ออกแนวหดหู่เหมือนชีวิต
คนในช่วงสงครามโลกจ้า

"ผมเคยได้เอาเจ้านี้ไปใส่ผสมในสลัดอยู่เหมือนกันครับ"

วาววว ผู้มาก่อนกาล 555
แล้วรสชาติเป็นเยี่ยงไรคะ อยากรู้ว่าเหมือนกันไหม 555

สวัสดีครับคุณมาช้าฯ

เป็นความคิดความฝันจากหลายซีกโลกเลยครับ
ขอบคุณคุณมาช้าฯที่แวะไปทักทาย กับกลอนเพราะๆครับ
ถ้าว่างๆเขียนกลอนลงหมวดงานเขียนอีกสักหมวดครับ
อ่่านแล้วสละสลวยดีทีเดียว สัก2-3บทก็พอครับ

พอพูดถึงเรื่องหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ปี 1947 - 1950 ทำให้อยากอ่านเลยครับ ผมชอบดูหนังแนวนี้ แม้ว่าบางทีมันจะไม่บรรเทิงเริงใจนะ

เรื่องที่ 2 เหมือนพล็อตหนังสยองขวัญโรคจิตเลยนะครับ

เรื่องสั้นมีเสน่ห์ตรง
ไม่ยืดเยื้อ แล้วถ้าเป็นนักเขียนเก่งๆ
ก็สามารถส่งต่อแนวคิดที่ดีให้กับคนอ่านได้ด้วยเช่นกัน

ผมเป็นคนอ่านหนังสือเร็ว
แต่ไม่ค่อยจำครับ 555

สวัสดีครับ

ตามมาอ่าน.. เรื่องที่สองหากจริงน่าสพรึงมาก

สวัสดีครับ

อย่างแรกเลยคือ ชอบการไล่สีตัวอังษรครับ ชอบความตั้งใจ

อ่านหมดทุกเรื่อง แหม่...ดิ่งตั้งแต่เรื่องแรกเลยนะครับ

เรื่องแรกนี่อารมณ์คงเหมือน....ผมนี่เล่าเรื่อง Sony workman ให้หลานฟังมั้งครับ หรือแม้แต่เกมส์มาริโอ้^^

จากบล๊อก
หุย วันที่แผ่นดินไหวนี่คนอยู่ตึกในกรุงเทพนี่เรียกว่าหนักชีวิตเลยครับ ไม่สิ...หนังอะโพคาลิปส์ แหละครับงานนี้

5555ไอ่ที่บอกว่าฟีลผัวเมียเนี้ย พี่หมิงเป็นคนพูดเองครับ ตอนมานั่งคุยกันรอเข้าไปเอาของในตึก ตอนนั้นพี่แกก็คงคิดละ แต่วิ่งก่อน ขำทีหลัง

ดีแล้วครับ โชคดีมากกกจริงๆ สำหรับใครที่ไม่ได้อยู่ในตึกตอนแผ่นดินไหว
เจน X เจน Y คิดว่าบ้านหมุน น้ำในหูไม่เท่ากันไปแล้วครึ่งประเทศครับ ไอ่ผมไม่รู้สึกเพราะกำลังก้มๆ เงยๆ เสียบปล๊๊กชาร์จมือถือ คนความดันต่ำมึนหัวเป็นปกติ
โอ้โห ติดอยู่กลางถนนวิทยุนี่บันเทิงครับ ปกติก็ติดอยู่แล้ว วันนั้นคงวินาจสัตโร
และยินดีด้วยมากครับที่ขณะรถติดแบบนั้น ใช้ขาส่งสาธารณา สามารถสละเรือลงเดือนได้
แต่คุณมาช้าฯ มีทักษะและความยืดหยุ่นในการเดินทางกลับบ้านสูงมากครับ บอกเลยว่า ถ้าเกิดกับผม 3 ทุ่้มก็ไม่ถึง เพราะผมจะไม่รู้ว่าต้องขึ้นรถอะไร รถคันไหนไปที่ไหน หรือจากตรงนี้เปลี่ยนเป็นรถคันไหนเพื่ออ้อมไป ผมไม่ได้เลยครับ

วันนั้นรถผมอยู่บน....เน้นว่า บน! ลานจอด จะขึ้นไปเอาก็ยังเสียว พวกบอกให้เรียกมันลงมา เดี๋ยว......มันลงมาเองไม่ได้.....แค่ดูได้ว่าน้องสบายดีไหม

มือถือผมก็แบตจะหมดครับ เป็นบทเรียนสำหรับผมเลยครับ ปกติไม่เคยปล่อยให้มือถือแบตจะหมด แต่วันนั้นอยู่ออฟฟิศครับ ชิล กะว่าออกไปกินข้าวมาแล้วนั่งชาร์จยาวๆ ที่ไหนได้ เสียบปุ้บ ชักปั๊บ วิ่งทันที แบตยังไม่ทันรู้ตัวเลยว่าไฟเข้า แล้วชักมาทั้งหังชาร์จด้วย เผื่อเจอปลั๊กครับ 55555

มีคนบอกให้ผมกัดรองเท้าก่อนเหมือนกันครับ
ผมก็จะบอกว่า .... เอาก่อนเลย 5555555
แต่ขอบคุณรองเท้าที่กัดจน สต แหก ทำให้ต้องเปลี่ยนเป็นรองเท้าผ้าใบ วิ่งลงบันไดหนีไฟนี่ไวเลยครับ 555555

อรุณสวัสดิ์ครับ

ผมเข้าใจแบบนี้ครับว่า บางเรื่องมันอาจเกี่ยวข้องกับช่วงอายุ และประสบการณ์ในชีวิตเราด้วย (รึเปล่า) เพราะหนังสือบางเล่ม หรืบางเรื่องเราอ่านตอนเด็กๆ อ่านไม่รู้เรื่อง พยายามอ่านยังไงก็ไม่รู้เรื่อง แต่พออายุมากขึ้นมาอ่าน นี่มันทองชัดๆ

สวัสดีครับ คุณมาช้ายังดีกว่าไม่มา

สิ่งที่ชีวิตให้เรามาพร้อมอายุที่เพิ่มมากขึ้น
คือ ความเข้าใจชีวิตครับ
แต่ถ้าใครไม่เข้าใจ
เขาก็จะเจ็บปวดจากเรื่องเดิมที่ตัวเองเคยเผชิญ

ขอบคุณเจ้าค่ะสำหรับเม้นท์และคะแนนโหวต
เกรงใจมากคราวหน้าขอคอมเม้นท์อย่างเดียวก็ได้คะ
เพราะว่าที่บ้านหรือล็อกอินไม่สามารถโหวตหรือคะแนนได้
.
.
สมเด็จท่านทรงเก่งหลายภาษาเนอะ... เคยอยากเรียนภาษาเยอรมัน
แต่โง่นักค่ะหัวไม่ให้ยากมากๆฮ่า

คราวหน้าคงได้อ่านหนังแปลอีกหลายๆภาษาจากท่านอีกแน่นอน

สวัสดีครับ
ขอบคุณที่เข้าไปเยี่ยมชมบล็อคนะครับ

ช่วงนี้มีงานหนังสือเหรอนี่ ไม่ได้ไปหลายปีแล้วครับปีก่อนๆไปทีไรก็เสียตังค์ทุกทีเนอะ(น่าจะเป็นกันแทบทุกคนครับ)



หนังสือรวมเรื่องสั้นนี่ผมเคยชอบอ่านมากๆครับ เพราะเป็นการเล่นเรื่องที่กระชับ เน้นที่ใจความสำคัญ เนื้อเรื่องที่นำมารวมกันก็มีความหลากหลายด้วย อ่านเล่มเดียวเหมือนได้อ่านหลายเล่มครับ

อรุณสวัสดิ์ครับ