ขอพูดเรื่องความสงบนิดนึงนะคะ
 

ความสงบเป็นของมีค่าเป็นความผ่องแผ่วของใจ...นำความร่มเย็นมาให้ชีวิตและจิตใจ

เพราะงั้นอะไรที่ไม่ควรต้องรู้ก็ไม่ต้องรู้คะเพราะมันไม่ใช่เรื่องดี  มันทำลายความสงบใจเรา  

เวลาเราเดินไปเจอสัตว์ป่า...ปกติเค้าจะไม่ทำอันตรายเรา...ถ้าเค้าไม่ได้รู้สึกว่าเค้าตกอยู่ในอันตราย...

คนเราก็เหมือนกันคะ...ถ้าไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าอีกฝ่ายจะทำอันตรายหรือมาเบียดเบียนเราหรือส่งผลร้ายต่อเรามันก็จะไม่มีเรื่องราวกันคะ

บางอย่างก็ไม่ได้น่าจะพาตัวเองไปพบเจอหรือไปรับรู้คะ...เพราะพอรับรู้แล้วหลายสิ่งมันก็ไม่เหมือนเดิมต่อกัน...

โลกของบางคนก็สงบดีอยู่แล้ว...เพราะงั้นอะไรที่เป็นพิษ...ก็ไม่อยากไปยุ่งเกี่ยวด้วย...

เพราะงั้นเป็นหน้าที่เราทุกคนที่ต้องพิจารณาว่าอะไรควรไม่ควรจะดึงมาเกี่ยวข้องกัน

เป็นหน้าที่เราที่จะต้องทบทวนว่ามันสร้างสรรค์หรือทำร้ายใคร...

อย่าคิดว่าอีกฝ่ายเค้าไม่รู้...ต้องคิดเสมอว่าว่าถ้าเค้ารู้ล่ะ...ถ้าเค้ารู้สิ่งที่เราทำ...สิ่งที่เราคิด...สิ่งที่เราพูด...ต่อไปจะยังงัยต่อ
.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



ความหลง  คืออารมณ์

ความหลง หมายถึง ไม่มีสติ  หลงไปไม่อยู่กับปัจจุบัน

เมื่อปล่อยตัวปล่อยใจอยู่ในความหลงจนเป็นกิจวัตรก็จะกลายเป็นบุคคลที่เต็มไปด้วยมิจฉาทิฐิ

หลงอยู่ในความไม่เที่ยง หลงในเวทนา หลงในสัญญา หลงในสังขาร เป็นต้น

สุดท้ายถ้าไม่สามารถพิจารณารู้สติแล้วรู้ตัวแล้ว...ก็จะนำตัวเองออกมาจากความหลงนี้ไม่ได้ ก็จะเดินทางเข้าสู่ความทุกข์ถาวร




มีลาภเสื่อมลาภ  

มียศเสื่อมยศ

ร่างกายและสังขารก็ไม่ใช่ตัวตน

ความรัก  ก็เช่นกัน  รักได้ก็หมดรักได้

ถ้าเราไม่สามารถพิจารณาได้ว่าสิ่งเหล่านี้ไม่เที่ยง  ไม่ถาวร  เกิดขึ้นและดับไป

เมื่อถึงเวลาเสื่อมลง  ถ้าไม่สามารถยอมรับและเข้าใจธรรม(ะ)ชาติและวิถีของสิ่งเหล่านี้  เราก็จะทุกข์หนัก  



..จบ..