|
|
|
| | 1 | 2 | 3 | 4 |
| 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 |
| 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 |
| 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | |
|
 |
|
|
ถ้าบางเรื่องมันไม่ใช่เรื่องที่จะพลักดันให้เราเดินไปข้างหน้าได้...ก็ลืมมันไปเถอะ...มันดีกว่าที่จะรอหรือจมอยู่กับมัน
บางเรื่องมันไม่มีทางย้อนกลับมาอีกแล้ว...ต่อให้นั่งรอ...เราก็ไม่สามารถปลุกคนตายให้ลุกขึ้นมาหายใจได้อีก (จริงไหม)
บางทีก็อยากบอกว่า...ทำใจเถอะ...เข้าใจสักทีเถอะ...
รู้ไหมความวุ่นวายของหลายชีวิตนั้น...เกิดจากความไม่รู้จักพอของใจเรา...
และที่ผ่านมาแค่ความไม่รู้จักพอของเราคนเดียว...ก็ได้สร้างความสูญเสียให้กับคนหลายๆคน...(เมื่อไหร่จะเข้าใจ)
การไม่ยอมเข้าใจผู้คนของเราแค่คนเดียว...มันเป็นสาเหตุทำให้หลายชีวิตเค้าอยู่ผิดที่อยู่ผิดทาง...แล้วก็พากันเดือดร้อนกันตามๆกันไปหมด...เพราะเราทำตามใจเรา...แต่ลืมที่จะนึกถึงผลกระทบของสิ่งที่เราทำต่อผู้คน
เพราะงั้นอย่าเอาแต่ใจนักเลย...อย่าเอาแต่เรียกร้องและร่ำร้องพูดพร่ำแต่ความต้องการของตัวเองนักเลย...หัดฟังความต้องการของคนอื่นบ้าง...
หัดพอใจและเกรงใจคนอื่นบ้าง!!
ความปราถนาดีนั้นเป็นเรื่องดีนะ...การหัดยินดีกับเรื่องดีๆของคนอื่นนั้นเป็นเรื่องที่ดีกับใจเรานะ...ลองดูสิ...ลองรู้สึกดีแบบนี้ดู
ดีที่เราก็รู้สึกดี...ที่เห็นอีกคนมีเรื่องดีๆในชีวิต...
ดีที่เราก็รู้สึกดี...ที่เห็นเค้ายิ้มได้แม้ไม่ใช่เราที่ทำให้เค้ายิ้มในตอนนี้
ดีที่เราก็รู้สึกดี...ที่เห็นเค้าเติบโตขึ้นและมีคนดูแลเค้า...ทำให้เค้ามีความสุขได้แม้ไม่ใช่เรา...
หัดยินดีกับเรื่องดีๆของอีกคน...ด้วยความปราถนาดี...ด้วยความรักที่บริสุทธิ์ใจจริงๆ...
หัดมีความรักที่ปราถนาดี...อยากให้เค้าเป็นสุขจริงๆในสิ่งที่เค้าเลือก...และไปได้ดีในสิ่งที่เค้าเลือกแม้จะไม่ใช่เราที่เค้าเลือก
บางทีเราก็ไม่สามารถเดินย้อนกลับไปในทางเดินเดิมได้อีก...เพราะเราต่างก็ทำมันพังไปหมดแล้ว...
เราทำลายทั้งศรัทธา ความไว้ใจ ความซื่อสัตย์ และน้ำใจต่อกัน...เราทำลายไปหมดแล้ว
เพราะงั้น...เรามีทางเลือกเดียวคือ...การเดินไปข้างหน้า...โดยใช้ความผิดพลาดที่ผ่านมาเป็นบทเรียน...เพื่อไม่ให้เราทำเรื่องผิดพลาดแบบนั้นอีก...
เราทำได้แค่นั้น...ทำได้แค่เดินไปข้างหน้าแล้วทำมันให้ดีกว่าเดิม...
เมื่อไม่มีอีกแล้ว...ก็ต้องทำใจให้ได้ว่ามันจบไปแล้ว...มันจะไม่มีอะไรแบบนั้นเกิดขึ้นกับเราอีกแล้ว
จะนั่งรอ...รอนานแค่ไหนมันก็ไม่สามารถย้อนเวลากลับมาได้อีก...มันเสียโอกาส
เมื่อไม่ได้เป็นที่หนึ่งในสนามนี้...ก็ต้องเดินไปหารายการแข่งใหม่ในสนามอื่น...เพราะการแข่งที่นี้จบลงไปเรียบร้อยแล้ว...จะนั่งรอ??...
ไม่มีใครสร้างสนามเพื่อเราคนเดียวแบบที่นึกจะเล่นเมื่อไหร่ก็เล่นได้...เล่นมันคนเดียว...ถ้วยของตัวเอง...สนามของตัวเอง...กติกาของตัวเอง...แล้วใครจะเล่นด้วย?? (ใครก็เดินหนีทั้งนั้น)
เมื่อไม่ได้รับความรักจากคนนี้...จะนั่งรอเพื่ออะไร...ในเมื่อเค้าปฎิเสธแล้วว่าไม่รัก...จะรอคนที่ไม่รักให้มารักเพื่อ??
ในเมื่อโลกนี้มีผู้คนอีกมากมายที่ต้องการความรักดีๆอยู่...
รักแบบคนรักไม่ได้...ก็รักแบบเพื่อน...เพราะมันไม่ทำร้ายใคร...
จะไปบอกอีกฝ่ายว่า...รักมาก...รักแบบที่ขาดไปไม่ได้...เพราะงั้นช่วยยอมให้ล่ามโซ่อีกฝ่ายใส่กรงไว้ได้ไหม...ใครเค้าจะยอม
เรายังมีสิทธิ์รักใครก็ได้...อีกฝ่ายเค้าก็เป็นมนุษย์ไม่ต่างกัน...เพราะงั้นเค้าก็คงมีคนที่เค้าอยากจะรักเหมือนกัน...แล้วถ้าคนนั้นไม่ใช่เราที่เค้าจะรักได้...เราจะเป็นนรกสำหรับเค้าเหรอ??
จะรัก...จะไม่รัก...มันบังคับกันไม่ได้...และคนส่วนใหญ่ไม่รักปีศาจและสัตว์ร้าย...
จะมีกี่คนที่จะทำใจรักกับสัตว์ร้าย...ใจร้าย...นิสัยร้ายๆ...
สำหรับบางคน...จ้องล้างผลาญและทำร้ายทำลายคนอื่นตั้งมากมาย...ทำไมถึงยังหวังว่าใครๆเค้าจะรักเราลง...เอาอะไรมาคิด??
ไม่มีเด็กคนไหนรักและวิ่งไปกอด...ครูที่เกรี้ยวกราด ชอบทำโทษ จับขังไว้ในห้องน้ำ และเฆี่ยนตีหรอก
เด็กส่วนใหญ่ก็วิ่งไปหาและเข้าไปกอด...ครูที่ใจดี...ตามใจและมีขนมมาแจกทั้งนั้นแหละ
บางอย่างเป็นภาพจำ...บางอย่างเป็นภาพลักษณ์...บางอย่างอยู่ในใจ...บางอย่างติดตา...แต่ภาพทั้งหมดก็สะท้อนตัวเราและจิตใจเรา...บางคนรักเราไม่ลงเพราะเค้าเห็นเนื้อแท้เราแล้ว...
เดินไปข้างหน้า...มองหาผู้คน...ที่ยังไม่มีภาพแย่ๆในหัวเค้า...และอย่าทำร้ายเค้า...ถ้าคุณเป็นคนรักที่ดีได้ก็ขอให้พบความรักที่ดี
| Create Date : 07 มกราคม 2568 |
| Last Update : 7 มกราคม 2568 22:50:58 น. |
|
0 comments
|
| Counter : 363 Pageviews. |
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
