฮยอน จุง มีอะไรบอกชั้นมาสิ ชั้นเป็นเมียเธอนะ เราเป็นสามีภรรยากัน มีเรื่องอะไร ทำไมถึงไม่บอกให้ชั้นรับรู้บ้าง ชั้นอยากเป็นส่วนหนึ่งเพื่อแบ่งเบาปัญหาของเธอนะ”ฮวางโบพูดพลางยกฝ่ามือทั้ง สองข้างจับแก้มทั้งสองของเขา



ฮยอนจุงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะดึงตัวเธอเข้ากอดไว้แนบอก น้ำตาที่เขาพยายามกลั้นเอาไว้



ฮวางโบอดแปลกใจไม่ได้ (นี่เธอเป็นอะไรไปน่ะ?ทำไมถึงไม่พูดล่ะ?)

ชายหนุ่มนิ่งคิดในใจกับตัวเองว่า (ผม ได้รู้สึกถึงขีดจำกัดของตัวเองแล้ว..เมื่อใดที่ผมสามารถผ่านเรื่องนี้ไป ได้...แล้วผมจะไม่ทำให้คุณต้องรู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวอีกต่อไป...?) เขาถอนหายใจออกมาลึกๆอีกครั้ง “ฮาา...”



หญิงสาวทำหน้าเศร้าเมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจเฮือกๆของคุณสามีและถามไปอีกครั้งว่า...”ฮยอนจุง มีปัญหาเกิดขึ้น...ใช่มั้ย ?”

น้ำตา กลิ้งลงบนแก้มของฮยอนจุง เขารู้สึกเสียใจที่ไม่สามารถจะทำอะไรให้ดีกว่านี้ได้ ในที่สุดเขาก็ยอมเอ่ยปากพูดหลังจากนิ่งเงียบอยู่พักใหญ่ ”ใช่ฮะ” เขาตอบด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความปวดร้าว



หญิงสาวค่อยๆเลื่อนแขนไปโอบที่หลังของเขาก่อนจะพยายามตะล่อมถามต่อไปว่า. “เล่าให้ชั้นฟังได้มั้ย ว่าเกิดอะไรขึ้น?”



ความรู้สึกของฮวางโบก็รู้สึกแย่เหมือนกัน นั่นคงเป็นเพราะเธอที่ดูเหมือนจะสร้างความลำบากใจให้เขาตลอดเวลา เธอรู้สึกอย่างนั้น



เขา ค่อยๆผละวงแขนออกจากเธอพร้อมกับยกฝ่ามือขึ้นลูบผมของภรรยาอย่างเบามือ ”การแสดงนี่มัน...เป็นเรื่องยากโหดหินจริงๆนะฮะ”เขาจงใจโกหกเปลี่ยนประเด็น แต่ในใจของเขาแอบคิดไม่ได้ (ไอ้บ้าจีฮูเอ๊ย? ปล่อยให้พวกเขาโยนนายเข้าปากหมาไปเลยได้มั้ย!!)



เธอ ส่งยิ้มอย่างอบอุ่นให้กับเขาพร้อมกับพูดให้กำลังใจว่า “แต่เธอก็กำลังทำมันได้ดีเลยนี่นา ชั้นคิดว่า มีคิมฮยอนจุงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถเล่นบทนี้ได้ บทนี้สร้างขึ้นมาเพื่อเธอคนเดียวจริงๆ...”

ชาย หนุ่มได้ยินก็ทำหน้าเศร้าและพูดกับเธอในใจอีกว่า (แต่ไอ้หมอบ้านั่น มันกำลังฉุดรั้งผมเอาไว้...และกำลังทำให้คุณเจ็บปวดและเสียใจ...)

”ชั้น คิดว่า...ตอนนี้ชั้นสามารถดูฉากจูบของจีฮูได้อย่างชิลๆแล้วหล่ะ...เพราะชั้น รู้ว่า รุ่นพี่จีฮูสุดเท่ห์หน่ะ เป็นเพียงส่วนเสี้ยวนึงของคิมฮยอนจุงเท่านั้น...”

เขารีบส่ายหน้าทันที ”อย่าเลยฮะอย่าดูมันเลยนะ..เขาคือวายร้ายจอมเจ้าเล่ห์...”

”ไม่หรอกจ้ะ เขาก็ออกจะเท่ห์ไม่เบานะ ไม่งั้น...สาวๆจะกริ๊ดทั้งบ้านทั้งเมืองหรือจ๊ะ หืม”



ฮยอน จุงรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจเมื่อได้ยิน “เท่ห์หรือฮะ? มันเป็นเรื่องเสแสร้งจอมปลอมทั้งนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างมันคือมายา มันคือสิ่งที่คนเขาสร้างขึ้นมาแล้วให้ผมสวมบทบาทและเป็นคนๆนั้น~~~~~”

***************************************************************************************************

ที่กองถ่ายละคร F4

ทีมงานกำลังวุ่นวายอยู่กับการถ่ายทำฉากๆหนึ่งอยู่ ซึ่งมีฮยอนจุงร่วมแสดงกับนักแสดงคนอื่นๆด้วย



”คัท...ทำได้ดีมาก พักกันก่อนซัก 5 นาทีนะ”เสียงผู้กำกับจีออนตะโกนบอกกับนักแสดงและทีมงาน



ในตอนนั้นเองผู้ช่วยผู้กำกับก็เดินมาบอกว่า “นักเขียนบทยูน มาครับ”



ผู้กำกับจีออนรีบหันหน้าแล้วกล่าวทักทาย “อ้าววว สวัสดีครับ เป็นยังไงบ้างครับ?”

นักเขียนยูนยิ้มน้อยๆก่อนตอบไปว่า “สวัสดีค่ะ ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักและทุ่มเทของคุณในสภาพอากาศหนาวแบบนี้นะคะ”

ผู้กำกับตอบยิ้มๆไปว่า “ใช่เลยครับ เกาหลี หนาวมากกกกกกก..”

นัก เขียนยูนยิ้มให้อีกครั้งก่อนกวาดตามองดูนักแสดงที่กำลังจะเริ่มเดินแยกย้าย กันไปพัก และเธอก็ได้เห็นฮยอนจุงอยู่ในกลุ่มนักแสดงเหล่านั้นด้วย เพียงชั่วครู่ทีมนักแสดงมื่อเห็นเธอก็รีบเดินเข้ามาทักทาย โดยที่ฮยอนจุงเองก็มายืนโค้งคำนับทักทายเธอด้วยเช่นกัน



เธอพยักหน้าน้อยๆเป็นการทักทายทีมนักแสดงพร้อมกับพูดว่า “ขอบคุณนะคะสำหรับการทำงานหนักและทุ่มเท...พวกคุณทำกันได้ดีมากเลยคะ”



หลังจากนั้นนักแสดงและทีมงานต่างก็แยกย้ายกันไปพัก ปล่อยให้ผู้กำกับและนักเขียนยูนสนทนากันต่อ



”อืมม..มีปัญหาอะไรรึเปล่าคะ?” นักเขียนยูนเอ่ยปากถามก่อน



”คุณจะช่วยผมแก้หรือครับ ถ้าเกิดมันมีปัญหาขึ้นมาจริงๆ...?”



หญิงสาวหัวเราะคิกก่อนตอบไปว่า “ถ้าชั้นสามารถจัดการได้น่ะค่ะ”...



”ตราบใดที่คุณสามารถจัดการตบแต่งขัดเกลาบทมาส่งให้ผมได้ตรงเวลา มันก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนะครับ”



หญิง สาวชำเลืองมองไปทางกลุ่มนักแสดงก่อนพูดเบาๆจนแทบกระซิบว่า “ชั้นเดาว่า...เขายังปิดปากเงียบอยู่...หลังจากที่เราคุยกันวันนั้นใช่มั้ย คะ?”



ผู้กำกับชำเลืองไปทางเดียวกันก่อนจะพูดว่า “ก็ตามนั้น...รู้รู้กันอยู่นะครับ”



”....................”



”มีอะไรรึเปล่าครับ? เรื่องนั้นมันยังกวนใจคุณอยู่หรือเปล่าครับ?”



”ถึง แม้บทเดิมของเรื่องนี้จะเป็นที่รู้จักกันดีอยู่แล้ว...แต่ยังไง ดูเหมือนว่าชั้นไม่สามารถจะตั้งสมาธิเข้าถึงอารมณ์ได้อย่างเต็มที่เวลาที่ ชั้นเขียนบทในบางตอนนะคะ.”



”คุณกำลังรู้สึกยุ่งยากใจกับการเขียนบทอยู่หรือครับ?”

หญิงสาวพยักหน้าพร้อมกับพูดว่า “ก็...นิโหน่ยค่ะ”



”..คุณอยากจะ...คุยกับเขามั้ยล่ะครับ?”



”กับจีฮูน่ะหรือคะ?”



ผู้กำกับพยักหน้ารับพร้อมกับให้เหตุผลว่า...”ผมไม่สามารถจะปล่อยให้มีเรื่องที่ต้องดึงให้คุณ ต้องวอกแวกเสียสมาธิในการทำงานนี้ได้...”



นักเขียนยูนได้ยินก็ชำเลืองมองไปที่ฮยอนจุงอีกครั้งโดยที่ไม่พูดอะไร



ขอบคุณที่ติดตามอ่านคู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ โปรดติดตามตอนต่อไป

หมายเหตุจากยาย

ฟิค 2-3 ตอนหลังจากนี้เข้าสู่โหมดเครียด เพราะว่า ตอนนี้จุงอยากจะประกาศให้คนทั้งสามโลกรู้ว่า ความรักของเขาตอนนี้ มันกำลังจะปลิและระเบิดออกมาแล้ว แต่ก็คงทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะหน้าที่การงานรวมทั้งความรับผิดชอบมันบังคับให้ต้องเป็นไปตามนั้น เรามาคอยเอาใจช่วยดูความรักของพวกเขากันต่อไปนะคะ



ยาย(นาจา)


Create Date : 04 กุมภาพันธ์ 2554
Last Update : 4 กุมภาพันธ์ 2554 17:00:48 น. 0 comments
Counter : 413 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.