'*^-+...ไม่มีอะไรงดงาม เท่าความสงบสุข...+-^*'

นิทานหมีน้อย


กาลครั้งหนึ่ง ... ยังมีหมีน้อยขนสีน้ำตาลอ่อนน่ารักอาศัยอยู่อย่างเดียวดายในป่ากว้าง เจ้าหมีน้อยไม่มีเพื่อนให้พูดคุย ไม่รู้จักเสียงไพเราะของบทเพลง ไม่เคยได้กลิ่นดอกไม้อ่อนบาง ไม่เคยแม้แต่ได้ลิ้มรสของน้ำผึ้งหวานหอม ... หรืออาจจะเคยแต่นั่นก็นานมาแล้ว

เจ้าหมีน้อยใช้ชีวิตไปแต่ละวันกับความเหงาและเงาของตัวเอง ปิดตัวเองอยู่ในถ้ำห่างไกลผู้คน ปราศจากความหวัง ความฝัน และความสุข เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาในแต่ละวัน หมีน้อยไม่รู้เลยว่า ความเคว้งคว้างและว่างเปล่าได้ซึมลึกและเพิ่มพูนขึ้นในจิตใจอันเย็นชาของมันทุก ๆ วันมากเพียงไหน




จนมาในเช้าวันหนึ่ง หมีน้อยตื่นขึ้นด้วยเสียงแปลกหูที่ไม่คุ้นเคยของผู้แปลกหน้าที่มาเยี่ยมเยือนทักทายหน้าประตูถ้ำ นักเดินทางแปลกหน้ามีร่องรอยการเดินทางที่ยาวไกล เหน็ดเหนื่อยและอ่อนแรง แต่กลับมีแววตาและรอยยิ้มเปี่ยมด้วยความมีชีวิตชีวาซึ่งมันไม่เคยได้พบมาก่อน ต่างจากหมีน้อยที่ฉายแต่แววแห่งความเศร้าและผิดหวังในดวงตา

แต่หมีน้อยไม่กล้าจะเปิดประตูรับหมีใหญ่สีน้ำตาลเข้มให้ก้าวเข้ามาในโลกใบเล็กของมันหรอก ก็มันมีความสุขดีอยู่แล้วกับชีวิตในหนึ่งวัน มีเงาตัวเองเป็นเพื่อนผู้ซื่อสัตย์ มีทุ่งหญ้าเขียวแห้งเป็นสนามเด็กเล่น แล้วหมีน้อยจะเปิดประตูถ้ำให้ใครอีกคนเข้ามาปั่นป่วนชีวิตของมันอีกทำไม

‘ที่นี่มันก็แค่เพียงที่พักพิงระหว่างทาง เดี๋ยวเจ้าอ้วนนั่นคงจะไปเอง’ หมีน้อยคิดตามประสา

แต่เจ้าหมีใหญ่ลงพุงกลับยังคงยิ้มแย้มร่าเริงปักหลักอยู่หน้าถ้ำ เฝ้าเพียรเคาะประตูถ้ำทุกเช้าพร้อมเอาน้ำผึ้งไหโตมาฝาก หวังให้หมีน้อยเพียงแง้มบานประตูออกบ้างสักครั้ง ... แต่ก็ไม่เคยเลยที่หมีน้อยจะยอมแย้มหน้าออกดู จะด้วยเพราะต้องการตัดรำคาญหรือเพราะกลัวความเจ็บช้ำอีกครั้งจะมาเยือนก็มิอาจรู้





ส่วนเจ้าหมีอ้วนกลมก็หาได้สะทกสะท้านแต่อย่างใด ระหว่างรอคอยให้หมีน้อยเปิดประตูอย่างมีความหวัง ก็ปลูกดอกไม้สีสวยสดใสเต็มพื้นหญ้าเขียวแห้ง ระบายรั้วถ้ำดำหม่นของหมีน้อยให้เป็นฟ้า ภูเขา และทะเล ทั้งยังร้องเพลงเต้นรำทุกคืนค่ำอยู่หน้าถ้ำพร้อมกองไฟสวยด้วยอารมณ์เบิกบาน ... ราวกับจะแวะพักอยู่ตรงนั้นตลอดไป

หมีใหญ่หอบกลิ่นอายแห่งป่ากว้างแปลกใหม่ มาเปลี่ยนบรรยากาศเก่าซ้ำรอบถ้ำหมีน้อยให้เต็มไปด้วยประกายแห่งความสดใส ดอกไม้กลิ่นหอมจาง เรียกผีเสื้อปีกสวยและแมลงปอปีกบางใสให้มาวนเวียนเป็นเพื่อนหมีน้อยยามกลางวัน กับทั้งหิ่งห้อยที่มาตามกองไฟและเสียงเพลง เปลี่ยนให้ยามค่ำคืนไม่มืดมนและเหงาจับใจอย่างเช่นเคย

หมีน้อยตัวเล็กจิ๋วที่ไม่เคยรู้ตัวว่าความเหงาและความเศร้าได้กัดกินหัวใจตัวเองไปเกือบไม่เหลือ ก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าตอนนี้หัวใจได้พองโตกลับคืนมามากเพียงไร แถมไม่รู้อีกต่างหากว่าหัวใจสีเทาหม่นปิดตาย ได้เริ่มเปลี่ยนสีตัวเองให้อ่อนลงบ้างแล้วทีละนิด

รอยยิ้มที่ห่างหายถูกระบายบนใบหน้าสีน้ำตาลอ่อน บทเพลงซ้ำ ๆ กลายเป็นทำนองคุ้นหู แมลงสวยงามบินว่อนวนเวียน น้ำผึ้งรสชาติหอมหวาน และยังมีเรื่องราวอันตื่นเต้นสนุกสนานจากการเดินทางอันยาวไกล บางทีอาจถึงเวลาที่ประตูถ้ำจะเปิดออกรับหมีแปลก ๆ ตัวใหม่ที่ไม่เหมือนใครตัวนี้แล้วก็เป็นได้




เจ้าหมีอ้วนใหญ่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตหมีน้อยไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รู้แต่ตอนนี้หมีน้อยอบอุ่นใจทุกครั้งที่ได้เห็นดวงตาอ่อนโยนที่หมีใหญ่มีให้ ได้แลกเปลี่ยนความอ้างว้างกับการผจญภัยเป็นนิทานก่อนนอน ได้หัวเราะอย่างเต็มที่เมื่อเห็นท่าเต้นรอบกองไฟแสนประหลาด

กาลครั้งนี้ ... เมื่อมีอะไรดี ๆ เกิดขึ้นตั้งมากมาย หมีน้อยจะลองเสี่ยงอีกสักครั้ง

ส่วนกาลครั้งหน้า ... ก็คงต้องขึ้นกับเวลาและอนาคต ในเมื่อตอนนี้ความสวยงามรอบตัวเข้ามาแทนที่ความว่างเปล่า เสียงเพลงมาแทนที่ความเงียบเหงา กลิ่นหอมของดอกไม้เข้ามาแทนที่ความแห้งแล้งและเดียวดาย จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป หมีน้อยก็ไม่กลัวแล้วล่ะ



อย่างน้อย ๆ หมีสีน้ำตาลอ่อนก็ได้เรียนรู้อย่างหนึ่งล่ะว่า ถ้าชีวิตไม่เคยรู้จักความเหงาก็คงไม่เห็นค่าของความรัก ถ้าชีวิตไม่เคยรู้จักความทุกข์ก็คงไม่รู้ซึ้งว่าความสุขเป็นอย่างไร และอาจจะปล่อยมันผ่านไปเพราะมัวแต่จมกับอดีต



‘โลกนี้กว้างเกินไปนะ หมีใหญ่ว่ามั้ย?’

‘ไม่หรอกนะหมีน้อย เพราะถ้าแคบกว่านี้สักองศา เราคงไม่ได้พบกัน ...’





*เขียนไว้เมื่อ มกราคม 2549
ตีพิมพ์ในจุลสารไม้ขีดไฟ ฉบับไม้ขีดไฟ






Create Date : 06 พฤศจิกายน 2550
Last Update : 7 พฤศจิกายน 2550 7:43:48 น. 14 comments
Counter : 4703 Pageviews.

 
หากมีโอกาส เล่าเรื่องเจ้าชายน้อยให้ฟังบ้างนะ...


โดย: อริย์ธัช (เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย ) วันที่: 7 พฤศจิกายน 2550 เวลา:7:37:16 น.  

 
เอาเรื่อง เจ้าหญิงน้อย ด้วยนะ


โดย: แคปซูลสีฟ้า IP: 222.123.247.42 วันที่: 7 พฤศจิกายน 2550 เวลา:20:14:21 น.  

 


เรื่องน่ารักจังเลยค่ะ

ปล.ขอบคุณที่แวะไปเยี่ยมที่บล๊อกค่า


โดย: little_fuku วันที่: 7 พฤศจิกายน 2550 เวลา:21:32:42 น.  

 
เคยเขียนลงหนังสือเลยหรอครับ!!

ว้าว เจอนักเขียนเข้าให้แล้ว
อ่านเพลินมากเลยทีเดียว และชอบประโยคจบมั่กๆ

โชคดีที่โลกยังกว้างแคบคงที่ไม่เพิ่มลดมุมองศา ผมจึงได้เดินมาเจอกับบล็อกนี้


โดย: จื้อหยวนเสีย วันที่: 7 พฤศจิกายน 2550 เวลา:21:42:28 น.  

 

เส้นทางของคนเราที่มาพบกัน บางครั้งก็ดูแปลก
คลาดกันเพียงองศาเดียว เราก็คงไม่ได้เจอกัน

พอดีเข้าไปอ่านในบล็อกเก่าๆของตัวเอง
เลยเจอคุณเข้าไป comment ไว้ค่ะ


โดย: HoneyLemonSoda วันที่: 7 พฤศจิกายน 2550 เวลา:22:59:42 น.  

 
คิดถึงเจ้าหมีน้อยย ดูแลตัวเองด้วยนะ


โดย: ต่ายน้อย n.n* IP: 58.9.229.48 วันที่: 8 พฤศจิกายน 2550 เวลา:21:41:33 น.  

 
กาลครั้งหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้ มีหมีอ้วนตัวนึง...หน้าตาท่าทางมันดูน่าเกลียดน่ากลัว ไม่น่าไว้ใจเลย เดินเข้ามาในชีวิตหมีเหงาๆตัวหนึ่ง ด้วยความบังเอิญ หมีขี้เหงาที่มีชีวิตอยู่แต่กับแค่กองหนังสือ ไม่มีมิตร ไม่มีใคร ไม่เคยคิดผูกพันหัวใจตัวเองกับใคร

หมีขี้เหงาตัวนั้นกลัวที่จะคบหาหมีอ้วนเป็นเพื่อน แต่หมีอ้วนก็ดูเป็นมิตรดี การกระทำเล็กๆน้อยๆที่หมีอ้วนแสดงออก และเอาใจใส่ ทำให้หมีขี้เหงาแอบประทับใจอยู่ลึกๆ

จนกระทั่งวันเวลาผ่านไป หมีขี้เหงาเปิดหัวใจรับหมีอ้วนน่าเกลียดเข้ามาในชีวิต และคิดว่าหมีอ้วนคือส่วนที่สำคัญในชีวิตตน แต่แล้วสุดท้ายทุกอย่างก็เป็นแค่ "เรื่องโกหก" ทุกวันนี้โลกของหมีขี้เหงาเป็นสีเทายิ่งกว่าเดิม จบข่าว

สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก และขอบคุณที่แวะไปทักทายที่บล็อกนะคะ ขอโทษด้วยที่มาเยี่ยมคุณช้า ช่วงนี้ยุ่งน่ะค่ะเลยไม่ค่อยได้เข้าบล็อกเท่าไหร่ รู้จักกันแล้วก็หวังว่าจะได้คุยกันอีกเรื่อยๆนะคะ



โดย: บรรณภรณ์ วันที่: 8 พฤศจิกายน 2550 เวลา:23:08:10 น.  

 
เอ่อขอโทษอีกทีค่ะ ชักไม่แน่ใจแล้วเคยเข้าบล็อกนี้มาก่อนหรือเปล่า ระยะนี้มีเพื่อนใหม่เข้าบล้อกกหลายคนค่ะ
ถ้าเคยเข้ามาคอมเมนท์หรือตอบคอมเมนท์คุณแล้วก็ขอโทษด้วยนะคะ


โดย: บรรณภรณ์ วันที่: 8 พฤศจิกายน 2550 เวลา:23:10:53 น.  

 
ขอบคุณนะค้า....ที่แวะเข้ามาแล้วก็มาเม้นต์ไว้ด้วย

...............................................

คุณเพลงดาบฯ คุณแคปซูลสีฟ้า ...ไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่นะคะ เจ้าชายน้อยกับเจ้าหญิงน้อยเนี่ย ไว้มีเจ้าชายจริง ๆ แล้วจะลองแต่งดูนะคะ

คุณ little_fuku... ยินดีค่า ดีใจนะคะที่ชอบ

คุณจื้อหยวนเสีย...ไม่ได้เป็นนักเขียนอะไรหรอกค่ะ เขียนลงจุลสารนักศึกษาสมัยเรียนเฉย ๆ ค่ะ แต่ขอบคุณนะคะที่ชอบ

คุณ Honeylemonsoda....แล้วไว้จะแวะไปอีกนะคะ

เจ้ากระต่ายน้อย...คิดถึงเหมือนกันนะเธอ

คุณบรรณภรณ์...ไม่เป็นไรหรอกนะคะ ถึงสุดท้ายจะเป็นเรื่องโกหก แล้วหมีขี้เหงาจะโลกเป็นสีเทากว่าเดิม แต่ต้องมีความหวังไว้นะคะ ว่าสักวันต้องเจอหมีตัวอื่น ช่างเจ้าหมีอ้วนน่าเกลียดปะไร ใช่มั้ยคะ??

..................................................


โดย: ดุ่บดั่บ IP: 78.89.75.143 วันที่: 9 พฤศจิกายน 2550 เวลา:7:57:24 น.  

 
ซึ้ง....


โดย: onzen IP: 110.169.8.239 วันที่: 1 มิถุนายน 2552 เวลา:0:02:35 น.  

 
สนุกจัง


โดย: 333 IP: 118.173.224.164 วันที่: 1 ธันวาคม 2552 เวลา:13:16:13 น.  

 
darkstory


โดย: kitty IP: 118.173.224.164 วันที่: 1 ธันวาคม 2552 เวลา:13:52:44 น.  

 
อ่านแล้วรู้สึกประทับใจมากเลยค่ะ ชอบมากเลย ^^


โดย: LITTLEBEAR_KS IP: 58.11.233.199 วันที่: 24 สิงหาคม 2557 เวลา:23:20:45 น.  

 
ขอบคุณทุกท่านที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ


โดย: นางสาวดุ่บดั่บ วันที่: 27 ตุลาคม 2557 เวลา:14:52:13 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

นางสาวดุ่บดั่บ
Location :
Vichy France

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 20 คน [?]




\\\ดุ่บดั่บๆ///
ดุ่บดั่บ คือ การเคลื่อนตัวของหนอน
หนอนตัวน้อย ๆ ที่สามารถไปไหนก็ได้ตามใจต้องการ
ฉันเองก็อยากเป็นหนอนตัวน้อย
จะได้ทำอะไรก็ได้ และไปที่ไหนก็ได้ตามที่ใจฉันฝัน
...ดุ่บดั่บ ๆ ๆ...





>>>คลิก ๆ...สารบัญและสมุดเยี่ยมค่ะ<<<




อ่านบลอคเก่า ๆ ก็ได้นะ

<<การปรับตัว-Acclimatisation>>
::สวนสาธารณะวันหม่น::
ภาพ: ดอกมูเก้
โดยสวัสดิภาพ-Bon Voyage(2)
โดยสวัสดิภาพ-Bon Voyage(1)



















Status: ขาวดำ



Group Blog
 
 
พฤศจิกายน 2550
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
6 พฤศจิกายน 2550
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add นางสาวดุ่บดั่บ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.