Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2550
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
24 กรกฏาคม 2550
 
All Blogs
 
ตอบปัญหาคุณแม่น้อง RooRooh ........... ลูกเพิ่งไปโรงเรียน มีใครเป็นอย่างนี้บ้างค่ะ

เมื่อวีคเอ้นท์ที่ผ่านมา ค่อนข้างทารุณโหดร้ายกะคุณแม่มั่กๆ เพราะแม่ดันชะล่าใจ ... ให้พี่โทๆ ยืมเสื้อกันฝน โดยตัวเองไม่ป้องกันอะไรเลย ทำงานวุ่นๆ ทั้งวันโดยที่เสื้อชื้นๆ ซ้ำต้องขับรถไปโน่นมานี่ ... คืนวันศุกร์เลยน็อคสนิท ... เช้าวันเสาร์ ก็ต้องฝืนลุกขึ้น เพราะน้าแอริคมาจากนิวยอร์ก ไม่ต้อนรับอย่างดีได้ไง เป็นคุณน้าคนโปรดของนู๋ด้วย แถมน้าแอริคใจดี ซื้อโดนัทคริสปี้ครีมแม่ฝากคุณแม่ๆ ปลื้มมั่กๆ เพราะอ่านในห้องก้นครัวมานาน อยากกิน แต่ไม่ได้ขับรถไปซ้ากกะที... ส่วนวันอาทิตย์ เป็นวันของแกรนด์มา ... เลี้ยงมื้อใหญ่ยิ่งก่า.. เรียกว่า หมดวีคเอนท์ปุ๊บ เช้าวันจันทร์ คุณแม่กลายเป็นซอมบี้นอนแบ็บๆ บนเตียง มีมรรคณิชาคอยขย่มเรียกวิญญาณกลับร่าง คริคริ

อินโทรเสียเยอะ... จะบอกว่า วันนี้ คงไม่จดละนะว่า นู๋ทำอะไรบ้าง ... คุณแม่จะขอยืมพื้นที่เขียนข้อมูลให้คุณน้า RooRooh หน่อยนะจ๊ะ แบบคุณแม่พิมพ์หลังไมค์ไม่ได้ง่ะ เรื่องมานยาววว เป็นประเด็นเกี่ยวกับการส่งน้องอายุไม่ถึงสามขวบไปโรงเรียนแล้วลูกปรับตัวยังไม่ได้ จะทำยังไงดี

ก่อนอื่น คุณแม่วิแคะว่า ปัญหาของเด็กถูกส่งไปโรงเรียนครั้งแรก คือ การต้องแยกจากพ่อแม่ ไปมีสังคมใหม่ ซึ่งไม่ใช่เป็นปัญหาแค่กับตัวลูกเท่านั้น ตัวพ่อแม่ (โดยเฉพาะคุณแม่เนียะ) ถึงแม้จะโตๆ แย้ว ก็มีปฏิกิริยาจากการที่ต้องแยกจากลูกเหมียนกัลล์ เท่าที่เคยคุยกะแม่ๆ ทั้งหลาย + จำตอนที่เกือบต้องส่งมรรคณิชาไปเดย์แคร์หน่ะ ความรู้สึกของคนเป็นแม่ มีสองอย่างนะ
อย่างแรก คือ “ปฏิเสธ” พยายามบอกตัวเองว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ กะ “ปัด”อารมณ์ความห่วงหาอาทรที่ต้องแยกจากลูกทิ้งไป เพราะไม่อยากเฮิร์ท
อย่างที่สอง คือ “ยอมรับ” ว่าการที่ลูกไปโรงเรียนเป็นสิ่งที่ต้องเกิด โดยมักจะมีความรู้สึกแบ่งเป็นสองพวก คือ พวกแรก (คุณแม่เองแหละ) พยายามบอกตัวเองว่า ได้เลือกเดย์แคร์ หรือโรงเรียนที่ดีที่สุด วางใจได้ให้แกลูกละ อีกพวกคือ จะโทษทุกสิ่งทุกอย่างที่ไม่ดีที่เกิดขึ้นว่า เป็นเพราะโรงเรียนม่ายดี

ทำไมถึงต้องมาวิแคะอารมณ์คุณแม่... ก็ม่ายมีอะไรหรอกคะ แค่อยากจะบอกว่า ความรู้สึกกังวลทั้งหลายที่คุณแม่มี... ลูกหน่ะ เค้ารับรู้ได้ เค้าเก่งมากเลยแหละ

ต่อมา มาดูความรู้สึกคุณลูกกันบ้าง
อันนา เพื่อนของมรรคณิชา วัยเดียวกันเนียะแหละ วันแรกๆ ที่ไปเดย์แคร์ (อันนาไปตั้งกะเล็กๆเลย แค่ขวบเศษมั้ง) เธอร่าเริงดี๊ด๊าสุดๆ เป็นผู้นำการเล่นทุกชนิด จนแม่คลาร่ารู้สึกชิลๆ แต่ชิลได้ไม่กี่วัน อันนาก็ออกอาการ พอถึงเวลาต้องไปเดย์แคร์
น่านแหละ เพิ่งจะเริ่มคิดถึงแม่ คริคริ เริ่มรับรู้ละว่า ต้องจากแม่ แยกกัน

ทีนี้ ทำงายละ
คุณแม่คลาร่าใช้เทคนิคสามัญขั้นประถม คือ มีของติดไม้ติดมือที่อันนาชิน ให้เอาไปที่เดยแคร์ด้วย ... ของยอดฮิตที่เด็กๆ ที่นี่ใช้กันคือ ผ้าห่มคะ ... ถือไปเลย ได้ใช้แน่ๆ โดยเฉพาะช่วงนอนกลางวันง่ะ
เม้าท์หน่อย ก็แปลกดีนะ อยู่บ้านห่มผ้าให้เท่าไรๆ ดิ้นพล่านเอาออก... แต่ผ้าห่มนี่ได้ผลจริงๆ ...มรรคณิชาเองก็เหอะ ช่วงนี้ก็เกิดติดผ้าห่มมั่กๆ เวลาเล่นอะไรก็ตาม เป็นต้องเอาผ้าห่มลงมาคลุก เฮ้อ สกม่กสุดๆ ซักล้างให้ไม่ค่อยจะทัน แถมต้องผืนนี้ผืนเดียวในโลกอีกตะหาก

ส่วนเทคนิคอื่นๆ ที่ขอเสริมนะคะ ได้มาจากการสังเกต เวลาที่คุณแม่แอบดอดไปเที่ยว เอ้ยไปทำธุระ เหมือนวันนี้เป็นต้น แม่ไปคลาสซัลซามา คริคริ ถึงบ้านทีไร ไม่ว่ามรรคณิชาทำอะไรอยู่ เป็นต้องโผเข้ามาหา แม่ลูกกอดกันซาบซึ้งยิ่งกว่าหนังบัลลีวู้ด

ก็กะว่า ถ้ามรรคณิชาต้องไปโรงเรียนมะไหร่ สิ่งที่จะทำแน่ๆ คือ พอลูกกลับจากโรงเรียน แม่จะหยุดทุกอย่าง และทำตัวเป็นของนู๋คนเดียวเร้ย อันนี้ สังเกตจากแม่พี่ออนด้วย ... แม่พี่ออนเหนื่อยจากที่ทำงานมาแค่ไหน แต่พอถึงบ้าน ก็พุ่งเข้าหาลูก บริการพี่ออนทู้กอย่าง ทำทุกอย่างให้พี่ออนจิงๆ เนียะแหละ เป็นการส่งสัญญาณข้อความให้ลูกรู้ว่า “แม่เป็นของนู๋นะ และแม่คิดถึงนู๋มากมาย”

วิธีการส่งสัญญาณข้อความนี้ให้ลูก ต้องหมั่นส่งบ่อยๆ เสริมเข้าไปในแต่ละช่วงชองกิจวัตรประจำวันของลูก
ตอนเช้า แม่คงจะต้องกัดฟันตื่นเช้าขึ้นก่าเดิม เพื่อเราจะได้มีเวลาพิเศษด้วยกันก่อนนู๋ไปโรงเรียน ให้นู๋ดื่มน้ำส้มกระตุ้นต่อมประสาทให้สดชื่นพร้อมรับวันใหม่ และเราจะได้มีเวลาคุยจุ๋งจิ๋งด้วยกันระหว่างที่นู๋หม่ำๆ เน๊อะ

กิจวัตรต่างๆ เช่น การอ่านหนังสือก่อนนอน การอาบน้ำ ก็ต้องทำให้สม่ำเสมอ อย่าได้ตกหล่น ลูกจะได้คาดเดาได้ว่า ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เรายังเป็นของกันและกันอยู่เน๊อะ และอาจจะต้องเสริมเพิ่มการเล่นกะลูกเข้าไปอีก... เพราะปกติ เคยเล่นด้วยกันนี่หน่า พอนู๋ไปโรงเรียนแล้ว ก็ได้ไปเล่นกะเพื่อน กลับมา ก็ได้เล่นกะแม่อีกงัย

เอ๊ะ เขียนไปเขียนมา รู้สึกจะจินตนาการถึงมรรคณิชามากไปหน่อย คริคริ

เอาประเด็นสุดท้ายนะคะ คือ อย่าลืมให้เวลาพิเศษวันละ 10 นาทีในการบอกรักลูกด้วย วิธีนี้เป็นอะไรที่ได้ผลดีสำหรับทุกๆ ปัญหาจริงๆ มรรคณิชาโตขึ้นมาเป็นเด็กที่อ่อนโยนมั่กๆ เวลาไปเข้าสังคมกะเด็กอื่นๆ อ่อนโยนจนแรกๆ คุณแม่ห๊วงห่วง กัวถูกเด็กอื่นรังแก... แต่แม่ก็ต้องตัดใจนะ เพราะต้องฝึกให้มรรคณิชาแก้ปัญหาด้วยตัวเอง ซึ่งที่ผ่านมา คุณแม่พบว่า ลูกแม่หลบหลีกเก่งไม่เบา คริคริ อย่างวันนี้ ไปคลาสดนตรีมา จะมีเจ้าเจเดนที่ชอบเล่นอะไรแรงๆ แต่ในที่สุด เจเดน (คุณแม่น้องเจเดนประกบหนักตลอดจนเหนื่อยแทน 555) ก็เข้ามาเล่นกะมรรคณิชาอย่างกลมกลืน ไม่รู้นะ แม่มองตาเจเดนทีไร แม่รู้สึกว่า เออ เด็กซน เด็กฉลาดจิงๆ เจเดนมองแม่ทีไร ตาจะระยิบระยับเลย เพราะแกรู้ว่า คุณแม่เอ็นดูแกไม่เบา อิอิ แล้ววันนี้ มรรคณิชาก็ถูกหนุ่มเมสันเข้ามากอดเข้ามาหอม จากที่เคยวิ่งเข้าฟัด ทั้งผลัก ทั้งกระชาก... เห็นมะ อะไรๆ ก็ต้องใช้เวลา

ขอจบประมาณๆ นี้นะคะ เขียนแบบเบลอๆ เพราะพิษไข้ แต่ก็เอาใจช่วยคุณแม่ RooRooh นะคะ (เอ ล็อคอินนี้ อ่านยังไงอ่ะคะ เก๋ดีคะ...นึกถึงน้องกุ๊กก๋อมขึ้นมาเร้ย) ยังไงก็ใช้พื้นที่ในบล็อกพูดคุยกันก็ได้คะ สะดวกดี พิมพ์ยาวๆ ได้
คุณแม่ทั่นอื่นๆ ช่วยเข้ามาแจมด้วยนะคะ จะได้แชร์ไอเดียกัน สร้างสรรๆๆ ค๊า

ปล. เอ น้องกุ๊กก๋อมเคยถามว่า นู๋มรรคเข้าเรียนหรือยังใช่ไหมคะ เฉลยตรงนี้เลยละกันคะว่า ยังไม่ไปคะ ป่านนี้ ชื่อยังอยู่ในเวสต์ติ้งลิสท์เลยคะ แงๆๆ โรงเรียนหาเข้ายากเหมือนเมืองไทยเลย เพียงแต่ไม่รับแป๊ะเจี๊ยะเท่านั้นแหละ
ซัมเมอร์นี้ เลยหาคลาสสั้นๆ ให้มรรคณิชาไปแจมคะ ตั้งแต่ เตะบอล ดนตรี ว่ายน้ำ ... ทุกคลาสแม่ไปประกบ เพราะอายุขนาดนี้ เค้ายังไม่ให้ฉายเดี่ยวคะ



Create Date : 24 กรกฎาคม 2550
Last Update : 24 กรกฎาคม 2550 14:08:58 น. 16 comments
Counter : 290 Pageviews.

 
น่าอิจฉาเด็กๆยุคนี้อย่างนู๋มรรค จังเลย
อ้ายเราตอนเดะๆ อย่างเก่งก็วิ่งเล่นแถวบ้าน
ไม่มี๊...ไม่มีแบบนี้

ปล.ยังโสดสนิท มะช่ายคุณแม่อ่ะ ขอเม้นท์ หน่อยนะคะ


โดย: wanwitcha วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:14:39:25 น.  

 
น่าจะเป็นคุณป้าค่ะ เจ้าริต้าก็เป็นแบบนี้เลยค่ะ ที่เล่ามาให้ฟังพี่ก็จินตนาการเปรียบเทียบไปด้วย ริต้าไม่ได้เข้าเตรียมอนุบาลค่ะวันแรกของการเข้า รร.อนุบาล บรรยากาศใน รร.จะเศร้ามากค่ะเรียกว่าน้ำตาท่วม รร.เลยก็ว่าได้เป็นประมาณนี้อยู่ 3 ปีค่ะ อ.1 - อ.3 ตอนนี้ริต้าอยู่ ป.1 แล้ว ไม่ยอมให้คุณแม่ไปส่งที่ห้องเรียนแล้วค่ะ บอกว่าริต้าอายเพื่อนเพราะริต้าโตแล้วค่ะ.....พี่ฝากหอมแก้มนู๋มรรค ด้วยนะ


โดย: My name is Rita วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:15:22:53 น.  

 
มาเก็บข้อมูลก่อนส่งเอื้อไปโรงเรียน
ขอบคุณมากนะคะ


โดย: แม่น้องเอื้อ (viji ) วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:15:31:50 น.  

 
หวัดดีตอนบ่ายเกือยเย็นนะคะ.. นู๋มรรคเป็นไงคะวันนี้สนุกใหญ่ละซิ..

หุหุ วันนี้คุณแม่ทำหน้าที่เป็นผู้เชี่ยวชาญเลยนะคะ.. คุณแม่ขา.. ยืมเนื้อที่แบบนี้นู๋มรรคคิดค่าลงพื้นที่หะเป่าคะ.. หุหุ..

ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ คุณแม่ เด๊วติดน้องมรรคนะคะ..

วันนี้มาemo ส่งดอกไม้เยี่ยมไข้นะคะ.. วันหลังมาเยี่ยมใหม่คะ


โดย: the kookkom วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:16:47:42 น.  

 
เด็กยุคใหม่ ถ้าส่งเสริมถูกจุดอาจเป็นอัจฉริยะได้นะครับ



โดย: มิสเตอร์ฮอง วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:17:07:37 น.  

 


โดย: wbj วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:18:19:46 น.  

 
ยังไม่ถึง 3 ขวบไปโรงเรียนแล้ว เดี๋ยวนี้เรียนกันเร็วนะครับ
สมัยผมตอนนั้นประมาณ 5 ขวบ ร้องไห้เลยละ


โดย: PIWAT วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:20:19:04 น.  

 
แล้วคุณแม่เป็นอะไรล่ะคะ ถึงเดี้ยง..ตากฝนล่ะเสะ

แม่น้องนิกตอบแม่หนูมรรคไว้ที่บล๊อกแล้วนะ ไปตามอ่านได้ถ้ามีเวลาจ้ะ

เฮ้อ..พูดเถิงลูก อลีนาจะเรียนแล้วนิ เธอพร้อมจนเรากลัว
สอนทู๊กวันว่า..หนูห้ามพูดโดยไม่ยกมือนะลูก ห้ามวิ่งเล่นกับเพื่อนในห้องเรียนถ้าครูไม่อนุญาตนะคะ

ไม่กล้าแชร์ความคิดเห็นอ่ะแม่หนูมรรค เพราะเด็กแต่ละคนมันไม่เหมือนกันเท่าไหร่ อาศัยความรู้สึกและการเรียนรู้
ในความเป็นแม่ และการสังเกตุ ดูแลลูกก็แล้วกัน


โดย: แม่น้องนิก IP: 4.232.141.21 วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:23:13:06 น.  

 
หายไวๆ นะคะ แม่นู๋มรรค

แดเนียลยังไม่ไปโรงเรียนแต่ไปอยู่กับพี่เลี้ยงตั้งแต่เล็ก แต่ก่อนก็ไม่ติดอาราย เดี๋ยวนี้ติดผ้าห่มหมีพูห์ บางวันยังไม่ตื่นดีก็เอาห่อไปด้วย ลากไปโน่นมานี่จนซกม่กอย่างคุณแม่ว่า เรื่องไปโรงเรียน เคยวิเคราะห์กับตัวเองเหมือนกัน คุณแม่ต้องคิดและทำใจไว้เลยว่าอย่างไรเสียวันหนึ่งเค้าก็ต้องไปโรงเรียน ส่วนเรื่องห่วงกังวลโน่นนี่สารพัดเนี่ยก็คงต้องทำใจเหมือนกันว่า ลูกต้องหัดดูแลตัวเอง มีสังคมกับเพื่อนๆ และที่สำคัยเค้าจะได้เรียนรู้ แต่ก่อนหน้านั้นคุณแม่ก็ต้องเลือกโรงเรียนที่คุณแม่ๆ คิดว่าเหมาะสมให้กับลูกน่ะคะ
เอ เขียนไปเขียนมาแล้วงงๆ เอาเป็นว่า ลูกเค้าต้องเรียนรู้ให้เติบโตในสังคมได้ เรามีหน้าที่ส่งเสริม สนับสนุนและแบ็คอัพคะ


โดย: ลิตเติ้ลเกิร์ล วันที่: 25 กรกฎาคม 2550 เวลา:10:46:26 น.  

 
แหม....
ทำไมตอนพี่อินไปรร.คุณแม่ไม่เขียนเรื่องนี้นะ
จะได้มาอ่านไว้ก่อนคะ
คุณแม่เขียนได้ละเอียดดีมากๆจ๊ะ

อย่าประมาทหรือประเมินลูกต่ำไปเพราะเด็กๆปรับตัวเร็วกว่าแม่เสียอีก
อันนี้เอาประสบการณ์ตัวเองมาเขียนคะ555


โดย: miz u so much วันที่: 25 กรกฎาคม 2550 เวลา:15:36:15 น.  

 
สวัสดียามเช้าคะ นู๋มรรค และคุณแม่...
มาส่งรอยยิ้มหวาน หวานให้คะ..

ขอให้มีความสุขในช่วงวันหยุดนะคะ..


โดย: the kookkom วันที่: 27 กรกฎาคม 2550 เวลา:8:24:45 น.  

 
เขียนเข้าใจได้ง่ายดีค่ะ


น้องๆ ส่วนใหญ่ก็เป็นในแนวนั้น แรกๆ ยังไม่รู้ว่าถูกส่งไป รร เข้าใจว่าได้ไปเล่นนอกบ้าน พอ 3-4 วันผ่านไป ร้องไห้กันบ้านถล่ม ทั้งพ่อแม่ลูก บางครอบครัวพาลพากันหยุดไป รร เลยก็มี


อันนี้ต้องอาศัยความเข้มแข็ง และการปรึกษากันว่าจำเป็นต้องให้น้องไปหรือป่าว ถ้าจำเป็นก็ให้เอาคนที่จิตแข็งไปส่งน้องนะค่ะ แต่ถ้ายังไม่จำเป็นอยู่บ้านอ้อนกันระหว่างแม่ลูก กระหนุงกระหนิงดีกว่าค่ะ


ส่วนตัวแล้วไม่มีปํญหาตอนส่งน้องไป รร ตอน ขวบแปดเดือน มีแต่ รร ที่มีปัญหา อยากขอเชิญน้องกลับไปอยู่บ้านกับคุณแม่ได้ไหมค่ะ 5555


โดย: >>> (แม่เจ้าปัน ) วันที่: 27 กรกฎาคม 2550 เวลา:18:51:01 น.  

 
แวะมาเยี่ยมนะครับ

จะแวะมาบอกว่า ...

ช่วงนี้ผมงานยุ่งมากเลยไม่ค่อยได้มีเวลาเข้ามาเยี่ยมเพื่อน ๆ ครับ

แต่ว่า ...

วันนี้วันศุกร์ที่ 27 ก.ค.50 ผมมีวีรกรรมอันสุดฮาของ "น้องตุ้งแช่" ตอนที่ 4 ซึ่งเป็นตอนใหม่ล่าสุดครับมาให้อ่านกันครับ



เข้าไปอ่านเข้าไปฮากันได้เต็มที่เลยนะครับ

อิอิ

emoemoemoemo


โดย: อาคุงกล่อง (อาคุงกล่อง ) วันที่: 27 กรกฎาคม 2550 เวลา:20:59:58 น.  

 
นึกภาพตอนที่เคนเนธต้องไปโรงเรียนวันแรกอยู่บ่อย ๆ ค่ะ ตั้งใจเอาไว้ว่าจะทำให้ลูกเห็นว่าเป็นเรื่องเล็ก ๆ ธรรมด๊าธรรมดา ใคร ๆ ก็ต้องทำ แต่คิดทีไรแม่ก็อดใจหายไม่ได้ทู๊กที


โดย: Lauderdale By The Sea วันที่: 29 กรกฎาคม 2550 เวลา:16:11:35 น.  

 
สวัสดีค่ะ

เมื่อวานได้ไปหล่อเทียนพรรษาและถวายสังฆทานที่พุทธมณฑลมาemoemo

วันนี้เลยตั้งใจนำบุญมาฝากค่ะemoemo


โดย: เพียงแค่เหงา วันที่: 31 กรกฎาคม 2550 เวลา:14:31:58 น.  

 
แวะมาขอบคุณค่ะที่ไปส่งกำลังใจไว้ที่บล็อก
ขอบคุณมากนะคะ และก็ขอให้พรนั้นย้นกลับมาถึงจขบ.ด้วยค่ะ


โดย: เราสองคน (ฝากเธอ ) วันที่: 31 กรกฎาคม 2550 เวลา:14:39:59 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

มรรคณิชา
Location :
Sleepless in Seattle United States

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]




สวัสดีคะ
นู๋ชื่อ มรรคณิชา.... เรียกนู๋เต็ม ๆ นะคะ เพราะนู๋ไม่มีชื่อเล่นคะ ... อยากรู้จักนู๋ ก็ต้องตามไปช่วยอ่าน ช่วยคอมเม้นต์นะคะ แม่นู๋จะได้มีกำลังใจ
แก้ไขเพิ่มเติมคะ....
มีคุณน้า คุณพี่ หลายคนมักถามคุณแม่เสมอๆ ว่า "ชื่อของนู๋ แปลว่าอะไร"
บอกเลย ไม่เล่นตัว...อิอิ
มรรค มาจากคำว่า "มรรค 8" ในศาสนาพุทธไงคะ...คุณแม่คงอยากเห็นนู๋เป็นเด็กดี...แถมเวลาสะกดเป็นภาษาปะกิต คุณแม่ใช้ชื่อคุณพ่อสะกดซะเลย...งานนี้ คุณพ่อหน้าบานคะ
ส่วน ณิชา แปลว่า บริสุทธ์
พอมารวมกะ "มรรค" ชื่อนู๋เลยเก๋กู๊ดซ้า

แก้ไขเพิ่มเติม (อีก 5/29/2011)
แขกเค้ามีดาราหญิงชื่อ มานิชา คล้ายชื่อนู๋มากเลย แรกๆ แม่ก็ปลื้มหรอกนะ แต่หลังๆ ชักหวั่นไหว เพราะเพื่อนร่วมงานของพ่อชื่อนี้เปี๊ยบ เป็นตัวป่วนที่ทำคุณพ่อปรี๊ดส์บ่อยๆ

แม่พบว่า เด๋วนี้ เวลาเรียกมรรคณิชาเต็มๆ คือการทำเสียงเข้ม ในเหตุการณ์ปกติ แม่เรียกนู๋ ว่า "ลูก" "นู๋" หรือ ไม่ก็ "ชิชา" "ชา"
Friends' blogs
[Add มรรคณิชา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.