<<
ตุลาคม 2551
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
7 ตุลาคม 2551

ขอบคุณค่ะสำหรับดอกไม้

บ่ายวันหนึ่งตอนเข้างาน เพื่อนเอาปากกาดอกไม้มายื่นให้ บอกว่า Sonia ฝากเอาไว้ให้พู่ เขากลับบ้านไป ในวันหยุดของพู่พอดี



รับปากกาดอกไม้มา ทำตาปริบ ๆ ความรู้สึกมันปนกันไปทั้งดีใจทั้งเศร้าใจ ที่เศร้าใจนี่เสียดายที่ไม่ได้ร่ำลาก่อนที่คนไข้จะกลับบ้านไป แต่ดีใจด้วยที่คนไข้ได้กลับบ้าน ตามความต้องการของเขากับครอบครัว คนไข้รายไหนที่อยู่พักฟื้นนาน ๆ พู่ว่าพู่รู้รายละเอียดหรือนิสัยของคนไข้แต่ละคน เผลอ ๆ ดีกว่าคนในบ้านของพู่ซะอีก

Sonia เป็นคนไข้หญิงมะเร็งขั้น 4 ที่ครอบครัวพามาเข้า TCU ก็เพราะคนไข้ร่างกายอ่อนแอ ยังพอช่วยเหลือตัวเองได้ แต่อยู่บ้านมีหกล้มหกลุกอยู่ประปราย คนสูงอายุนี่เวลาล้มแล้วน่ากลัวที่สุดเลย แต่จุดประสงค์หลักก็คือครอบครัวต้องการจะให้ร่างกายแกพักฟื้นให้แข็งแรง เพื่อที่จะพาไปทำ chemo therapy หรือ ฉายแสงต่อไป

ตอนที่คนไข้มาใหม่ ๆ แรงจะลุกไปห้องน้ำยังไม่มีเลย แถมมีอาการคลื่นไส้อาเจียนทุกวัน จะมากแบบที่รดตัวเองทั้งตัวหรือน้อยแค่นั้นเอง แรกเริ่มแกเป็นมะเร็งทรวงอก เมื่อหลายปีดีดักก่อนหน้านู้น ตัดหน้าอกออกไปข้างหนึ่งแล้ว ไม่กี่ปีต่อมามะเร็งลามไปไต ตัดไตออกไปอีกหนึ่งข้าง ตอนนี้ลามไปที่กระเพาะปัสสาวะ

เห็นสภาพ Sonia แล้วสงสารจับใจ พู่ว่าเขาไม่ไหวแล้วล่ะ คันปากยุบยิบ ถ้าครอบครัวเขาเป็นเพื่อนสนิท พู่คงพูดตรง ๆ ว่า

"อย่าทรมานภรรยาหรือแม่ของพวกคุณแบบนี้เลย"

เวลาพวกคุณไปหาหมอ หมอเขาก็เสนอทางเลือกในการรักษาให้ แต่หมอเขาคงพูดไม่ได้เต็มปากหรอก หมอยังพูดไม่ได้ แล้วพยาบาลต๊อกต๋อยอย่างพู่จะพูดได้ไงหว่า พูดไม่ได้แต่เขียนได้นะว่า

ใช้ชีวิตช่วงสุดท้ายของคนไข้ ให้แกได้หัวเราะเบิกบาน ได้ยิ้ม ได้มีความสุข หรือทำอะไรอย่างที่แกอยากจะทำดีกว่ามั้ย ดีกว่าที่จะมานอนแบ่บบนเตียง ทนทุกข์ทรมานกับการรักษาที่ยังไงก็ไม่หาย ถ้ายื้อไปแล้ว ทำไปแล้วมีความสุข ว่าตัวเองได้ทำเต็มที่แล้ว โดยไม่คำนึงถึงร่างกายคนไข้เลย ต้องถือว่าคุณเห็นแก่ตัวมากเลย เคยได้ยินลูกคนไข้เป็นพี่ชายกับน้องสาว มาทะเลาะกันหน้าห้องแม่ คือแม่ไม่ไหวแล้ว แต่พี่ชายรั้งทุกวิถีทาง น้องสาวคงสุดทน เลยว่าพี่ชาย

"ทำเพื่อแม่ หรือทำเพื่อตัวเองกันแน่"

อู้ว...ฟังแล้วดวงตาเห็นธรรมเลยตู

ยังไงก็ขอให้ Sonia อย่าเจ็บมากนะคะ ถ้าเวลานั้นมาถึง ขอบคุณสำหรับดอกไม้ ขอบคุณสำหรับรอยยิ้มที่มีให้เสมอ





Create Date : 07 ตุลาคม 2551
Last Update : 7 ตุลาคม 2551 14:03:01 น. 11 comments
Counter : 1054 Pageviews.  

 
อ่านแล้วเศร้าอ่ะคุณพู่... ขอเป็นอีกกำลังใจให้ Sonia...นะค่ะ...

ลป..คุณพู่ สบายดีนะค่ะ...


โดย: yoko วันที่: 7 ตุลาคม 2551 เวลา:15:31:22 น.  

 
หวัดดีค่ะ คุณพู่ คิดถึงอย่างแรง.... สบายดีนะคะ

ขอโทษด้วยค่ะ วันนี้ไม่มีเวลาอ่านเรื่องของุณพู่เขียนค่ะ... แบบว่าเวลามีน้อยนิดมาก ๆ ค่ะ..... คงไม่ว่ากันนะคะ

.... พอมีเวลานิดนึง เลยรีบมาทักทายกันก่อนค่ะ ก่อนที่คุณพู่จะลืมมมมมมมม

คิดถึงมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกค่ะ


โดย: largeface วันที่: 7 ตุลาคม 2551 เวลา:19:50:08 น.  

 
เอาใจช่วยป้าซอนด้วยคน ลุ้นให้แกมีจิตใจที่เข้มแข็ง ผ่านช่วงนั้นไปได้ด้วยความสงบ


โดย: ภัทร IP: 24.148.77.88 วันที่: 8 ตุลาคม 2551 เวลา:4:49:10 น.  

 
วุ้ยยยย ไม่ได้น้อยใจอะไรเลยค่ะ ยินดีรับทุกความคิดเห็นถ้าไม่ชอบก็ต้องบอกไม่ชอบ มาแกล้งบอกว่ามันดี ชอบ มันก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาเนอะ อีกอย่างหนูว่ามันก็ไม่กินใจเท่าเวอร์ชั่นญี่ปุ่นอย่างที่โพสต์ไว้บล้อกก่อนของพี่ เคยคิดนะว่าถ้าเราดูสลับกันดูเวอร์ชั่นอเมริกาก่อน แล้วมาดูเวอร์ชั่นญี่ปุ่นเราคงจะรู้สึกอย่างงี้เหมือนกัน เผลอๆ เป็นเพราะดู Flag of our father แล้วจะพลอยทำให้ไม่อยากดู จดหมายจากอิโวจิม่าไปเลยก็ได้เนอะ เหมือนกับหนังเรื่องเวิร์ดเทรดเซ็นเตอร์ ดูเกือบไม่จบ แบบว่าคิดว่าหนังน่าจะทำได้ดีกว่านี้ แต่มันมีความรู้สึกเหมือนดูหนังฮีโร่อเมริกาอีกแล้ว ทำให้ไม่อยากดูเรื่อง ยูไนเต็ดไนท์ตี้ทรีไปเลย เพราะสร้างจากเหตุการณ์นั้นเหมือนกัน แต่บังเอิญไม่มีอะไรดูเลยต้องหยิบมาดู พอดูจบคิดเลยว่า ดีนะที่เราหยิบมาดูไม่เสียดายเวลาเลย เรียกน้ำตาได้มากกว่าเรื่องแรก ได้ใจไปเต็มๆ (ถึงจะแอบน่าเบื่อตอนเริ่มเรื่อง) ไม่รู้ว่าพี่ดูสองเรื่องนี้หรือยัง ถ้ายังแนะนำให้ดูเรื่องที่สอง อิอิ

น้านพอพล่ามถึงหนังยาวเลย

กลับมาที่บล้อกดีกว่า ชอบบล้อกหมวดนี้ ตอนอ่านบล้อกนี้ของพี่แรกๆ เคยคิดอยากจะทำงานด้านนี้เลยแหละ แต่คิดไปคิดมา เวลาที่เราต้องเห็นคนไข้จากไป แบบว่าเข้ามาเยี่ยมเค้าแล้วเห็นห้องว่างเปล่ามันคงจะหดหู่น่าดู แล้วก็ไม่แน่ใจตัวเองว่าจะรับสภาพนั้นได้หรือเปล่า อย่างคุณป้าคนนี้น่าสงสารเหลือเกิน เป็นมะเร็งลามไปตั้งหลายที่ แต่ละครั้งที่ต้องทำคีโมแกต้องทรมาณแค่ไหนกันนะ ไหนจะตัดหน้าอก ตัดไตออกไปอีก ช่วงชีวิตบั้นปลายต้องอยู่ด้วยความเจ็บปวด เฮ้ออ ถึงจะไม่เห็นด้วยตาตัวเองอ่านที่บล้อกพี่แล้วคิดตามก็สงสารแกเหลือเกิน แต่ว่าแกเป็นคนยินดีที่จะทำคีโมเองหรือว่าเป็นความต้องการของลูกๆ แล้วพูดจาหว่านล้อมแกคะ เพราะหนูคิดว่าผู้ป่วยบางคนเราเห็นแกอ่อนแอแต่ก็กำลังใจดีมากเลยนะ อยากจะอยู่ถึงแม้จะต้องทนเจ็บอีกกี่ครั้ง บางคนก็ต้องทนเพราะญาติพี่น้อง คงจะคล้ายๆ กับคู่พี่น้องที่คุยกันว่าทำเพื่อแม่หรือทำเพื่อตัวเองกันแน่

อากาศที่โน้นเริ่มเย็นแล้วเหมือนกันเหรอคะ ที่นี่มันมาแบบกระทันหันไม่ให้ทันตั้งตัว เอาเสื้อผ้าออกมาแล้วยังต้องมานั่งซักเอากลิ่นลูกเหม็นออกไปอีก ไม่น่าใส่เลย มันกลิ่นแรงมากๆ เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็นลูกเหม็นกลิ่นแรงขนาดนี้ ปีหน้าจะไม่ใส่ลูกเหม็นไว้รวมกับเสื้อผ้าแล้ว

รักษาคนอื่นแล้วอย่าลืมรักษาสุขภาพตัวเองนะคะ ^_^


โดย: พท.สข. IP: 116.232.184.11 วันที่: 8 ตุลาคม 2551 เวลา:12:34:38 น.  

 
อ่านแล้วเศร้าอ่ะ ถึงวันๆนึงก็ต้องยอมรับเนอะ



คิดถึงตัวเองมากกกกกกกกกกกกกก พี่สาว ลืมน้องยังเนี้ย


โดย: เล็กกี้ IP: 125.24.243.245 วันที่: 10 ตุลาคม 2551 เวลา:0:18:59 น.  

 
เพิ่งไปยื้ม complications มาเมื่อวันศุกร์น่ะ เพิ่งอ่านไปได้หนึ่งในสี่เอง ยังไม่เยอะ แต่อ่านแล้วชอบนะ ไม่ผิดหวัง ตาหมอแขก แกเล่าเรื่องได้ดี ไม่น่าเบื่อ (แรกๆก็เผื่อใจไว้อ่ะ ว่าเฮ้ย คนละแนว คนละสาขา จะรู้เรื่องไหมวะ)

อ่านๆไปก้อนึกถึงเคสใกล้ตัว ป๊าเพิ่งป่วย (ฉงฉัยเป็นแบบฝึกหัด resident ไปแระ เพราะมีการเจาะโน่นนี่ ทำเทสต์ไรต่อมิไรเยอะอยู่)


โดย: ภัทร IP: 24.148.77.88 วันที่: 13 ตุลาคม 2551 เวลา:6:16:21 น.  

 
อ่านหนังสือเร็วนะเนี่ย ขนาดเพิ่งไปยืมหนังสือมา ตัวคนแนะนำเอง อ่านไปบทเดียว แล้วก็ปิดหนังสือไปเลย

วันหลังค่อยมาอ่านต่อ อ่านแนวนี้มาก ๆ ไม่บันเทิงเริงใจเลย

ต้องอ่านสลับแนว เป็นคนขี้เบื่ออ่ิะ


โดย: ชมพู่แก้มแหม่มของแม่ตุ๊กตา วันที่: 13 ตุลาคม 2551 เวลา:16:31:23 น.  

 
อ่านแล้วเศร้าๆ ขอให้ป้าแกและครอบครัวมีจิตใจเข้มแข็งนะคะ


โดย: *~~thymos~~* วันที่: 17 ตุลาคม 2551 เวลา:2:06:19 น.  

 
อ่านแล้วเข้าใจที่คุณพู่เขียนเลยค่ะ
เพราะตอนคุณนายเราป่วย
เห็นสภาพแล้วก็เศร้าใจ คงจะทรมานมาก
เราไม่เคยยื้อคุณนายไว้ บอกหมอหลายครั้งเลย
ว่าถ้าคุณนายเธอไม่ไหวไม่ต้องดึงเธอกลับมา
เพราะสงสารเธอจับใจ
แต่กลายเป็นว่าคุณนายเราเธอไม่ยอมแพ้เองค่ะ
ถึงขนาดฝันว่ามีคนจะมาพาไปอยู่ด้วย
หล่อนตวาดกลับไปเลยว่า ชั้นยังไม่ไป!!!





ปล.แวะมาลาด้วยค่ะ


โดย: หัวใจสีชมพู วันที่: 20 ตุลาคม 2551 เวลา:6:23:09 น.  

 
ตุ๊กตากลัวหมอง่ะ
กลัวมากๆเลย
กลัวพยาบาลด้วย เคยไปโรงบาลแล้วพยาบาลดุ
ไม่เคยกลัวใครเลย แต่กลัวหมอกะพยาบาล
555


โดย: ตุ๊กตาซัง วันที่: 20 ตุลาคม 2551 เวลา:20:06:13 น.  

 
สวัสดีครับผม ฝากชมโซฟาของผมบ้างนะครับพี่ ต้องการรายละเอียดคำแนะนำ บ้าง

https://www.bloggang.com/mainblog.php?id=cpr-computer

ขอบคุณมากครับ

Bank



โดย: cpr-computer วันที่: 21 ตุลาคม 2551 เวลา:1:16:10 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิกช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

ชมพู่แก้มแหม่มของแม่ตุ๊กตา
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add ชมพู่แก้มแหม่มของแม่ตุ๊กตา's blog to your web]