ร่วมด้วยช่วยกันอ่าน
Google
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2550
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
7 สิงหาคม 2550
 
All Blogs
 
***** กล่องของแม่*****

กล่องของแม่






เก็บเรื่องนี้ไว้ในคอม....ด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง และกินใจในนัยของข้อความทั้งหมด....
นำมาแบ่งปัน
ยาวหน่อยนะคะ แต่กรุณาอ่านให้จบ....รักแม่ค่ะ


แม่ก้าวเดินอย่างมั่นคงมาขึ้นรถ
มั่นคงจนฉันใจหาย “หนักมั๊ยแม่ อิ๋วถือกล่องให้แล้วกัน"
ฉันเอื้อมมือไปฉวยกล่องเก่าๆ นั้น จากมือแม่แต่ไม่สำเร็จ แม่เม้มปากอย่างเด็ดเดี่ยว และตามองถนนอย่างระมัดระวัง
ส่วนมือประคองกล่องที่ว่าไว้อย่างมั่นคง
วันสุดท้ายแล้วที่แม่จะอยู่ในความดูแลของฉัน
เมื่อตอนคุยกันกับแม่ ความโล่งอกทำให้ฉันมีความสุขมาก
สุขที่แม่เข้าใจความจำเป็นของลูกที่ตัดสินใจส่งแม่ไปอยู่ที่อื่น
แน่นอน ตรงนั้น ตรงที่ใหม่ที่แม่จะไปอยู่ ทุกคนจะมีความสุข
เพราะเป็นสถานที่สำหรับคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน
สถานที่ซึ่งรวมเอาคนที่มีความรู้สึก ความต้องการ
ความคิดอ่าน และอะไรต่อมิอะไรหลาย ๆ อย่าง
ที่เหมือนกันมาไว้ใต้ชายคาเดียวกัน
มันเป็นทฤษฎีที่ถูกต้อง!
ทฤษฎีของการแยกประเภทแยกโลกออกจากกันให้ชัดเจน
เพื่อลดความขัดแย้งในต่างประเทศที่พัฒนาแล้วสังคมล้วนเป็นเช่นนี้


“ไปก็ไปซี ว่าแต่แกจะกินอยู่ยังไงล่ะ" แม่ตอบง่ายๆ
หลังจากฟังลูกสาวคนเล็กอย่างฉันพูดวกวนอยู่เป็นนาน สองนาน
ใจวาบลึกเหมือนกันกับคำพูดของแม่ที่ห่วงฉัน จะอยู่จะกินยังไงต่อไป
แม่อย่าห่วงเลย อิ๋วโตแล้ว" ฉันตอบแม่อย่างเด็ดเดี่ยวบ้าง
นับแต่วันที่คุยกันแล้ว แม่ก็ยังดำเนินชีวิตปกติ เพื่อรอวัน ' ย้ายบ้าน '
แม่ไม่ได้ลุกขึ้นมาเก็บสมบัติของแม่อย่างที่ฉันคิดไว้
แม่ไม่ได้มีอาการซึมเศร้าเหงาหงอยอย่างที่พวกเราพี่ๆ น้องๆ กลัวกัน
และแม่ไม่ได้พูดจาโต้แย้งกับฉัน เหมือนเรื่องอื่นๆ ที่เคยเป็นมา
พวกพี่ๆ และบรรดาสะใภ้ กับเขยทั้งหลายเสียอีก ที่รุมถล่มฉันอยู่หลายวัน
แม่คนเดียว อยู่อีกไม่กี่ปี “อิ๋วก็ไม่น่าจะต้องผลักไสแกไปอย่างนั้น" นี่พี่สาวคนโต
" คนแก่ก็ยังงี้แหละ บ่นบ้างว่าบ้าง จะอะไรกันนักหนา ชั่วดีก็แม่เรา จะส่งแกไปทำไมกัน
แถมไอ้เนิร์สซิ่งโฮมที่ไปหามาก็ราคาแพงเป็นบ้า"
ส่วนนี่ก็พี่เขยจอมตืด “แม่คงเสียใจพิลึก แกลองไปคิดดูใหม่ดีๆแล้วกันว่าจะส่งแม่ไปจริงเหรอ"
" แกก็หัดใจเย็นๆ ลงมั่งซี ลูกผัวก็ไม่มีแม่คนเดียวก็ดูไม่ได้ แล้วจะไปอยู่กะใครเขาได้"
เออ..เอาเข้าไปได้พวกดีแต่พูด พูดกันดีนัก แต่ไม่เห็นมีใครมาดูดำดูดีแม่ซักคน นอกจากฉัน!
ก็ไอ้ที่ไม่มีลูกมีผัวทุกวันนี้ก็เพราะแม่นั่นแหละ
วัน ๆ เวลาที่เหลือจากการทำงานต้องอุทิศให้แม่ไปจนหมดแล้ว
จะไปพักร้อนยาวๆ ก็ไม่ได้ เพราะไม่มีใครยอมมาดูแม่ให้
พวกปากดีที่ว่าตำหนิฉันนั้นแหละตัวดีนักละ
วันหยุดยาวทีไรต่างก็เผ่นกันไปพักร้อนยังกะผึ้งแตกรัง


" โอ๊ย! ไม่ได้หรอกฉันจองโรงแรมไว้แล้ว แกไว้ไปคราวหน้าซี เอาเถอะน่าแล้วจะซื้อของมาฝาก"
อ๊วกจะแตก ใครอยากได้ของฝากพรรค์นั้น ขนมหม้อแกง ปลาเค็ม กุ้งแห้ง ลูกหยี กล้วยฉาบ
และของบ้าๆ บอๆ อีกเป็นพะเรอ แม่ก็ไม่กิน ฉันก็ไม่กิน เดือดร้อนต้องขนไปแจกต่ออีกต่างหาก
ทุเรศ! แล้วฉันจะไปพึ่งใครได้ ไม่มีคำว่าพักร้อน ไม่มีวันหยุดยาวอย่างใครๆ เขา
ไม่มีงานเลี้ยงตอนค่ำ ไม่มีงานวันเกิดเพื่อน หรืองานสนุกอะไรทั้งนั้น
สรุปแล้วฉันจะหาโอกาสที่ไหนไปมีแฟนล่ะ เลยกลายเป็น ' ลูกเหลือขอ ' อยู่คนเดียวในบ้านนี่แหละ
ลูกสาวสามคนในบ้านมีคนมา ' ขอ ' ไปหมด ยกเว้นคนสุดท้องอย่างฉัน
ใครจะมาซาบซึ้งกับความเป็น ' ลูกเหลือขอ ' ได้ดีเท่าฉัน ใช่ว่าฉันจะสวยน้อยกว่าพี่อ้อย พี่แอ๊วและพี่อ๋อม
และใช่ว่าความรู้จะด้อยกว่าพี่คนอื่น ๆ เพียงแต่แม่พวกนั้นมันเกิดก่อน
เลยได้โอกาสตัดช่องน้อยแต่งงานกันไปหมดแล้ว
ฉันเลยกลายเป็นคนสุดท้ายที่พลาดเก้าอี้ดนตรีไปซะฉิบ ตกที่นั่ง ต้องมานั่งเลี้ยงแม่
ทนฟังแม่บ่นและคอยเถียงกับแม่ในทุกเรื่อง ตั้งแต่เรื่องเสื้อตัวใหม่ ผมทรงใหม่
อาหารเย็นของแม่แต่ละวัน และวันที่แม่ต้องไปไหว้เจ้าตามวัดต่าง ๆ
ก็ไม่รู้เป็นไง ให้ตายเถอะ มันเหมือนแกล้ง แม่จำเพราะต้องไปไหว้พระไหว้เจ้า
เอาวันที่ฉันอยากออกไปช็อปปิ้ง หรือมีนัด กับใครต่อใครซะทุกทีซีน่า
" แม่ไปวันอื่นไม่ได้เหรอ วันนี้อิ๋วจะไปดูหนังกับเพื่อน" แต่แม่ไม่เคยแยแสท่าทางกระฟัดกระเฟียดและเสียงสะบัดของฉันเลย
" วันนี้เป็นวันดี วันเทวดาลงมาจากสวรรค์ วันอื่นไปไม่ได้" หรือไม่ก็ "วันนี้วันพระใหญ่ ปีนึงมีไม่กี่วันเอง
>>ไม่ไปไหว้ได้ไง"
โอ๊ย! จะบ้าว่ะ อยากขว้างแก้วขว้างจานให้มันสาแก่ใจนัก ไอ้เรื่องไหว้พระไหว้เจ้าของแม่นี่ยังถือเป็นวาระจรนะ


นอกเหนือจากพวกเจ้าประจำคือไปหาหมอทุกเดือนและซื้อยา
ส่วนที่เป็นกรณีฉุกเฉินพิเศษก็ชักบ่อยจนกลายเป็นเจ้าประจำกันไป
คือ เดี๋ยวหวัดเล่นงาน เดี๋ยวท้องเสีย วันดีคืนดีก็หกล้มหกลุก
ให้อารมณ์เสียระหว่างทำงาน ก็จะไม่อารมณ์เสียได้ไง
ฉันเป็นพนักงานคนเดียวในบริษัทที่ต้องขาดงาน หรือมีอันต้องมีเหตุให้เผ่นกลับบ้านด่วนจี๋กลางคันบ่อยที่สุด
จนแค่เดินเข้าไปหาเจ้านายโดยไม่ต้องอ้าปากพูด นายก็โบกมือไล่อนุญาตแล้ว (ดีที่ได้นายดีและเข้าใจ)
ฉันเริ่มรู้ชะตากรรมตัวเองดีว่า คงไม่ต้องไปคิดถึงเรื่องเลื่อนตำแหน่ง
หรือเงินเดือนขึ้นแบบก้าวกระโดดอย่างคนอื่นๆหรอก จนกว่าแม่จะตาย! แล้วเมื่อไหร่ล่ะแม่ถึงจะตาย
ฉันอาจจะตายก่อนแม่ก็ได้ใคร จะรู้!!

แม่ขึ้นรถเรียบร้อยพร้อมเอากล่องของแม่วางบนตัก โดยไม่ยอมให้ฉันเอาไปวางไว้เบา ะหลัง
พอพ้นซอยเท่านั้นแหละ รถติดเป็นแพเต็มถนน ฟ้าที่ดำทะมึนตั้งกะเช้าก็สำแดงอาการทันที
กลายเป็นฝนตกลงมาห่าใหญ่ โดยไม่ต้องมีอารัมภบท
มันดูน่าเบื่อเหลือเกินสำหรับอาการฝนตกรถติด " แม่หนาวมั๊ย จะได้หรี่แอร์" แต่แเม่สั่นหน้า
ตั้งแต่ออกจากบ้านแม่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย

" แม่เอาของมาน้อยจัง" ในเมื่อแม่ไม่พูด ฉันเลยต้องพูด ไม่งั้นคงเครียดเป็นบ้า
กับประโยคนี้ของฉันแม่เริ่มพูดขึ้นมาได้ " ที่เอามานี่ก็ทั้งชีวิตแล้ว
อย่างอื่นไม่รู้จะเอาไปทำไม มันไม่จำเป็น เสื้อสองชุด รองเท้าแตะคู่ก็พอเอาไปมากเดี๋ยวโดนขโมยน่ะซี"
ฉันลอบถอนใจ ยังดีที่แม่คุยขึ้นมาบ้าง แม้จะเป็นการพูดแบบมองโลกในแง่ลบไปหน่อยก็ตาม
แม่ก็ยังงี้แหละ กลัวของหาย กลัวคนมาขโมยของของตัว บางทีโวยวายแทบตาย ปรากฏว่า
ของที่ว่าหายนั้นอยู่ในลิ้นชักของตัวเองแท้ๆ
รถบนถนนขยับได้ทีละนิดสลับกับอาการหยุดนิ่งอยู่กับที่ทีละนานๆ

ฝนบนฟ้าก็เทลงมายังกะเทวดากำสรวล ฉันมองดูกล่องบนตักแม่ที่แม่ใช้ใส่ของไปบ้านใหม่
มันเป็นกล่องกระดาษสีน้ำตาลเก่าแก่ด้วยกาลเวลา
กล่องแบบนี้เดี๋ยวนี้เขาคงเลิกผลิตแล้ว และผงซักฟอกยี่ห้อนั้นก็เลิกผลิตไปนานหลายปีแล้ว
ยิ่งดูจากวันเดือนปีที่ผลิตตรงข้างกล่องยิ่งเห็นว่ามันเก่าเชียว
ลังผงซักฟอกของแม่จะว่าไปจริงๆ ขนาดกำลังพอดี เพราะพอวางบนตักแล้วขนาดพอดีกับตักแม่เลย
มีรอยปะตามวิธีการของแม่อยู่หลายแห่ง
รวมทั้งเชือกฟางสีชมพูหม่นที่แม่ใช้รัดรอบกล่องหลายทบเพื่อเสริมความแข็งแรง
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมแม่ไม่เปลี่ยนกล่องใหม่ ทั้งที่เราก็มีกล่อง แบบนี้หลายใบอยู่


วันนี้แม่ประคองกล่องของแม่อย่างเบามือ มันดูน่าขัน ยังกะพวกบ้านนอกเวลาจะกลับบ้าน
วันก่อนฉันเอากระเป๋าใบเก่งของฉันให้แม่ แต่แม่ไม่เอา " ไม่เอา ย้ายไม่ได้ ย้ายแล้วเดี๋ยวมันสับสนกันหมด
เอาไว้ในกล่องน่ะดีแล้ว"
ตั้งแต่จำความได้ก็เห็นแม่ลากเจ้ากล่องใบนี้เข้าๆ ออกๆ อยู่หลายหน
แต่ไม่มีใครเคยถามแม่ซักทีว่ามีอะไรในนั้น พวกเรามักเรียกว่า ' กล่องของแม่ ' ก็เท่านั้น
และเป็นอันรู้กันว่าห้ามย้าย ห้ามรื้อกล่องของแม่เป็นอันขาด
ไหนๆ แม่จะไม่อยู่แล้ว ฉันเลยถามขึ้นว่า"มีอะไรในกล่องมั่งล่ะ"
แม่มีอาการกระตือ รือร้นเชียว เวลาพูดถึงกล่องของแม่ รีบดึงเชือกฟางสีชมพูที่ผูกบน กล่องออกมาอย่างเบามือ
แล้วเริ่มหยิบของในนั้นออกมาให้ดู “มีแต่ข้าวของเกี่ยวกับพวกแกทั้งนั้นแหละ
บน ๆ นี่ก็รูปพวกหลานทั้งหลาย ล่างๆ ก็จะเป็นรูปพวกแก"
แม่หยิบสมุดอัลบั้มใส่รูปขึ้นมาหนึ่งเล่ม แล้วเปิดดูทีละหน้า พร้อมกันยิ้มกว้าง
" นี่ตาเอกตอนเกิดใหม่ๆ ตัวมันแดงเชียว หน้าเหมือนแม่มันยังกะแกะ
พอโตแล้วซนเป็นบ้า ยายมันเลี้ยงซะเสียคน" นี่ก็เอกลักษณ์อย่างหนึ่งของแม่
คือมีช่องว่างเป็นต้องจิกลูกสะใภ้ และครอบครัว แม่ยังหยิบโน่นหยิบนี่ออกมาอย่างช้า ๆ
พวกรูปทั้งนั้นแหละ มีทั้งรูปลูกชาย ลูกสาว หลานยาย หลานย่า
รูปวันแต่งงาน รูปรับปริญญา รูปเด็กเกิดใหม่ รูปที่พวกลูก ๆหลานๆ ไปเที่ยวต่างจังหวัดกัน
แม่เก็บไว้ยังกะของมีค่า แล้วก็มาถึง บรรดากระดาษรุ่งริ่ง
กระดาษพวกนั้นบางและเก่าจนแทบจะกระจาย เมื่อโดนลมจากเครื่องปรับอากาศหน้ารถ


" อุ๊ย! อะไรน่ะ" ฉันรีบปัดหน้ากากเครื่องทำความเย็นให้พ้นหน้าตักแม่
ก่อนที่กระดาษคร่ำคร่าพวกนั้นจะร่วงปลิวไปตามแรงลม
“วันเกิดพวกแกกับพวกหลาน ๆ ไง ฉันเก็บไว้ทุกคนแหละ
ไม่ยังงั้นเวลาไหว้พระจำไม่ได้ว่าเกิดกันเมื่อไหร่ เรามันครอบครัวใหญ่ จำไม่หมด
นี่..นี่..แผ่นนี้วันเกิดตาอึ่ง (คือพี่ชายฉัน) ตอนมีลูกคนแรกมันสับสนวุ่นวายไปหมด
ทีแรกไม่รู้จะจดวันเกิดลูกยังไงดี แต่ยายน่ะซีรีบฉีกปฏิทินออกมายัดใส่มือ บอกว่า เอ้า!
วันเกิดลูกเก็บไว้ซะ ตั้งกะนั้นมาพอใครเกิด ฉันก็ฉีกวันที่เก็บไว้ทุกที
ฉันมันคนไม่รู้หนังสือ ไม่เหมือนพวกแกหรอก มีคอมพิวเตอร์มีอะไรกัน
แต่ไม่เห็นมีใครจำวันเกิดแม่ได้ซักคน วันตายพ่อยังไม่รู้เลย
ฉันต้องนั่งไหว้อยู่คนเดียวทุกปี"
น้ำเสียงของแม่ไม่มีอาการน้อยใจหรือเสียใจ อาจเพราะแม่กำลังชื่นชมของที่เก็บไว้ในกล่องอยู่ก็ได้
ปฏิทินที่แม่ว่านั้นเป็นกระดาษสีนวลบาง ๆ ใบใหญ่บ้างเล็กบ้าง
ตามแต่ว่าปีไหนเขาจะผลิตปฏิทินออกมาขนาดไหน ตอนเด็ก ๆ อาเจ๊ร้านขายของชำแถวบ้านจะเอามาแจกให้ทุกปี
พอเขาเลิกแจก แม่ต้องไปซื้อที่ตลาดเก่า เยาวราชนู่นแหละ
ตอนหลัง พี่อึ่งเป็นคนเอามาให้ทุกปี เพราะที่บ้านเขามีคนเอามาให้
แต่เขาไม่แขวนเพราะเชย มันเป็นปฏิทินทางจันทรคติที่แยกวันที่ออกเป็นวันละหนึ่งแผ่น
ตัวเลขวันที่พิมพ์ตัวโตสีดำเด่นอยู่กลางหน้ากระดาษ ถ้าเป็นวันหยุดตัวเลขจะเป็นสีแดงแทน
พวกเราทุกคนคุ้นกับปฏิทินของแม่ดี เพราะแม่สอนพวกเราทุกคนหัดอ่าน หนึ่ง สอง สาม
จากปฏิทินพวกนี้แหละ พี่อั๋นนั้นโดนแม่ตีมือมากที่สุด เพราะอ่านไปฉีกเล่นไป
" อย่าฉีก เดี๋ยวแม่ไหว้เจ้าไม่ถูก" แม่จะหวงปฏิทินมาก เพราะบนกระดาษแต่ละใบนั้น
นอกจากวันที่ตัวมหิมาเห็นเด่นชัด โดยไม่ต้องใส่แว่นแล้ว
ยังมีคำทำนายสั้นๆ อยู่ด้วย สำหรับคนเกิดในวันนั้น
และมีฤกษ์พานาทีกำกับไว้ว่าวันนั้นควรทำการมงคลหรือไม่ควรทำอะไร
และที่สำคัญใบ้หวย...แม่น!


" ลูกแปดคนก็มีแต่แกนี่แหละที่เล่นเอาฉันไม่เป็นอันกินอันนอน"
" อ้าว! ทำไมล่ะ" เออ นี่เป็นความรู้ใหม่ทีเดียวสำหรับฉัน
“ ตอนแกเกิดในปฏิทินเขาเขียนไว้ว่า ชะตาไม่ดี เลี้ยงยาก ไอ้ฉันเลยร้องไห้ซะเป็นวรรคเป็นเวร
พ่อแกเค้าหาว่าบ้า เฮ้อ! จริงไม่จริงคนเป็นแม่ก็ต้องเชื่อไว้ก่อนน่ะแหละ
ของมันอยู่ในท้องมาตั้งเก้าเดือน ใครไม่รักไม่หวงก็บ้าแล้ว
ผู้ชายจะมารู้อะไร เค้าไม่ได้มาอุ้มท้องแบบเรานี่" พูดถึงพ่อแล้วแม่อดค้อนลมค้อนแล้งไม่ได้
ก่อนจะพูดต่อว่า “พอออกจากโรงพยาบาลอยู่เดือนยังไม่ครบดี ฉันก็รีบไปไหว้เจ้าเลย
ย่าแกด่าซะไม่มีดี เค้าห่วงกลัวเราไม่สบาย ได้ตอนนั้นเราก็ไม่รู้เลยเสียอกเสียใจยกใหญ่
พอไปไหว้เจ้าเสี่ยงเซียมซีก็พูดเหมือนกัน เค้าว่าแกเลี้ยงยาก
เพราะดวงมันมายังงั้น แต่จะมีความก้าวหน้าในชีวิต

เฮ้อ! ไอ้ฉันน่ะเลี้ยงแกมาชนิดไม่ยอมให้ใครอุ้มเลย
กลัวพี่เอาไปทำแข้งขาหัก ไปโรงเรียนก็จุดธูปทุกเช้าให้แคล้วคลาด เวลาไปไหนๆ
ก็ต้องบนพระทุกที่ให้แกไปดีมาดี กว่าจะโตมาได้ เฮ้อ!
แม่ถอนใจอยู่หลายครั้งกว่าจะพูดจบได้ ความเงียบเกิดขึ้นพักใหญ่
นอกจากเสียงฝนและเสียงเครื่องปรับอากาศในรถแล้ว
มันเงียบจนฉันรู้สึกเหมือนอยู่ที่ไหนซักแห่งในโลกที่ไม่ใช่บนถนนมีรถติดเป็นแพอย่างนี้
" แกจะเอาฉันย้ายไปอยู่ไอ้เนิร์สซิ่งโฮมของแก ฉันก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรหรอก คนแก่แล้วมีที่นอน
มีข้าวกินสามมื้อก็พอห่วงก็แต่แกน่ะแหละ อีกไม่กี่ปีจะสามสิบห้าอยู่แล้ว
ต้องระวังตัวให้ดี อย่าลืมไปทำบุญไหว้พระซะจะได้อายุมั่นขวัญยืน
ถ้าฉันยังอยู่กะแกก็จะได้ไปจัดการให้แต่ต่อไปแกต้องทำเองแล้ว ค่ำมืดดึกดื่นเข้าบ้านออกบ้านต้องระวังหน่อย"
แม่พูดพร้อมกับที่ค่อย ๆ เรียงกระดาษและรูปทั้งหมดลงไปในกล่องของแม่อย่างเดิม
“ไอ้กล่องนี่ไม่ได้เปลี่ยนเลยนะ ตั้งกะมีลูกคนแรก มีอะไร ฉันก็เรียงลงไปเรื่อยๆ หลายสิบปีแล้ว
แต่มันยังกะคอมพิวเตอร์ พวกแกเลยนะ แถมแม่นไม่มีอะไรเท่า
พวกแกซะอีกหลง ๆ ลืม ๆ"
ฉันไม่เคยรู้เลยว่ากล่องของแม่จะบันทึกชีวิตของครอบครัวเราไว้ได้มากขนาดนี้
มิน่าแม่จะจำวันสำคัญของพวกเราได้แม่น อย่างไม่น่าเชื่อ
จนพวกเราแอบเรียกแม่ว่า "สมองคอมพิวเตอร์" ที่แท้แม่มีทีเด็ดตรงกล่องนี่เอง
เห็นแม่ลากออกมาดูบ่อยๆ แล้วเก็บไว้อย่างดีทุกทีฉันคงนั่งนิ่งไปนานถ้าแม่ไม่พูดขึ้นว่า
" แกก็อย่าไปคิดอะไรมากเลย ฉันรู้ว่าพวกพี่ ๆ เค้าเอาภาระมาใส่แกมากเกี่ยวกับตัวฉัน
แต่คนเดี๋ยวนี้มันก็ภาระแยะ ไหนจะส่งลูกไปโรงเรียน ไหนจะเอาลูกไปสอบ
ไปวิ่งเต้นเรื่องนั้น เรื่องนี้ ผัวมันยังต้องไปตีกอล์ฟอีก แม่พวกสะใภ้ก็ต้องวิ่งกลับไปดูพ่อแม่เค้า
อะไรๆ ฉันก็รู้ แต่ทำไงได้ล่ะ คนมันยังไม่ถึงคราวตาย มันก็ต้องอยู่ไปยังงี้แหละ
ใช่ว่าอยากตายก็จะได้ตายซะที่ไหน แก่แล้วลำบาก ไปไหนต้องอาศัยคนอื่น
ทำอะไรก็ต้องออกปากไหว้วานคนนั้นคนนี้ มันเหมือนต้องตากหน้าไปอ้อนวอนเค้า
ไอ้ที่เคยคล่องๆ ก็กลายมาเป็นภาระ ความจริงไอ้ที่แกไม่มีผัวฉันก็ห่วงอยู่เหมือนกัน
บางที ถ้าไม่มีภาระเรื่องแม่ แกอาจจะได้เป็นฝั่งเป็นฝาซักที"


เงาดำในใจฉันเริ่มคลี่ขจายออกกลายเป็นเพียงหมอกบางๆ ฉันแหงนหน้าไปดูท้องฟ้านอกรถ ฝนเริ่มบางตา
แสงสว่างสามารถส่องผ่านเมฆมาได้บ้าง “แกอย่าห่วงฉันเลย ห่วงตัวเองดีกว่า
ไอ้ที่ฉันจะไปอยู่มันคงดี เพราะราคามันแพง จะมีคนแก่ซักกี่คนที่ได้ไปอยู่ที่แพง ๆ อย่างนั้น
ห่วงตัวเองเถอะ ถ้าเจอคนดีพอใช้ได้ก็อย่าเลือกมากมาย รีบแต่งงาน รีบมีลูก แก่แล้วจะได้ไม่ลำบาก
ดูอย่างชั้นซี อย่างน้อยถึงลูกไม่มีมาดูแล เวลาให้ก็ยังมีคนส่งเงินมาให้ใช้
ถ้าไม่มีลูกจะยิ่งลำบากมากกว่านี้" ฉันไม่รู้จะพูดอะไร เงียบกันไปพักหนึ่ง
ฉันบอกแม่ว่า "อิ๋วจะไปหาแม่บ่อยๆ" “อย่าพูดยังงั้นเลย เดี๋ยวนี้การจราจรมันสาหัสเหลือเกิน เวลาก็ไม่ค่อยมี
เรื่องต้องทำก็มีแยะไปหมด เอาเป็นว่าว่างก็มาแล้วกัน แต่ถึงพวกแกไม่มาฉันก็ไม่เดือดร้อนหรอก
ชีวิตทั้งชีวิตของชั้นอยู่ในนี้หมดแล้ว

อยากเห็นหน้าลูกก็ดูเอาในนี้ อยากเห็นหน้าหลานก็ดูเอาในนี้ ไม่ต้องมานั่งคอยให้เสียเวลา
เปิดกล่องของแม่มาก็เห็นหน้าพวกแกได้ทันที" แม่ขยับตัวเล็กน้อย เพื่อกอดกล่องให้กระชับขึ้น
รถบนถนนเริ่มเคลื่อนตัวช้าๆ พร้อมกันฝนที่ขาดเม็ด อีกไม่กี่เมตรจะถึงสี่แยกแล้ว
และมีป้ายให้กลับรถได้ ฉันพารถ เบียดเข้าเลนขวาเพื่อกลับรถ
แม้รถคันอื่นจะบีบแตรด่ากันเสียงขรม แต่ฉันไม่สนใจ ฉันกำลังนึกถึงตัวเองตอนแก่ และมีกล่องอย่างแม่สักใบ
คงดีไม่น้อยที่จะได้อวดลูกๆ ของฉันถึง "กล่องของแม่" รักแม่ ดูแลและตอบแทนแม่ของคุณ ให้มาก ๆ
ในขณะที่ท่านยังมีชีวิตอยู่นี่แหละ
ทำซะก่อนที่จะรู้สึกเสียใจ
ในชีวิตนี้คุณมีแม่เพียงคนเดียวนะ
คนอื่นคุณหาได้ มีได้อีกเยอะ จริงมั๊ย!!!!






Create Date : 07 สิงหาคม 2550
Last Update : 1 กรกฎาคม 2553 11:31:04 น. 57 comments
Counter : 709 Pageviews.

 
สวัสดีค่ะป้าสุ

อยากให้เพื่อนๆทุกคนมาอ่านบทความนี้จัง

หนูอ่านจนจบไม่รู้ว่าทำไมถึงน้ำตาไหลด้วยก็ไม่รู้

อ่านแล้วคิดถึงแม่ค่ะ ขอบคุณป้าสุมากนะคะสำหรับบทความดีๆบทนี้

หนูไม่ค่อยได้มาเยี่ยมเลยป้าสุสบายดีหรือเปล่าคะemoemo


โดย: เพียงแค่เหงา วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:15:20:23 น.  

 
ตามคุณเพียงมาค่ะ

เคยอ่านเมื่อนานมาแล้วในเว็บรักลูก อ่านเมื่อไหร่ก็ซึ้งเมื่อนั้นนะคะ

รักแม่(ดุๆคนนั้น)จังเลย


โดย: พจมารร้าย วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:16:10:17 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณป้าสุ

ตามคุณเพียงมาค่ะ

อ่านแล้วน้ำตาไหลแล้วก็จุกในอกเลยค่ะ

บรรยายความรู้สึกไม่ถูกเลยค่ะ

ขอบคุณที่นำมาให้อ่านนะคะ


โดย: ใบไม้ร่วงในป่าใหญ่ วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:16:49:13 น.  

 
ขออนุญาตเก็บลิงค์ไว้ที่บล๊อกนะคะ

จะได้เข้ามาอ่านได้สะดวกค่ะ


โดย: ใบไม้ร่วงในป่าใหญ่ วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:16:50:23 น.  

 
บีตามคุณเพียงกับพี่พจมาค่ะ

อ่านแล้วตื้นตันมากเลยค่ะป้าสุ

หนูอยากมีกล่องแบบนี้บ้างจัง

คิดดีทำดี ใครสนไม่สนเราไม่ใส่ใจ
แม่คือผู้ให้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก

ชีวิตเราแม่ยังให้ได้นะคะ

หนุกำลังจะเป็นแม่ค่ะป้าสุ
เดือนก่อนหลุดไป
แต่หนูจะพยายามต่อไปค่ะป้า

ขอบคุณสำหรับเรื่องดีดีวันนี้ค่ะป้าสุ


โดย: rendezvous (be-oct4 ) วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:17:04:17 น.  

 
กลับมาอีกทีเจอคุณใบไม้

หนูมาขอ add นะคะป้า

ใจตรงกับใบไม้ เยเยเย


โดย: rendezvous (be-oct4 ) วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:17:05:27 น.  

 
คุณเพียง บอกให้รีบมาอ่านที่blog นี้คะ เลยรีบตามมา

อ่านแล้วน้ำตาไหล เป็นคน sensitive มากคะ กับเรื่องแบบนี้...

เพราะเป็นคนรักแม่มากมาก คะ.. มีกับเขาคนเดียว..

ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดี ดี ที่แบ่งปันนะคะ


โดย: the kookkom วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:17:49:31 น.  

 
ตามพี่เพียงมาค่ะ..

..นู๋กับแม่ เป็นเหมือนกับเส้นขนาน ที่ไม่มีวันมาบรรจบกันได้..

..แต่นู๋หวังว่า ในเวลาที่คุณแม่แก่ตัวลงไป..
..นู๋จะได้มีโอกาส อยู่ดูแลเอาใจใส่เขา เพียงแค่เขาต้องการนู๋..

..อ่านแล้วมัน สะเทือนในหัวใจมากๆค่ะ..
..ตอนนี้ นู๋เอง มีกล่องแห่งความทรงจำอยู่1ใบ..
..เอาไว้เก็บ เรื่องราวต่างๆของชีวิต รูปพ่อ แม่ น้องๆ..
..และ วันเกิด เลขบัตรประจำตัวประชาชน..
..ตอนนี้ นู๋จำเลขบัตรประจำตัวของทุกคนได้แล้วค่ะ..

..ต่างกันตรงที่ว่า แม่ทิ้งนู๋ไปตั้งแต่เด็กๆ..
..และกลับมา แต่ไม่ได้กลับมารัก..กลับมาเอาสมบัติ..

..แต่นู๋ ก็ยังรักแม่ และคอยวันที่แม่จะรักนู๋ค่ะ..
..ขอบคุณป้าสุ สำหรับเรื่องดีดี..
..นู๋อยากให้ทุกคนได้อ่าน เพื่อจะทำให้หัวใจทุกดวง..
..ได้เห็นคุณค่า ของความรัก ที่แม่มีต่อเราค่ะ..

ขอบคุณมากค่ะ ป้าสุ...


โดย: นู๋ญ่า (kayook ) วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:17:55:36 น.  

 
มาตามคำชวนของคุณเพียงแค่เหงาค่ะ

เรื่องนี้อ่านกี่ครั้งก็ยัง.....

มันบอกไม่ถูกค่ะ รู้แต่ว่ามันลึกลงไปในใจเหนือคำบรรยายจริงๆ

อ่านครั้งแรกๆนี่ร้องไห้ไปหลายรอบเลยค่ะ


โดย: Hobbit วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:18:53:20 น.  

 
คุณเพียงไปแนะนำมาให้อ่านค่ะ

อ่านแล้วต้องรีบกลับมาย้อนดูตัวเอง

วันนี้ใส่ใจดูแลแม่มากพอหรือยัง


โดย: หยุ่ยยุ้ย วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:19:34:12 น.  

 
สวัสดีค่ะป้าสุ...คุณเพียงไปจูงมือมาค่ะ
อ่านแล้วน้ำตาร่วงเลยค่ะ..เหมือนมีอะไรจุกอยู่ที่คอ
ขออนุญาตaddป้าสุไว้ที่บล็อกนะคะ
วันหลังจะได้มาเยี่ยมป้าสุอีกค่ะ
ป้าสุรักษาสุขภาพด้วยนะคะ


โดย: oranuch_sri วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:20:26:53 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณป้าสุ
คุณเพียงแนะนำมาให้อ่านค่ะเห็น
คุณเพียงบอกว่าน้ำตาซึมไหล

พอวามาอ่านก็รู้ว่าไม่รู้เป็นไรร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว

วาคิดถึงแม่ค่ะแม่วารีเสียชีวิตแล้ว

ท่านเป็นมะเร็งค่ะวารีได้พาแม่มารักษาและได้ดูแลแม่

แต่ก็เอาชีวิตท่านไว้ไม่ได้แต่ถึงท่านจะไม่อยู่

แต่วารียังมีท่านอยู่ในใจตลอดเวลา

ทำบุญให้ท่านระลึกถึงท่านค่ะ

วารีรักแม่มากมายวารีไปบวชที่ไรแผ่เมตตา

ให้แม่ทุกครั้งค่ะ

ขอบพระคุณมากนะค่ะที่เอามาให้อ่านค่ะ


โดย: wa (yoja ) วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:20:27:16 น.  

 
ตามมาอ่านตามคำเชิญชวนของน้องคน 1 ค่ะ
เขียนได้เลยนะคะ
ชมจากใจจริงค่ะ.....แจ่ม


โดย: อุ้มสี วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:20:34:41 น.  

 
พี่เพียงไปชวนมาคะ...ต้องขอบคุณป้าสุที่นำบทความดีๆมาให้อ่านกัน

ทำให้เรารู้ว่าเราได้ดูแลท่านขนาดนี้ดีแล้วหรือยัง

ถ้ายังจะมัวรออะไรอยู่เนาะ

ทำตั้งแต่วันนี้เลย..


โดย: ^^Ken-Ju***Pu-Jung^^ วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:20:38:58 น.  

 
หนูดีใจจังป้าไปหาหนู
หนูจะเล่าให้ป้าฟังคร่าวๆค่ะว่าตอนแรกหนูทำ blog
อยู่ในห้องนานๆสามีสงสัยพ่อสงสัยแม่อีกค่ะ
พอบอกปุ๊บ พ่อหนูก็ลองมาดูที่ blog ก็เห็นเพื่อนๆน่ารัก
พ่อนี่ 85 นะคะป้าสุ พ่อเลยลองทำ blog ต่อจากบีค่ะ
ไปๆบีโดนพ่อยึด blog ไปเลยค่ะป้าขา
บีเลยไปเปิดห้องข้างๆ ชื่อว่าโดมของดาวซิน แบบว่าไร้สาระอย่างสิ้นเชิงค่ะ ถ้าสาระธรรมะต้องโลกของพ่อบูค่ะ

ลูกหลานพ่อเต็มบ้านเลยค่ะ แค่สามอาทิตย์เองค่ะป้าสุ

พ่อไม่เหงาแล้ว มีลูกๆจากใน blog มาเยี่ยมพ่อที่บ้านด้วยค่ะป้า หนูดีใจจังเลย

ขอบคุณป้าสุที่สุดค่ะ
ตอนเด็กๆหนูไปไหว้พระแม่จามเทวีที่ลำพูนกะแม่ค่ะ


โดย: rendezvous (be-oct4 ) วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:20:46:11 น.  

 
อยากแวะมาทักทายค่ะ

แต่ไม่มีเวลาอ่านจริงๆ ค่ะป้าสุ
วันหลังค่อยแวะมาใหม่ อย่าว่านะคะ


**คิดถึงค่ะ**


โดย: *revolniar* วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:21:19:33 น.  

 
ขอบคุณคุณเจ้าของบลอคที่นำเรื่องนี้มาให้อ่านครับ
ขอบคุณคุณเพียงแค่เหงาที่ช่วยไปตามมาอ่าน
อ่านแล้วชอบมากเลยครับ

ด้านหลังสูติบัตรของผมก็มีปฏิทินใบที่ตรงกับวันเกิดเย็บติดอยู่ครับ
และอาม่าผมก็จำวันเกิดหลานๆได้เป็นอย่างดีทั้งที่ท่านอ่านหนังสือไม่ออก
อ่านแล้วตรงกับเรื่องราวของตัวเองหลายเรื่องเลย
แต่เรื่องจะพาแม่ไปอยู่ที่อื่นจะไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอนครับ
ผมรักแม่เหนือสิ่งอื่นใดเลยครับ


โดย: อะไรคือสิ่งหายาก แต่ไม่มีค่า วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:21:38:15 น.  

 
สวัสดีค่ะ
ดีใจมากที่มีผู้เห็นความ"กินใจ" เรื่อง "กล่องของแม่" เรื่องนี้ได้จาก fwd mail ปีก่อนแล้วค่ะ รู้สึกประทับใจและซาบซึ้ง เลยเก็บไว้ในคอม ในโอกาสวันแม่ก็เลยเอาโพสให้เพื่อนๆชาวบล๊อกได้อ่าน ...

มาสวัสดี และขอบคุณโดยรวม ....แล้วจะมาคุยทีละท่านทีหลังนะคะ ...พอดีช่วงนี้งานติดกันเป็นพืด....พรุ่งนี้และมะรืน จัดอบรมค่ะ .........ขอบคุณนะคะ


โดย: Munro วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:21:50:00 น.  

 


นอนหลับฝันดีนะคะป้าสุ


โดย: oranuch_sri วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:23:34:29 น.  

 
แง..อ่านกี่รอบ กี่รอบก็ซึ้งค่ะ...
ฝนยังไม่มีโอกาศได้ตอบแทนบุญคุณพ่อแม่อย่างจริงจังเลยค่ะ
เหตุผลคือ ยังไม่โอกาศ..หุหุ..ก็ทำได้ เท่าที่จะทำได้...เฮ้อ คิดถึงแม่จัง...
อยากมีกล่องของแม่อย่างนี้บ้าง เดี๋ยวต้องเริ่มสะสมแล้ว ..

สุขสันต์วันแม่นะคะ ป้าสุ


โดย: ปลายฟากฟ้า วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:2:44:13 น.  

 
สวัสดีค่ะป้าสุ ตามคนอื่นเข้ามา
แต่ก็ไม่ผิดหวังค่ะ อ่านแล้วซึ้งจังค่ะ
แม่น่ารักมากนะคะ


โดย: แป๋วภูเก็ต วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:9:53:59 น.  

 
ยังอ่านไม่จบเลยครับ ไว้แวะมาอ่านต่อ

คิดถึงป้าสุนะครับ


โดย: เซียวฟง(ผีเฮี้ยน) IP: 203.146.147.13 วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:10:23:05 น.  

 



มีสายรายงานไปบอกค่ะ .. ว่ามีเรื่องดี ๆ น่าสนใจ
ใน blog ของป้าสุ (( ขอบคุณนะคะ คุณเพียงแค่เหงา ))

ก็เลยเข้ามาเสนอหน้า .. (( ก่อน ))
แหะ ๆ เด๋วมาอ่านค่ะ


โดย: หม๋องแหม๋ง IP: 202.28.180.201 วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:12:41:22 น.  

 
สวัสดีจ้ะ อ่านแล้วประทับใจมากเลยจ้ะ


โดย: StarryNight027ja วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:18:34:26 น.  

 
สวัสดีค่าป้าสุ
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะค้า
คุณเพียงแค่เหงาแนะนำมา
ได้อ่านแล้ว ความรู้สึกมันแล่นมาจุกอยู่ที่ค่อ
น้ำตาก็ทำท่าว่าจะปริ่มออกมาจากลูกตาซะให้ได้
อ่านแล้วคิดถึงตัวเอง แต่ยังไม่เคยคิดจะพาใครไปหรอกนะค้า เพียงแต่ชอบทะเลาะกับพ่อ กับแม่ประจำเลย
ทีนี้ทำอะไรคงต้องคิดถึงใจท่านให้มาก ๆ ซะแล้ว


โดย: oa (rosebay ) วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:20:01:56 น.  

 


สวัสดียามฟ้ามืด ฝนพรำที่ลำพูน
ดีใจจริงๆ ที่ข้อความในบล๊อกนี้ เป็นที่ประทับใจของหลายท่าน ในฐานะที่เป็น "แม่" คนหนึ่ง อยากแสดงความปลื้ม
ปิติแทน "แม่"ทุกคน ที่ลูกหลานไทย ไม่ว่ารุ่นไหนๆ ยังคงความรักและกตัญญูต่อ "แม่" ไม่เปลี่ยนแปลง

***เพียงแค่เหงา...หนูเพียงที่รัก ป้าสุดีใจมากค่ะ ที่หนูเพียงแนะนำให้เพื่อนๆมาอ่านข้อความนี้ ทำให้ทุกคนรู้สึกรักและผูกพันกับแม่ของตัวเองมากกว่าเดิม
..อ้อ ตัวป้า ช่วงนี้สุขภาพดีขึ้นมาก ขอบคุณจ้ะ

***พจมารร้าย......แม่ดุดหรือคะ.....ขอแอบกระซิบ "แม่"หลายคน จริงๆแล้ว ซ่อนความรักไว้มากมายใต้ความดุ

***ใบไม้ร่วงในป่าใหญ่.....ป้าอ่านแรกๆ ก็ "ตัน" ในอก บอกไม่ถูกค่ะ...เก็บลิงค์ไว้ที่บล๊อกเลยค่ะ ป้าสุยินดีเป็นที่สุด

***rendezvous...หนูบีคะ...หนูต้องเป็น "แม่" ที่ดี และมีความสุขมากที่สุดแน่นอนค่ะ เพราะป้าเห็นว่าหนูเป็นลูกที่ดี ป้าก็ขอแอดหนูเช่นกันจ้ะ

***the kookkom..ป้าไปเยี่ยมบ้านหนู เห็นรูปถ่ายกับคุณแม่...น่ารักมากค่ะ

***นู๋ญ่า....หนูเป็นลูกที่ประเสริฐค่ะ ...แม่นั้น อย่างไรก็รักลูก แต่การแสดงออกของ"แม่"แต่ละคน แตกต่างกันไปตามสภาพแวดล้อม และความจำเป็น จำยอมของแต่ละคนเช่นกันค่ะ....ถึงอย่างไร หนูก็ รักแม่หนู ป้าดีใจค่ะ

***Hobbit....เรื่องนี้ เหนือคำบรรยายจริงๆค่ะ..ป้าเห็นด้วย

***หยุ่ยยุ้ย......หนูเป็นลูกที่ดี ..การที่คนเราย้อนกลับมาดูตัวเอง เพื่อกระทำสิ่งดีดียิ่งขึ้นกว่าเดิม...คือ "บัวพ้นน้ำ"ค่ะ



โดย: Munro วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:20:25:53 น.  

 


***oranuch_sri....หนูซาบซึ้ง"กล่องของแม่" แสดงว่าเป็นผู้มีจิตใจอ่อนโยน...ป้าก็แอดหนูนะ

***wa...หนูวา "แม่ของหนู" ยังอยู่กับหนู ในใจหนูตลอดไป กุศลที่หนูทำ ช่วยให้แม่ที่อยู่สรวงสวรรค์ สงบสุขแน่นอน

***คุณอุ้มสี.......ป้าสุไม่ได้เขียนเองค่ะ ได้รับ fwd mail ตั้งแต่ปีที่แล้ว ประทับใจ เก็บไว้ในคอม..เอามาแบ่งให้ท่านอื่น มาประทับใจด้วยกัน

***Pu-Jung ......เนาะ...ป้าสุเห็นด้วย...แค่คิดที่จะเริ่มต้นทำดี...ก็เป็นความคิดที่ดีแล้วค่ะ...

***rendezvous....หนูบีเคยมาลำพูนด้วย ได้กราบพระแม่ คือบุญแล้วค่ะ ว่าแต่หนูมาปีไหนแล้วคะ

***หนูมุ่ยที่รัก...คิดถึงนะคะ

***อะไรคือสิ่งหายาก แต่ไม่มีค่า.....คุณเป็นลูกที่ดี ...รักแม่เหนือสิ่งอื่นใด

***oranuch_sri...หนูส่งป้าเข้านอนนี่เอง เมื่อคืน ป้าฝันดีเชียว

***ปลายฟากฟ้า......หนูฝนที่รัก...สุขสันต์วันแม่ค่ะ..ขอให้มีความสุขกับการเป็น"แม่" และเป็นลูกที่ดีของ"แม่" นะจ้ะ


โดย: Munro วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:20:49:32 น.  

 
ขอบคุณป้าสุที่แวะไปเยี่ยมนู๋คะ...
นู๋มีเพื่อนที่เรียนด้วยกันที่มอชอ..อยู่ลำพูนคะ..

ไม่เคยซื้อลำไยกินเลย..เพื่อนเอามาให้ตลอดการเรียนที่โน้น..

ตอนนี้อยู่กทม..ทำใจซื้อลำไยโลละสามสิบกว่าบาทไม่ลงคะ..

ป.ล.ขอแอดป้าสุด้วนะคะ..นู๋อู้คำเมืองก็ได้น่ะเจ้า...


โดย: ^^Ken-Ju***Pu-Jung^^ วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:21:00:47 น.  

 


***แป๋วภูเก็ต......ดีใจที่ซึ้งค่ะ

***เซียวฟง........รีบกลับมาอ่านให้จบนะจ้ะเล็ก

***หม๋องแหม๋ง...หนูฝน...จุ้บ จุ้บ...รีบมาอ่านเร็วๆนะ(เหมือนเซียวฟงเล้ยยย)

***starry.....ป้าก็อ่านแล้วประทับใจมากเช่นกันจ้ะ

***oa(rosebay)....ป้าสุดีใจที่หนูโอ๋อ่านแล้ว คิดอยากที่จะนึกถึงจิตใจพ่อแม่ไว้เป็นที่ตั้ง...ขอให้กุศลส่งค่ะ



โดย: Munro วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:21:01:30 น.  

 


ขอบพระคุณป้าสุค่ะที่แวะไปหาหนู นำดอกกุหลาบขาวมาฝากป้าสุค่ะ ขอให้ป้าสุมีสุขภาพแข็งแรงนะคะ


โดย: oranuch_sri วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:22:26:52 น.  

 
สวัสดีค่ะป้าสุ ตามคุณเพียงฯมาค่ะ

อ่านแล้วซาบซึ้งค่ะ ขอบคุณที่นำเรื่องราวดีๆ มาแนะนำให้อ่านกันค่ะ

ตัวหนูอยู่ไกลจากแม่ค่ะ มาทำงานอยู่ต่างจังหวัด นานๆกลับไปเยี่ยมบ้านทีนึงค่ะ

เพิ่งกลับไปเยี่ยมแม่เมื่อเข้าพรรษาที่ผ่านมาค่ะ ตั้งแต่ไปทำงานหลายปี โอกาสกลับไปทำบุญเข้าพรรษาแค่ 2 ครั้งเองค่ะ.. ช่วงเทศกาลต่างๆไม่เคยได้มีโอกาสกลับไปร่วมกิจกรรมที่บ้านเลยค่ะ..

อ่านแล้วรู้สึกว่าเหินห่างแม่มากไป ต่อไปคงต้องโทรฯไปคุยกับแม่บ่อยๆ ค่ะ..


โดย: ณ กมล IP: 61.19.65.35 วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:22:50:11 น.  

 
มาเยี่ยม "ปางหวัน" เอ๊ย ป้าสุ ค่ะ

ต่อไป เวลาวีเขียนเรื่อง

จะนึกภาพนางเอก เป็นป้าสุ นะคะ อิอิ


อ่านเรื่อง "กล่อง" แล้ว รู้สึกว่า

ยังไง แม่ก็รักลูกไม่เสื่อมคลาย

แต่ลูกนี่สิ

รักแม่บ้างไหมนะ ...


โดย: โสดในซอย วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:22:57:42 น.  

 
สวัสดีสวยๆค่ะ ป้าสุ
นั่งอ่านอยู่นานเลยค่ะ ซึ้งมากๆเลยค่ะ
ขอบคุณป้าสุมากๆเลยค่ะ ที่นำเรื่องดีๆมาให้อ่าน
ไวท์บอกรักแม่ข้ามฟ้าทุกวันเลยค่ะ รักแม่มากที่สุดค่ะ
ขอให้ป้าสุมีความสุขมากๆนะค่ะ รักษาสุขภาพให้แข็งแรงนะค่ะ


โดย: whitelady วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:23:00:09 น.  

 
อ่านกี่ทีก็เสียน้ำตาครับน้าสุ



โดย: esprit_pawin วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:23:53:52 น.  

 
รักแม่ คิดถึงแม่ เหมือนกันครับ

แม่จากไปอยู่บนสวรรค์ 2 ปีครึ่งแล้วครับ


โดย: หลังคาดำแดง วันที่: 9 สิงหาคม 2550 เวลา:0:12:55 น.  

 
อ่านจบแล้วครับป้าสุ น้ำตาซึมๆเลย


ทุกวันนี้ผมก็ได้อยู่กับพ่อแม่ครับ (เพราะผมซื้อบ้านอยู่ตรงข้ามกับบ้านแม่)
ส่วนพี่คนอื่นๆก็แยกย้ายไป แต่ถ้าว่างก็จะแวะเวียนมาบ่อยๆแทบจะทุกวันหยุด และผมรู้สึกได้มากมายเลยว่า พี่ๆแต่ละคนอิจฉาผมมากๆ ที่ได้อยู่ใกล้พ่อแม่ ได้เจอกันทุกวัน ได้ทานอาหารฝีมือแม่ทุกวัน ได้เย้าแหย่ ได้ฟังคำสอน ฯลฯ

ถือเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตของผม
ผมมีความสุขมากๆ และจะพยายามถนอมเวลาเหล่านี้เอาไว้ให้นานที่สุด เท่าที่จะทำได้ครับ


โดย: เซียวฟง(ผีเฮี้ยน) IP: 203.146.147.13 วันที่: 9 สิงหาคม 2550 เวลา:11:21:47 น.  

 
สวัสดีค่ะ

ป้าสุ .. ตัวเล็กจิ๋ว แถมแดงอีกต่างหาก แกล้งกันนิ อิอิอิ

เมลไม่ได้อยู่กับแม่แล้ว โดนเฉดหัวส่งออกมาค่ะ ( น่าสงสารเนอะ ) แต่ก็รักแม่ทุกวัน ป้าสุก็เป็นแม่ที่น่ารักค่ะ แต่ไม่รู้ดุรึเปล่า เมลกลัวครูภาษาอังกฤษ ทำไม๊ครูภาษาอังกฤษทุกคนต้องดุด้วยนะ เซ็งเลย ...

ป้าสุกับแม่เมลเหมือนกันคือชอบฝน ( Rain ) อิอิอิ เรารู้กันอยู่เนอะป้าเนอะ อิอิอิอิ

ปล. โพสรูปในนี้ไม่เป็นค่ะ อดเลย


โดย: เมล .. เมล IP: 58.8.127.200 วันที่: 9 สิงหาคม 2550 เวลา:14:34:03 น.  

 
แวะมาเยี่ยม ค้าบบบบ ...
โห....??? แขกมาเยี่ยมบ้านป้าสุ เต็มเลย ชักอยากจะทำบล้อกบ้างจัง เรื่องยาวไปนิดยังตาลายอยู่ มาลงชื่อไว้ก่อง ค่อยกลับมาอ่านทีหลัง
(((แต่เกรงจะเสียน้ำตาเหมือน ทุกคอมเม้นต์ข้างบนอ้ะจิ))) อิอิ



โดย: สันติสุข IP: 125.25.159.233 วันที่: 9 สิงหาคม 2550 เวลา:22:34:05 น.  

 
ป่านนี้คงหลับปุ๋ยไปแล้ว...ฝันดีนะคะป้าสุ..

พรุ่งนี้ปูกลับบ้านไปกอดแม่แล้วคะ...ดีใจจัง...


โดย: ^^Ken-Ju***Pu-Jung^^ วันที่: 10 สิงหาคม 2550 เวลา:0:17:54 น.  

 
สวัสดีค่ะป้าสุ

บีเองค่ะ

บีมาอ่านอีกรอบค่ะ

จะจำไปเล่าให้คนที่ไม่มีคอมฯฟังค่ะ

ป้าสุนอนหลับฝันดีนะคะ

ด้วยความเคารพค่ะป้าสุ


โดย: rendezvous (be-oct4 ) วันที่: 10 สิงหาคม 2550 เวลา:23:37:17 น.  

 
สวัสดีเช้าวันเสาร์ค่ะ
ดองไว้ 2 วัน เมื่อวานมีกิจกรรมกีฬาสีค่ะ

***Pu-Jung ...หนูปูจ้ะ..ปีนี้ลำไยถูกมากเลย...ซื้อที่สวน กิโลละ 3-4 บาท วางขายตลาด กำละ 10 บาท กำเบ้อเริ่ม.สงสารชาวสวนค่ะ

***orannuch_sri.......ขอให้หนูมีความสุขวันหยุดนี้นะคะ

***ณ กมล...ป้าสุเองก็อยู่ไกลแม่ ห่าง 82 กิโล แต่แม่มาพักด้วยบ่อย ช่วงนี้ก็มาค่ะ..เราจะสัมผัสความรักของแม่ได้ แม่ชอบมาทำกับข้าว(เหนือ)ที่ป้าชอบ ให้กิน..ป้าก็ได้โอกาสนี้ทำให้แม่มีความสุข ดูแล ใส่ใจ หาของกินของใช้ หยูกยา อาหารเสริมให้แม่ค่ะ...นี่พรุ่งนี้น้องชายจะมารับตัวแม่กลับอีกล่ะ..แย่งกันยึดตัวแม่..


***หนูวีที่รัก..."ปางหวัน"...เอ้ย ป้าสุเข้าใจจิตใจคนเป็นแม่ดีทีเดียว เพราะตอนนี้ป้าสุก็รักและห่วงลูกมาก ....เชื่อว่าแม่ทุกคนเป็นเช่นนั้นตลอดกาลค่ะ

***หนูไวท์คนสวย..เป็นลูกที่น่ารักมากค่ะ...ขอบฟ้าไม่สามารถกางกั้นความรักแม่ลูกได้หรอกค่ะ...

***หลานโอ้....ป้าเพียงหวังให้คนที่เข้ามาอ่าน รักแม่เพิ่มขึ้นทุกวันค่ะ

***คุณชาญคะ.........ป้าสุเชื่อว่าคุณชาญเป็นลูกที่ดีของคุณแม่.ตอนท่านมีชีวิตอยู่ คุณชาญคงดูแลท่านดีแล้ว ตอนนี้ท่านอยู่บนสวรรค์ มองหาคุณด้วยความรักไม่เปลี่ยนแปลงค่ะ

***หลานเล็ก....เป็นลูกที่ดีอีกคนหนึ่ง..ไม่มีอะไรที่ผู้หญิงมีอายุ ที่เราเรียกว่า"แม่" จะสุขใจเท่าได้ใกล้ชิดลูกหลาน ได้พูดคุยให้คลายเหงาและชื่นใจค่ะ

***น้องเมล.....แหม ป้าสุไม่ดุหรอกค่ะ..นักเรียนพูดเล่นทุกวัน
น้องเมลเป็นลูกที่ดี และเป็นแม่ที่ดีนะ ป้าสุว่า..ก็ตามใจแม่ซะขนาดพาไปดู concert นี่ สุดยอดแล้วจ้า...รักฝนๆๆ

***หนุ่มสันติสุข.......โทะ..โทะ...จำหน้าปอบ่อได้แล้ว....หายหน้าไปเมินขนาด.รีบมาอ่านให้จบเน้อ

***Pu-Jung .......ป่านนี้หนูปูคงออกเดินทางแล้ว ให้ถึงบ้านโดยสวัสดิภาพนะคะ.กอดแม่ให้ชื่นใจค่ะ


โดย: Munro วันที่: 11 สิงหาคม 2550 เวลา:8:37:48 น.  

 

***หนูบีที่รัก....น่ารักมากค่ะ...นำไปเล่าสู่กันฟัง.ลูกๆ จะได้รักแม่เพิ่มขึ้นๆ..เป็นกุศลต่อหนูบีด้วยนะ


โดย: Munro วันที่: 11 สิงหาคม 2550 เวลา:8:40:03 น.  

 
ป้าสุ เจ้าขา

..คุณพ่อวี ออกจากโรงพยาบาล และกลับบ้านแล้วค่ะ
สุขภาพโดยรวม
โอเค

..แข็งแรงเกือบเท่าเดิมค่ะ

หมอนัดพ่อมาโรงพยาบาลเดือนละ 1 ครั้ง
เพื่อทำเคมีบำบัดค่ะ

ขอขอบคุณน้ำใจป้าสุ
ที่มีต่อคุณพ่อวีมาตลอดค่ะ


โดย: โสดในซอย วันที่: 11 สิงหาคม 2550 เวลา:8:41:25 น.  

 
สวัสดีค่ะป้าสุ

สุขสันต์วันแม่ค่ะป้าสุ

ขอให้คุณแม่ของป้าสุและป้าสุมีความสุข มีสุขภาพแข็งแรงนะคะ

รักแม่ค่ะemoemo


โดย: เพียงแค่เหงา วันที่: 12 สิงหาคม 2550 เวลา:14:02:02 น.  

 

สวัสดีวันแม่ครับ
ขอให้คุณแม่ทุกท่านมีความสุขมากๆครับผม




โดย: esprit_pawin วันที่: 12 สิงหาคม 2550 เวลา:16:24:04 น.  

 


What is it? อะไรกันนี่
นั่งเหม่อๆ ขำๆ แป๊บเดียว จะเที่ยงซะแล้ว ??
น้าสุมีเมนูไหนไว้ในใจบ้างหรือยังครับ ??
รับตำไทยรสละมุนลิ้นเปรี้ยวๆหวานๆสักจานนะครับ
ผมเอามาเสิร์ฟให้ถึงบล็อกเลยคร้าบบบ

ปล. ไม่ใช่ฝีมือผมหรอกครับ ไปแฮ้ฟเค้ามาจาก google ครับผม อิๆ



โดย: esprit_pawin วันที่: 13 สิงหาคม 2550 เวลา:12:18:20 น.  

 
ป้ามันส์ขา อายจังค่ะที่จะบอกว่าอ่านเรื่องนี้แล้วน้ำตาไหล ไม่รู้ว่าคนอื่นๆเป็นหรือเปล่านะคะ เวลาอ่านเรื่องเกี่ยวกับแม่หรือพ่อ จะเป็นซาบซึ้งใจแบบนี้ทุกที


โดย: ploy(er) วันที่: 13 สิงหาคม 2550 เวลา:14:01:23 น.  

 
ติดธุระหลายประการ....มาตอบช้าอีกแล้ว

+++ หนูวีที่รัก........ดีใจด้วยนะคะ.........คุณพระคุณเจ้าคุ้มครองคุณพ่อหนูวีแล้ว อาการดีขึ้นเป็นลำดับ สบายใจแล้วนะคะ

+++หนูเพียงคนน่ารัก.......ขอให้หนูมีความสุขมากถึงมากที่สุดด้วยนะคะ

+++โอ้ครับ........ขอบคุณมากสำหรับความรู้สึกดีดี....น้าสุรู้ว่าโอ้เป็นลูกที่ดี...คุณแม่ของโอ้ต้องภาคภูมิใจในตัวโอ้มาก.....เป็นแบบที่โอ้เป็นทุกวันนี้ คุณแม่ของโอ้ก็มีความสุขแล้วค่ะ

+++หนูพลอย(เรียกชื่อนี้นะจ้ะ).......คิดถึงจังเนาะ ไม่ได้คุยกันนานแล้ว.......ไม่ค่อยได้เข้าไปห้องนั้นเลยค่ะ..

ไม่ต้องอายเน้อ......เรื่องซาบซึ้งเรื่องนี้ ป้าเองก็อ่านแล้ว สะเทือนใจ


โดย: Munro วันที่: 13 สิงหาคม 2550 เวลา:19:19:18 น.  

 
เพิ่งกลับมาถึงจ้า...เหนื่อยจัง...


ฝันดีคะ...


โดย: ^^Ken-Ju***Pu-Jung^^ วันที่: 13 สิงหาคม 2550 เวลา:22:21:32 น.  

 
สวัสดีค่ะป้าสุ
ปกติก้อคิดคิงคุณแม่อยู่แล้ว
ยิ่งอ่านบทความนี้ยิ่งคิดถึงมากขึ้นกว่าเก่าอีก...

รักษาสุขภาพนะคะป้าสุ


โดย: ayattar วันที่: 14 สิงหาคม 2550 เวลา:12:41:01 น.  

 
เคยอ่านเรื่องนี้จาก FW MAIL มาแล้ว แต่อ่านอีกกี่ที ก็น้ำตาคลอทู้..ก ที
ขอให้พี่สุแข็งแรงนะคะ


โดย: ตัวเล็กแต่กินจุ วันที่: 14 สิงหาคม 2550 เวลา:15:01:17 น.  

 
emoemoถึงที่ทำงานแล้ว...จ้า..

ป้าสุสบายดีนะคะ

ฟิ้วๆๆๆ..emoemoๆปทำงานก่องน๊า


โดย: ^^Ken-Ju***Pu-Jung^^ วันที่: 15 สิงหาคม 2550 เวลา:8:36:25 น.  

 


โดย: หม๋องแหม๋ง วันที่: 15 สิงหาคม 2550 เวลา:10:10:15 น.  

 
แวะมาหาป้าสุที่รักค่ะ
คิดถึงจังเมื่อไหร่จะได้เจอกันอีกน๊อ???

นู๋ลูกหมีรักแม่เหมือนกัน แต่ไม่มีแม่ให้กอดแล้วอ่ะค่ะ งือๆๆๆ


โดย: เจ๊ลูกหมี (Mrs.Bear ) วันที่: 15 สิงหาคม 2550 เวลา:11:16:59 น.  

 
สวัสดีค่ะป้าสุ

บีแวะมากราบป้าสุก่อนไปทำงานค่ะ

ป้าสุอวยพรให้บีรุ่งๆด้วยนะคะ

ขอบคุณค่ะป้า


โดย: rendezvous IP: 124.121.104.106 วันที่: 16 สิงหาคม 2550 เวลา:9:11:27 น.  

 


***Pu-Jung....ป้าสุมาตอบช้ามาก หนูปู ฝันดีไปหลายตื่นแล้วสินี่

***หนูบี...สวัสดีจ้ะ...ไม่เห็นนานเลย..คิดถึงนะคะ

***ตัวเล็ก...นั่นสิ..พี่สุอ่านแล้ว อ่านอีก...ซาบซึ้ง

***หนูปู...น่ารักจัง......เริ่มทำงาน 8 โมงครึ่ง....ตรงเวลา

***หม๋องแหม๋ง.......หนูฝน ช่วงนี้ไม่ค่อยคุย..มาส่งยิ้มกว้างอย่างเดียวเลย

***น้องหมีที่คิดถึง...นั่นสิเนาะ..ไม่ได้เจอกันอีกเลย...สงสัยต้องมิตติ้งปีใหม่เสียล่ะมั้ง

*** rendezvous....หนูบีที่คิดถึง...ขอให้ทำงานอย่างมีความสุขทุกวันนะคะ


โดย: Munro วันที่: 16 สิงหาคม 2550 เวลา:14:06:28 น.  

 
สวัสดีค่ะ เพ่สุ ปะติไม่ค่อยอยู่ในบล๊อคนานนนน
แบบพาลจะโดนเรียกอยู่ร่ำ ๆ อิอิอิ แต่นี่ยอมไม่ไปทานข้าวอ่านเสียให้จบ ทั้ง ๆ ที่อ่านไปหลายทีแล้ว
ขอบคุณนะคะร้าบบบบ

ที่สำคัญเพ่ทำบล๊อคสวยจัง สอนกันมั่งดิ่ แหะ ๆ

รักและคิดถึงซำเหมอเร้ยยยย ^_^


โดย: มูจาฮีดิน IP: 124.120.222.209 วันที่: 7 สิงหาคม 2551 เวลา:11:59:10 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Munro
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add Munro's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.