Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2555
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
25 ตุลาคม 2555
 
All Blogs
 
ประสบการณ์สมัครแอร์ - Qatar Airways BKK - Essay

อะโลฮ่าาาาาาาาาาา





>_< อย่างที่บอกไปในบล็อกที่แล้วว่าเราได้คอลล์แล้ว (ในที่สุดดด) วันนี้จะมาเล่าต่อว่าเกิดอะไรขึ้นนะ ฮ่า ๆๆๆ

ขอข้ามขั้นตอนการเตรียมตัวไป(อีกแล้ว)เพราะขี้เกียจ เราไม่ได้ใส่สูทไปแต่ใส่เป็นเสื้อ blouse สีชมพูแปร๋นที่เคยโพสในไดวอล์คอินการ์ต้าหน้าก่อน ๆ จ้า อยากบอกว่าเราตื่นเต้นมากกกกกกกก มากถึงมากที่สุด ตื่นเต้นถึงขนาดนอนไม่หลับ ได้นอนไปประมานสองชั่วโมงนิด ๆ ก็ต้องตื่นมาอาบน้ำแต่งตัวแล้ว T_T เราไปถึงตอนประมาน 9.15 ตอนนั้นก็มีคนมารอกันหลายคนแล้วจ้า (เค้านัด 10 โมง)

บอกตรง ๆ ว่าพอเห็นเพื่อน ๆ ที่ได้คอลล์แต่ละคนแล้วเราใจสั่นนะ เพราะหลาย ๆ คนสวยมากกก grooming เป๊ะมากกก ตอนนั้นเรายังตื่นเต้นกับการได้คอลล์อยู่นะ แบบว่า one step closer อ่ะ แล้วตอนนั้นแม่มจู่ ๆ เรารู้สึกเหมือนจะร้องไห้ขึ้นมา คือทั้งกลัว ทั้งตื่นเต้น พอเห็นคนเยอะ ๆ แล้วอยากกลับบ้าน 555+ ตอนนั้นเลยรีบชิ่งไปตั้งสติในห้องน้ำก่อน T_T พอเดินออกมาจากห้องน้ำก็เจอจูน เลยนั่งคุยกัน ซึ่งจูนก็เพ่ิงได้คอลล์ครั้งแรกเหมือนกัน พอมีเพื่อนคุยก็ลดความประหม่าได้เยอะเลย >_<

กรรมการแอบเริ่มเลทด้วยอ่ะ ตอนนั้นสิบโมงครึ่งแล้วเค้าถึงเรียกไปนั่งรวมตรงหน้าห้อง เรามัวแต่เม้าท์กะจูนกับคนข้าง ๆ เลยลืมเลยว่าจริง ๆ ควรจะไปนั่งตรงนั้นนะ - - เค้าก็อธิบายอะไรคร่าว ๆ นิดหน่อยแล้วพาเดินเข้าไปในห้อง รับสติ๊กเกอร์ที่เค้าเขียนเลขประจำตัวกับชื่อเราไว้ก่อนจะไปนั่งดูสไลด์ของ Qatar Airways ก่อนทำ essay

ด้วยความซวยที่เรามาสายตั้งแต่ตอนแรก เราเลยต้องไปนั่งหลังสุดเลยเพราะได้เข้าห้องคนท้าย ๆ T__T แล้วนั่งหลังสุดนี่แบบเซ็งมากกกกก กรรมการที่ชื่อจิลลี่เป็นคนอธิบายสไลด์ เราแทบไม่ได้ยินเลย ได้ยินเป็นบางพาร์ท บางพาร์ทก็งึมงัม ๆ (ไม่ว่าเค้านะเพราะเค้าก็พูดเสียงดังแหละ แต่ห้องมันใหญ่ แล้วเค้าก็ไม่ได้ใช้ไมค์ด้วยอ่ะ)

ตอนนั้นเซ็งอ่ะ แล้วก็สงสัยด้วยว่าเราไม่ได้ยินคนเดียวป่าววะ ทำไมคนอื่นไม่เห็นพูดไรกันเลย เลยหันไปถามคนข้าง ๆ เค้าก็บอกไม่ได้ยินเหมือนกัน ตอนนั้นนะจะยกมือหลายรอบแล้วว่าให้ช่วยพูดดัง ๆ หน่อยได้มั้ย เพราะถ้าไม่ฟังสไลด์ให้ดี ๆ ก็จะทำข้อสอบพาร์ทที่เกี่ยวกับสายการบินไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้ยก -*- กลัวเด่นเกิน (นิสัยคนไทยอีกละ)

นาทีระทึกมาถึงเริ่มแจกข้อสอบค่ะ ข้อสอบจะแบ่งเป็น 2 ชุดคือ ชุด A กับชุด B ซึ่งอยากบอกว่าแบบทดสอบภาษาอังกฤษเค้าแอบง่าย(ว่ะ) ตอนแรกงงมากว่าทำไมมันง่ายจัง อารมณ์ว่าเรื่องการใช้ศัพท์เกี่ยวกับ past, present, future อ่ะ โคตรจะง่ายยยยยย

แต่พอมาข้อสอบที่เกี่ยวกับการ์ต้าเท่านั้นล่ะ เชร็ดโด้ว แกรมม่าขั้นเทพ และแน่นอนว่าคนที่แกรมม่าขั้นเทพอย่างเราก็ต้องตอบไม่ได้ 555+ มั่วเอา แต่พาร์ทนี้มีแค่ 4 ข้้อจ้า แล้วก็มีข้อคำนวนเวลาอ่ะ เรากลัวมากเพราะเราโง่เลข T_T แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี ไม่ยากเท่าที่คิด มีข้อบวกลบธรรมดาด้วยนะ อิอิ

ส่วน writing นี่เห็นว่าปกติจะบอกปากเปล่านะคะ แต่ตอนที่เค้าเดินมาแจกข้อสอบ เราแอบบอกจิลลี่ไปว่าช่วยพูดเสียงดังหน่อยได้มั้ยเพราะเราไม่ค่อยได้ยินเค้าตอนเค้าพูดเท่าไหร่ (เรากลัวไม่ได้ยินตอนเค้าบอกโจทย์ writing แถมถ้าได้ยินผิด ๆ อีกล่ะก็แย่แน่ ๆ ) เค้าเลยโจทย์ฉายเอาบนสไลด์เลย ส่วนโจทย์ก็คือ What was the challenging in your life, how did you deal with it? โจทย์ประมานนี้จ้า

ข้อนี้เราเล่าคร่าว ๆ เรื่องที่เราไป work and travel ที่ las vegas คนเดียวค่ะ ประมานว่าเราเป็นลูกสาวคนเดียว พ่อแม่ไม่อยากให้ไปเพราะเค้าเป็นห่วง และถึงแม้เราจะเคยไป work มาแล้วแต่ครั้งที่แล้วเราไปกับคนรู้จัก แต่ครั้งนี้เราไปคนเดียวแล้วไม่รู้จักใครที่โน่นเลย แล้วเราเองก็ไม่เคยอยู่คนเดียวมาก่อนด้วย ก็เล่า ๆ ไปว่าเราแก้ปัญหายังไง หลังจากกลับมาแล้วเราได้อะไรมาบ้าง ^_^

ระหว่างที่ทำข้อสอบชุดนี้ กรรมการจะคอยเรียกไปเอื้อมแตะด้วย เรานี่กลัวกรรมการเรียกแล้วจะไม่ได้ยินมาก เพื่อนข้าง ๆ เราก็น่ารักมากกก เห้นเรา panic ก็แบบ เธอ ๆ ยังไม่ถึงคิว 555+ ตอนเค้าเรียกไปเราก็ถอดรองเท้าออกก่อนเอื้อมแตะค่ะ เค้าก็ถามว่ามีแผลเป็น รอยสัก หรือไฝมั้ย เราก็บอกไปว่าเรามีไฝตรงหลังอ่ะ จบ กลับมานั่งทำต่อ (เราเดินกลับเข้าห้องไปแล้วนึกขึ้นได้ว่าลืมรองเท้าด้วยอ่ะ ฮามาก)

สำหรับการทำข้อสอบจะใช้เวลาทำประมาน 50 นาที เรานี่จับเวลาไว้เลย กลัวทำเลยเวลา เราเห็นมีบางคนทำไม่ทันอ่ะ เสียดายแทน T_T เราแอบเอ๋อ(อีกละ) กรรมการบอกว่า ข้อ B ให้ยื่นกับซูมิ ข้อ A ให้ยื่นกับจิลลี่ เราดันยื่นผิดคนซะงั้น ตอนนั้นแบบ...สาธุ อย่าจำหน้ากรูได้เลยนะ ถ้าตกรอบเพราะเรื่องกระจิ๋วแค่นี้กลับบ้านไปจะกระโดดเอาหัวโหม่งกำแพงจริง ๆ -*-

หลังจากนั้นก็ให้เวลากรรมการตรวจข้อสอบประมาน 45-50 นาทีค่ะ เราก็ออกมานั่งคุยกับจูน แต่จูนเอื้อมแตะไม่ถึงอ่ะ ขาดไปติ๊ดเดียวเอง อยากบอกว่าเราเสียดายแทนมากกกกกกกกกกกก เพราะจูนหน้าโคตรจะสวยยยยยย (ถ้าจูนได้แวะมาอ่านคงยิ้มระรื่นนนน แต่จูนสวยมากจริง ๆ) ซึ่งทุกคนลงความเห็นกันแล้วว่าถึงแม้กรรมการจะบอกว่าเทปที่แปะไว้บนกำแพงมัน 212 cm. แต่แม่งเกิน 212 ชัวร์ ๆ อ่ะ โคตรจะสูง เราเห็นยังตกใจเลย ดีนะที่เราสูงเลยเอื้อมถึง -*-

เราก็เม้าท์กับจูนเรื่องนู่นนี่นั่นไปพักนึง เห็นเพื่อน ๆ ที่เข้ารอบวิ่งกรูกันกลับเข้าห้อง ตอนนั้นใจนี่แบบเอาละเว้ยยยย จะประกาศแล้วววว ก็วิ่งดุ๊ก ๆ กลับห้อง พอถึงหน้าห้องก็หยุดวิ่งแล้วเปลี่ยนเป็นเดินอย่างสง่างาม 5555 เดี่ยวกรรมการเห็นว่าวิ่งหน้าตั้ง หลังจากนั้นก็ประกาศผลแล้วววว กริ๊ดดดดด

นาทีนั้นเรานั่งเอามือประสานบนโต๊ะ หลับตา แบบว่าพ่อแก้วแม่แก้วช่วยหนูด้วยยย พระพรหมขาช่วยลูกช้างด้วยยยพอได้ยินเบอร์ 63 เท่านั้นแหละ ตัวกระตุกกก เลขของข้าาาาาาาาาา ซิกตี้ตรี~ แล้วหลังจากนั้นจิลลี่ก็ทวนเลขอีกรอบ แล้วก็พูดทำนองว่าให้อยู่ต่อนะ

ทีนี้ดันมีคนในห้องมึน อารมณ์ว่าตกลงคนที่ไม่ได้เลขคือคนที่ได้ใช่มั้ย เราก็แบบ อ้าว T_T กรูนึกว่ากรูได้ หรือกรูฟังผิด ตกลงว่ายังไง จิลลี่เห็นคนงงกันก็เลยบอกว่าคนที่ไม่ได้ยินเลขตัวเองให้ say good bye กับเพื่อนแล้วคราวหน้าให้พยายามใหม่นะ ตอนนั้นถึงแม้จะทึ่ง ๆ ที่ผ่านแต่ในใจเรานี่ก็แอบกริ๊ดอ่ะ เข้ารอบ group discussion แล้วววววววว >_____





อื้อหือ นี่ขนาดเล่าแค่ตอนทำ essay นะ ยังยาวขนาดนี้ เดี๋ยวเรามาเล่าเรื่อง group discussion ต่อบล็อกหน้าแล้วกัน หนีไปนอนก่อนล่ะ จะตีสองแล้วววว พรุ่งนี้มีเรื่องต้องทำเยอะเลย T_T เหนื่อยยยยยยยยยย

ปล. บล็อกที่แล้วเห็นมีคนบอกว่าจำเราได้ด้วย ขอบคุณนะคะที่จำกันได้ ^___^ อยากบอกว่าถ้าเจอกันก็ทักกันได้น๊าาาาาา~ แต่ถ้ากลัวเรากัดก็ไม่เป็นไรรรรร~ เอ๊ะ -O-;;



ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาอ่านอีกเช่นเคยยยย



Create Date : 25 ตุลาคม 2555
Last Update : 25 ตุลาคม 2555 2:20:07 น. 1 comments
Counter : 4524 Pageviews.

 
ชอบมากๆคะ
ลุ้นไปด้วยใจสั่นไปด้วย ฮุๆๆๆ


โดย: Jeeddy IP: 180.183.205.50 วันที่: 12 ตุลาคม 2556 เวลา:14:51:42 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

MsRoseQuartz
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 37 คน [?]




นักศึกษาจบใหม่ ฝันไว้ว่าวันนึงอยากจะไปทำงานบนเครื่องบินกับเค้าบ้าง เขียนนิยายรักหวานแหววให้เด็ก ๆ อ่านไปพลาง ๆ และหลงใหลในมนต์เสน่ห์ของเครื่องสำอางอย่างถอนตัวไม่ขึ้น!





There are no ugly women, only lazy ones :)






Created since June 22, 2011
Friends' blogs
[Add MsRoseQuartz's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.