Group Blog
 
<<
มกราคม 2554
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
5 มกราคม 2554
 
All Blogs
 
ตอนที่ 130 - คริสมาสต์ผมลาป่วยนะคับ

***ฟิค <แปล> เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผู้เขียนแต่งขึ้น เพื่อความรักของคนทั้งสองเท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นหรือไม่ จึงขอให้อ่านด้วยความบันเทิง และเชื่อมั่นในรักของพวกเขาด้วย****


ที่อพาร์ทเม้นท์ของฮวางโบ
ฮยอน จุงกำลังนั่งจ้องเป๋งไปที่ประตูห้องน้ำราวกับว่ากำลังพยายามจะใช้สายตาของ เขาเจาะทะลุประตูเข้าไป แต่ไม่นานนักฮวางโบก็เปิดประตูเดินออกมาเงียบๆ

ชายหนุ่มรีบถามด้วยความลุ้นจนตัวเกร็งว่า...ผลออกมาว่าไงฮะ?



ฮวางโบยังยืนนิ่งไม่ตอบอะไร...

คุณ สามีลุกพรวดขึ้นมาจากเก้าอี้ยาวแล้วเดินเข้าไปใกล้ๆเธอพร้อมกับถามอีกครั้ง ว่า หืมม? ว่าไงล่ะฮะ ผลออกมาเป็นไงกันแน่? (คุณป่องหรือไม่ป่องฮะ?)

“เอ่อ...ในนั้นบอกว่า...แถบสี...มันต้องขึ้นมากี่แถบนะ?”

“หา? “คุณสามีรีบก้มอ่านคำอธิบายที่อยู่ข้างกล่องแล้วตอบว่า “สองฮะ”

เธอได้ยินก็ถอนหายใจออกมาอย่างแรง

ฮยอน จุงสังเกตสีหน้าของภรรยา..ก่อนที่จะก้มลงมองแถบทดสอบที่เธอถืออยู่ในมือ... จากนั้นคว้าหมับขึ้นมาดูเองใกล้ๆ...เพียงชั่วครู่ใบหน้าของชายหนุ่มก็เริ่ม รอยยิ้มกระจายไปทั่ว...”สรุปว่า..มันออกมาเป็นบวกใช่มั้ยฮะ?”

แต่ฮวางโบกลับทำหน้าหดหู่...

ฮยอน จุงจ้องดูที่แถบทดสอบอีกครั้ง...ก่อนจะก้มลงอ่านคำแนะนำข้างกล่องอีกรอบ”ใน ฉลากมันบอกว่า ถ้าแถบสีขึ้นมาสองเส้น...ถ้างั้นก็แปลว่า....คุณกำลังตั้งครรภ์”

ฮวางโบยังคงยืนอึ้งพูดไม่ออก...แต่ฝ่ายคุณสามีแสดงความดีใจสุดฤทธิ์ ยิ้มหน้าบานก่อนจะก้มลงหน้าลงแล้วตะโกนออกมาอย่างดังว่า...

”เย้หหหหหหห์ ไชโย โห่ฮิ้วววววว!!!!! ชั้นกำลังจะเป็นพ่อคนแล้วเฟ้ย “พร้อมกับหันมากอดรัดว่าที่คุณแม่คนใหม่ด้วยความรัก


ฮวางโบยังคงยืนตื้นตันใจ...คุณสามีคว้าตัวเธอเข้ามากอดพร้อมกับประทับจูบลงริมฝีปากบาง “ซารางเฮ ที่คุณมอบสายใยรัก ให้ผม”!!!!

เธอค่อยๆยิ้มออกมาพร้อมกับพูดว่า...”เธอนี่มันเหลือเชื่อจริงๆเลยนะ”...

เขา ค่อยๆคลายวงแขนที่โอบรัดภรรยาไว้อย่างแน่นหนาออกและพูดว่า “พวกเรากำลังจะเป็นผู้ใหญ่จริงๆซะทีแล้วนะ! เรากำลังจะมีจูเนียร์ด้วยกันแล้ว ผมไม่มีอะไรจะบอกคุณนอกจากคำว่า....ขอบคุณมากๆฮะ...”



ฮวางโบพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา...แต่ก็ไม่สามารถทำได้.

ฮยอน จุงยกมือขึ้นมาช่วยเช็ดน้ำตาให้เธอพร้อมกับถามว่า.”นี่เป็นเพราะว่าคุณมี ความสุขใช่มั้ยฮะ?...ถ้าคุณไม่ได้คิดแบบนั้น ผมว่า.....ลูกเราคงจะต้องเสียใจมากเลยล่ะ...”



ในที่สุดทำนบน้ำตาของฮวางโบก็แตก...เธอร้องไห้สะอึกอะอื้นราวกับเด็กๆ...

ฮยอน จุงถึงกลับแปลกใจและรีบโอบเธอเข้ามากอดไว้แนบอก..<ผมขอโทษนะที่ทำให้คุณ ต้องรู้สึกเหงา...และไม่สามารถทำให้คุณมีความสุขทั้งๆที่มันควรจะเป็นช่วง เวลาแห่งความสุขมากที่สุดในชีวิตของคุณ...ขอโทษจริงๆฮะ>


“ชั้นควรจะทำยังไงดี...? ชั้นช่างเป็นแม่ที่แย่เอามากๆตั้งแต่เริ่มต้น.”เธอพูดพลางสะอื้นจนตัวโยน


“ไม่ ฮะ...คุณเป็นแม่ที่ดีที่สุดในโลกตะหาก”เขาเข้าใจเธอจริงๆว่าตอนนี้เธอคิด อะไร แต่ตอนนี้คงได้แต่ปลอบเธอในใจ <ผมรู้ว่าคุณกำลังกังวลเพราะว่าคุณรักเขา(ลูกของเรา) มากเกินไป...คุณเป็นแม่ที่ยอดเยี่ยมที่สุด...>

หลังจากนั้นพักใหญ่ ฮยอนจุงนอนประคองกอดฮวางโบอยู่บนเก้าอี้ยาว โดยที่หญิงสาวยังคงมีสีหน้าที่ดูสับสน


เขา จุ๊บที่ศีรษะของเธอเบาๆและพูดขึ้นมาว่า “เราควรจะจัดพิธีแต่งงานให้มันถูกต้องตามประเพณี..ก่อนที่เรื่องมันจะสาย เกินไปน่ะ คุณว่ามั๊ย”


“แต่ละครฯของเธอ..มันกำลังจะออกอากาศ ชั้นว่า..มันคงไม่ใช่เวลาที่ถูกต้องที่จะทำแบบนั้นน่ะ เธอมีโปรแกรมที่จะเดินสายโปรโมทไม่ใช่เหรอ”

”..................”


”..................”

หลังจากเงียบกันไปชั่วขณะ ว่าที่คุณแม่ก็เอ่ยปากขึ้นมาก่อนว่า “หลายวันที่ผ่านมานี่....ชั้นใช้เวลานั่งคิดตรึกตรองมากเลย...”


”..................”ว่าที่คุณพ่อนั่งนิ่งรอเธอตอบ

ด้วยความกังวัลของว่าที่คุณแม่เธอยังคงพูดต่อไป“.เกี่ยวกับการแต่งงานของพวกเรา...”


”..................”


”เพราะ ว่า...ชั้นต้องการจะอยู่กับเธอ...ต้องการที่จะรู้ทุกๆอย่างเกี่ยวกับ เธอ...และต้องการให้เธอเป็นของชั้นเพียงคนเดียว...ตั้งแต่หัวจรดเท้า...”



เขาได้ยินเช่นนั้นก็แอบอมยิ้มจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ “อืมมม...”

”แต่การได้ตัวเธอมากลับกลายเป็นว่า..ได้รับของขวัญอันล้ำค่าติดมาด้วย...”



”แล้วมันไม่ดีเหรอฮะ...ยังไงได้เพิ่มมาก็ดีกว่าต้องเสียอะไรไปนะฮะ...?”


”หุหุ เธอนี่ก็ตลกไปเรื่อย”เธอหัวเราะน้ำเสียงเศร้าปนกับความสับสน


เขาสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆแล้วเรียกเธอเบาๆ “เฮ้...บูอิน”


”ว่าไง...?”


”......................”เขาส่งสายตาแทนคำพูด <ผมขอโทษฮะ...ที่ทำให้คุณต้องลำบาก>


ว่าที่คุณแม่ยังคงแปลกใจกับฮยอนจุง ”..................”



“ขอบคุณฮะ...”


”..................”

“ขอบคุณที่ยอมแต่งงานกับผม...และขอบคุณที่ทำให้ผมระลึกได้ว่า..ผมแต่งงานแล้ว...”


เธอพ่นลมออกจมูกแล้วถามว่า “แล้วเธอรู้สึกว่าลำบากใจมั้ยล่ะ...ที่ชั้นทำให้เธอรู้ตัวว่าแต่งงานแล้วเร็วเกินไปน่ะ?.”



“ผมได้ลืมมันไปชั่วขณะหนึ่ง...เกี่ยวกับเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเรา...อืมม..ไม่ใช่ฮะ...ผมไม่รู้ต่างหากล่ะ..”.


“เธอหมายความว่ายังไงเหรอ?”


”ผมไม่รู้จริงๆน่ะฮะ ว่าความหมายของการแต่งงานที่แท้จริงมันหมายถึงอะไรกันแน่”


”แล้วเธอรู้สึกช็อครึเปล่าล่ะ?”


”ผมไม่ได้ช็อคหรอกฮะ...แต่แค่..ประหลาดใจปนทึ่งแบบนั้นมากกว่า”



”..หา?”



”พวก เราเป็นคู่แต่งงาน...ที่สามารถมีลูกด้วยกันได้...มันไม่ใช่แค่เรื่องเฉพาะ เราเพียง 2 คนอีกต่อไปแล้ว เรากำลังจะกลายเป็นพ่อแม่กันแล้ว...พวกเรามีชีวิตน้อยๆที่เริ่มกำเนิดขึ้นมา ซึ่งเราจะต้องร่วมกันรับผิดชอบดูแล”


“แต่มันเร็วเกินไป...”เธอ เงยหน้าขึ้นมาแล้วถามต่อไปว่า “เธอไม่รู้สึกโกรธหรือว่ารู้สึกไม่พอใจบ้างเลยเหรอ? ที่เธอยังอายุน้อยเกินไป...เกินกว่าที่จะเป็นพ่อคนน่ะ.”เธอสรุป..

ชายหนุ่มยิ้มกว้างแล้วตอบไปว่า “ไม่เป็นไรฮะ เพราะว่าแม่เด็กหน่ะ โตเป็นผู้ใหญ่พอที่จะเป็นแม่คนมานานแล้ว ...”


เธอได้ยินก็เหวี่ยงสายตาใส่คุณสามี.....

เขาส่งยิ้มหวานพร้อมกับพูดว่า “ซารางเฮ โคมับตะ (ผมรักคุณ-ขอบคุณน่ะ)”

หญิงสาวพูดด้วยท่าทางขัดใจเล็กๆ “ชั้นนี่มันโง่จริงๆเลย...ยอมโอเคทุกอย่างด้วยคำพูดคำนั้นของเธอเพียงคำเดียว...”


ฮยอน จุงกระชับวงแขนที่โอบตัวภรรยาให้แน่นขึ้นพร้อมกับพูดว่า “ลูกของเราจะต้องมีความสุขจริงๆนะฮะ...เพราะเขาเกิดขึ้นมาด้วยความรักของพ่อ และแม่ที่มีต่อกันและกันอย่างมากมายเช่นนี้....”


”แต่ทำไมชั้นถึงได้รู้สึกเสียใจอยู่ตลอดก็ไม่รู้” เธอพูดในขณะที่ตาเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง


“ไม่ เป็นหรอกฮะ เพราะผมรู้ว่าที่คุณรู้สึกแบบนั้นก็เพราะคุณรักเจ้าตัวเล็กในท้องมากเกิน ไป...คุณรู้สึกเสียใจเพราะว่าคุณรักเขา....”เหมือนฮยอนจุงจะเริ่มมองเห็นแวว คุณแม่ที่ดี


หญิงสาวเบียดตัวให้เข้ามาใกล้ฮยอนจุงมากขึ้นพร้อม กับหลับตาลงและพูดพึมพำว่า “ชั้นรู้สึกโล่งใจมากเลย...เพราะว่าเธอเป็นคุณพ่อของเขา..”เธอยิ้มน้อยๆและ พูดต่อไปว่า


“ชั้นไม่แน่ใจว่าชั้นจะสามารถไปหาคนที่จะเป็นคุณพ่อที่สามารถจะเป็นที่พึ่งพิงและไว้วางใจได้อย่างเธออีกที่ไหน...”


ชาย หนุ่มเบะปากแล้วเปลี่ยนน้ำเสียงที่พูดทันทีว่า...”โอเคฮะ..พอแค่นี้ก่อน สำหรับเรื่องนี้...ตอนนี้ถึงเวลาที่คุณจะต้องจ่ายค่าปรับฐานละเมิดแล้วล่ะ ฮะ....”



หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาอย่างงุนงง “หา เธอว่าไงน่ะ ค่าปรับ ปรับอารัย....?”


”ก็วันนี้คุณเรียกผมว่า “นี่” ตั้ง 4 หนแล้วนะ ไปหยิบชุดนางแมวมาใส่ซะดีๆเลย”


หญิงสาวอึ้งพูดไม่ออกเมื่อได้ยิน. “อะไรนะ?”



“อาาา ไม่เอาน่า เราต้องใช้ชุดนางแมวนั่นให้คุ้มค่าในขณะที่คุณยังใส่มันได้อยู่สิฮะ”เขาขะยั้นขะยอ


“.นี่เธอยังต้องแกล้งทำตลกในเวลาแบบนี้ด้วยเหรอ?”



”ตลก อะไรกันฮะ? ถ้าคุณไม่รีบแก้ไขมันซะตั้งแต่ตอนนี้ ต่อไปคุณจะต้องเรียกผมแบบนั้นต่อหน้าลูกอย่างแน่นอน...ซึ่งผมไม่สามารถจะรับ ได้อย่างเด็ดขาด ผมยอมไม่ได้ฮะ”เขายืนกราน


”..................”


“มันอยู่ที่ไหนฮะ? เดี๋ยวผมจะไปหยิบมาให้คุณเอง คุณไม่ต้องลุกไปหรอกฮะ”เขากุลีกุจอช่วยจนออกนอกหน้า


ฮวางโบส่งเสียงคร่ำครวญออกมาทันทีว่า “ไม่อาววววว ไม่อยากใส่แล้วอ่ะ”


หลังจากนั้นสักครู่ใหญ่ ฮวางโบก็มานั่งอยู่ที่เก้าอี้ยาวหน้าตาไม่สบอารมณ์ เพราะถูกบังคับให้สวมชุดนางแมวสีขาว


คุณสามียิ้มชอบใจก่อนจะถามว่า “ชั้นควรจะหาปลอกคอมาสวมให้แกมั้ยเนี่ย ฮยอนซึ?”


หญิงสาวนั่งกัคริมฝีปากพร้อมกับเหวี่ยงสายตาอาฆาตไปให้คุณสามีตัวดี...


เขายังคงแกล้งเธอต่อไป ”คุณต้องทำท่าน่ารักด้วยนะฮะ แล้วการเหวี่ยงสายตามันไม่นับว่าเป็นท่าน่ารักน่ะ”


เธอแย้งทันที “เธอควรจะระมัดระวังในสิ่งที่เธอจะขอให้ชั้นทำแล้วล่ะ แต่ว่า...เธอยังไม่ได้ทานอาหารเย็นนะ”...


”โอ นั่นมันช่วยเตือนสติผมขึ้นมาทันที....ผมหิวจังเลยฮะ”


”ถ้าเธอยังแกล้งล้อเลียนชั้นอยู่อย่างนี้ล่ะก็...ชั้นจะไม่ทำอาหารเย็นให้เธอทานน่ะ”....


”ไม่เป็นไรฮะ...เอ...ว่าแต่...ทำไมเราไม่เอาอาหารแมวมาทานแทนล่ะฮะ?”


หญิงสาวได้แต่ส่งสายตาเพชรฆาตไปให้โดยไม่ตอบอะไร...


คุณสามียิ้มชอบใจก่อนจะอ้อนต่อไปว่า “ทำท่าน่ารักหน่อย...น้าสสสสสส ผมอยากดูอ่ะ”


เวลา ผ่านไปอีกพักใหญ่ ฮยอนจุงกำลังพูดโทรศํพท์อยู่กับใครบางคน “ใช่ฮะ...แค่คืนนี้เท่านั้น...โอเคฮะ...ผมจะไปที่นั่นให้ตรงเวลา..อือ-ฮึ ...ใช่ฮะ...เข้าใจแล้วฮะ”เขาวางสายแล้วหันมาพูดกับฮวางโบ


“เย้เย..สำเร็จแว้วฮะ”


”จริงอ่ะ?”



”พวกเขาอนุญาตให้ผมค้างที่นี่ได้...เพราะมันเป็นวันคริสต์มาส....”


”ชั้นรู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้อ่ะที่เราใช้พระเยซูมาเป็นข้ออ้าง...”



”เรา ก็แค่คิดซะว่ามันเป็นของขวัญที่ท่านมอบให้กับเราแล้วกันฮะ เพราะวันนี้เป็นวันที่พิเศษมากจริงๆสำหรับเรา...หรือคุณจะให้ผมใช้ข้ออ้าง ว่าไม่สบาย..แล้วงดงานการไม่ไปโน่นไปนี่ แต่แท้จริงแล้ว...อิอิ ผมมาอยู่ฉลองวันคริสต์มาสกับคุณ ฮึ”


หญิงสาวค่อยๆยิ้มออกมาอย่างช้าๆพร้อมกับพูดว่า “โอ้ว ขอบคุณพระเจ้า...”


”ขอบคุณพระเจ้าจริงๆฮะ”<ณคงจะต้องร้องไห้แน่ๆ...ถ้าคืนนี้ผมทิ้งให้คุณอยู่คนเดียว ใช่มั้ยฮะ?..>


เธอยิ้มสดใสและพูดอย่างมีความสุขว่า “นี่มันเป็นเรื่องที่วิเศษจริงๆนะ!”


เขาหัวเราะออกมาดังๆพร้อมกับดึงตัวเธอเข้ามากอด “ฮ่าฮ่าฮ่า วิเศษจริงๆ”

ช่วงดึก ที่ตลาดทงแดมุน
ในร้านเล็กๆแห่งหนึ่งท่ามกลางผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมามากมายภายในตลาดกลางคืน ฮวางโบกำลังนั่งคุยอยู่กับผู้หญิงวัยกลางคนท่านหนึ่ง


หญิงสาวพูดว่า “คุณแม่ไม่สามารถจะหยุดพักได้ซักวันเลยหรือคะ แม้กระทั่งวันหยุดเทศกาลอย่างวันนี้...”


หญิงวัยกลางคนซึ่งก็คือแม่ของฮยอนจุงตอบว่า “แต่ว่าวันนี้เป็นที่มีคนมาช็อปปิ้งซื้อข้าวของกันมากที่สุดเลยนะจ๊ะ”


ฮวางโบได้แต่นั่งเงียบเมื่อได้ยินคำตอบ...<คุณแม่ค่ะ...อีกไม่นาน...ท่านก็จะกลายเป็นคุณย่าแล้วนะคะ.>


คุณแม่ถามต่อไปว่า “แล้วฮยอนจุงล่ะจ๊ะ..?”



ฮวาง โบยิ้มเขินๆก่อนจะตอบไปว่า “เขาบอกว่า..จะไม่เข้ามาข้างในนี้...หนูเดาว่าเขาคงรู้สึกไม่ค่อยสะดวกใจที่ จะออกมาอยู่ในที่สาธารณะแบบนี้น่ะค่ะ...”



”จ้ะ..เขาไม่เคยมาที่นี่ด้วยตัวเองซักครั้งอยู่แล้วล่ะ แม่หน่ะ รู้จักนิสัยเจ้าลูกชายตัวยุ่งคนนี้ดี”.


”แล้วคุณพ่อล่ะคะ..?”



”คุณพ่อเหรอ อ๋อ เขาออกไปส่งของข้างนอกน่ะจ้ะ”


”แล้วเมื่อไหร่ท่านจะ...กลับมาล่ะค่ะ?”


“ก็คงจะอีกสักพักใหญ่เลยล่ะจ้ะ เพราะว่าต้องไปแวะส่งหลายแห่งอยู่นะ...อืมม..แล้วนี่เขากำลังรอเธออยู่ข้างนอกรึเปล่าน่ะ?”

”ฮยอนจุง? โอ๊ะ ท่านหมายถึงฮยอนจุงหรือคะ?”


คุณแม่แอบยิ้มน้อยๆก่อนจะตอบว่า “ใช่จ้ะ”.


”ค่ะ..เขารออยู่ค่ะ คุณแม่” เธอตอบอย่างอ้ำอึ้ง


”งั้นก็รีบไปเถอะนะ อย่าทำให้เขาต้องต้องรอนานเกินไปเลยน่ะ”


”หนูต้องขอโทษด้วยนะคะ...ที่แวะมาโดยที่ไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้าแล้วยังรีบกลับไปแบบนี้อีก...”



”ที่ ผ่านมาแม่ไม่สามารถจะดูแลเขาให้ดีๆได้ เพราะแม่ต้องทำงานตลอดทั้งคืน...แล้วตอนกลางวันแม่ก็ต้องงีบหลับเอาแรงหลัง จากที่ทำงานบ้านเสร็จแล้วน่ะจ๊ะ”คุณแม่สามีอธิบาย...

ฮวางโบทำหน้าเศร้าเมื่อได้ยิน “อย่างงั้นหรือคะ..”.


คุณ แม่พูดต่อไปยิ้มๆว่า”แม่รู้ว่าเรื่องต่างๆมันก็ยุ่งยากสำหรับเธอมากพอควร อยู่แล้ว...แต่ว่า...ช่วยดูแลเขาให้ดีๆด้วยนะจ๊ะ...แม่ขอโทษนะ ที่ขอร้องเธอให้ทำแบบนี้เพราะว่าเขายังคงเป็นเด็กอยู่...”



หญิง สาวค้อมศีรษะลงและพูดตอบยิ้มๆไปว่า “ไม่ใช่อย่างนั้นเลยนะคะ ฮยอนจุงน่ะเป็นผู้ใหญ่มากกว่าหนูซะอีก...หนูสามารถจะพึ่งพาและไว้วางใจเขา ได้...”


”ขอบใจนะจ๊ะที่เห็นว่าลูกชายของแม่เป็นแบบนั้น...”


ไม่นานนักหลังจากนั้น ฮวางโบก็เดินกลับมาที่รถของฮยอนจุงฮวางโบเอ่ยขึ้นทันที


“เมื่อกี้เธอน่าจะเข้าไปข้างในด้วยกันนะ”...


”แต่ผมไมรู้ว่าจะพูดอะไรเวลาที่เจอหน้าท่านนี่ฮะ”...


หญิงสาวชำเลืองดูคุณสามีก่อนจะพูดว่า “ทำไมเธอดูเย็นชามากเลยล่ะ เวลาที่เธอเป็นแบบนี้น่ะ”...


ระหว่างที่พูดสายตาเขาเหม่อมองไปข้างหน้า ”เวลาที่ผมเจอหน้าท่าน...”


”..............................?”


”ผมไม่สามารถจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้..เวลาที่ผมเจอท่านที่บ้าน..ผมไม่เป็นไรนะฮะ”น้ำเสียงเริ่มแหบพร่าขณะที่พูด

“แต่ว่าถ้าเป็นที่นั่น...,ผมคงทนดูแม่ที่มานั่งหลังขดหลังแข็งทำงานตลอดคืนแบบนั้นไม่ไหวจริงๆฮะ>


”..................”

ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปและเริ่มสตาร์ทรถเพื่อขับออกไป...


”..................”


ภายในรถซึ่งกำลังมุ่งหน้ากลับไปที่บ้านของฮวางโบ

”ชั้นคิดว่าเธอเป็นลูกชายที่ดีของท่านนะ”


”..ผมหรือฮะ?”


”ใช่จ้ะ”


”ผมไม่ใช่อย่างที่คุณคิดหรอกฮะ”


”แต่ยังไง...คุณแม่ท่านคงจะมีความสุขจริงๆ ถ้าท่านได้รับรู้ความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ...”


”...คุณว่ามันไม่แปลกหรือฮะ?”


”แปลกยังไงเหรอ?”


”กับแม่ของผม...ก็มักจะเป็นอย่างนี้ตลอด..”.


”เป็นอะไรเหรอ?”


”..ดูเหมือนว่าผมจะไม่สามารถพูดว่า...”ขอบคุณ. หรือว่า “ขอโทษ”…ได้”



”ที่จริงมันก็เป็นเรื่องยากเหมือนกันนะที่จะพูดมันออกมา...นอกจากว่ามันจะกลายเป็นนิสัยติดตัวเธอมาตั้งแต่ยังเด็ก...”


”..................."


ฮวางโบได้แต่หัวเรา “หุหุ”


“อะไรฮะ?”



”ขอบคุณนะ”เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ


”สำหรับอะไรหรือฮะ?”


”สำหรับผู้ชายที่เงียบขรึมอย่างเธอ....เธอได้...<ทำสิ่งที่เป็นเรื่องยากสำหรับเธอ>ทำให้กับชั้นมาตลอดไง..”


ฮยอนจุงพ่นลมหายใจออกมาโดยไม่พูดอะไร


”...ชั้นเดาว่า ชั้นคงเป็นคนที่โชคดีล่ะมั้ง?:”


”ผมเคยกลัวว่าผมจะไม่ได้คุณมา...ถ้าผมยังทำอะไรที่เป็นตัวเองแบบเดิมๆที่เคยทำ...”



ฮวางโบได้ยินก็แอบหัวเราะเบาๆ...

”ผมเดาว่าบุคลิกของผมกำลังเปลี่ยนแปลงไป...เพราะว่าผมกำลังพยายามจะมีภรรยาที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว”




เธอเบะปากยื่นพร้อมกับย้อนถามว่า “ภรรยาที่โตเป็นผู้ใหญ่เนี่ยน่ะ?”

”ถ้า ผมไม่ทำตัวแบบกล้าเสี่ยงกล้าลุย....ผมรู้สึกว่าคงจะต้องมีใครมาฉกตัวคุณไป แน่ๆ...ถ้าเป็นแบบนั้นผมก็คงจะเป็นได้แค่เพียงสุนัขที่แหงนคอตั้งบ่าจ้องดู หลังคาบ้านที่มีแม่ไก่บินผ่านไป....”



”นี่ชั้นกลายเป็นแม่ไก่ไปแล้วหรือเนี่ย?”


”แม่ไก่ขนสีดำเป็นมันเงางามด้วยฮะ”เขาสำทับ


ฮวางโบแอบค้อนคุณสามีเมื่อได้ยินคำแสลงหูว่า “ดำ”....


คุณสามียังคงพูดต่อไปว่า “คุณรู้มั้ยฮะ? ว่าไก่ดำน่ะเป็นของที่ดีต่อสุขภาพมากเลยนะฮะ?”



”นี่เธอ !!” <ตอกย้ำความดำกันเข้าไป>


”วิ้ว เมื่อไหร่ที่คุณจะแก้นิสัยอันนี้ได้ซะทีล่ะฮะ? เอาไว้กลับถึงบ้าน คุณต้องไปใส่ชุดนางแมว (ดำ) อีกทีนะ...คุณยังไม่ได้รับบทเรียนที่เข็ดหลาบซะที นี่คงเป็นเพราะว่าผมยอมหยวนๆให้คุณไม่ต้องทำท่าน่ารักแน่ๆเลยอ่ะ”..



”หึ ชาติหน้าตอนบ่ายๆก็แล้วกันน่ะ!!!”

ขอบคุณน่ะค่ะที่ติดตามอ่าน โปรดติดตามตอนต่อไปน่ะค่ะ

เป็นเรื่องบังเอิญจริงๆที่ฟิคตอนนี้พูดถึงเรื่องวันคริสมาสต์ เหตุการณ์บังเอิญพ้องต้องกันกับจุงตอนนี้ที่ป่วยจริงๆ เฮ้อ สุขใจ

ยาย(นาจา)
22/12/10


Create Date : 05 มกราคม 2554
Last Update : 5 มกราคม 2554 11:46:19 น. 1 comments
Counter : 629 Pageviews.

 
ท่าทางจุงจะทั้งรัก ทั้งหลงลูกมากเลยนะเนี่ย แต่เศร้าตอนไปหาแม่จุงจัง ขอบคุณนะครับยาย รักษาสุขภาพด้วยนะครับ สู้สู้สู้


โดย: hunny IP: 115.87.93.142 วันที่: 5 มกราคม 2554 เวลา:21:23:40 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นักรักจัยโยเย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




"ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อที่อื่น นอกจากจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของบล๊อคก่อนเท่านั้น"

:: Online User
Friends' blogs
[Add นักรักจัยโยเย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.