Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2552
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
6 ธันวาคม 2552
 
All Blogs
 

[Yaoi]Noctilucent Ep.06

ไม่ต่างอะไรกับผู้จัดการหนุ่มหล่อที่ตั้งแต่ขึ้นรถได้ก็ตั้งหน้าตั้งตาถอนหายใจจนลูกน้องคนสนิทที่นั่งมาด้วยอดไม่ได้

“บอส ไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม?” เสียงอาเธอร์ที่นั่งอยู่ข้างๆสึโอเอ่ยถามขึ้น ทั้งที่เขากับลูกพี่ควรจะนั่งทบทวนพรีเซนเทชั่นที่กำลังจะมาถึงไม่กี่นาทีนี่แล้ว แต่ดูเหมือนบอสของเขาจะไม่อยู่ในสภาพปกติเอาเสียเลย

“ทำไม?” ตอบทั้งที่สายตายยังมองออกไปนอกหน้าต่างรถ
“ยังจะมาถามอีก ดูบอสสิ ตั้งแต่กลับมาจากสัมมนาก็ลางานไปตั้งหลายวัน พอกลับมาทำงานก็เอาแต่นั่งถอนใจ แถมยังดูเหม่อๆอีกต่างหาก แล้วก็นะ...บอสหยุดไปก็ไม่ได้บอกคุณวินเดลเขาใช่ไหม? วันก่อนเขามาหาบอส เห็นว่าจะเซอร์ไพรซ์ชวนคุณไปทานข้าว เขาก็มาเก้อ...”

เสียงบ่นของอาเธอร์ดูเหมือนจะเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาคนฟัง ร่างสูงถอนหายใจยาวอีกครั้ง...

มันหายใจทางเหงือกหรือไงวะ?

“....จะพรีเซ้นท์งานใหญ่อยู่แล้ว บอสยังนั่งเหม่อเหมือนไปตกหลุมรักสาวที่ไหนอยู่นั่นแหละ...”

สึโอไม่รู้หรอก ว่าอาเธอร์นั่งบ่นเขามากี่นาทีแล้ว แต่ที่เข้าหูชายหนุ่มนี่เหมือนจะมีแค่ประโยคสุดท้ายเท่านั้น

“นายว่าไงนะอาเธอร์....?” เจ้าของดวงตาสีอเมธิสต์เบิกกว้าง ขณะหันกลับมามองเจ้าลูกน้องตัวดี ให้ตายเหอะ พูดมาตั้งเยอะ บอสเพิ่งจะมามีปฏิกิริยาเอาตอนนี้อะนะ

“ก็จริงนี่ครับ บอส”

พูดเป็นเล่น...
ตกหลุมรัก...
....คนอย่างสึโอ คนนี้... มันเห็นชัดขนาดนั้นอย่างนั้นเลยหรอ?

ใช่...เรื่องนี้เขายอมรับ

เขารู้ตัวมานานตั้งแต่เริ่มติดตามBizarreได้สักพักแล้ว สึโอชอบเพลงของBizarre อันนั้นคือความจริง แรกๆเขาตามดูคอนเสิร์ตBizarreด้วยความหลงใหลในเสียงเพลงล้วนๆ จนกระทั่งวันหนึ่งที่วงฉลองวันเกิดให้สมาชิกคนสุดท้อง เด็กหนุ่มวัย14ที่แทบไม่ได้ออกมายืนหน้าสุดก็ได้ออกมาโซโล่ฟังค์เรกเก้หน้าเวที เรียกเสียงฮือฮาไปทั่วทั้งฮอลล์ ตอนนั้น สึโอเองก็ทึ่งในความสามารถของเด็กหนุ่มคนนั้นเหมือนกัน ตั้งแต่นั้นมาชื่อของ จูลิโอ อาราชิโทโมะก็เริ่มเป็นที่กล่าวถึงมากขึ้น โดยเฉพาะในหมู่สาวๆ และก็เช่นเดียวกันที่ร่างของเด็กหนุ่มคนนั้นจะกลายเป็นสิ่งแรกที่สึโอมองหายามBizarreอยู่บนเวที

...และตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ที่ความรู้สึกชื่นชม กลายเป็นความลุ่มหลงโดยไม่รู้ตัว...

ชายหนุ่มจะไม่ยอมพลาดคอนเสิร์ตBizarreแม้สักครั้ง หากมีความเป็นไปได้แม้เพียงน้อยนิดที่เขาจะได้เห็นหน้ามือเบสคนเล็กคนนั้น

จวบจนกระทั่งข่าวการแยกวงของBizarre...

ถึงจะพยายามหาข่าวจากแหล่งต่างๆอย่างไร เขาก็ไม่ได้ข่าวคราวของเด็กหนุ่มอีกเลย จนกระทั่งเจอกันโดยบังเอิญเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา


“ถึงแล้วครับบอส”

ประโยคสั้นๆของอาเธอร์ เรียกสติให้สึโอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด วันนี้เป็นงานพรีเซ้นท์สำคัญที่เขาจะพลาดไม่ได้เด็ดขาด มือใหญ่ขยับเนคไทสีควันบุหรี่ให้เข้าที่ก่อนจะก้าวขาลงจากรถ แววตาสีอเมธิสต์คมกริบที่มองตรงไปข้างหน้านั่นเล่นเอาเจ้าหน้าที่ที่มารอรับไม่กล้าสู้หน้ากันเป็นแถว

บุคลิกอันน่าเกรงขามของสึโอ เฮนเดอร์เซน ที่แม้กับอาเธอร์ผู้เป็นคนสนิทเองก็ยังอดขนลุกไปด้วยไม่ได้ ทั้งที่เมื่อก่อนหน้านี้ยังทำตัวเหม่อๆเอ๋อๆอยู่ในรถแท้ๆ แต่พอถึงเวลาเอาจริง บรรยากาศรอบตัวเขากลับเปลี่ยนไปเป็นคนละเรื่อง โดยเฉพาะความกดดันที่ทำให้อีกฝ่ายถึงกับหายใจไม่ทั่วท้องทั้งที่ยังไม่ได้พูดอะไร

“ไปจัดการให้เสร็จๆกันเถอะ อาเธอร์”

พูดจบร่างสูงก็ออกเดินนำหน้าไป มาดหัวหน้าที่ลูกน้องทุกคนในแผนกภาคภูมิใจ อาเธอร์เพียงแค่ยิ้มรับแล้วสาวเท้าก้าวตามไปด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม



แสงแดดที่แรงขึ้น ทำให้จูลิโอเริ่มทนหลับตาต่อไม่ไหว ดวงตาสีมะกอกค่อยๆปรือมองนาฬิกา ตัวเลขดิจิตอลที่อยู่ตรงหน้าบอกเขาว่า เวลายังไม่ได้ผ่านไปเท่าไรนัก ตั้งแต่ร่างสูงออกจากบ้านไป

ให้ตายเหอะ ลุกก็ได้วะ...

เขาสะบัดผ้าห่มออกจากตัวอย่างไม่สบอารมณ์นัก เขาตั้งใจจะหลับต่ออีกสักงีบ หลังจากลุกขึ้นไปเตรียมอาหารให้เจ้าของบ้าน แต่ไม่ว่าจะพยายามยังไง ก็หลับอีกไม่ลง เด็กหนุ่มจัดแจงเก็บที่นอนและจัดการธุระส่วนตัว ก่อนจะออกไปคว้าเอากาแฟกลิ่นหอมชั้นดีที่เหลือจากที่รินให้สึโอไว้เมื่อเช้าออกไปนั่งจิบที่ระเบียง

เขามาทำอะไรอยู่ที่นี่เนี่ย?

เจ้าของดวงตาสีโอลีฟถอนใจยาวพลางทอดสายตาออกไปยังวิวเบื้องหน้า ขายาวขดขึ้นชันอยู่บนเก้าอี้สนามที่เจ้าของบ้านเอามาวางจัดไว้ที่ระเบียงที่มีขนาดกว้างกว่าห้องที่เขาอาศัยอยู่กับพี่ชายเมื่อก่อนด้วยซ้ำ

สายลมเย็นสบายพัดผ่าน จนเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มนั่นขยับคลอเคลียผิวแก้มเบาๆ นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้มีเวลาเงียบๆที่ไม่ต้องคิดอะไรแบบนี้

ตั้งแต่ที่เขาแยกกับBizarreมา เด็กหนุ่มก็ได้แต่ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ ไม่ใช่ว่าไม่มีเป้าหมาย แต่เขายังไม่เจอสิ่งที่ตามหาต่างหาก เพราะอย่างนั้นถึงต้องเดินทางไปเรื่อยๆ ทั้งที่ต้องตามหาและที่ต้องหนีเอาตัวรอด แล้วจะให้เอาเวลาที่ไหนมานั่งทอดอารมณ์ได้ขนาดนี้

คงต้องขอบคุณตาลุงติงต๊องคนนั้นสินะ รอยยิ้มบางๆผุดขึ้นบนใบหน้า ยามนึกถึงท่าทีของเจ้าของห้องที่บางครั้งก็ดูไม่มีมาดเอาเสียเลย หรือบางครั้งก็หัวเราะเหมือนเด็กๆ แล้วยิ่งขำเข้าไปใหญ่เวลาโดนเขาจี้ถูกจุด

ทั้งที่ปกติ เจ้าพ่อเทคโนโลยีคนนี้จะมีภาพลักษณ์สุขุมนุ่มลึกในที่สาธารณะแท้ๆ...

จูลิโอยกกาแฟขึ้นดื่มรวดเดียว ก่อนจะลุกขึ้นบิดตัวไล่ความขี้เกียจออก

“ทำงานดีกว่า...” เด็กหนุ่มเอ่ยกับตัวเองหลังสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ “...ดูซิเพลย์บอยคนดัง ห้องจะรกขนาดไหน หึ หึ หึ”



“ฮ้า...ดเช่ย”

อยู่ดีๆสึโอก็คันจมูกขึ้นมาจนต้องจามอย่างห้ามไม่ได้ โชคดีที่เขานั่งอยู่ในห้องรับรองกับลูกน้องแค่สองคน ไม่งั้นคงได้อับอายขายหน้าประชาชีเพราะเสียงจามที่ไม่มีแม้แต่ความพยายามจะทำให้มันเบาแน่ๆ

“บอส...ไม่สบายหรอ?”

“เปล่า...”

“สาวที่ไหนนินทาล่ะสิ”

“เฮ้ย นายนี่คิดเรื่องอื่นเป็นไหม อาเธอร์”

“อ๊ะ...ไม่ใช่สิ ตอนนี้ต้องเป็นคุณวินเดลสินะ” ลูกน้องปากดียังแซวเจ้านายไม่เลิก ปากแบบนี้มันน่าเขกกบาลซักที

โป๊กก! ไวเท่าความคิด ร่างสูงก็ไม่ลงมือทันที

“โอยย...บอสอะ”

ทำเป็นโอดครวญ ที่ตอนพูดล่ะไม่รู้จักคิด “เลิกเล่นได้แล้วจวนได้เวลาแล้ว” สึโอหันไปดุ ที่ดุทีเล่นทีจริงได้ เพราะลูกน้องเขาไม่ใช่คนไม่รู้กาลเทศะ

...นั่นล่ะ ข้อดีของอาเธอร์...
ยังไม่ทันสิ้นคำพูดดี เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก่อนที่จะเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้คนในห้องเอ่ยอะไร

ร่างที่ปรากฏขึ้นหลังบานประตูเป็นชายร่างใหญ่ วัยสี่สิบต้นๆ ผมสีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำ ผิวค่อนข้างขาวดวงตาสีเขียวอมฟ้า หากแต่ใบหน้ามีโหนกแก้มสูงแบบคอเคซอยด์ เดินเข้ามาหาสึโอที่ลุกขึ้นยืนต้อนรับตามมารยาทพร้อมผู้ติดตามอีกหลายคนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

....รอยยิ้มที่สึโอเห็นทีไรแทบฉุนขาดทุกที

“เฮนเดอร์เซน”
“แองโกล”

ร่างสูงทั้งสองจับมือทักทาย ดูเหมือนจะสนิทสนมกัน แต่ทั้งเจ้าตัว ทั้งคนที่อยู่ในห้องต่างรู้ถึงความเป็นอริของคนทั้งคู่ดี

“พรีเซ้นท์วันนี้พยายามหน่อยนะ ทางฉันคงไม่สามารถปล่อยให้โปรเจคนี้หลุดมือไปได้” สารท้ารบถูกส่งออกมาตามคาด สึโอยิ้มตอบรับตามมาดนักธุรกิจที่ดี

“แย่หน่อยนะครับ เพราะทางผมก็หวังว่าจะได้เซ็นต์สัญญาวันนี้เสียด้วยสิ”

เสียงหัวเราะเยาะดังอยู่ในคออีกฝ่าย จงใจเย้ยหยันคนที่อ่อนวัยกว่าตรงหน้าอย่างไม่ไว้หน้า “อย่ามั่นใจเกินไปนัก เด็กน้อย หวังไว้สูงตกลงมามันจะเจ็บนะ หึ หึ หึ...” พูดจบก็หันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง “ไว้เจอกันตอนพรีเซ้นท์แล้วกัน เลวิส เฮนเดอร์เซน”

ปัง!...

“ชิ..กร่างเป็นบ้าเลย ขืนเจอมันอีกทีหลังพรีเซ้นท์ผมต้องกินข้าวไม่ลงแน่เลยบอส” อาเธอร์เอ่ยแทบจะทันทีที่สิ้นเสียงปิดประตูอันไร้มารยาทนั่น ส่วนสึโอได้แต่จ้องบานประตูที่เพิ่งปิดไปด้วยสายตาคมกริบ

อลอนโซ แองโกล เป็นเอไอเอนจิเนียที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงมากในวงการเทคโนโลยีปัจจุบัน บริษัทต้นสังกัดเขาก็เป็นบริษัทในเครือเอเวอโรนเช่นเดียวกับบริษัทต้นสังกัดของสึโอ เป็นบริษัทที่เชี่ยวชาญด้านระบบรักษาความปลอดภัยโดยเฉพาะ ซึ่งก็ไม่แปลกที่จะโดนเรียกเข้ามานำเสนอแผนงานในครั้งนี้ แถมยังถูกมองว่าเป็นตัวเก็งที่จะได้เซ็นต์สัญญาครั้งนี้อีกด้วย

กลับกันทางฝ่ายสึโอเองถ้าเทียบกันแล้ว ค่อนข้างเชียวชาญด้านสินค้าสำหรับผู้บริโภคมากกว่า ดังนั้นสำหรับการนำเสนอครั้งนี้ บริษัทของทางสึโอจึงถูกมองว่าไม่น่าจะได้เปรียบเท่าไรนัก แม้จะเป็นบริษัทใหญ่ก็ตาม

แต่ก็เพราะอย่างนั้นแหละสึโอถึงต้องการอย่างมากที่จะได้เซ็นต์สัญญาโปรเจคนี้

“ไปกันเถอะ อาเธอร์ นายทำตามที่เราซักซ้อมกันมานั่นแหละ” ร่างสูงขยับเท้าก้าวออกไปบ้าง “ที่เหลือฉันจัดการมันเอง” รอยยิ้มแสยะของร่างงสูงเล่นเอาคนเป็นลูกน้องขนลุกไปด้วย ใบหน้าเอาจริงที่เป็นที่รู้กันในหมู่ผู้ใต้บังคับบัญชา

....ว่าเป็นลูกน้องคนๆนี้ น่าจะดีกว่าเป็นศัตรู...



“เฮ้อออ เสร็จไปหนึ่งละ” เสียงเด็กหนุ่มดังลั่นขณะบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้า หลังจากที่เขาเพิ่งจะลงจากดาดฟ้าเพื่อตากผ้ากองใหญ่ของชายหนุ่ม ดวงตาสีมะกอกเหลียวดูเวลาอีกครั้งก่อนจะตัดสินใจทำความสะอาดห้องก่อนที่จะกินอาหารเที่ยง

เด็กหนุ่มคว้าเครื่องดูดฝุ่นเดินเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของห้อง มาสเตอร์เบทรูม

จูลิโอไม่ได้สนใจสิ่งที่อยู่ในห้องเท่าไรนัก เขาเริ่มลงมือทำความสะอาดทันทีเพื่อให้ทันกินข้าวเที่ยง

จะบอกว่าคล่องมากนักคงไม่ได้ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยต้องดูแลห้องพักกว้างขนาดนี้ จะขยับตัวหรือหันไปทางไหนก็ดูติดๆขัดๆยังไงชอบกล

“อ๊ะ...”
สายไฟที่ขดไปขดมาอยู่ในห้องไปลากเอาโต๊ะเล็กที่วางของอยู่ริมห้องล้มโครมจนข้าวของที่วางอยู่กระจัดกระจาย โชคดีที่พื้นห้องเป็นพรม ไม่งั้นกรอบรูปที่วางอยู่บนโต๊ะนั่น3-4อัน คงแตกหมดแหงๆ

“หืม?”
ภาพที่อยู่ในมือทำเอาจูลิโอแปลกใจพอสมควร ภาพของเจ้าของห้องกับเด็กสาวคนหนึ่ง ที่ดูยังไงก็น่าจะอายุไม่ต่างจากเขามากนัก หน้าตาที่ถอดแบบออกมาจากสึโอแทบจะเป๊ะๆทำให้เหลือตัวเลือกให้เด็กหนุ่มเดาไม่มากนัก

หรือว่า...?



“โธ่...ผมสะใจจริงๆนะบอส”

อาเธอร์ยังคงย้ำเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ หลังจากที่หัวหน้าเขาเพิ่งจัดการคู่แข่งหมอบกระแตไปอย่างไม่มีทางสู้จนได้เซ็นต์สัญญาไปอย่างสวยงาม เขายังจำสีหน้าอีกฝ่ายที่บิดเบี้ยวด้วยความโมโหได้ดี สะใจเป็นบ้าเลย

“พอเถอะน่า อาเธอร์ หลังจากนี้เรายังต้องเตรียมงานอีกเยอะนะ” สึโอโหมดบ้างานเริ่มกลับมาอีกครั้ง แม้เขาจะได้งานมา แต่คำถามต่างๆจากผู้ว่าจ้างระหว่างการนำเสนอ ทำให้เขารู้ว่า งานที่เขาวางแผนมานั้นยังมีข้อบกพร่องที่ต้องแก้ไขอีกมาก จะให้นิ่งนอนใจว่าเซ็นต์สัญญาแล้วคงทำไม่ได้

“โธ่บอส...ผมขอดีใจแค่ช่วงนั่งรถกลับบริษัทแล้วกัน ว่าแต่...เที่ยงนี้บอสจะกินอะไร ผมจะได้บอกให้เขาซื้อไว้ให้ก่อน เราคงไปถึงตอนพักเที่ยงพอดี” ผู้ช่วย+มือขวา+เลขาแสนดี ทำหน้าที่ทันที คนเป็นลูกน้องควักมือถือออกมาเตรียมโทรทันใจ

...แต่ก็ต้องเหวอสุดขีด...

“สั่งเฉพาะของนายเถอะ วันนี้ฉันเอาข้าวกลางวันมา”

เหมือนอากาศหยุดนิ่งไปชั่วครู่ก่อนลูกน้องตัวแสบจะร้องออกมาลั่นรถ

“หา...!?! ข้าวกล่องหรอบอส!!!!”

สึโอหันไปเหล่ คิ้วเริ่มกระตุก จะตกใจอะไรนักหนาวะ “เออ”

“บอส...ทำเองหรอ?” เอ่ยถามหวั่นๆ เห็นหน้าลูกพี่เริ่มบูด

“เปล่า”

“แล้ว...”

“ไม่ใช่เรื่องของนาย อาเธอร์”
โดนดักคอซะงั้น... แบบนี้คงถามอะไรต่อไม่ได้แล้วสินะ คนเป็นลูกน้องได้แต่รับคำเสียงอ่อยแล้วหันไปโทรศัพท์สั่งอาหารเที่ยงในส่วนของตัวเองแทน

...แต่เขาไม่ยอมแพ้แค่นี้หรอก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่บอสเขามีคนทำข้าวกล่องให้ แต่จากอาการที่อาเธอร์เห็นเมื่อเช้า เจ้าของข้าวกล่องกับอาการเหม่อๆของเจ้านายเขาต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกันแน่

แค่นี้อาเธอร์ก็อยากรู้อยากเห็นจะตายอยู่แล้ว



แกรก...

เสียงประหลาดที่ดังขึ้นจากประตูหน้าทำให้จูลิโอต้องเงยหน้าขึ้นมาจากอาหารเที่ยงที่ค่อนข้างจะช้าไปสักหน่อย ที่จริงจะว่าไปก็เพราะเขาเองนั่นแหละที่มัวแต่นั่งดูรูปถ่ายในห้องนอนเจ้าของห้องเสียนานจนสุดท้ายก็แทบไม่ได้ทำอะไรต่อเลย

รูปของสึโอมีตั้งแต่รูปตัวเขาเองสมัยยังวัยรุ่น รูปที่ถ่ายกับพ่อที่เป็นชาวนอร์ดดิกผมบลอนด์ร่างสูงกับแม่ที่เหมือนจะเป็นลูกครึ่งเอเชีย เป็นภาพครอบครัวที่ค่อนข้างอบอุ่นและสนิทสนมจนเด็กหนุ่มอดอิจฉาไม่ได้ เพราะสภาพที่จูลิโอเติบโตมานั้น ห่างกับคำว่าครอบครัวอบอุ่นมากมายนัก
แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่ทำให้เขาติดใจ

เด็กหนุ่มกลับให้ความสนใจเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆในรูปภาพที่เหมือนกับเจ้าของห้องไม่ผิดเพี้ยน ทั้งดวงตาสีอเมธิสต์กลมโต และเส้นผมสีดำสนิทหยักเป็นลอนน้อยๆ

เหมือนยิ่งกว่าเทียบกับพ่อกับแม่เสียอีก.... จะว่าเป็นน้องสาว อายุก็ท่าทางจะห่างกันมากไป เด็กคนนี้ดูๆไปน่าจะเด็กกว่าเขาด้วยซ้ำ ก็เพราะนั่งสงสัยอยู่นี่แหละ เลยไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าดูดฝุ่นห้องนอนสึโอเสร็จ

...สงสัยบ่ายนี้ต้องเร่งมือหน่อยแล้ว อยากนอนซักงีบ....

คิดไปก็พลางตักข้าวอบที่ทำจากของที่เหลือจากที่ทำให้สึโอเมื่อเช้าเข้าปาก เสียงที่ได้ยินเมื่อครู่เขาคงคิดไปเอง

แกรกๆ.... แกร๊ก

เฮ้ย
ไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ เสียงมันดังที่ประตูจริงๆ ดวงตาสีมะกอกจ้องที่ประตูไม่วางตา ขโมยหรือเปล่า? จะว่าไปก็ไม่น่าใช่ ที่นี่ระบบรักษาความปลอดภัยสูงจะตาย ขโมยที่ไหนจะไขประตูเข้ามาดื้อๆได้ หรือจะเป็นคนรู้จัก? ถ้าอย่างนั้นเขาควรไปซ่อนตัวหรือเปล่าเนี่ย?

ระหว่างที่เริ่มเลิ่กลั่ก จูลิโอก็เหลือบไปเห็นของที่อยู่บนเคาน์เตอร์ครัวที่เขายังไม่ได้เก็บ ไม่ทันได้คิด เด็กหนุ่มก็สาวเท้าไปที่ห้อครัวทันที

...จังหวะเดียวกับที่ประตูเปิดออกอย่างเชื่องช้า...

“อ๊ะ...คุณแม่บ้านอยู่หรอคะ...” เสียงใสขาดห้วงเมื่อดวงตาสีอเมธิสต์บนใบหน้าที่ล้อมกรอบด้วยเส้นผมหยักศกสีดำสนิทกลมโตประสานสายตากับผลโอลีฟสีเขียวที่เจ้าของกำลังยืนเหงื่อแตกที่โดนจู่โจมไม่ทันตั้งตัว

“เอ๊ะ! คุณคือ...”
===========================================
ขอโม้หน่อยนะ...

ช่วงนี้ทิ้งช่วงยาวนานมากเลย กราบขออภัยคนอ่าน อย่างที่บอกตั้งแต่แรก ว่าเรื่องนี้เขียนระหว่างเวลาว่างที่ทำงาน (หรือระหว่างประชุม..เอิ๊กกก)มันก็เลย ติดๆขัดๆ อัพช้าไปบ้าง ขอโทษจริงๆค่ะ

ปีหน้าหมาจะงานเข้ากว่าเดิม(ดูจากแนวโน้มที่พระเจ้านายเพิ่งเรียกไปคุย)แต่หมาน้อยก็จะพยายามเขียนนะค๊าบ

ขอบคุณที่แวะเวียนเข้ามาค่ะ




 

Create Date : 06 ธันวาคม 2552
2 comments
Last Update : 6 ธันวาคม 2552 15:20:15 น.
Counter : 242 Pageviews.

 

โอ๊ะ โอ้ว เจออะไร ยังไงเข้าล่ะเนี้ย โชจัง (เรียกซะแหววเลยง่ะ) ว่าแต่ข้าวกล่องที่ทำไปให้นะ อร่อยไหมค่ะ บอส ฮิ ๆ ๆ ๆ

 

โดย: arm IP: 124.121.107.111 15 ธันวาคม 2552 0:21:30 น.  

 

จะคอยอ่านต่อจ๊ะ

สวัสดีปีใหม่

 

โดย: pantee IP: 115.87.102.102 6 มกราคม 2553 19:33:54 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


iArlaDieL
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เพื่อนที่กำลังชมบล็อก
Friends' blogs
[Add iArlaDieL's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.