เช้าวันแรกของโรงเรียนเปิดเทอมบ้านกลางซอยภายในหมู่บ้านจัดสรรหลังหนึ่งในกรุงเทพฯ คุณแม่ของน้องตูม วัย 6 ขวบเป็นเด็กผู้ชายขี้อ้อนวัยกำลังเรียนรู้ ซึ่งเช้าวันนี้ก็กำลังสาละวนยุ่งกับการเตรียมอาหารมื้อเช้าให้ตัวเองและลูกชายก่อนที่รถโรงเรียนจะมารับหน้าบ้าน ในเวลาหกโมงเช้าเกือบเจ็ดโมงเช้าของทุกวัน...
หรือถ้าสายหน่อยก็ไม่เกินเจ็ดโมงเช้า หลังจากส่งลูกขึ้นรถไปโรงเรียนแล้ว คุณแม่น้องตูมก็จะต้องรีบอาบน้ำแต่งตัวและไปขึ้นรถโดยสารประจำทางเพื่อไปทำงานที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งที่ไม่ไกลจากบ้านมากนัก
และคุณแม่น้องตูมก็ทำงานอยู่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของห้างสรรพสินค้าแห่งนี้...
ซึ่งเช้าวันนี้ก็เช่นกันขณะที่คุณแม่ของน้องตูม กำลังสาละวนยุ่งกับการเตรียมอาหารมื้อเช้าอยู่ และพึมพำอยู่ในใจ "ไข่เจียว ช่างหอมเสียเหลือเกิน" น้องตูมเดินเข้ามาในห้องครัวด้วยชุดนักเรียนที่สดใสที่พร้อมจะเดินทางไปโรงเรียน
เรียกคุณแม่ครับอยู่หลายครั้ง "คุณแม่ครับ คุณแม่ครับๆๆ"
เมื่อคุณแม่น้องตูมได้ยินเสียงเรียกติดต่อกันหลายครั้ง จึงถามน้องตูมว่า "มีอะไรครับ เรียกทำไม คุณแม่กำลังยุ่งอยู่ กำลังทอดไข่อยู่เห็นมั้ยครับ" เสียงดุดันของคุณแม่ฯ ดูเหมือนจะทำให้น้องตูมหยุดชะงักเล็กน้อย พร้อมๆกับที่น้องตูม
ตัดสินใจบอกความในใจที่สุดจะอดทนและอดกลั้นได้...
คุณแม่ครับ "น้องตูมปวดอึ" เมื่อคุณแม่ได้ยินเช่นนั้นจึงบอกกับน้องตูมว่า "ถ้าอย่างนั้นน้องตูมก็ไปตักข้าวรอเลย คุณแม่ทอดไข่เสร็จแล้วครับ" เมื่อน้องตูม ได้ยินเช่นนั้นจึงตอบสั้นๆว่า "คุณแม่น้องตูมไม่ไหวแล้วขอไปเข้าห้องน้ำก่อนครับ" พร้อมกับวิ่งออกจากห้องครัวอย่างรวดเร็ว
คุณแม่น้องตูมได้แต่อมยิ้ม พร้อมกับพูดกับตัวเองว่า "ในที่สุดน้องตูมก็เข้าห้องน้ำเองได้"....
พุ ศิลป์ปิ่น
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [
