เมื่อไม่เห็นปลายทาง...ก็ให้คิดว่าแต่ยังดีที่เห็นปัจจุบัน... ให้คิดว่าเอาแค่นี้แหละ...เอาที่จิตที่ใจอยู่ในปัจจุบันให้ได้ก่อน...แค่นี้พอก่อน... “เวลา” ไม่เคยหอบอะไร...มันเดินไปของมันอย่างนั้น...แต่ทรงพลัง...มันเปลี่ยนผู้คน...เปลี่ยนโลก... เพราะงั้นทำตัวเหมือนเวลา...ไม่ต้องหอบภาระอะไรไว้ให้มาก...แค่เอาจิตใจนี้เดินผ่านเวลาให้ดีพอ จงทรงพลัง...และทุกก้าวเดินนั้นเพื่อการเติบโตให้น่าเคารพ+รัก...และนั้นจะสามารถเปลี่ยนหลายสิ่งรอบตัวได้...     “เวลา”  ไม่เคยหลอกใคร...มากกว่านั้น ”เวลา” เป็นเครื่องทดสอบความจริงในทุกสิ่ง... แค่เดิน...และเดินไปเรื่อยๆ...และเรื่องราวจะถูกเขียนขึ้นมาเอง...ด้วยผู้คนที่เราเดินผ่าน... ณ จุดเริ่มต้นและปลายทาง...ผู้คนก็พลัดกันหมุนเวียนกันไปเรื่อยๆ...เรื่องเล่าขานก็เปลี่ยนผู้เขียนไปเช่นนั้น... แต่ “เวลา” เป็นนิรันดร์  แม้ไม่สามารถเห็นเป็นรูปร่างได้  แต่ก็ถูกกล่าวถึง และครอบงำผู้คนเสมอ... “เวลา” ไม่เดินถอยหลัง  มีแค่ก้าวเดินไปด้านหน้า  เพราะงั้น  เวลาก็ทิ้งหลายสิ่งเพื่อเดินไปข้างหน้าเสมอ... มีใครสังเกตว่า เวลาเดินวนเวียนอยู่   แต่ทำไมเวลาไม่มีเวลาเพื่ออดีตที่ผ่านมา  นั้นคงเพราะถ้าย้อนได้...อนาคตก็ไม่มีจริง...เพราะในอนาคตก็คงมีแต่อดีต... เพราะงั้น...เราก็แค่มีหน้าที่แค่เดินผ่านอดีต...และปัจจุบัน...และผ่านไปถึงอนาคต...แค่นั้น... ทำหน้าที่ของเรา...และเดินไปข้างหน้า...เดี๋ยวเดียว...เราก็ลืม...และรู้สึกใหม่...       ผู้คนเปลี่ยน...โลกก็เปลี่ยน... เราก็แค่ก้าวเดินไปเรื่อยๆ...ก้าวเดินไปพร้อมกับเวลา...และก้าวผ่านหลายสิ่งไปพร้อมเวลา... เอาแค่นี้พอ...จะได้รู้สึกว่าชีวิตนี้ก็ไม่ยาก...     ถ้าใครเติบโตจะได้มองผ่านหลายอย่างเหมือน “เวลา” มองไปข้างหน้า...และเดินไปข้างหน้า... เมื่อวานก็เป็นเรื่องเมื่อวาน...วันนี้ก็เป็นเรื่องวันนี้...และอนาคตก็เป็นเรื่องของอนาคต...     หลับและตื่น...กินและเล่น... ทำหน้าที่...และเดินไปข้างหน้า... แป๊บเดียว...ก็หมดเวลา... คิดแค่นี้พอ...ใจจะได้เบาสบาย...กินอิ่มนอนอุ่น...     เราต้องกล่าวขอบคุณความอบอุ่นของครอบครัว... เพราะ "เวลา"ทดสอบแล้วว่าเราเป็นผู้โชคดี...ที่ได้รับเสมอ...     Create Date : 14 กันยายน 2568 Last Update : 14 กันยายน 2568 14:39:45 น. 0 comments Counter : 382 Pageviews. Share to Facebook Tweet

ผู้โหวตบล็อกนี้...

คุณสายหมอกและก้อนเมฆ