Group Blog
 
<<
มกราคม 2554
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
5 มกราคม 2554
 
All Blogs
 
ตอนที่ 132- ทำไมวันนี้ฝนต้องตกด้วย(ฟ่)

**ฟิค< แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้นเพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย****

ที่ปั๊มน้ำมัน
หนุ่มเรนยิ้มกว้างขณะยื่นโทรศัพท์คืนให้กับฮวางโบ

หญิงสาวถามว่า เขาพูดว่าไงบ้างล่ะ? ก่อนจะพูดกับคุณสามีที่ปลายสายอีกครั้ง “เฮ้ นี่ชั้นเองนะ”

หนุ่มเรนได้แต่แอบหัวเราะเงียบๆพร้อมกับส่ายศีรษะไปด้วย...

ในขณะเดียวกันฮยอนจุงยังคงอึ้งไม่ตอบอะไรกลับมา...

หญิงสาวจึงพูดต่อไปว่า “ฮัลโหล? ว่าไงจ้ะ”

“………………………”


“ฮยอนจุง เธอยังอยู่รึเปล่าน่ะ”



”หา??”


”นี่เธอ แค่ได้ยินเสียงของเขาเท่านั้น เธอถึงกับตัวชาแข็งทื่อไม่ได้สติไปเลยเหรอ?”


”ฮะ”


”วิ้ว (อารัยจะปานนั้น) เดี๋ยวพวกเราจะรีบไปที่นั่นให้เร็วที่สุด เธอรออีกแป๊บนะจ๊ะ”


”โอเคฮะ”


ไม่นานนักทั้งคู่ก็ออกเดินทางต่อไปยังสตูดิโอถ่ายภาพ


ระหว่างนั้นฮวางโบก็เปิดประเด็นขึ้นมาว่า “จีฮุน เธอรู้มั้ยว่าฮยอนจุงน่ะเขาเป็นโรคกลัวผู้ใหญ่?”



ตี่เรนถามด้วยความแปลกใจ ”จริงอ่ะ?”


ฮวางโบพยักหน้าตอบ “จริงแท้แน่นอน”

หนุ่มเรนหัวเราะ “ฮ่าฮ่าฮ่า”ก่อนที่จะถามต่อไปว่า “ผมก็ถือว่าเป็นผู้ใหญ่ใช่มั้ย เพราะอายุมากกว่าเขา แล้วจะเป็นไงกันล่ะเนี่ย?“


”คือเขาจะรู้สึกเกร็งๆทำตัวไม่ค่อยถูกเวลาที่คุยกับคนที่อายุมากกว่า..ขนาดห่างกันแค่ปีเดียวเขาก็ยังเป็นเลย”


”ถ้าเป็นอย่างนั้นแล้ว...พี่กับเขามาลงเอยกันได้ยังไงล่ะ?”


หญิงสาวหัวเราะคิกก่อนพูดตอบไปว่า “นั่นสินะ เป็นคำถามที่ดีมากเลย”


”พี่ก็รู้ใช่มั้ยว่า..ผมก็ชอบผู้หญิงที่อายุมากกว่าเหมือนกัน...ผมชักรู้สึกอิจฉาขึ้นมาตะหงิดๆแล้วนะ”..


”หุ หุ เธออยากจะให้ชั้นช่วยติดต่อกับทีมงาน WGM มั้ยล่ะ? อืมม ลองไปจับคู่กับพี่ฮวาจุงดีมั้ย? พี่เขาเป็นผู้หญิงที่อายุมากกว่าเธอ (เยอะ) ตามสเปคเป๊ะเลยอ่ะ”


หนุ่มเรนนิ่งคิดชั่วครู่ ”ฮวาจุง...รุ่นพี่ ชเวฮวาจุง น่ะหรือฮะ? (ชเวฮวาจุง - เพื่อนรุ่นพี่ของโบที่เป็นดีเจรายการวิทยุ และเคยมาออกรายการ WGM ตอนขึ้นบ้านใหม่ของคู่ผักกาดหอม)


”ช่ายแล้วจ้ะ คริ-คริ พี่เขาคงจะรู้สึกอิจฉาชั้นอยู่เหมือนกันตอนที่ทำรายการ WGM น่ะ”


”ก็ไม่เลวนะฮะ...ถ้าพี่เขาสามารถจะรอผมได้ถึงแม้ว่าผมจะมาพบเธอได้เพียงปีละ 2 ครั้ง”


”นั่นมันก็แย่เกินไปหน่อยแล้วล่ะ”<ถ้าต้องรอขนาดนั้น พี่เขาคงเหนียงยานมากไปกว่านี้อีกหลายเท่า>


”อา...ถ้างั้นผมเดาว่า..โชค (ร้าย) ของผมมันคงยังมาไม่ถึงล่ะมั้งฮะ”


ที่ด้านนอกสตูดิโอถ่ายภาพ

ฮยอน จุงกำลังยืนมองออกไปยังถนนจ้องดูรถที่ขับผ่านไปมาบริเวณนั้น ชายหนุ่มสวมเสื้อกันหนาวบุนวมคลุมทับชุดที่เขาใส่สำหรับถ่ายรูปเอาไว้ ระหว่างที่รอนั้นสีหน้าและท่าทางของเขาดูสับสนกระวนกระวาย ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาท้องฟ้าสีทึมๆ แล้วก็เกาศีรษะตัวเองก่อนจะหันกลับมามองดูที่ถนนอีกรอบ ไม่นานนักที่ถนนด้านฝั่งตรงข้าม เขาก็เห็นสกู๊ตเตอร์คันเล็กซึ่งมีคน 2 คนอยู่บนนั้นกำลังแล่นเข้ามาใกล้ เพียงชั่วอึดใจสกู๊ตเตอร์คันนั้นก็แล่นเข้ามายังที่จอดรถซึ่งทำให้ชายหนุ่ม เห็นชัดแล้วว่าภรรยาสาวสวยของเขาซึ่งนั่งที่เบาะด้านหลังใช้มือเกาะที่แจ๊ค เก็ตหนังของคนขับเอาไว้อย่างแน่นหนา ฮยอนจุงยืนจ้องตาเขียว


ฮวางโบกระโดดลงมาจากสกู๊ตเตอร์ พร้อมกับส่งหมวกคืนให้เรนด้วยสีหน้ายิ้มแย้มก่อนจะส่งเสียงทักทายคุณสามี


”หวัดดีจ้ะ นี่เธอถึงกับต้องออกมายืนรอต้อนรับพวกเราเลยเหรอเนี่ย? นี่เป็นเพราะว่า “รุ่นพี่เรน” ของเธอมากับชั้นด้วยรึเปล่า?”


คุณสามีเงียบไม่ตอบหน้าตาท่าทางเริ่มออกอาการอึดอัด...

หญิงสาวอมยิ้มก่อนจะหันหน้าไปพูดกับเรนว่า “โอ๊ะ ดูสิ เขายืนแข็งทื่อเป็นรูปปั้นไปแล้วล่ะ”


หนุ่มเรนลงมาจากสกู๊ตเตอร์แล้วเดินตรงเข้ามาบอกฮยอนจุงว่า “นี่ ฮยอนจุง ชั้นไม่กัดหรอกนะ...ทำตัวสบายๆ..ผ่อนคลายหน่อยดิ”

ชายหนุ่มรีบโค้งคำนับ 90 องศาพร้อมกับทักทายรุ่นพี่ทันทีว่า “สวัสดีฮะ รุ่นพี่สบายดีมั๊ยฮะ”


ไอดอลรุ่นพี่ยิ้มกว้างพร้อมกับตอบว่า “ก็ดีนะ”

ภายในสตูดิโอ

ฮวาง โบกับเรนยืนอยู่ด้วยกันที่มุมนึงของห้อง มองดูฮยอนจุงซึ่งกำลังโพสท่าถ่ายแบบ ในขณะที่ตัวนายแบบเองก็แอบชำเลืองดูทั้งคู่อยู่เป็นระยะๆเช่นกัน


สักพักหนึ่งก็มีสตาฟทีมงานคนหนึ่งยกเก้าอี้มาให้เรนพร้อมกับพูดว่า “เชิญนั่งที่เก้าอี้ดีกว่าครับ”

หนุ่มเรนหันมาพูดตอบไปว่า “โอ๊ะ โอเคฮะ”พร้อมกับค้อมศีรษะเพื่อเป็นการขอบคุณ
ทีมงานค้อมศีรษะให้หนุ่มเรนก่อนจะเดินกลับไปอย่างเร่งรีบ


”พี่ฮวางโบ มานั่งตรงนี้สิ” ไอดอลหนุ่มเอ่ยปากเรียกฮวางโบทันที


”แต่ว่า เขายกเก้าอี้นี่มาให้เธอไม่ใช่เหรอ?”



”งั้น เหรอฮะ?” พูดเสร็จก็หันไปมองดูว่าทีมงานคนนั้นหายตัวไปทางไหน ก่อนจะพูดต่อไปว่า “โห มารยาทดีสุดๆ ถ้าเขาจะยกเก้าอี้มาให้ ก็น่าจะเอามา 2 ตัวนะ”เขาเหลียวมองรอบๆแล้วพูดต่อไปว่า


“ยังไงก็ตาม พี่นั่งบนตัวนี้ก่อนนะฮะ...เดี๋ยวผมจะไปยกอีกตัวมานั่งเอง”


จากนั้นเขาก็เดินไปยกเก้าอี้พับได้ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลนัก มาวางแล้วนั่งลงข้างๆฮวางโบ
หลังจากนั่งดูฮยอนจุงถ่ายแบบต่อไปได้อีกพักหนุ่มเรนก็ร้องขึ้นมาว่า “โอ๊ย นี่ขนาดผมเป็นผู้ชายนะ”

”หา ว่าไงนะ?” หญิงสาวทำหน้างงไม่รับมุข


”นี่ ทีมงานเอาหลอดไฟฮาโลเจนไปติดไว้รอบๆตัวเขารึเปล่าเนี่ย? นี่พี่ไม่รู้สึกหรือว่ามีรังสีออร่าติดรอบตัวเขามันดูสว่างเจิดจ้าบาดตาเกิน ไปอ่ะนะ? “


หญิงสาวหัวเราะคิก...”เดี๋ยวนี้เธอใช้คำพูดคำจาเก่งขึ้นเยอะเลยนะ”


หนุ่ม เรนยังคงพรรณาต่อไปว่า “ใบหน้าที่มีความสวยงามขนาดนั้น...มันไม่มากเกินกว่าที่พี่จะรับมือไหวหรือ ฮะ? พูดจบก็ส่ายหน้า อูวววว”<คงจะสู้ไม่ไหวจริงๆนะ>


”ไม่ต้องมาทำพูดแบบนี้เลยนะ..เธอนี่ชักจะมุขเยอะเกินไปแล้ว...ฮ่าฮ่าฮ่า”ฮวางโบหัวเราะร่วน

ชายหนุ่มก้มลงมองนาฬิกาข้อมือก่อนพูดขึ้นมาว่า“เอ่อ พี่ฮะ”


”มีอะไรเหรอจ๊ะ?”

”ผมคง...ต้องไปแล้วล่ะ..?”

”หา?..ตายล่ะ สงสัยชั้นคงจะดึงให้เธอมาเสียเวลาอยู่ที่นานเกินไปใช่มั้ยเนี่ย? ขอโทษด้วยนะ”


ชาย หนุ่มพูดยิ้มๆว่า “ไม่ใช่อย่างนั้นเลยฮะ ที่จริงผมออกมาเพื่อจะซื้อของกินเล่นให้พวกเด็กฝึกงานหน่ะ...ตอนนี้ผมชัก เริ่มกังวลว่าเด็กพวกนั้นอาจจะหิวตายกันไปแล้วรึเปล่า”


”ว้าว ช่างเป็นเจ้านายที่เป็นห่วงเป็นใยลูกน้องดีจริงๆเลยน้า”ท่านประธานจอง


”ไม่ มีอะไรที่จะแย่ไปกว่าการตกอยู่ในความหิวโหยหรอกนะฮะ”เขาชำเลืองมองไปทางฮยอน จุงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกไม่ค่อยดีว่า “ผมยังไม่ได้คุยกับฮยอนจุงอย่างเป็นเรื่องเป็นราวเลยนะ”


”ไม่เป็นไรหรอก...ยังไงการพูดคุยกับเขา...มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆอยู่แล้วล่ะ”


”อืมม...เอางี้ดีมั้ย..คืนนี้พี่อยากจะไปทานมื้อค่ำด้วยกันมั้ยล่ะ?”


”อะไรนะ?”


”ใช่เลย...ได้ยินไม่ผิดหรอก...พี่เลี้ยงอาหารค่ำผมก็แล้วกันนะ”

”เฮ้ เธอเป็นคนเอ่ยปากชวนก่อนนะ เธอก็น่าจะเป็นฝ่ายที่เลี้ยงชั้นถึงจะถูกไม่ใช่เหรอ?” หญิงสาวโวยกลับทันที


(^____^) หุหุ ผมรัก..คนที่เลี้ยงอาหารผมมากที่สุดเลย..รู้มั้ยฮะ!”


เจอ มุขนี้เข้าไปฮวางโบถึงกับอึ้ง “โอ พระเจ้า <ทั้งรวยทั้งดังขนาดนี้ยังชอบกินฟรีอีก>”ก็ได้ ชั้นเลี้ยงก็ได้ ว่าแต่คืนนี้เธอว่างแน่หรือ?“



”ว่างสิฮะ สำหรับพี่ฮวางโบแล้ว เมื่อไหร่ก็ว่าง”


”เอ่อ..เธอจะให้ชวนฮยอนจุงไปด้วยรึเปล่า?”


”งั้น พี่อยากจะไปกันแค่เราสองคนโดยไม่มีเขาไปด้วยหรือฮะ? ผมหมายถึงว่า...ผมน่ะโอเคถ้าเป็นแบบนั้น..แต่ว่าคนของพี่เนี่ยสิ จะโอรึเปล่า?”


”ทำไมล่ะ? เธอคิดว่าเขาจะหึงอย่างนั้นเหรอ?”


”ไม่ใช่แค่ฮยอนจุงหรอกฮะที่ผมเป็นห่วง...แต่ว่าเราอาจจะทำให้เกิดประเด็นซุบซิบขึ้นมา”


”ทำไมเธอถึงแคร์กับเรื่องนั้นมากขนาดนี้ล่ะ?”


”ก็ผม..ผมไม่ชอบตกเป็นข่าวซุบซิบกับผู้หญิงของคนอื่นนี่นา”


”หึ...ใช่เลย...ตอนนี้ชั้นน่ะเป็นผู้หญิงของคนอื่นไปแล้วนี่.”..


ชาย หนุ่มจ้องมองฮวางโบด้วยสายตาที่แสดงความประหลาดใจสุดๆ “เฮ้ ทำไมพี่ถึงได้พูดฟังดูเหมือนกับผิดหวังยังไงก็ไม่รู้อ่ะ? สมัยก่อนตอนโน้นน่ะ พี่ไม่เคยแม้แต่จะชายตามองผม เพราะว่าผมเป็นเด็กอายุยังน้อย..”


หญิงสาวมองหน้าหนุ่มเรนแล้วตอบว่า “ถึงแม้ในตอนนี้ ในสายตาของชั้น เธอก็ยังคงเป็นเด็กอยู่น่ะ”


หนุ่มรุ่นน้องกระพริบตาปริบๆเมื่อได้ยิน...”อะไรนะฮะ?”


”มันไม่ใช่ว่าจู่ๆเธอก็แก่ลงไปหลายปีอย่างนั้นซะหน่อย...ไม่ว่ายังไงเธอก็ยังคงเป็นรุ่นน้องของชั้นอยู่ดีนั่นหล่ะ”


”พี่ฮะ..ถ้าผมเป็นเด็ก...แล้วเจ้าหนุ่มหน้าอ่อนที่ยืนถ่ายแบบอยู่ตรงนั้นล่ะฮะ (อายุ) จะเท่าไหร่กันเชียว?”


หญิงสาวกระพริบตางงๆ “ฮยอนจุงเหรอ? แล้วไปเกี่ยวอะไรกับเขาด้วยเล่า?”


”เขาอายุเท่าไหร่ฮะ? ยี่สิบ...ห้า? ไม่อ่ะ...คงไม่ใช่....”


”ยี่สิบสามจ้ะ”


<หา ! อารายเนี่ย> “พี่นี่เหลือเชื่อจริงๆเลย”



”ว่าไงน่ะ?”


”ถ้าพี่ว่าผมเด็ก...แล้วคนที่อายุยี่สิบสามล่ะฮะ?”


หญิงสาวจ้องมองไปที่คุณสามีก่อนจะถามกลับไปว่า “เธอหมายถึงฮยอนจุงเหรอ?”


”แล้วผมจะพูดถึงแมวที่ไหนได้อีกล่ะฮะ?”


หญิงสาวส่งยิ้มจางๆก่อนจะพูดช้าๆว่า “ฮยอนจุงเขาไม่ใช่...คนที่อายุยี่สิบสามหรอกนะ”


”แต่พี่เพิ่งบอกผมไปหยกๆเองว่าเขาอายุยี่สิบสามน่ะ!”



”ก็ใช่นะ”ขณะที่ตอบสายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ฮยอนจุง


หนุ่ม เรนเริ่มสับสนกระพริบตาปริบๆแล้วพูดว่า “พี่ฮะ ตอนนี้ผมก็ปวดหัวมากพออยู่แล้วกับการเรียนภาษาอังกฤษ...แล้วนี่ผมฟังภาษา เกาหลีของพี่ยิ่งมึนตึ้บเข้าไปอีก...ทำไมพี่ไม่ช่วยพูดในแบบที่ผมจะสามารถ เข้าใจได้หน่อยล่ะฮะ...?”


หญิงสาวพูดยิ้มๆว่า “ฮยอนจุงหน่ะ...เขาไม่มีอายุหรอกจ้ะ”


”ว่าไงนะฮะ?”<ยิ่งมึนกว่าเดิมอ่ะ>


”ชั้นคิดอย่างนั้นจริงๆนะ”


ไอดอลหนุ่มทำหน้าผากย่นพร้อมกับบอกว่า “ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าพี่กำลังพูดเรื่องอะไรอยู่เนี่ย”


หญิง สาวอธิบายต่อไปว่า “เพียงเพราะชั้นมองว่าฮยอนจุงเป็นผู้ชายเต็มตัวในสายตาชั้น เธออย่าได้คิดไปว่าชั้นจะมองผู้ชายคนอื่นๆที่อายุน้อยกว่าชั้นว่าเป็น ผู้ใหญ่ไปด้วยนะ ฮยอนจุงน่ะเป็นข้อยกเว้นเพียงคนเดียวเท่านั้น”


หนุ่ม เรนเงยหน้าขึ้นไปมองเพดานพร้อมกับร้องออกมาว่า “โอย...พี่นี่อาการหนักจนกู่ไม่กลับแล้วนะเนี่ย สงสัยผมคงต้องขอคิดใหม่อีกทีเรื่องคำเชิญสำหรับอาหารค่ำวันนี้”


หญิงสาวเบะปากก่อนจะตอบไปว่า “ก็ตามใจเธอสิ”


ระหว่าง นั้นเอง ฮยอนจุงซึ่งกำลังมองดูคนทั้งสองที่คุยกันด้วยท่าทางสนิทสนมเริ่มมีสีหน้าที่ เข้มขึ้นเนื่องจากลมหึงที่เริ่มก่อตัวขึ้นภายใน


ที่ลานจอดรถ

หลังจากขึ้นไปนั่งประจำที่เบาะด้านหน้าคู่กับคนขับเรียบร้อย หญิงสาวก็บอกคุณสามีว่า

“จีฮุนเขาอยากจะทานอาหารค่ำกับพวกเราคืนนี้น่ะจ้ะ...วันนี้เธอเสร็จงาน ไม่ต้องไปทำอะไรต่อแล้วใช่มั้ย?”


ชายหนุ่มทำหน้างงอยู่ชั่วครู่ “รุ่นพี่เรนน่ะหรือฮะ?”


”ใช่จ้ะ เขาบอกว่ายังไม่ทันได้คุยกับเธอเป็นเรื่องเป็นราวเลยน่ะ..ชั้นเดาว่าเขาคงจะสนใจเกี่ยวกับตัวเธอจริงๆนะ”

ฮยอนจุงเงียบไม่ตอบ <สนใจผมหรือว่าเมียผมกันแน่ฮะ?>


”อืมม...เธอไม่อยากไปเหรอ...? “


”ไม่ฮะ...ไม่ใช่อย่างนั้น...”เขาตอบอย่างตะกุกตะกัก


”แล้ว มันอะไรล่ะ?”


ฮยอนจุงไม่วายถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ”รุ่นพี่เรน...เขาบอกว่าสนใจอยากรู้เรื่องเกี่ยวผมจริงๆหรือฮะ?”


หญิง สาวหัวเราะคิก..”ใช่จ๊ะ เขาบอกว่า ตอนที่ดูรายการ WGM น่ะ...เธอดูแปลกๆไม่เหมือนใครแล้วก็ตลกดีน่ะ...แล้วก็บอกด้วยว่าเขาเองก็ อยากจะเจอเธออยู่แล้วเหมือนกัน...”



”ผมหรือฮะ?”


”ใช่จ๊ะ ชั้นพูดจริงๆนะ”


”ถ้าอย่างงั้น...”


”ชั้นควรจะโทรไปบอกเขาตอนนี้เลยดีมั้ย?”


คุณสามีไม่ตอบแต่พูดต่อไปว่า “ถ้างั้น...มันก็น่าจะโอเคใช่มั้ยฮะ ถ้าผมจะไปทานอาหารค่ำกับพี่เขาแค่ 2 คน?”


”หา?”

“ก็ พี่เขาบอกว่าสนใจอยากรู้จักผม...ถ้างั้นมันก็ควรจะโอใช่มั้ยฮะ ที่ผมจะไปทานข้าวกับพี่เขาคนเดียว...ส่วนคุณ...ก็พักผ่อนอยู่บ้าน...”


”ทำไมเป็นอย่างนั้นล่ะ??”


”ทำไม เรื่องอะไรหรือฮะ?”

หญิง สาวชำเลืองมองคุณสามีก่อนจะถามกลับไปว่า “เธอไปคนเดียวมันจะไหวหรือ? ปกติเธอจะรู้สึกอึดอัดทำตัวไม่ค่อยถูก...เวลาที่อยู่กับคนแปลกหน้านี่นา...”



ชายหนุ่มทำหน้าเศร้าแล้วพูดว่า “แต่ไง..มันก็คงไม่ใช่มารยาทที่ดีเท่าไหร่ ถ้าจะปฎิเสธคำเชิญดีๆแบบนี้...โดยเฉพาะจากรุ่นพี่เรน”



”คริคริ ใช่เลยจ้ะ ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องปฏิเสธ เพราะว่าชั้นจะไปที่นั่นกับเธออยู่แล้ว”
คุณสามีส่ายหน้าพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “บูอิน...คุณอยู่ที่บ้าน พักผ่อนให้สบายแล้วกัน”


”แต่ว่าชั้นไม่ได้รู้สึกเหนื่อยหรือเพลียเลยนะ...?”


ชาย หนุ่มตอบโดยไม่ยอมสบตาภรรยาว่า “เดี๋ยวคุณก็เหนื่อยแล้วล่ะฮะ...คุณน่ากลับบ้านแล้วรีบพักผ่อนซะก่อนที่คุณ จะรู้สึกเหนื่อยมากกว่านี้นะฮะ”


”แต่จีฮุนเขาอยากให้พวกเราไปทานข้าวด้วยกันทั้ง 3 คนนี่นา...?”


คุณ สามีกลอกตาไปมาเหมือนกำลังพยายามคิดหาเหตุผลก่อนจะตอบไปว่า “คุณเคยบอกผมนี่นาว่าสนิทกับพี่เขามาก? ถ้างั้น พี่เขาคงไม่มีอะไรที่อยากรู้เกี่ยวกับตัวคุณอีกแล้วมั้งฮะ”


”ที่ พวกเราไปเจอกันไม่ใช่เพราะว่าอยากจะรู้เรื่องราวของกันและกันหรอกนะ พวกเราก็แค่ชอบที่จะ...ออกไปนั่งคุยกัน...ทานอาหารด้วยกัน...อะไรแบบนั้นน่ะ จ้ะ”


คุณสามีทำหน้าหดหู่พร้อมถอนหายใจออกมา..”เฮ้ออออ~~~~”


หญิงสาวทำหน้าแปลกใจ.”เป็นอะไรไปหน่ะ? มีอะไรที่มันกวนใจเธออยู่รึเปล่า?”


คุณสามีขี้หึงไม่ตอบแต่พ่นลมหายใจออกมาแรงกว่าเดิม ..”เฮ้ออออ~~~~”<ไม่รู้จริงๆเหรอ ว่าผมหึงงงงง>



”นี่จริงๆแล้วเธอเป็นอะไรกันแน่?”


ชายหนุ่มทำหน้าบูดหน้าเบี้ยวก่อนจะค่อยๆพูดออกมาว่า..”ผมหมายถึงว่า...ทำไมคุณต้องสนิทกับรุ่นพี่เรนมากขนาดนั้นด้วยล่ะ??!!”



”อะไรนะ?”เธอเริ่มจะถึงบางอ้อ


”พวกคุณเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่หรือฮะ?”


”นี่มันคำถามประเภทไหนกันเนี่ย?”<สอบสวนอย่างกับเป็นผู้ต้องหา>


คุณ สามีบ่นพึมพำว่า “โธ่เอ๊ย...ทำไมเขาไม่ไปอยู่ที่อเมริกาไปตลอด ไหนๆพี่เขาก็โกอินเตอร์ไปโด่งดังถึงทางโน้นแล้ว..แล้วทำไมถึงได้บินกลับมา ที่เกาหลีอยู่เรื่อยเลยอ่ะ?”



”นี่เธอ พูดแบบนั้นออกมาได้ไงกันน่ะ?”


”อ้ากกกส์ นี่มันกำลังทำให้ผมเป็นบ้าไปแล้วจริงๆนะ~~~”


ที่ลานจอดรถของร้านอาหารเกาหลีแห่งหนึ่ง

หลัง จากจอดรถดับเครื่องเสร็จเรียบร้อย ฮยอนจุงก็หันมาซักซ้อมกับภรรยาอีกครั้ง “เข้าใจใช่มั้ยฮะ? คุณพยายามหลบสายตาลงต่ำๆเข้าไว้ อย่าไปจ้องตาพี่เขานะฮะ”



ฮวางโบอึ้งๆเมื่อได้ยินคำสั่งคุณสามี...”ชั้นไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าเธอถึงได้หึงไม่ลืมหูลืมตาแบบนี้”


ฮยอน จุงสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆก่อนจะพูดว่า “เมื่อผู้ชายคนนึงได้ใช้ชีวิตมาบนโลกนี้นานพอสมควร เขาควรจะสามารถเผชิญกับเรื่องหายนะที่ไม่คาดคิดได้..คิมฮยอนจุงเอ๊ย!!! รุ่นพี่เรนก็ไม่ได้แตกต่างอะไรไปจากนายเลย..เขาไม่ใช่พระเจ้า...จองจี ฮุน...จองจีฮุน...ไม่ว่าจะเป็น คิมฮยอนจุง หรือ จองจีฮุน...มันก็เป็นเพียงแค่ชื่อเท่านั้น...โธ่เอ๊ย...ทำไมเขาถึงต้องเป็น รุ่นพี่เรนด้วย(วะ)? ทำมายต้องเป็นเรน?? พระเจ้า นี่มันเรื่องเสียสติชัดๆ!! อ้ากกส์~~~”ชายหนุ่มพูดพล่ามระบายความเครียดกับตัวเองอยู่พักนึงก่อนจะหยุด พักหายใจหอบๆ


ฮวางโบทำหน้าตกใจและแปลกใจสุดๆกับอาการของคุณสามี “นี่ จีฮุน...เขาเป็นคนที่ยิ่งใหญ่มีอิทธิพลสำหรับเธอขนาดนั้นเลยเหรอ?”


ชายหนุ่มซึ่งยังนั่งเกร็งหน้าเครียดตอบกลับไปว่า“บางที...อาจจะเป็นลำดับ 2...รองจากพระเจ้าก็ได้ฮะ?”


เธอเบะปากก่อนจะถามลอยๆว่า “หรือว่าเขาจะเป็นพระเจ้า?”


ชาย หนุ่มยกมือขึ้นมากุมที่หน้าอกพร้อมกับตอบว่า.”อย่างน้อยก็สำหรับผมล่ะฮะ”เขา หันหน้าไปถามฮวางโบอีกครั้งว่า “ที่รัก ทำไมคุณถึงไม่กลับบ้านไปล่ะฮะ”


”อืมม เธอไม่ใช่คนเดียวที่เป็นแฟนเพลงของเขานะ ชั้นก็เป็นด้วยเหมือนกัน”


คุณสามีทำหน้าผิดหวังสุดๆ “ได้โปรดกลับบ้านไปเถอะฮะ...ผมขอร้อง”


”ไม่เด็ดขาด~~”


หญิง สาวพูดไม่ทันขาดคำ คุณสามีก็โวยวายออกมาอีกครั้ง “อ้ากกกส์ ผู้หญิงของชั้น หรือว่าไอดอลในดวงใจ ชั้นจะเลือกใครดี นี่มันปัญหาใหญ่ระดับชาติเลยนะเนี่ย T__T อ้ากกกกกส์”



โปรดติดตามอ่าน คู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ ตอนต่อไป


Create Date : 05 มกราคม 2554
Last Update : 5 มกราคม 2554 11:58:46 น. 1 comments
Counter : 486 Pageviews.

 
5555 หึงได้ตลอดเลยนะจุงเนี่ย ขนาดไม่ให้ภรรยาไปทานข้าวด้วยนะจริงๆเลย แต่สงสัยโบจะติด4D มาจากจุงแน่ ขอบคุณนะครับยาย รักษาสุขภาพด้วยนะครับ สู้สู้สู้


โดย: hunny IP: 115.87.93.142 วันที่: 5 มกราคม 2554 เวลา:21:34:28 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.