การเดินทางออกจากบ้านมีหลายปัจจัย
อย่างแรกน่าจะเกิดจากสถานที่ทำงาน
อีกปัจจัยหนึ่งน่าจะเกิดจากการเดินตามสิ่งที่เราคิดไว้

การตัดสินใจอยู่กับที่บ้านหรือเดินออกมา
ช่างยากเย็น ถ้าอยู่ที่บ้าน เราอาจต้องเก็บความฝันของเราไว้เงียบๆ ..ช่างทรมานใจ

แต่การกลับมา ในบางโอกาสก็ไม่ได้รวดเร็ว
เท่าที่ใจต้องการ บางคนอาจจะช้าเกินไป
เพราะเวลาเดินไปเรื่อยๆ

เขียนได้น่าติดตามจังค่ะ ไม่ยาวมาก แต่เป็นเรื่องเป็นราวยาวได้ทั้งชีวิตเลย ... ไม่ได้มาเยี่ยมนาน วันนี้เห็นอัพบล็อก เลยแวะมาค่ะ ... สบายดีนะคะ :)

การมีที่และคนที่รักให้กลับไปหา นั่นเป็นสิ่งที่ดีที่สุดอย่างหนึ่งในชีวิตคนหนึ่งคน เราคิดว่างั้นนะ

..

อย่าทิ้ง
คนที่รักคุณ



ให้คอยนาน
นะคะ





..



ปล เรามีรูปสีจางๆแบบนี้เยอะเลยนะคะ
หยิบขึ้นมาดูทีไรก็รู้สึกเบิกบานใจมากๆค่ะ ^^

ถ้าไม่ใ่ช่เพราะคุณในปีนั้น คงกลับบล็อกตัวเองไม่ถูกค่ะ

เขียนเรื่องได้น่าอ่านเหลือเกินค่ะ

กลับบ้านได้แล้วนะ เฮีย

ดีใจด้วย ที่กลับมาบ้าน

หุ หุ กลับเมืองไทยแล้วเหรอ

เรารอคุณอยู่...

oh!
so cute!

อยู่ที่นั่น อย่าลืมคิดถึงกันนะ

..

ดวงอาทิตย์
ลอยพ้นขอบฟ้าไปแล้ว


..
..



หากแต่แสงเรืองๆยังคงทอดยาว
อยู่เหนือผืนน้ำไม่ห่างกัน


..
..

คิดถึง แม่..

บ้านคือวิมานของเรา ทุกคนที่ออกจากบ้านไป
ต่างคนต่างก็ใฝ่ฝันจะก้าวเดินไปให้ถึงจุดหมาย
ปลายทางด้วยกันทั้งนั้น จะด้วยเหตุผลส่วนตัว
หรือในด้านการงาน แต่แล้วซักวันหนึ่งก็ต้องหวน
คืนกลับบ้าน

ปล.จริงๆ พึ่งมีโอกาสเปิดให้แม่ได้ดูอ่ะนะ
แม่ไม่ได้ตอบช้าหรอก 555+

สวัสดีหลังสงกรานต์คะ เป็นสงกรานต์ที่ควรค่าแห่งการจดจำสำหรับคนไทยคะ

สบายดีนะคะ

เห็นการเปลี่ยนแปลงอ่ะ