"ด.ช.ป๋อง" เรียนอยู่ชั้น ป.5 โรงเรียนแห่งหนึ่งย่านบางขุนเทียน กรุงเทพฯ และทุกวันช่วงที่อยู่ในโรงเรียน "ด.ช.ป๋อง" จะซื้อลูกชิ้นปิ้งกินเป็นประจำ และแม้ลูกชิ้นจะอร่อยมากมาย แต่เขาเองกลับไม่เคยได้กินลูกชิ้นหมดไม้แม้สักครั้งเดียว เพราะสุนัขในโรงเรียนแย่งกินหมด วันนี้ก็เช่นกัน "ด.ช.ป๋อง" ซื้อลูกชิ้นกินเหมือนเคย น้ำจิ้มที่เหนียวและหยดอยู่ตลอด "ด.ช.ป๋อง" จึงต้องถือไม้ลูกชิ้นต่ำๆ ข้างตัวระหว่างเดิน เพราะกลัวน้ำจิ้มสูตรเด็ดจะหยดเลอะเปื้อนเสื้อนักเรียนที่เขาสวมใส่อยู่
และก็เป็นโอกาสของ "เจ้าตูบ" หมาที่อาศัยอยู่ในโรงเรียนที่ค่อยๆ เดินย่องเงียบตามหลัง "ด.ช.ป๋อง" อย่างช้าๆ จนไม่ทันที่ "ด.ช.ป๋อง" จะได้ระวัง ระหว่างนั้น "เจ้าตูบ" จึงงับเอาลูกชิ้นไปกินทีละลูก จนกระทั่งเหลือแต่ไม้ ที่ผ่านมาแม้จะถูก"เจ้าตูบ" งับเอาลูกชิ้นไปกิน แต่ก็เหลือลูก-สองลูกติดไม้ไว้บ้าง "ด.ช.ป๋อง" ก็ไม่รู้สึกโกรธแค้นเจ็บใจมากมายนัก
แต่ครั้งนี้ "เจ้าตูบ" มันทำเกินไปจริงๆ เพราะไม่เหลือให้เจ้าของลูกชิ้นได้กินเลยสักลูก "ด.ช.ป๋อง" พอรู้ตัวว่าถูก "เจ้าตูบ" งับเอาลูกชิ้นไปกินหมด จึงได้แต่บ่นพึมพำว่า...แกมากเกินไปแล้ว พร้อมกับนำเรื่องไปปรึกษากับเพื่อนๆ ว่าจะหาวิธีแก้เผ็ดเจ้าตูบอย่างไรบ้างหลังจากประชุมกันนานกว่า 1 ชั่วโมง ทุกคนจึงได้ข้อสรุปร่วมกันว่า ครั้งนี้ "เจ้าตูบ" สมควรได้รับบทเรียนที่แสนเผ็ดที่สุดในชีวิตของมัน
เมื่อเสียงกดออดพักเที่ยงของโรงเรียนดังขึ้น "ด.ช.ป๋อง" รีบไปซื้อลูกชิ้นปิ้ง และนำมาให้เพื่อนๆ ช่วยกันยัดพริกขี้หนูสวนเข้าไปในลูกชิ้นทุกลูก จากนั้น "ด.ช.ป๋อง" ก็ทำทีเดินถือลูกชิ้นปิ้งต่ำๆ เหมือนเคย และก็เหมือนเช่นเคย "เจ้าตูบ" ไม่พลาดที่จะเดินตามคอยงับลูกชิ้นกินทีละลูก แต่คราวนี้ลูกชิ้นมีรสเผ็ดมากเหลือเกิน จนทำให้ "เจ้าตูบ" ต้องรีบวิ่งไปกินน้ำล้างชามของพ่อค้า แม่ค้า ในโรงเรียน ชนิดควันออกปาก เผ็ดร้อนไปทั้งตัว
วันต่อมา "ด.ช.ป๋อง" ซื้อลูกชิ้นปิ้งมากินและสังเกตว่าไม่มี "เจ้าตูบ" คอยมาเดินงับลูกชิ้นเหมือนเคย พอเดินมาได้สักระยะหนึ่ง "ด.ช.ป๋อง" เห็น "เจ้าตูบ" นั่งอยู่ข้างร้านขายข้าวแกง จึงเรียก "เจ้าตูบ" ให้มากินลูกชิ้น ทันทีที่เห็นลูกชิ้นปิ้ง "เจ้าตูบ" ถึงกับร้องตะโกนว่า "ไม่กินเผ็ดครับไม่กินเผ็ด" วิ่งหางจุกตูดอย่างไม่คิดชีวิตทีเดียว...
                                                             พุ ศิลป์ปิ่น