เมื่อบล็อกลูกโซ่ไล่ล่าหมอแมว

เพิ่งเขียนBlogได้ไม่กี่เดือน ปรากฎว่ามีเทียบเชิญผมเข้าสู่วังวนแห่ง Blog Tag หรือ บล็อกลูกโซ่

อธิบายสั้นๆคือ ให้เราเขียนเล่าเรื่องของตนเอง5อย่างอะไรก็ได้ จากนั้นก็ส่งคำเชิญไปให้คนอีก5คนเพื่อให้เขาได้แชร์เรื่องราวของเรา และเล่าเรื่องราวของตนเองต่อไป....
ในการนี้ ผมได้รับเกียรติจากคุณปรัชญา เจ้าของIannnnn.com อันเลื่องชื่อ ให้เข้ามาอยู่ในวังวนของบล๊อคลูกโซ่นี้
ขอเล่าเรื่องของตนเองแล้วกันครับ


๑.
ผมชื่อโอ เป็นลูกคนที่สองจากพี่น้องสามคน เป็นชายล้วนทั้งสามคน
สมัยเด็กๆไว้ผมยาวถึงบ่าโดยที่ไม่รู้ว่าทรงที่ไว้กับชุดที่ใส่เป็นชุดผู้หญิง มารู้เอาตอนโตว่าตอนนั้นพ่อแม่อยากได้ลูกสาว ขนาดโตมาแล้วเพื่อนพ่อบางคนหรือคนไข้เก่าๆที่เคยไปคลินิกพ่อยังชอบถามว่า "ลูกสาวคนที่สองไปไหนแล้วล่ะ"อยู่บ่อยๆ
พ่อเปิดคลินิกอยู่ในกรุงเทพฯแถวๆบางรัก สมัยก่อนไปวิ่งเล่นที่คลินิกทุกวันอาทิตย์ประจำจนเกิดความรู้สึกว่าโตขึ้นอยากจะเป็นหมอ

๒.
ตอนอายุได้3ขวบ ที่บ้านมีคอมพิวเตอร์!!! ให้คณนึกไปสมัยปี1983 ตอนนั้นคอมพิวเตอร์เพิ่งหลุดพ้นจากช่วงที่ใช้แผ่นดิสก์ขนาด1ฟุตมาเป็นแผ่น5.2นิ้วสุดไฮเทค และวีดีโอในสมัยนั้นเปลี่ยนจากการใช้ม้วนวีดีโอขนาดA4มาเป็นวีดีโอคาสเสตท์ใหม่ๆ
บ้านผมจึงเป็นบ้านที่มีเครื่องคอมพิวเตอร์รุ่น286 หน้าจอHerculesสีเขียวอันสุดแสนจะทันสมัย ....
ยังจำได้เมื่อขึ้นป6 ตอนที่มีชั่วโมงคอมพิวเตอร์ครั้งแรก ทุกคนตะลึงไปกับเครื่องคอมพิวเตอร์และใช้กันไม่เป็น แต่ผมนั่งพิมพ์โปรแกรมภาษาBasicโชว์เพื่อนๆ
แต่นั่นมันอดีต ตอนนี้ผมตกยุคเรื่องคอมพิวเตอร์ไปแล้วแหละ เครื่องมือไฮเทคชิ้นล่าสุดในตอนนี้ก็คือPalmเก่าๆที่ซื้อมาเมื่อ3ปีก่อน

๓.
หลังจากเรียนมัธยมในโรงเรียนอัสสัมชัญไปได้สักพัก ผมก็อวดดีไปเอนท์เลือกคณะแพทย์ตามความฝัน เนื่องจากการสอบเทียบตั้งแต่ม.ต้น ผมก็เลยเริ่มเอนท์ทรานซ์ตั้งแต่ม.4 เลือกแพทย์ทุกอันดับ ผลคือตกหมด.... ม.5ไม่เข็ด เอาอีกก็ตกหมด
มาม.6เริ่มรู้ตัวว่าชักไม่ไหวแล้ว ตอนนั้นเค้าให้เลือก4อันดับ อันดับแรกเลือกศิริราช ส่วนที่เหลือก็คือแพทย์มศว. วิทยาศาสตร์มหิดล และFood science .... ตอนทำPre entrance มีอาจารย์จากมหาลัยมีชื่อแห่งหนึ่งมาคอยดูว่าเราเลือกคณะอะไรแล้วก็ให้คำแนะนำ
คำแนะนำของอาจารย์ที่เข้าท่ามากคือ ให้เอาแพทย์ศิริราชออก แล้วเอาแพทย์.... ใส่เข้าไป จากนั้นอันดับที่เหลือก็ให้เอาคณะนั้นคณะนี้ของมหาลัยมีชื่อแห่งนั้น พอผมเถียงเพราะอยากเข้ามหิดล ก็เจอคำพูดว่า "คะแนนอย่างเธออย่าหวังเรียนหมอเลย ไม่มีทางสอบติดหรอก" คำพูดนี้ทำให้ผมฮึดสู้ตั้งใจอ่านหนังสืออย่างหนักเพื่อลบคำสบประมาท ผลที่สุด....
ติดวิทยาศาสตร์ คำแช่งได้ผลแฮะ
หลังจากเรียนวิทยาศาสตร์ไปได้สักพัก จนลืมความฝันไปหมดสิ้นแล้ว จู่ๆวันนึงแม่ก็เอาใบสมัครสอบโควต้าศิริราชมาให้ 555 สอบเอนท์ยังไม่ติดจะให้ไปสอบโควต้า แต่ไหนๆแม่ก็ซื้อใบสมัครมาแล้วราคาค่าสมัครเป็นพัน ก็เลยไปสอบ
ไอ้การตัดสินใจไปสอบครั้งนั้นปรากฎว่าติดโควต้า และดูท่าทางจะเป็นคนเดียวในโควต้าที่ถ้าหลุดโควต้าไปแล้วคะแนนเอนท์ผมไม่พอที่จะเข้าได้
(สมัยนั้นพวกที่ติดโควต้ามักจะเป็นพวกเทพ คะแนนเอนท์มักจะสูงลิ่ว ต่อให้หลุดโควต้าก็ติดเอนท์ทรานซ์อยู่ดี)
เมื่อเข้ามาเรียนในสังคมนักเรียนแพทย์แล้ว ก็ได้รู้จักสังคมในอีกแบบนึงที่ต่างไปจากเดิม ได้เปิดโลกทัศน์ขยายความรู้ออกไป
ที่สำคัญคือได้รับรู้ว่าการใช้ชีวิตช่วงมัธยมปลายของผม เป็นการใช้ชีวิตมัธยมที่สูญเปล่่าน่าเสียดายมากเพราะใช้เวลาในห้องสมุดทุกวันถึง6โมงเย็น การออกจากบ้านไปเที่ยวห้างครั้งแรกเกิดขึ้นตอนม.6เทอมปลาย ไม่เคยไปเที่ยวกับเพื่อนฝูงเลย


๔. คติประจำตน
เรียนรู้ชีวิตจริงๆเริ่มตอนปี5-6 ตรงนี้อาจจะไม่พูดรายละเอียดเบื้องลึก แต่ผมคิดว่าชีวิตช่วงปี5-6 ผมได้ทำบางอย่างผิดพลาดไปบ้าง ปฏิบัติตนไม่สมกับสถานะหรืออายุบ้าง แต่มันก็เป็นประสบการณ์ชีวิตที่ดีพอใช้ได้และที่สำคัญเป็นช่วงที่ยังเรียนอยู่ ยังมีหนทางให้แก้ตัวและresetใหม่ อย่างน้อยมันทำให้ผมได้เรียนรู้ว่าโลกของเรามีความโหดร้ายแฝงอยู่ มีการเอารัดเอาเปรียบอยู่รอบๆตัว และได้เรียนรู้ว่าระบบSOTUSอาจจะเป็นที่ยึดเหนี่ยวเดียวที่เราไว้ใจได้(ค่อนข้างมาก)ในการทำงาน

คติประจำตนเองเดี๋ยวนี้ก็เปลี่ยนไปจากที่ต้องทำดีเสมอ แล้วความดีจะเป็นอาภรณ์คุ้มครองตัวเรา
กลายเป็น
"ต้องทำดี และระวังตัวไว้เสมอ ความดีและความไม่ประมาทเท่านั้นจึงจะปกป้องเราได้"

สรุปง่ายๆว่าเมื่อจบมา ผมไม่ได้มองโลกในมุมที่งดงามเพียงมุมเดียว แต่มองโลกในแง่มุมร้ายๆเพิ่มขึ้นเยอะ

๕. งานเขียน หมอแมว และมุมมองที่เปลี่ยนไป
หมอแมวเป็นชื่อที่เกิดมาจากงานเขียนในMThai.com และต้นกำเนิดของหมอแมวก็มาจากมุมมองโลกในแง่ร้ายทั้งสิ้น จุดประสงค์ในการเขียนแต่แรกเริ่มเป็นไปในทิศทางเพื่อตอบปัญหาชี้แจงปัญหาในลักษณะป้องกันตัวกับผู้ป่วย
แต่หลังจากเขียนไปเรื่อยๆ ผมก็โดนล้างสมองจากWebแห่งหนึ่ง ซึ่งฉากหน้าเป็นเวปเกี่ยวกับกราฟฟิกตัวอักษร
ตอนนี้ผมได้เรียนรู้แล้วว่าโลกนี้มีอะไรที่สวยงามอีกเยอะ ทัศนคติของหมอแมวในงานเขียนก็เริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อย
ปัจจุบันผมได้เรียนรู้สิ่งสำคัญอีกอย่างที่ผมคิดว่าผมรู้แล้ว แต่ที่จริงผมยังไม่เคยรู้
"ชีวิตของเรามีเรื่องใหม่ๆให้เรียนรู้ไม่จบสิ้น ขอเแค่พียงเปิดใจ"

จบ

ตามหลักผมต้องแตะมือต่อครับ
ของส่งงานต่อไปยังที่ต่างๆเหล่านี้ครับ

คุณ Marquez //marquez.bloggang.com/
คุณปอ //por.diaryis.com
คุณหมอ -=JFK=- //www.bloggang.com/viewblog.php?id=jfk&group=1

สามท่านนี้เป็นการส่งแบบไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว ดังนั้นไม่รู้ว่าจะมาDead-endที่ผมหรือเปล่า

และ
คุณพี่ซาฟิเร่ //reweblog.blogspot.com/
คุณน้องป่าน //monkeyboyz.spaces.live.com/
อ้อลืมไป ส่งท้ายด้วยนี่ครับ ลิงค์ที่มาที่ไปของบล๊อคลูกโซ่ที่ผมได้รับมา ขณะนี้ผมคืออันดับที่6ของกลุ่มครับ //www.keng.ws/files/blog-tag_trace.html

Create Date : 05 มกราคม 2550 Last Update : 5 มกราคม 2550 22:58:53 น. Counter : 3178 Pageviews.		22 comments
Share to Facebook Tweet