Group Blog
 
<<
มกราคม 2554
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
5 มกราคม 2554
 
All Blogs
 
ตอนท่ี่ 131- คริสมาสต์ผมป่วยจริงๆน่ะ เชื่อดิ

**ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้น เพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่ จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย****

วันคริสต์มาส ที่ลานจอดรถหน้าโบสถ์วันอาทิตย์ของฮวางโบ
ฮยอนจุงกำลังก้าวเข้าไปนั่งประจำที่คนขับ ในขณะที่ฮวางโบยืนอยู่ข้างๆประตู



“แล้วคุณจะกลับยังไงฮะ?” คุณสามีหันหน้ามาถามด้วยน้ำเสียงแสดงความห่วงใย


“ชั้นก็ขึ้นรถเมล์กลับไง”


“รถเมล์เนี่ยน่ะ?”



“ชั้นคิดว่า ชั้นจะขึ้นไปนั่งบรถเมล์เหมือนคนธรรมดาทั่วไปได้น่ะ.”


คุณ สามีเงยหน้าขึ้นมามองหน้าหญิงสาวก่อนพูดว่า “ผมว่า...คุณขึ้นมานั่งบนรถดีกว่ามั้ยฮะ? เดี๋ยวผมแวะส่งคุณที่บ้านระหว่างทางที่จะไปทำงานก็ได้”



“แล้วเธอมีเวลาพอที่จะมาส่งชั้นเหรอ หือ...แต่ประเด็นสำคัญคือชั้นมีบางอย่างที่จะต้องทำต่อที่นี่ด้วยน่ะ”


“ยังมีอะไรที่ต้องทำอีกเหรือฮะ? พิธีในโบสถ์ก็เพิ่งจะจบลงไปเมื่อกี้นี่นา?”


หญิงสาวยิ้มกว้างก่อนตอบกลับไปว่า “ชั้นอยากจะขอคำปรึกษาในบางเรื่องน่ะจ้ะ”...


“ปรึกษาเรื่องอะไร? แล้วคุณจะไปคุยกับใครหรือฮะ?” ชายหนุ่มรีบซักด้วยความสงสัย


”ก็คนที่เป็นผู้ถือกุญแจไง”.


“แล้วคุณต้องการคำปรึกษาประเภทไหนกันหรือฮะ?”


“เธอกำลังเริ่มเป็นกังวลใช่มั้ย? “หญิงสาวถามด้วยสีหน้ายิ้มๆ


“เปล่าฮะ”.คุณสามีทำปากแข็งปฎิเสธหน้าตาย


“นี่ เธอคิดว่าชั้นจะสุ่มสี่สุ่มห้าไปขอคำปรึกษาจากใครก็ได้อย่างนั้นเหรอ? จะบอกให้ชั้นหน่ะ กำลังจะไปขอคำแนะนำจากคนที่สามารถจะแก้ปัญหาให้ชั้นได้ย่ะ...”


“แล้วคุณมีปัญหาเรื่องอะไรที่ต้องแก้หรือฮะ?” ทำไมไม่ปรึกษาผมล่ะ ? > <....”


“จำได้มั้ย เธอเคยบอกชั้นว่าอย่าพยายามแก้ปัญหาทุกเรื่องด้วยตัวเองคนเดียวน่ะ?”


“...................”

เธอมองตาเหมือนจะสื่อให้เขารู้ <ชั้น รู้ว่าภาระในครั้งนี้มันใหญ่หลวงสำหรับเธอมาก...และชั้นรู้ว่าเธอเองก็ ตระหนักถึงมันดี...แต่ว่าภาระในครั้งนี้มันหนักหนาเกินไป แม้แต่กับตัวชั้นเอง...มันอาจจะเกินกว่าความสามารถที่พวกเราจะจัดการกับมัน ได้....รึเปล่า>.”ขอบคุณนะ”.

“สำหรับอะไรฮะ?”


“ที่เธอไม่เคยแสดงออกมาให้ชั้นเห็นเลยว่า เรื่องต่างๆที่รุมล้อมเธออยู่มันหนักหนาขนาดไหน...”


“......................”


“นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมชั้นถึงสามารถจะเชื่อใจเธอและสามารถจะเดินต่อไปข้างหน้าพร้อมกันกับเธอได้.”


“ผมรู้ว่าสถานการณ์ต่างๆในตอนนี้มันดูมืดมนจริงๆ...แต่ยังไงผมจะหาหนทางที่จะผ่านมันไปให้ได้...”


หญิงสาวพูดยิ้มๆว่า..”เธอนี่ช่างเหมือนกับฮีโร่ที่คอยช่วยชีวิตชั้นเอาไว้จริงๆนะ”...


<ไม่ต้องทำเป็นขำเลยนะฮะ ผมหมายความอย่างที่พูดจริงๆนะ>...ชายหนุ่มนิ่งคิดในใจพร้อมกับมีสีหน้าที่ดูเศร้าๆ

หลังจากที่รถของฮยอนจุงก็ค่อยๆเคลื่อนออกไป ฮวางโบจึงเริ่มเดินกลับมาที่โบสถ์

ระหว่างทางเธออดพูดกับตัวเองไม่ได้ ”ไม่ ใช่เพราะว่าชั้นไม่สามารถจะเชื่อใจเธอหรอกนะ...แต่ชั้นอยากจะช่วยเติมความ แข็งแกร่งให้กับเธอ...เธอต้องยอมรับนะว่า...แม้แต่ซุปเปอร์ฮีโร่อย่างคิมฮ ยอนจุง ก็มีขีดจำกัดของตัวเอง ใช่มั้ย?...”

ภายในโบสถ์
ฮวางโบมานั่งสวดมนต์เงียบๆอยู่ที่มุมสงบแห่งนึง

” พระองค์กำลังดัดนิสัยพวกเราอยู่รึเปล่าคะ...เป็นเพราะว่าเราแต่งงานกันโดย ไม่คิดให้รอบคอบถ้วนถี่...และอาจจะเป็นเพราะว่าพวกเราไม่ได้ขอคำปรึกษาจาก ท่านก่อน? ท่านทราบมั้ยคะว่ามันไม่ได้เป็นเพียงแค่สิ่งที่กระทำลงไปเพียงอารมณ์ชั่ววูบ เท่านั้น?

”’ลูกรู้สึกเสียใจที่...พวกเราแต่งงานกันโดยไม่ได้บอกให้ คุณพ่อคุณแม่ของเราทราบก่อน...แต่ท่านทราบมั้ยคะว่า..พวกเราไม่ได้ทำแบบนั้น เพียงเพราะความคิดชั่ววูบ...และพวกเราก็ไม่ได้ดำเนินชีวิตแบบเพียงให้ผ่านไป วันๆ...พระองค์ได้ประทานพรให้กับพวกเราแล้ว...”

”ลูกต้องขออภัย ด้วย...เขาคือของขวัญจากพระองค์...แต่ลูกกลับไม่สามารถจะชื่นชมยินดีกับ เรื่องนี้อย่างเต็มที่ได้จริงๆ...ลูกเสียใจค่ะ...แต่ลูกก็อดไม่ได้ที่จะ รู้สึกกังวลใจมากกว่าที่จะมีความสุขไปกับมัน...เพราะว่าลูกไม่สามารถจะมอง เห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์...”

”ท่านทราบมั้ยคะว่า สิ่งที่ลูกเกลียดมากที่สุดคืออะไร? ฮยอนจุงเขาอาจจะเจอปัญหาใหญ่ที่มีสาเหตุมาจากผู้หญิงโง่ๆคนนึง...เขาอาจจะ ตายไปเลยก็ได้เพราะเรื่องนี้...แต่พระองค์คงจะไม่ปล่อยให้มันเกิดขึ้น.... ใช่มั้ยคะ?...ถ้าท่านปล่อยให้มันเกิดขึ้น...ท่านก็ไม่ควรจะทำให้พวกเราต้อง มาพบกันตั้งแต่แรก...ลูกรู้สึกกลัว..กลัวว่าลูกอาจจะต้องเผชิญกับกับสิ่งที่ ลูกกลัวมาตลอดว่ามันจะเกิดขึ้น....ได้โปรดกรุณาช่วยลูกด้วยเถิดนะคะ”


”ลูก ตัดสินใจแต่งงานเร็วเกินไป...เพราะว่าลูกไม่คิดให้รอบคอบพอ...ไม่มีเหตุผล และยังไม่ฉลาดอีกด้วย...แต่ท่านก็ได้ประทานพรให้กับพวกเราแล้ว...ที่ผ่านมา ลูกสามารถรับทุกสิ่งทุกอย่างได้ก็เพราะลูกเชื่อว่าท่านได้อวยพรให้กับพวกเรา แล้ว...ถึงแม้ว่าลูกจะไม่สามารถอยู่กับเขา..ลูกกลัวว่าคนอื่นจะพูดยังไง เกี่ยวกับพวกเรา...ลูกได้มอบความรักให้กับเขาอย่างหมดใจโดยไม่มีข้อแม้เพราะ ว่าลูกเชื่อว่าท่านได้อวยพรให้กับพวกเราแล้ว...ลูกจึงรักเขาเท่าอย่างที่ดี ที่สุดเท่าที่ลูกจะทำได้...”


”นี่จึงเป็นเหตุผลที่ท่านประทานของ ขวัญให้กับพวกเราใช่มั้ยคะ? แต่จังหวะเวลามันไม่ดีเอาซะเลยจริงๆ อย่างน้อยก็สำหรับตัวลูก...ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม (ที่จะมีลูก)..แล้วนี่ลูกควรจะทำอย่างไรดีคะ? ลูกไม่รู้จริงๆว่าควรจะทำอะไร...ได้โปรดกรุณาชี้ทางสว่างให้กับลูกด้วย... ว่าลูกสามารถจะทำอะไรได้...เพื่อที่ว่าจะได้ไม่รู้สึกผิดต่อเขา...และต่อลูก ของเราด้วย...”


”ลูกต้องขออภัยจริงๆค่ะ...ถึงแม้ว่าท่านได้ ประทานของขวัญ...มาให้ผู้หญิงโง่เง่าอย่างลูก...ซึ่งยังไม่สามารถจะรู้สึกมี ความสุขไปกับมันได้..ลูกเสียใจที่เป็นแบบนี้...”


ฮวาง โบนั่งก้มหน้าสวดภาวนาอยู่อย่างนั้นนานกว่าชั่วโมง จนแขนเสื้อทั้ง 2 ข้างของเธอเปียกชื้นจากคราบน้ำตาที่ไหลออกมาระหว่างที่เธอสวดอ้อนวอนต่อพระ ผู้เป็นเจ้า


ภายในรถเมล์
ฮวางโบยืนเอามือยึดสายจับที่ห้อยลงมาจากราวของรถเมล์ แต่สายตากลับเหม่อมองออกไปที่วิวข้างทางโดยไร้จุดหมาย


ใน ขณะนั้นเองสายตาของเธอก็ไปสะดุดกับเด็กผู้ชายที่เดินเตาะแตะอยู่อีกฟากนึง ของถนน เด็กน้อยคนนั้นเดินสะดุดและล้มลงไปที่พื้น คุณแม่ยังสาวที่วิ่งตามเขามาก็รีบเข้ามาอุ้มเจ้าตัวเล็กที่กำลังร้องไห้โฮ ทันที เธอกอดลูกชายตัวน้อยเอาไว้อย่างแน่นหนาพร้อมกับใช้มือตบที่หลังเบาๆเพื่อ เป็นการปลอบขวัญ หญิงสาวค่อยๆยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อได้เห็นภาพที่แสดงถึงความรักและ อบอุ่นของแม่ที่มีต่อลูก


เธอยังคงไม่ละสายตาไปจากแม่ลูกคู่นั้น และไม่นานนักชายหนุ่มซึ่งคงจะเป็นคุณพ่อก็ลงมาจากรถเมล์แล้วรีบวิ่งเข้ามา จับมือเล็กๆทั้งสองข้างเอาไว้ ก่อนที่จะเดินโอบภรรยาของเขาเคียงข้างกันไปด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มมีความสุข


”ทำไม ชั้นถึงไม่คิดว่าช่วงเวลาที่ดีแบบนั้น เป็นของขวัญ...? ทำไมชั้นถึงคิดไม่ได้ว่าเด็กตัวน้อยๆที่มีใบหน้าเหมือนกันกับเธอ จะเป็นของขวัญที่ดีที่สุดที่ชั้นเคยได้รับมาล่ะ?...ทำไมชั้นถึงไม่สามารถยอม รับว่า ลูกที่กำเนิดจากชายผู้เป็นที่รักยิ่งของชั้น...คือคำอวยพร...?”


”ชั้น ขอโทษนะ...ชั้นคงจะหมดเวลาที่จะมารู้สึกขอบคุณ...และแสดงความปลาบปลื้มดีใจ แล้วใช่มั้ย...แต่ชั้นกลับทำร้ายความรู้สึกของเธอ...และยังทำให้ลูกของเรา ต้องเศร้าไปด้วย...”


”ใช่แล้วล่ะ...ชั้นมั่นใจว่ามันจะต้องมีหน ทางใดทางนึง...ถ้าชั้นไม่สามารถหามันเจอ...ชั้นก็จะหาที่ซ่อนตัวจากผู้คนไป ซะ...จนกว่าละคร F4 ของเธอจะจบลง...และหลังจากนั้น ชั้นก็จะประกาศให้ทุกคนรับรู้ว่าพวกเราแต่งงานกันแล้ว...”


“ฮาา...พวกแฟนคลับจะรู้สึกโอเคกับไอดอลที่แต่งงานแล้วมั้ยนะ?....


เธอก้มลงมองดูนาฬิกาข้อมือก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า

“หวัดดีจ้ะ?...ใช่จ้ะ...ชั้นกำลังอยู่บนรถเมล์...ชั้นก็แค่จะ...โอ๊ะ? โอเค..ก็ได้จ้ะ”หญิงสาวพูดโต้ตอบอยู่ชั่วครู่ก่อนจะรีบวางสาย


ที่ริมถนนแห่งหนึ่ง
หลัง จากลงรถเมล์มาแล้ว ฮวางโบก็ค่อยๆเดินไปตามถนนแบบสบายๆไม่รีบร้อน สายตาก็มองดูผู้คนที่เดินผ่านเธอไปมาด้วยท่าทางเร่งรีบ แต่แล้วก็มีเสียงทักขึ้นมาใกล้ๆว่า


โอ๊ะ? พี่สาวนี่?


แต่หญิงสาวกลับไม่ได้ยินและเดินต่อไปโดยไม่สนใจ

เสียงเรียกจึงเริ่มดังขึ้น “พี่ฮวางโบฮ่ะ “


หญิง สาวจึงรีบหันไปตามเสียงทันทีพร้อมกับร้องออกมาด้วยความประหลาดใจว่า...”โอ๊ว ? จีฮุน ! เธอเองหรือเนี่ย”(จองจีฮุน –ชื่อจริงของ “เรน”)


จีฮุนในชุดกางเกงยีนส์หลวมๆสไตล์ฮิพฮอพและแจ๊คเก็ตหนังสีดำกำลังนั่งยิ้มอยู่บนสกู๊ตเตอร์คันเล็กที่ดูทันสมัยซึ่งจอดอยู่ริมถนน


“พี่มาทำอะไรอยู่ตรงนี้ฮะเนี่ย? “ชายหนุ่มเอ่ยปากถามทันที


หญิง สาวหัวเราะคิกก่อนจะพูดว่า “ว้าว ชั้นไม่อยากจะเชื่อสายตาเลยนะว่าจะเห็นนักร้องดังอย่าง “เรน” อยู่ตรงหน้าชั้นจริงๆ! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเนี่ย”


ชายหนุ่มก้าวลงมาจากสกู๊ตเตอร์พร้อมกับถามว่า พี่กำลังมาทำอะไรแถวนี้คนเดียวฮะ?

“ก็ชั้นมีเวลาว่างอ่ะ...เลยเดินเล่นมันซะเลย”...

“เดินคนเดียวอ่ะนะ?”หนุ่มเรนถามพร้อมกับรอยยิ้ม


“ทำไมเหรอ ผิดตรงไหนไม่ทราบ หือ?”


“แต่ทำไมล่ะฮะ? แล้วนี่ฮยอนจุงไปไหนซะล่ะ?”


“เขาเป็นบอดี้การ์ดของชั้นรึไงฮึ? แล้วเขาควรจะมาเดินเที่ยวเล่นตรงนี้แทนที่จะไปทำงานอย่างนั้นเหรอ?”


“แต่ยังไง...ในวันแบบนี้...(คริสต์มาสนะ ปล่อยให้แฟนมาเดินคนเดียวได้ไง)”


“เธอก็รู้นี่นาว่า ในธุรกิจบันเทิง จะเป็นวันหยุดเทศกาลหรือไม่ก็ตาม...ถ้าเธอมีงาน...เธอก็ต้องไปทำ”


“ก็จริงน่ะฮะ”ตี๋เรนพยักหน้าเห็นด้วย...


“แล้วเธอล่ะ? เธอปล่อยช่วงเวลาทำเงินทำทอง แล้วออกมาเที่ยวเล่นอย่างนี้ได้ด้วยเหรอ?”


“ผมหรือฮะ? ผมทำมามากพอแล้วล่ะ ดังนั้นผมจึงสามารถหยุดพักเที่ยวเล่นนิดๆหน่อยๆได้”


“หุหุ...แล้วนี่เธอมาคนเดียวเหรอ?”


“ใช่แล้วฮะ”


“ชั้นไม่อยากเชื่อเลยนะ ว่าไม่มีคนจำเธอได้เลย แล้วมันไม่เป็นไรเหรอที่ออกมาข้างนอกคนเดียวอย่างนี้น่ะ?”

“ไม่ มีใครคิดหรอกฮะว่า “บิ(เรน)” จะออกมาเที่ยวเล่นข้างนอกเองคนเดียวแบบนี้โดยไม่มีบอดี้การ์ดล้อมหน้าล้อม หลัง...ว่าแต่..พี่กำลังจะไปไหนหรือฮะ?


“อ๋อ...สตูดิโอถ่ายรูปที่ฮยอนจุงกำลังถ่ายโฆษณาอยู่หน่ะ”


“ให้ผมไปส่งมั้ยฮะ?”


”เธอมีเวลาขนาดนั้นเลยเหรอ?”


“ที่ผมเอ่ยปากชวนก็เพราะมีเวลาน่ะสิ”


“ถ้างั้น...เธอจะว่าอะไรมั๊ย ถ้าชั้นจะพาเธอไปพบกับฮยอนจุงเขาหน่อยน่ะ?”


“ฮยอนจุง?:”


“ใช่จ้ะ เขาอยากจะพบเธอมากเลยจริงๆนะ เธอรู้ใช่มั้ยว่า เขาเป็นแฟนตัวยงของเธอน่ะ?”


“อาา ไหนๆ พี่สาวก็ขอร้องซะดิบดีขนาดนี้แล้ว ผมจะปฏิเสธก็คงกระไรอยู่น่ะ ว่ามั๊ย”...


“หุหุ.. น่าน่ะ ไปหน่อยนะ”


“โอเคฮะ ขึ้นมาเลย”หนุ่มเรนรับปากตกลงพร้อมกับยื่นหมวกกันน็อคให้เธอสวม


ส่วนหญิงสาวก็ปีนขึ้นไปนั่งที่เบาะด้านหลังของสกู๊ตเตอร์ตามคำชวน


“พี่เกาะผมให้แน่นๆนะ”<ถ้าเกิดตกลงไปล่ะก็ รับรองได้ว่า เจ้าฮยอนจุงมันคงเล่นงานผมแน่>


“โอเค ไม่ต้องห่วงชั้นหรอกนะ”


“เกาะให้แน่นๆนะ ไม่งั้นเดี๋ยวก็ลงไปกลิ้งอยู่บนถนน”ชายหนุ่มย้ำอีกครั้งก่อนจะเริ่มสตาร์ทเครื่องรถ


หลัง จากสกู๊ตเตอร์เคลื่อนตัวออกไปไม่นานหญิงสาวก็เริ่มแหยงๆกับความเร็วที่ชักจะ มากขึ้นเรื่อยๆ จึงรีบโอบเอวของหนุ่มรุ่นน้องให้แน่นขึ้นพร้อมกับโวยว่า “นี่เธอ ชั้นไมได้รีบร้อนขนาดนั้นหรอกนะ ช้าๆลงหน่อยก็ได้ แล้วนี่เธอลืมไปหรือว่าขี่สกู๊ตเตอร์อยู่ ไม่ใช่มอไซด์ฮาร์เล่ย์นะ ไม่ต้องทำเป็นซิ่งโชว์อ๊อฟหรอก !!”


ที่ปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่ง
สกู๊ตเตอร์ ของหนุ่มเรนเกิดน้ำมันหมด เมื่อมาได้เพียงครึ่งทาง ดังนั้นทั้งสองคนจึงต้องแวะเข้าปั๊ม ระหว่างนั้นฮวางโบโทรหาฮยอนจุงในขณะที่เรนกำลังง่วนอยู่กับการเติมน้ำมัน


“หวัดดีจ้ะ นี่เธอยังเหลืองานที่ต้องทำอีกเยอะเลยรึเปล่า?”


“อีก แค่นิดเดียว ก็ใกล้จะเสร็จแล้วฮะ..เพราะมันเป็นแค่งานถ่ายภาพนิ่งเท่านั้น”เสียงคุณสามี ตอบกลับมาจากปลายสายก่อนถามกลับมาว่า “แล้วนี่คุณใกล้จะถึงแล้วหรือฮะ?”


“ใช่จ้ะ...อืมม ชั้นกำลังเอาของขวัญมาให้เธอด้วยล่ะ...”


“ของ ขวัญ? “ ชายหนุ่มรีบถามต่อด้วยน้ำเสียงแสดงความอยากรู้ขึ้นมาทันที “อะไรหรือฮะ?” เขากระซิบถามไปว่า “อย่าบอกนะว่าในท้องของคุณเป็นแฝด”<เหมือนในฟิคเรื่อง”อย่าลืมฉันฯ”> อ่ะ?”


ฮวางโบสะดุ้งโหยงแล้วรีบเตือนว่า “ระวังหน่อยนะ เดี๋ยวใครได้ยินเข้า”


“ตอนนี้ผมพักเบรคอยู่ฮะ ไม่มีใครอยู่แถวนี้เลย...งั้นตกลงของขวัญคืออะไรหรือฮะ?”


“เรามาเล่นยี่สิบคำถามกันดีมั้ย?”


“ยี่สิบคำถาม?”<อารมณ์ไหนเนี่ยเมียชั้น อยากรู้จะแย่อยู่แล้ว ดันมาชวนเล่น 20 คำถาม>


“ใช่จ้ะ”


“แล้วผมจะได้รางวัลอะไรฮะ ถ้าตอบถูกภายใน 20 คำถามอ่ะ?”


“อืมมม...ชั้นจะแนะนำเธอให้รู้จักกับ “เรน””


“จริงอ่ะ?”


หญิงสาวแอบหัวเราะเบาๆก่อนจะตอบไปว่า “สาบานด้วยเกียรติของลูกเสือเลยจ้ะ”


“นี่คุณพูดจริงใช่มั้ย? คุณต้องทำตามที่พูดจริงๆนะ”คุณสามีย้ำด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง


“โอเคเลยจ้ะ”


งั้นตกลงฮะ เริ่มเลยนะ มันเป็นสิ่งมีชีวิตหรือไม่?



“มีชีวิตจ้ะ”


ระหว่างนั้นหนุ่มเรนซึ่งตอนนี้เติมน้ำมันเสร็จแล้ว มายืนดูฮวางโบคุยโทรศัพท์อยู่เงียบๆ...


คุณสามีถามต่อว่า “มีกี่ขาฮะ?”


หญิงสาวหัวเราะคิกพร้อมกับหันไปมองซุปเปอร์สตาร์หนุ่มรุ่นน้องแล้วตอบไปว่า “สองขาจ้ะ”


“อืมม...งั้นก็น่าจะเป็นคนน่ะสิ...ผู้ชายหรือผู้หญิงฮะ?”


“นัม-จา –ผู้ชายจ้ะ”


“...ผู้ชาย.?”


“ใช่แล้วจ้ะ นี่เธอใช้ไป 4 คำถามแล้วนะ”

“เฮ้ เดี่ยวก่อนสิฮะ”คุณสามีเริ่มโวย“เมื่อกี้ไม่ใช่คำถามนะ..ผมแค่จะขอยืนยันคำตอบเท่านั้น”


“ทำไมจะไม่ใช่ล่ะ ก็เธอถามนี่นา”


“อ้ากกส์...คุณพูดว่าผู้ชายใช่มั้ยฮะ?’


“ใช่จ้ะ 5 แล้วนะ~~~~”


“อ้ากกส์ ขี้โกงอ่ะ”.


ฮวางโบหัวเราะคิกคักชอบใจ “คริคริคริ”...


<ผู้ชายเหรอ?> “งั้นเขาโตเป็นผู้ใหญ่รึยังฮะ?”


“อืมม...มันก็ขึ้นกับว่าใช้มาตรฐานอะไรมาวัดนะ”...


“มาตรฐานอะไรของคุณกันฮะ?”


“ถ้าเธอหมายถึงว่าเขาเป็นผู้ใหญ่ไม่ใช่เด็กล่ะก็...อืมมมม.”.


“เป็นผู้ใหญ่เหรอฮ่ะ?”


“ใช่จ้ะ 7 คำถามแล้วนะ”


ชายหนุ่มกัดริมฝีปากด้วยความขัดใจ “เขาอายุเท่าไหร่?”


หญิงสาวหันหน้าไปหาหนุ่มเรนแล้วกระซิบถามว่า “อืมม...เธออายุเท่าไหร่นะ..?ยี่สิบหก ใช่มั้ย?”


ชายหนุ่มส่ายหน้าดิกพร้อมกับยกมือขึ้นมาชู 7 นิ้ว ให้เธอดู....

หญิงสาวหัวเราะคิกก่อนตอบคุณสามีไปว่า “ยี่สิบเจ็ดจ้ะ”


“นี่เขาอยู่กับคุณหรือฮะ?”


“ใช่จ้ะ เก้าแล้วน้า”


“ฮาา..เขาคือใครกันฮะ?”


“นี่เธอจะยอมแพ้แล้วรึเปล่า?”


“ไม่มีทางฮะ”


“งั้น เธอก็ห้ามถามชั้นว่าเขาเป็นใครน่ะ”


ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงแบบเริ่มมีอารมณ์นิดๆว่า “ผมก็แค่อยากจะเตือนความจำคุณ เผื่อว่าคุณจะลืมอะไรไป...”

“ลืมอะไรเหรอ?”


“อย่าลืมสิฮะว่า อีกไม่ช้าคุณกำลังจะกลายเป็นคุณแม่แล้วนะ! “:คุณสามีขี้หึงเริ่มโวย


“หุหุ”หญิงสาวอดหัวเราะออกมาไม่ได้กับอาการลมหึงขึ้นหน้าคุณสามี


“.........................”


เธอกลั้นหัวเราะก่อนตอบไปว่า “อย่าห่วงไปเลยนะ ชั้นน่ะรู้ตัวดียิ่งกว่าใครๆใน 3 โลกนี้”

หนุ่มเรนซึ่งยืนอยู่ข้างๆฮวางโบ ได้แต่เอียงคอฟังการสนทนาด้วยความสนอกสนใจ...


“ถ้างั้น เธอก็ล้มเลิกความตั้งใจที่จะเจอกับ “เรน” แล้วเหรอ?”


“เดี๋ยวก่อนสิฮะ”เขาทักท้วงทันที

หญิงสาวกัดริมฝีปากพยายามกลั้นหัวเราะสุดฤทธิ์...


หนุ่มเรนยืนกระพริบตาแบบงงๆก่อนจะถามไปว่า..”เขาไม่อยากจะเจอผมหรือฮะ?”


หญิงสาวรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที “ไม่จ้ะ ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกนะ~~”...


คุณ สามีขี้หึงยิ่งรู้สึกของขึ้นหนักเมื่อได้ยินคำพูดของภรรยาที่ดูเป็นกันเอง กับผู้ชายคนอื่นจึงถามไปว่า...”นี่เขาเป็นรุ่นน้องที่สนิทกับคุณมากเลยหรือ ฮะ?”


“อืมม.”เธอหันหน้าไปถามหนุ่มรุ่นน้องว่า “พวกเราสนิทกันใช่ป่ะ?”


หนุ่มเรนพยักหน้าพร้อมกับพูดว่า “แน่นอนอยู่แล้ว ใครๆเขารู้กันทั่ว”


“เขาตอบว่า “แน่นอนอยู่แล้ว” จ้ะ?”ฮวางโบตอกย้ำ


ชายหนุ่มถอนหายใจก่อนจะถามต่อไปว่า “เขาคือใครกันนะ?...เป็นนักร้องรึเปล่า?”


“ใช่แล้วจ้า”


“ผู้ชาย อายุยี่สิบเจ็ด แล้วก็เป็นนักร้อง..”ฮยอนจุงพูดทบทวนก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้..”(อ๊ะ) ของขวัญ?”

เธอยิ้มกว้างก่อนจะตอบไปว่า “ใช่จ้ะ”

“ของขวัญหรือฮะ?”


“สิบสองคำถามแล้วนะ ใช่แล้ว เขาคือของขวัญ”


ชายหนุ่มทวนคำพูดเหมือนกับไม่อยากจะเชื่อ “นักร้องชายอายุ 27 ปี...นี่คุณหมายความว่า...?”


“เธอรู้คำตอบแล้วใช่มั้ย?”


“นี่เขา...อยู่กับคุณตอนนี้หรือฮะ?”


“สิบสามแล้วนะ ใช่จ้ะ ตอนนี้เขาอยู่กับชั้น”


ชายหนุ่มลุกพรวดขึ้นมาพร้อมกับถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนจากตื่นเต้นเป็นระแวงทันที...”ทำไมล่ะฮะ?”


“ชั้นพบกับเขาที่ริมถนนโดยบังเอิญน่ะ สิบสี่แล้วน้า”


“ที่ถนนเหรอฮะ?”


“สิบห้าแล้ว นี่เธอใช้คำถามจวนจะหมดแล้วนะ ชั้นบังเอิญไปเจอกับเขาจริงๆ แล้วเขาก็เอ่ยปากชวนว่าจะขับมาส่งดังนั้น...”


“ขับมาส่ง? ส่งคุณนะเหรอ ที่รัก ? “ คุณสามีถามด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นเรื่อยๆ


“ใช่จ้ะ มาส่งชั้น เฮ้ ทำไมเธอถึงใช้น้ำเสียงแบบนั้นล่ะ? สิบเจ็ดแล้วนะ”


“ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนฮะ?”


“ที่นี่น่ะเหรอ? ชั้นคิดว่าเราน่าจะอยู่แถวๆ Seocho-dong ...เหลืออีกแค่ 2 คำถามแล้วนะ”


“นี่คุณกำลังนั่งมาในรถของรุ่นพี่เรนหรือฮะ?”


“ไม่ใช่รถจ้ะ สกู๊ตเตอร์อ่ะ”


“หา อะไรน้า??!!” คุณสามีถึงกับร้องเสียงหลงเมื่อได้ยินคำตอบ


“ตกลงเธอรู้แล้วใช่มั้ย?”


“แล้วคุณไปทำอะไรแถวนั้นกันฮะ? ทำไม..”<ถึงได้ไปเที่ยวซ้อนท้ายรถหนุ่มคนอื่นล่ะ?>


“เธอรู้คำตอบ ตอนคำถามที่เท่าไหร่น่ะ?”


“………………………………”


“...อยากจะคุยกับเขามั้ยล่ะ?”


“...หา อะไรนะฮะ?”


“เธออยากจะคุยกับ จีฮุน มั้ย?”


“จีฮุน? อ๋อ รุ่นพี่เรน น่ะหรือฮะ?”


“จ้ะ”หญิงสาวพูดพลางยื่นโทรศัพท์มือถือให้กับหนุ่มเรนพร้อมกับบอกว่า “อ่ะ คุยกับเขาหน่อยนะ”


“หวัดดี? “เสียงซุปเปอร์สตาร์รุ่นพี่ทักไปในสาย


ทำเอาฮยอนจุงถึงกับชะงักไปก่อนจะตะกุกตะกักตอบไปว่า “โอ หวัดดีฮะรุ่นพี่?”


“ไง ฮยอนจุง เป็นยังไงบ้างล่ะช่วงนี้?”


ไอดอลรุ่นน้องทำท่าโค้งคำนับขณะที่พูดกับหนุ่มเรนทางโทรศัพท์ “สบายดีฮะ...แล้วพี่ล่ะฮะ?”


“ก็ดีนะ พี่ฮวางโบเขาอยากให้ชั้นไปพบนายน่ะ แล้วตอนนี้พวกเราก็กำลังอยู่ระหว่างทางที่จะไปที่นั่น...นายโอเคไม่มีปัญหาใช่มั้ย?”


ชายหนุ่มกระพริบตาปริบๆแล้วรีบตอบไปว่า “ไม่มีฮะพี่!”:<จะไปมีได้ไงล่ะ บูอินคุณเล่นแรงนะเนี่ย>


หนุ่ม รุ่นพี่หัวเราะชอบใจก่อนจะพูดต่อไปว่า “ชั้นขอโทษนายด้วยนะที่ให้แฟนนายนั่งซ้อนท้ายสกู๊ตเตอร์มาน่ะ แต่ชั้นจะพยายามระมัดระวังเพื่อให้มั่นใจว่าเธอจะไปถึงที่นั่นอย่างปลอดภัย”


ส่วนรุ่นน้องซึ่งยังคงพูดอะไรไม่ออกได้แต่ตอบรับไปว่า”ฮะพี่”


“โอเค งั้นเดี๋ยวเจอกันนะ”


“ฮะ “


ขอบคุณำหรับการติดตามอ่านคู่รักผักกาดหอม รีมิกซ์ โปรตติดตามอ่านตอนต่อไปอ่าน แล้วอดขำคนเขียนไม่ได้ว่าเขาคิดมุขแต่ละอันได้ยังไงน่ะ ทำเอาคนแปลอมยิ้มโดยไม่รู้ตัว ว่าแต่ คนอ่านอมยิ้มตายด้วยหรือเปล่า อยากรู้จัง
ยาย(นาจา)
24/12/10



Create Date : 05 มกราคม 2554
Last Update : 5 มกราคม 2554 11:50:54 น. 1 comments
Counter : 381 Pageviews.

 
ขำจริงๆๆ ด้วยครับยายโดยเฉพาะตอนที่จุงหึงนะฮาได้ใจจริงๆๆๆ นึกหน้าจุงและน้ำเสียงออกเลยนะ แต่สงสารโบจังสงสัยจะเครียดมากแน่ๆๆ เลย ขอบคุณครับยาย รักษาสุขภาพด้วยนะครับ


โดย: hunny IP: 115.87.93.142 วันที่: 5 มกราคม 2554 เวลา:21:29:15 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.