แม่น้องแคท
Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2550
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
12 ธันวาคม 2550
 
All Blogs
 

ลูกจ๋า อย่ากลัว หม่ามี๊อยู่ตรงนี้ เดี๋ยวหม่ามี๊จะจัดการให้

ลูกจ๋า อย่ากลัว หม่ามี๊อยู่ตรงนี้ เดี๋ยวหม่ามี๊จะจัดการให้

วันนี้โทรทางไกลจากแคนาดากลับหาน้องแคทตามปกติค่ะ กำลังคุย ๆ กันอยู่ จู่ ๆ น้องแคทก็ร้องไห้ขึ้นมา
บอกแม่่น้องแคทว่า แม่จ๋า หมาหอน หนูกลัว
แม่น้องแคทก็บอกลูกว่า แคทไม่ต้องกลัวนะลูก เดี๋ยวแม่จะจัดการให้ มันเงียบหรือยังคะ
แต่น้องแคทไม่ยอมหยุดร้องไห้ บอกคำเดียวว่า หนูกลัว

คราวก่อนก็เหมือนกัน โทรคุยกับน้องแคทอยู่ดี ๆ น้องแคทร้องไห้ขึ้นมาซะงั้น เล่นเอาแม่น้องแคทจิตตก นอนฝันร้ายไปหนึ่งคืน พอตอนเช้า แม่น้องแคทโทรไปใหม่ เอาใหม่ แคทจ๋า แม่ไปทำงาน หนูต้องเข้มแข็งนะลูก หนูต้องอดทนนะคะ เข้าใจมั้ยคะ
ช่วยกันท่องสองคนแม่ลูกค่ะ

ทุกครั้งที่โทรกลับบ้าน พ่อน้องแคทไม่เคยอยู่บ้านเลย ปล่อยให้ลูกอยู่กับย่า อยู่กับน้องเขา และให้น้องแคทนอนกับย่า แต่ไม่เป็นไร ช่างมันเถอะ ถือซะว่า ลูกอยู่กับพ่อ กับแม่ดีที่สุด วิถีการเลี้ยงมันต่างกัน เขาอาจจะเลี้ยงลูกแบบนี้ แต่เขาก็ยังรักลูก ในฐานะพ่อของลูก แม่น้องแคทต้องทำใจ เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่ทำได้ อยู่ไกลกันขนาดนี้ ทำอะไรไม่ได้ นอกจากทำใจ จะว่าเขาดูลูกเราไม่ดี ก็ไม่ได้ เพราะเราเองก็ไม่มีปัญญาเอาลูกมาอยู่ด้วย

สัญญากับแ่ม่สามีไว้ว่า ฝากไว้สามปี แล้วจะไปรับกลับ ตอนนี้ ผ่านมาแค่สองเดือนเอง อยากเจอลูก อยากกอด อยากหอม คิดถึงลูกที่สุด

มาใหม่ ๆ แม่น้องแคทนอนไม่หลับ น้องที่รู้จักบอก พี่ ต้องนอนให้หลับนะคะ นอนไม่หลับ เวลามันยาว ยิ่งยาว ก็ยิ่งนานนะคะ เออว่ะ หนูพูดถูก

ตอนนี้ แม่น้องแคทเลยเข้านอนแต่หัวค่ำ อธิษฐานขอพรให้นอนฝันดี แม่น้องแคทจะได้เจอน้องแคทในฝันไงลูก ตอนนี้ ได้แต่ฝันว่าได้กอด ได้หอม ลูกอย่างที่อยากทำ

ขีดฆ่าเวลาในปฏิทินทุกวัน อยากให้ผ่านไปเร็ว ๆ เมื่อไหร่จะครบปี เมื่อไหร่จะหมดสัญญาจ้างงาน เมื่อไหร่จะได้พีอาร์ เวลาทำงานแม่น้องแคทต้องฝืนร่าเริง แล้วกลับมาแอบร้องไห้ในห้องคนเดียว ไม่อยากให้ใครรู้ ไม่อยากให้ใครเห็น เดี๋ยวเจ้านายจะหาว่า เราทำงานกับเขาไม่มีความสุข

เวลาแห่งความทุกข์ ช่างยาวนานนัก แต่เวลาแห่งความสุขทำไมมันสั้นจัง เคยดูหนังเรื่องโคตรรักเอ็งเลย ตอนที่นางเอก ร้องไห้ที่หน้าหลุมศพลูกตัวเอง เขาบอกว่า เวลาที่เราเห็น มันคือ นาฬิกา ปฏิทินที่บอกวัน นาฬิกาที่บอกเวลา มันก็แค่ปฏิทิน มันก็แค่นาฬิกา ที่เราคิดว่ามันผ่านไป แต่จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่

แม่น้องแคทก็ว่ามันไม่ใช่ มันไม่ใช่นาฬิกา มันไม่ใช่ปฏิทิน มันไม่ใช่เวลา มันไม่ใช่วัน แต่มันคือ ความสูญเสีย แม่น้องแคทต้องเสียโอกาสที่จะเห็นน้องแคท โตขึ้นทุกวัน ไม่ได้กล่อมลูกนอน ไม่ได้หอมแก้มลูกก่อนนอน ไม่ได้กอดลูกก่อนไปโรงเรียน

หลายครั้งที่ท้อแท้ นอนร้องไห้ กับตัวเองคนเดียว เฝ้าดูวีดีโอ น้องแคทจะเป็นซุปเปอร์แมน น้องแคทร้องเพลงหนูเล็ก ๆ ซ้ำ ๆ กันทุกวัน ได้ไม่มีเบื่อ

ถามตัวเองว่ามาทำไมวะ เนียะ มาทำบ้าอะไรแถวนี้เนียะ หนาวก็ หนาว เหงาก็ เหงาแต่ก็ต้องข่มใจ ถือซะว่า อดเปรี้ยวไว้กินหวาน ทำเพื่อลูก ทำเพื่ออนาคตของลูก ปีนี้ แม่น้องแคทต้องปลดหนี้สิน ที่มีทั้งหมดเตรียมตัวเตรียมใจ ยอมรับกับการเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว เก็บเงินเพื่ออนาคตของลูก ให้โอกาสลูกได้มาเรียนที่นี่

แค่คำว่ารักมันคงไม่พอ จะบอกใคร ๆ ว่ารักลูก แต่ไม่มีปัญญาเลี้ยงลูก มันคงไม่พอจริง ๆ แม่น้องแคทต้องยืนด้วยขาของตัวเองให้ได้ก่อน ถึงตอนนั้น ฝันอันแสนหวานที่ได้กอดลูกทุกคืน ๆ ในวันนี้ คงจะเป็นจริงสักที




กระจกเริ่มขึ้นฝ้า หิมะกำลังจะตกค่ะ อุณหภูมิต่างกัน ข้างในบ้านอุ่นกว่านอกบ้านค่ะ



สีขาวเม็ดเล็ก ๆ ที่ปลิวไสวตรงต้นไม้อยู่นั่น หิมะกำลังตกค่ะ



สภาพหลังหิมะตกค่ะ จริง ๆ แล้วแม่น้องแคทถ่ายมาก่อนค่ะ ตอนนี้นี่ ต้นไม้จมหิมะไปเกือบครึ่งแล้วค่ะ ทางเหนือแคนาดาเล่นสกีได้แล้วนะคะ แม่น้องแคทยังไม่เหนือค่ะ เกือบค่ะ แม่น้องแคทอยู่เมือง Ottawa จังหวัด Ontario ค่ะ



อันนี้เป็นประตูหลังบ้านค่ะ ตอนนี้เปิดไม่ได้แระ อากาศที่นี่ยังฤดูใบไม้ร่วงนะคะ จนถึงวันที่ 21 ธันวาคม ถึงจะเข้าฤดูหนาว แต่ตอนกลางวันนี่ -10 C อากาศอยู่ที่ ส่วนกลางคืน - 20 C ถ้าคืนไหนมีพายุหิมะก็ - 30 C ถ้าหน้าหนาวเขาว่า กลางวัน -20 C ส่วนกลางคืน -40 - 50 Cแม่น้องแคทเคยอยู่ชิคาโก ว่าหนาวแล้วนะ เจอแคนาดาแล้ว นึกว่าตัวเองอยู่ขั้วโลกเหนือ



หน้าต่างอันเดียวกับอันข้างบนน่ะค่ะ เวลาพายุหิมะมา เหมือนบ้านแช่อยู่ในตู้ช่องแข็ง หิมะจะเกาะหน้าต่าง แบบนี้อ่ะค่ะ บ้านขาวโพลนไปทั้งหลังค่ะ



เปรียบเทียบความสูงของหิมะที่ประตูหลังบ้านกับเก้าอี้ทานข้าวของเด็กให้ดูค่ะ หึ หึ เอาตัวเองไปยืนเทียบไม่ได้ เนื่องจากความสูงไม่ได้มาตรฐานหญิงไทย ก๊ากกก



บรรยากาศตอนพายุหิมะค่ะ ขาวโพลนไปทั้งหมดเลยค่ะ อุณหภูมิอยู่ที่ -20 C or -30 Cค่ะ รวมแรงลมด้วยค่ะ (plus windy)




 

Create Date : 12 ธันวาคม 2550
19 comments
Last Update : 12 ธันวาคม 2550 9:44:19 น.
Counter : 605 Pageviews.

 

เมื่อวานนี้รู้สึกแย่มากๆ
เพราะระหว่างอยู่ในห้องสมุดตอนที่กำลังทำรายงานในห้องคอมข้างล่างของมหาวิทยาลัยแม่โจ้เชียงใหม่ปรากฏว่าทำงานถึงตอนเย็นประมาณ 5 โมงกว่าๆ เพื่อนมาชวนไปกินข้าว แต่ปรากฏว่า กระเป๋าตังค์หาย ไปเฉยๆ เราเลยวิ่งไปถามคนนั่งข้างๆว่า เห็นกระเป๋าเงินเราไหม เค้าบอกไม่เห็น แล้วมันหายไปได้ยังไงกันหล่ะ เงินค่าขนมทั้งเดือนเลย

 

โดย: ยอพระกลิ่น 12 ธันวาคม 2550 10:13:53 น.  

 

ขอบคุณนะครับ
สำหรับภาพที่ ตั้งใจนำมาให้ผม ชม

เรื่องอื่นๆ ขอให้ผ่านไปด้วยดี

 

โดย: Untrue 12 ธันวาคม 2550 10:27:32 น.  

 

มาเป็นกำลังใจให้ค่ะ เข้มแข็งไว้นะคะ วันข้างหน้าต้องเป็นวันของเราค่ะ
ขอส่งกำลังใจให้น้องแคทแข็งแรง เป็นเด็กดีด้วยนะคะ
แล้วก็ขอบคุณสำหรับภาพจากต่างแดนค่ะ

 

โดย: ชินโจมายุ 12 ธันวาคม 2550 11:47:46 น.  

 

มาให้กำลังด้วยอีกคนนะค่ะ ขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีค่ะ

 

โดย: pomme (n-thrin ) 12 ธันวาคม 2550 12:03:15 น.  

 

ขอให้เวลา สอง ปี ผ่านไปอย่างรวดเร็วนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ

 

โดย: ฟ้าสวยมาก 12 ธันวาคม 2550 15:27:37 น.  

 

ช่วงนี้เลยไม่ได้คุยกัน แวะมาเยี่ยมครับ

 

โดย: Untrue 22 ธันวาคม 2550 13:09:38 น.  

 

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ค่ะ

unture คะ ขอบคุณมากค่ะ สำหรับน้ำใจ แล้วจะซื้อขนมไปฝากนะคะ

คุณฟ้าสวยมากคะ ขอบคุณค่ะ สำหรับคอมเม้นท์ ดีใจด้วยนะคะ ที่ไปหาหมอแล้วไม่เป็นอะไรค่ะ

คุณชินโจมายุและคุณ pomme คะ ขอบคุณมากค่ะ สำหรับกำลังใจค่ะ

คุณยอพระกลิ่นคะ ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ เงินยิ่งหายาก ๆ อยู่ แล้วมาหายไปนี่ เป็นแม่น้องแคทก็เสียใจเหมือนกันค่ะ

 

โดย: แม่น้องแคท 24 ธันวาคม 2550 5:26:10 น.  

 

ซึ้งใจมากค่ะ เป็นกำลังใจให้นะค่ะ

อ่านแล้วคิดถึงแม่ แม่ก็เลี้ยงเรามาคนเดียว

สู้ๆ สู้ๆ สู้ๆ เรารู้ว่าคุณทำได้ ^^

 

โดย: MBA ฮาเฮ 27 ธันวาคม 2550 11:14:10 น.  

 

คุณแม่น้องแคท สู้ๆนะคะ

เป็นกำลังใจให้ค่ะ

 

โดย: COCOSWEET 7 กุมภาพันธ์ 2551 9:17:55 น.  

 

เห็นหิมะโปรยหนักขนาดนี้ ก็ชวนยะเยือกแทนเลยนะครับ
ขอให้ผ่านพ้น พบเจอแต่สิ่งดีงามนะครับ

ขอบคุณที่แวะไปอ่านงานนะครับ...

 

โดย: pu_chiangdao 14 กุมภาพันธ์ 2551 10:19:41 น.  

 

 

โดย: Untrue 14 กุมภาพันธ์ 2551 12:43:15 น.  

 

สวัสดีค่ะ แม่น้องแคท ส่วนเราแม่น้องน้อทค่ะ
อยู่ห่างลูกเหมือนกันเลยค่ะ เข้าใจถึงความรู้สึกของคนเป็นแม่เลยค่ะ แต่ละคนก็มีสถานการณ์ต่างกัน แต่ก็ล้วนมีจุดมุ่งหมายอันเดียวกัน ก็คือทำเพื่อลูกนะคะ
ของเราลูกยังเล็กอยู่ ยังพูดไม่ได้ ก็เลยได้แต่คุยกับคุณยายแทน ตอนนี้คุณยายก็แฮปปี้ดีอยู่เพราะเห่อหลานสุดๆ เฮ้อ รอดตัวไปเรา ทำไมคุณไม่ทำงานที่มันอยู่ใกล้บ้านหน่อยล่ะคะ อย่างเช่นสิงคโปร์ที่เราอยู่ เราว่าบินสองชั่วโมงก็ไม่ไกลเกินไปนะ ถ้าภาษาคุณได้ สบายอยู่แล้วค่ะ
ยังไงก็ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ เราว่าลูกคุณก็โตพอระดับนึงแล้ว เป็นการฝึกลูกให้มีความเข้มแข็งไปในตัว เดี๋ยวนี้เด็กผู้หญิงต้องเข้มแข็งค่ะ เพื่อที่เค้าจะโตขึ้นมาอย่างเอาตัวรอดในสังคมได้ เป็นการฝีกลูกที่ดีทีเดียว ส่วนเรื่องการเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวหรือไม่นั้น มันธรรมดาไปแล้วในปัจจุบันค่ะ
เพราะผู้หญิงที่เข้มแข็งบางคนก็ทำหน้าที่เป็นทั้งพ่อและแม่ให้กับลูกในคนเดียวกัน ตามยุคสมัยค่ะ เอาน่ะ สู้ๆ เพื่อลูกน้อยนะคะ

 

โดย: แอล (aal990 ) 16 กุมภาพันธ์ 2551 0:04:15 น.  

 

แม่น้องแคทสู้ ๆ น๊า...
สู้เพื่อลูก

คุณแม่น้องแคท ตั้งเป้าไว้ สามปี มันไม่นานหรอก แป๊บเดียวเอง จิง ๆ นะ
พ่อ กะ แม่ ข้าพเจ้า ก็อยู่ต่างแดนเหมือนกัน ไปตั้งแต่ อายุประมาณ 5 ขวบ ตอนนี้ข้าพเจ้า ก็เรียนจบมาหลายปีแล้ว พ่อ กะ แม่ ก็ยังอยู่โน้น.... แล้วก็ได้เจอ พ่อ กะ แม่ ไม่ถึง 5 ครั้งเลย นานกว่า คุณแม่น้องแคทตั้งเยอะ เน๊าะ


สู้ สู้ สู้ ไม่สู้.... ก็ต้องสู้ !!!

 

โดย: raBBitFood 19 กุมภาพันธ์ 2551 4:18:44 น.  

 

เฮอ ๆ ไว้จะเข้ามาคุยด้วยใหม่ นะคะ

 

โดย: raBBitFood 19 กุมภาพันธ์ 2551 4:20:44 น.  

 

แวะมาขอบคุณที่ไปให้กำลังใจนะคะ...


และเป็นกำลังใจให้เช่นกัน...ขอให้เข้มแข็ง

และรับลูกไปอยู่ด้วยเร็วๆ นะคะ...สู้ๆ ค่ะ



กำลังเดินเรื่องไปทำงานเป็นคนงานที่ แคนาดาเหมือนกันค่ะ

 

โดย: นกขมิ้น_mommam 19 กุมภาพันธ์ 2551 9:15:34 น.  

 

ขอแสดงความยินดีด้วยค่ะ ถ้ามั่นใจแล้วก็หน้าเดินต่อไปค่ะ
ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นการตัดสินใจของเราเอง ถ้าจะมาทำงานที่นี่เมื่อไหร่ก็ติดต่อมาได้เลยนะคะ จะได้มาเป็นเพื่อนกันค่ะ



 

โดย: แอล (aal990 ) 20 กุมภาพันธ์ 2551 21:42:59 น.  

 

มาเยี่ยมค่ะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจจ้า

 

โดย: Irish girl 25 กุมภาพันธ์ 2551 0:39:53 น.  

 

แวะมาทักทาย จ้า

 

โดย: raBBitFood 5 มีนาคม 2551 19:13:01 น.  

 

อ่านแค่ 2-3 บรรทัดแรก น้ำตาร่วงเลยค่ะ คิดถึงลูกตัวเอง ถึงแม้ว่าเราจะอยู่ด้วยกันก็ตาม แต่ถ้าลูกร้องไห้แล้วเราก็อยากอยู่ใกล้นะคะ อดทนไว้

 

โดย: แม่อุ๊ (cha-Aerng ) 21 มีนาคม 2551 22:05:09 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


แม่น้องแคท
Location :
เชียงใหม่ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add แม่น้องแคท's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.