#...มัยดีนาห์กับการเขียนบันทึกประจำวัน...#







บล็อกนี้สืบเนื่องมาจากบล็อกพี่ก๋าเมื่อวานนี้
พี่ก๋าเขียนถึงการเขียนไดอารี่
โดยมีพี่หมื่นตาและคุณตาไร้ตาเป็นตัวแทนถ่ายทอดออกมา
พอได้อ่านเลยมีความรู้สึกว่าจริงๆนะบางครั้งก็ไม่รู้จะเขียนอะไรดี
แต่บางทีก็เขียนซะยาวเลยล่ะ
แต่ไม่ว่าจะอย่างไรเมื่อหยิบไดอารี่เก่าๆขึ้นมาอ่านดูก็ให้ความรู้สึกที่ดีเกิดขึ้น
แม้ว่าบางเรื่องราวมันจะกลายเป็นอดีตที่ไม่มีวันย้อนกลับก็ตาม
นาห์ก็เลยไปค้นๆหยิบเอาไดอารี่สมัยแรกเริ่มเขียนมาให้ดู
เป็นส่วนหนึ่งของการเรียนรู้สมัยเรียนประถมซึ่งอาจารย์ที่สอนให้เขียน
และตรวจทานทุกวันคืออาจารย์ใหญ่ของนาห์เองค่ะ







วิชาการเขียนบันทึกประจำวัน
เป็นส่วนหนึ่งของวิชา ส.ป.ช ที่อาจารย์ท่านสอน(สมัยนั้นเรียกคุณครู)
ก็เหมือนอาจารย์ท่านอื่นๆในโรงเรียนชนบท
แม้จะมีตำแหน่งเป็นถึงอาจารย์ใหญ่แต่ก็ทำหน้าที่การสอนไปด้วย
แต่สำหรับอาจารย์คนนี้นาห์ว่ามีความพิเศษมากมาย
เพราะสอนทั้ง ส.ป.ช วิชางานช่าง วิชาเกษตร วิชาพละ
และเป็นที่รักของนักเรียนทั้งโรงเรียนเลยทีเดียว







ไดอารี่ เมื่อ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2535
ผ่านมาก็ 16 ปีแล้ว กระดาษเก่าเชียวค่ะ
ตอนนั้นยังเรียนอยู่ชั้นประถมหกอยู่เลยค่ะ
ก็เขียนแค่ว่าในหนึ่งวันนั้นทำอะไรบ้าง
มีความรู้สึกอย่างไร แม้เสาร์อาทิตย์ก็ต้องเขียน
วันจันทร์ก็นำไปส่งอาจารย์ที่ห้องพักครู
ทุกเย็นก็ไปรับคืนเพื่อนำไปเขียนมาส่งในวันรุ่งขึ้น







แรกๆที่อาจารย์สอนให้เขียนนักเรียนก็ส่งกันทั้งห้องเลยค่ะ
แต่เขียนๆไปก็เหลือไม่ถึงครึ่งห้อง
อาจเพราะขี้เกียจ เบื่อ และไม่มีคะแนนให้
แต่นาห์กลับรู้สึกชอบแม้ว่าไม่ได้มีอะไรมากมายก็ตาม







นาห์ชอบตรงที่อาจารย์อ่านจริงๆ
ไม่ใช่แค่ตรวจลงวันที่พร้อมลายเซ็นต์
แต่อาจารย์จะมีคอมเมนต์ของการเขียนแต่ละวันให้เราด้วย
ซึ่งถ้าอาจารย์ไม่อ่านก็คงไม่รู้ว่าเราเขียนอะไรไปบ้าง
นาห์เลยนับถืออาจารย์คนนี้มากเพราะท่านใส่ใจนักเรียนทุกคนจริงๆ
ตำแหน่งก็ใหญ่โตสอนก็ตั้งหลายวิชาแต่ก็ยังใส่ใจเรื่องเล็กๆน้อยๆแบบนี้







วันไหนเรียนไม่เข้าใจเขียนถามลงไปในไดอารี่
อาจารย์ก็อธิบายเพิ่มเติมมาให้ทำให้เราเข้าใจมากขึ้น
แถมในห้องเรียนอาจารย์ก็จะสอบถามอีกว่าเข้าใจหรือยัง
นอกจากฝึกการเขียนแล้วอาจารย์ยังชอบให้พวกเราอ่านหนังสืออีกด้วย
บางวันหลังเลิกเรียนก็ให้พวกเราชั้นป6มาอ่านหนังสือติวทำข้อสอบกัน
โดยที่อาจารย์เอาหนังสือเรียนเสริมของลูกของอาจารย์มาให้พวกเรายืมอ่าน







และส่วนหนึ่งที่ทำให้เขียนได้ตลอดสองปีในช่วงชั้นป.5-ชั้นป.6
ก็คือคอมเมนต์เหล่านี้ เวลาเปิดสมุดดูก็ลุ้นว่า
วันนี้อาจารย์จะว่าอะไรบ้างนะ จะชมอะไรเราหรือเปล่า
ตามประสาวัยเด็กที่ชอบการชมเชยมากกว่าการดุ
อาจารย์ท่านละเอียดขนาดที่ว่าคำไหนเขียนผิดท่านก็จะแก้ไขมาให้







จากที่เขียนสั้นๆในระยะแรกๆที่เริ่มเขียน
ก็กลายร่างเป็นเขียนได้เป็นหน้าๆ
มีอะไรที่เจอมารู้สึกยังไง อยากแก้ไขอะไรก็เขียนลงไปหมด







เข้าเรียนมัธยมก็ยังติดนิสัยชอบเขียนไดอารี่
หลังจากทำการบ้านเสร็จดึกดื่นยังไงก็ขอให้ได้เขียน
สมุดก็แปลกไปจากเดิมที่ต้องส่งอาจารย์ในสมัยประถม
มาชั้นมัธยมเขียนเองอ่านเอง ก็แอบมีตกแต่ง
เขียนกลอน คำขวัญเพิ่มเติมลงไป
แม้กระทั่งตอนเรียนปริญญาก็ยังเขียนเพียงแต่ไม่บ่อยเท่าตอนเด็กๆ
ทุกวันนี้ก็ยังเขียนแต่เปลี่ยนมาเขียนบันทึกลงในบล็อกแทน
ไร้สาระปะทะเพ้อฝัน บ่นเพ้อไปแต่วันเรื่อยเปื่อย
แต่เมื่อย้อนกลับไปอ่านเมื่อเวลาผ่านไป
ไดอารี่ทำให้เราโตขึ้นมองเห็นคำตอบที่เราสงสัย
มองเห็นอะไรๆที่เราไม่เคยคิดจะมองในตัวตนของเรา







ขอบคุณเพื่อนๆที่เข้ามาอ่านไดอารี่ของมัยดีนาห์นะคะ
ขอบคุณทุกกำลังใจที่มีให้กันเสมอมา
ขอบคุณพี่ก๋าที่ทำให้นาห์อยากเขียนบล็อกนี้ขึ้นมา










 

Create Date : 12 ธันวาคม 2551
22 comments
Last Update : 12 ธันวาคม 2551 22:36:49 น.
Counter : 3035 Pageviews.

 

ลายมือคุณนาห์สวยจังค่ะ

ปาต้าอายเลยอ่ะ

 

โดย: pataramin 12 ธันวาคม 2551 23:41:09 น.  

 

อาจารย์ดีดีอย่างนี้หายากนะคะในสมัยนี้ แต่ก็คงมีอยู่..

ครูที่เป็นครูจริงๆ ตรักและเข้าใจ เอาใจใส่ในทุกรายละเอียดของลูกศิษย์ ทั้งเรื่องการเรียน และอุปนิสัยส่วนตัว

..........................

ปาต้าไม่ค่อยเขียนไดอารี่ค่ะ ชอบเขียนกลอน และอะไรเพ้อเจ้อๆมากกว่า..

ที่สำคัญ ลายมือไม่สวยเหมือนหน้าตาค่ะ 555+ (ซะงั้น)

 

โดย: pataramin 12 ธันวาคม 2551 23:45:26 น.  

 




ส่งคำห่วงใย

จากใครคนนี้

ผ่านแสงจันทร์ ณ ราตรี

หลับฝันดี ทั้งค่ำคืน


.................

ฝันดี ราตรีสวัสดิ์ค่ะคุณนาห์

 

โดย: pataramin 12 ธันวาคม 2551 23:46:18 น.  

 

แวะมาเยี่ยมพี่นาตอน ตี 1 *0*
น่าเสียดายสมุดสมัยประถม พ่อหนูเอาไปชั่งกิโลขายแล้วอ่า
อาจารย์ที่พี่นาพูดถึงเนี่ยหนูนับว่าเป็นอาจารย์ที่ดีเลยนะคะเพราะสมัยนี้ที่หนูเรียนอยู่เค้าเซ็นต์ๆแล้วไปเลยเกือบทั้งนั้นอ่า

แต่ถ้าพูดถึงไดอารี่ออนไลน์นะ หนูว่ามันขึ้นที่สังคมนั้นๆด้วยอ่า
หนูทำไดอารี่ออนไลน์มาหลายที่แล้วมันเน้นความสวยมากกว่าเนื้อหาทั้งนั้น เม้นมั่วก็เยอะ
แต่พอมาทำที่นี่มันกลับกันเลยสังคมดีจริงๆทำให้อยากบันทึกทุกวันเลยอ่า

 

โดย: Fai_Cotton_lonely 13 ธันวาคม 2551 0:57:31 น.  

 

จำได้ว่าพี่บอกว่าชอบเขียนไดอารี่ ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้เห็น 55555

 

โดย: DarthTrowa 13 ธันวาคม 2551 1:18:44 น.  

 

สวัสดียามเช้าครับน้องนาห์

สิ่งที่แตกต่างสำหรับเรื่องนี้ก็คือ ครู

ครูที่ใส่ใจ

จะทำให้เด็กนักเรียนรู้สึกสนุกและรักในสิ่งที่ครูสอน

อันนี้พี่ก๋าก็ประสบมากับตัวเอง
แค่คำว่า "ดีมาก" ในสมุดการบ้าน
สามารถทำให้พี่ก๋ารักการเขียนมาตั้งแต่นั้นจนถึงวันนี้
และในวิชาที่เราไม่ศรัทธาครู
นอกจากไม่ชอบครู เรายังพาลเกลียดวิชานั้นไปเลย

นี่คือ ผลของความรักและศรัทธาในตัวครูจริงๆ



 

โดย: กะก๋า ฮา 3 สายสะพาย (กะว่าก๋า ) 13 ธันวาคม 2551 5:57:45 น.  

 

bg นาห์น่ารักมากๆเลยจ้า โดนใจพี่จัง ขอบใจมากจ้าที่บอกเรื่องไวรัส คิดถึงเสมอจ้า

 

โดย: sawkitty 13 ธันวาคม 2551 7:28:18 น.  

 

- หวัดดียามเช้าครับ

- พระจันทร์งาม แต่อุปกรณ์ไม่พร้อมหนะครับ เลยไม่มีโอกาสเก็บภาพมาฝากให้ได้หนะครับ คงแค่ "รับรู้ตัวตา สัมผัสด้วยใจ" ไปพลางหนะ

 

โดย: พี่รี่+ต๊อก 13 ธันวาคม 2551 8:27:09 น.  

 

ไดอารี่ เป็นที่บันทึกเรื่องราวและความทรงจำต่างๆของเราไว้ เมื่อเปิดกลับไปอ่านความทรงจำนั้นจะไหลกลับออกมาเป็นสายน้ำให้เราได้นึกถึงค่ะ

แต่ดอกแก้วมักแต่บันทึกแต่เรื่องเศร้าๆค่ะ...เง้อ

เมื่อคืนชมจันทร์ค่ะ มองจันทร์แล้วนึกถึง มีความสุขมากๆนะคะนาห์

บุญรักษาค่ะ

ดอกแก้วหอม

 

โดย: ดอกแก้วหอม 13 ธันวาคม 2551 9:17:49 น.  

 

ดีจังยัยนาร์ ช่างเก็บดี...มันจะเป็นความทรงจำที่ดี

 

โดย: tai (taibangplee ) 13 ธันวาคม 2551 9:23:55 น.  

 

ขอบคุณอีกทีครับน้องนาห์..
ขอให้สิ่งดีๆที่น้องนาห์มอบให้..คืนกลับไปเป็นสิบเท่าร้อยเท่านะครับ..

เรื่องเขียนไดอารี่..ดูเหมือนเป็นเรื่องน่าเบื่อนะ..
แต่มันมีค่าสำหรับวันข้างหน้าถ้าเราย้อนกลับมาอ่านอีก
อ่านไปอ่านมาแล้วอดยิ้มไม่ได้เลย...

รู้สึกเข้าใจตัวเอง..เข้าใจบางสิ่งที่ช่วงนั้นมองไม่เห็น
รู้สึกทึ่งอาจารย์จริงๆ ไม่ใช่แค่สอนๆๆๆสั่งๆๆๆ
แต่อาจารย์มีความรับผิดชอบ ตรวจสอบงานต่างๆที่มอบหมายด้วย..
ดีจริงๆ..

มีความสุขนะน้องนาห์

 

โดย: Little Knight 13 ธันวาคม 2551 9:42:49 น.  

 

อิอิ ... ปี 2535 นาห์ เรียน ป. 6 หรือคะ

ว้าวววว ... ตอนนั้น พี่เรียนมหาวิทยาลัยแล้วอะ

แก่มากเลย แป่ววววว !!
(เรียกพี่พอนะ ห้ามเรียกอย่างอื่นด้วย อิอิ!!)
-----
เมื่อวานพี่แหงนมองพระจันทร์อยู่เหมือนกันค่ะ
แต่ว่าไม่ได้ถ่ายรูปไว้ คือไม่รู้จะวัดขนาดกะอะไร
แต่คืนนี้(ใช่ป่าวนะ) ที่จะมีฝนดาวตก
อย่าลืมดูนะคะน้องนาห์

 

โดย: jumwilly 13 ธันวาคม 2551 10:13:41 น.  

 

โอวว..ดีจังเลยที่ยังเก็บไว้

ไดอารี่วันวาน เหมือนเป็นการฝึการเขียนเล่าเรื่องเรียงความไปด้วย (น้องนาห์ถึงชอบการเขียนจนถึงวันนี้)
และมีความหมายมากขึ้น ๆ ทุกวัน เมื่อเราโตขึ้น
ผ่านมาเนิ่นนานแล้วหยิบมาอ่าน ให้ความรู้สึกระลึกถึงเหตการณ์ต่าง ๆ ที่ผ่านมาแล้วก็มีความสุขไปด้วยกับความทรงจำดี ๆ นะ

ที่สำคัญ ไดอารี่ดูเหมือนจะผ่านมานานมากสมัยเด็ก ๆ แต่น้องนายังเก็บมันไว้ ดีจังเลย ของพี่หายไปเกลี้ยงเลยค่ะ ไม่มีไว้ให้ได้อ่านแม้แต่เล่มเดียว นึกแล้วก็เสียดาย...

มีความสุขมาก ๆ นะจ๊ะ วันนี้ฝนหยุดตกแล้วต้องทำงานเต็ม ๆ แล้วสิน๊ะ
แต่ยางก็ยังราคาดิ่งลง ๆ ตลอดเลย ตอนนี้ชาวสวนแถว ๆ บ้านพี่ ตัวลีบกันหมดแล่ว อิอิ แม่ค้าในตลาดก็บ่น ๆ ๆ ขายของไม่ได้

 

โดย: บ้านดินริมสวน 13 ธันวาคม 2551 10:25:08 น.  

 

หวาดดีค่ะ เข้ามาเยี่ยมค่ะ

มีเก็บไว้เป็นความทรงจำที่ดีมากเลยนะคะ น่ารักจัง

 

โดย: spionneg 13 ธันวาคม 2551 13:36:38 น.  

 

แวะมาเยี่ยมตอนบ่ายค่ะ พี่นา
เปงไงบ้างค่ะช่วงนี้ สบายดีหรือเปล่าเอย ^ ^

 

โดย: Fai_Cotton_lonely 13 ธันวาคม 2551 13:46:01 น.  

 

โห...ภาคใต้ฝนตกมากเลยนะครับปีนี้
ดูข่าวแล้วก็สงสารบ้านที่น้ำท่วม

สส.ได้ลงไปช่วยอะไรบ้างมั้ยน้อ


 

โดย: ก.ก๋า (กะว่าก๋า ) 13 ธันวาคม 2551 14:31:47 น.  

 

บอกได้คำเดียวว่าเจ๋ง
ชอบคนเขียนบันทึกค่ะ
....
วันนี้เฝ้าบ้าน
บล็อกแก๊งค์เป็นไรมะรุ เข้าบ้านหนูนาห์ไม่ได้ เลยไปท่องโลกสักพักแล้วกลับมาใหม่ เออ ได้แล้วแฮะ
....
บีจีชวนฝันอ่ะ

 

โดย: MeMoM 13 ธันวาคม 2551 15:27:03 น.  

 

คุณครูใหญ่ท่านใส่ใจมากจริงๆค่ะ

น้องนาห์โชคดีที่เจอคุณครูท่านนี้นะคะ

บันทึกนานขนาดนี้ น้องนาห์ยังมีเก็บไว้อีกนะคะ

ว่าแล้วเดี๋ยวไปค้นของตัวเองบ้างดีกว่า

 

โดย: หยุ่ยยุ้ย 13 ธันวาคม 2551 19:14:24 น.  

 

ถ้าเรื่องลากเข้าป่านี่กะเทย 2 ตนที่หนูเอารูปลงมันคงเต็มใจอ่ะค่ะ

 

โดย: Fai_Cotton_lonely 13 ธันวาคม 2551 19:20:23 น.  

 

อ่านบล็อกนี้แล้วรู้สึกซาบซึ้งกับความเป็นครูของคุณครูใหญ่จริงๆเลยค่ะ
ครูหลายท่านที่เราพบเจอในวัยเด็ก ทั้งเอาใจใส่ในผลงานและพัฒนาการของเรา
หลายครั้งนึกอยากกลับไปกราบท่าน แต่พอโตมาแล้วก็ไม่ได้มีโอกาสกลับไป....
แต่ความระลึกถึงในพระคุณยังมีอยู่ไม่เสื่อมคลาย...ดีใจว่ามีวันนี้ได้เพราะคุณครูหลายท่านทีเดียวค่ะ

คุณมัยดีนาห์เป็นคนมีวินัยจังเลยล่ะที่สามารถเขียนไดอารี่ได้สม่ำเสมออย่างที่เห็น
ข้าพเจ้าแย่มากเลยตั้งแต่เด็กๆแล้ว ถ้ามีการบ้านให้เขียนไดอารี่หนึ่งสัปดาห์นะ
....ก็แปลว่าเขียนทั้งหมดในวันสุดท้ายนั่นแหละค่ะ จริงบ้างมั่วบ้างไปตามเรื่อง...ฟังดูโกงๆเนอะ

เคยคิดว่าถ้าตัวเองสามารถบันทึกความคิด ความรู้สึก ประสบการณ์ต่างๆอย่างต่อเนื่องคงจะดี
คงได้เห็นพัฒนาการของช่วงชีวิต ได้ไตร่ตรองทบทวนบ้าง...นานๆไปคงเอาไปแต่งหนังสือได้เลยอ่ะ

ขอให้วันนี้เป็นวันดีๆอีกหนึ่งวัน....มีความสุขมากๆนะคะ

 

โดย: D*U*A*N (thisisduan ) 13 ธันวาคม 2551 20:48:10 น.  

 

น้องนาห์ลายมือสวย และเขียนเป็นระเบียบมากครับ


 

โดย: กะว่าก๋า 21 ตุลาคม 2557 21:16:47 น.  

 

ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะพี่ก๋า
ดีใจจัง พี่ก๋ากลับมาอ่านอีก ^^
รูปสองหมิงกับหมวกของมัยดีนาห์ เห้นแล้วยิ้มทุกที

 

โดย: มัยดีนาห์ IP: 49.230.109.250 22 ตุลาคม 2557 20:01:31 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 


มัยดีนาห์
Location :
สงขลา Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]





เช็คหลังไมค์มัยดีนาห์
Color Codes ป้ามด
Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2551
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
12 ธันวาคม 2551
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add มัยดีนาห์'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.