welcome to my world
Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2551
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
18 ตุลาคม 2551
 
All Blogs
 
Maria-sama ga Miteru:Volume1 แปลไทย(ส่วนที่6)

Maria-sama ga Miteru:Volume1 (ส่วนที่ 6)

"หนูคิดว่า ซาจิโกะซามะกับยูมิซังไม่ได้พึ่งจะเคยพบกันค่ะ"

ชิมาโกะซังนั้นถูกกลืนหายไปกับฉากหลังราวกับว่าเธอไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วยจนกร ะทั่งถึงตอนนี้ เหล่าบูตองไม่ควรจะแทรกเข้ามาถ้าไม่จำเป็น ดั่งที่โรซา ฟัวติด้า ออง บูตอง และน้องสาวของเธอทำอยู่ ส่วนซาจิโกะซามะนั้นเป็นข้อยกเว้น

"ทำไมเธอถึงคิดแบบนั้นล่ะ?"

โรซา จิกองเต ถามน้องสาว

"เพราะว่ายูมิซังมาหาซาจิโกะซามะน่ะสิคะ"

"อ้าว พี่คิดว่า ชิมาโกะพาพวกเธอมาที่นี่ซะอีก"

โรซา ชินองซี มองสลับไปมาระหว่าง ยูมิ ซึทาโกะซัง และชิมาโกะซัง

"ดูเหมือนว่าเราจะลืมถามไปว่า ทำไมยูมิซังกับซึทาโกะซังถึงมาที่นี่"

ท่าทางทุกคนจะเข้าใจว่า ชิมาโกะซังพาเพื่อนมาด้วย หรือพานักเรียนอาสาสมัครมาช่วยงานโรงเรียน หรือมาคุยเรื่องปัญหาของชมรม หรือขอใช้โรงยิม หรืออะไรทำนองนั้น แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ที่ทุกคนจะเข้าใจผิด เพราะอารมณ์อันแปรปรวนของซาจิโกะซามะและการประกาศรับน้องสาวของเธอ ทำให้คนอื่นอยู่ในสภาพที่สับสน

"จริงเหรอ?"

โรซา จิกองเต ยิงคำถามไปที่ยูมิ ไม่ใช่ซาจิโกะ

"ค่ะ..."

ยูมิตอบด้วยเสียงราวกับกระซิบ แม้ว่าเธอจะไม่ได้ทำอะไรผิด แต่เธอก็ไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้เอาซะเลย เหมือนกับเวลาที่แม่ถามเหตุผลที่เธอทะเลาะกับน้องชายตอนเด็กๆ

"หนูมีหลักฐานด้วยค่ะ"

ซึทาโกะซังถือโอกาสสอดเข้ามา เธอยื่นของบางอย่างให้โรซา ชินองซี

(รูปเมื่อเช้านี้นี่…!)

แม้จะเห็นเพียงแว๊บๆ แต่ก็ไม่ผิดแน่ รูปทั้งสองใบนั้นเอง

โธ่ สถานการณ์กำลังจะดีขึ้นอยู่แล้วเชียว สองคนนั่นคิดอะไรอยู่นะ จะทำให้เรื่องมันยุ่งขึ้นอีกแล้วสิ

"เข้าใจแล้ว งั้นทั้งคู่ก็เคยพบกันมาแล้ว พี่ขอโทษที่ทำท่าทางไม่สุภาพนะจ๊ะ"

รูปนั้นถูกเวียนไปทั่ว แล้วก็มาอยู่ตรงหน้าของยูมิและซาจิโกะซามะ ในตอนนั้นเองที่ซาจิโกะซามะรับรู้ว่าอะไรอยู่ในรูปใบนั้น

ยูมิลังเล สงสัยอยู่ว่าซาจิโกะซามะจะมีปฏิกริยาอย่างไร

เมื่อซาจิโกะซามะเห็นรูปนั้น ตอนแรก เธอเอียงคอเล็กน้อย แล้วก็หันมามองยูมิช้าๆ

เธอย่นหน้าผาก แต่ก็ไม่ใช่ด้วยความไม่พอใจ

(ทำไมสงสัยหนูแบบนั้นล่ะคะ?)

ซาจิโกะซามะกระซิบเบาๆเพื่อไม่ให้คนอื่นได้ยิน

"เราเคยพบกันตอนไหนเหรอจ๊ะ?"

กะไว้แล้ว

เธอลืมไปหมดแล้วจริงๆ

แม้ว่ามันพึ่งจะเกิดขึ้นเมื่อเช้านี้เอง ความจริงที่ว่าเธอลืมไปหมดแล้ว หมายความว่าตัวตนของยูมินั้นเบาบางเกินกว่าจะจำได้ หรือไม่ก็ สำหรับซาจิโกะซามะแล้ว มันเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ไม่น่าใส่ใจจะจดจำเอาซะเลย

นอกจากนั้นแล้ว ยูมิเองก็ยังรู้สึกไม่ค่อยพอใจด้วย เพราะเมื่อซาจิโกะซามะจำหน้าเธอไม่ได้แล้ว เธอก็ไม่จำเป็นต้องมาที่นี่เพื่อปรับความเข้าใจอะไรเลย

อย่างไรก็ตาม เมื่อทราบเช่นนี้แล้ว การกระทำของซาจิโกะซามะก็พอจะสรุปได้แล้วว่า เธอจับเอานักเรียนปีหนึ่งที่ไม่เคยพบกันมาก่อน มาประกาศเป็นน้องสาวจริงๆ

ดังนั้น เธอจึงไม่มีสิทธิ์โกรธที่ถูกเรียกว่าเศรษฐีฟาง

"อย่างที่พี่ๆเห็นในรูปนั่นแล้วล่ะค่ะว่า หนูกับยูมิ มีความสัมพันธ์กันมาตั้งแต่แรกแล้ว"

เดี๋ยวก่อนสิคะ

พอได้ตัวช่วยแล้ว ก็ดูเหมือนว่าซาจิโกะซามะจะกลับมาเป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง และเริ่มการรุกครั้งใหม่อย่างเป็นเหตุเป็นผล

ฟื้นตัวได้เร็วอะไรขนาดนั้น เสียงกระซิบที่ว่า "เราเคยพบกันตอนไหนเหรอจ๊ะ?" ระเหิดหายไปอย่างรวดเร็วราวกับถูกเป่าด้วยเครื่องอบแห้ง เร็วขนาดนั้นนั่นแหล่ะ

ซาจิโกะซามะยืนกราน

"แล้วหนูก็คิดว่าพวกพี่ๆไม่มีสิทธิ์ที่จะขัดขวางคนที่หนูเลือกมาเป็นน้องสาวด้วยค่ะ"

ดูเหมือนว่าเธอจะตั้งใจจริงๆที่จะเก็บเรื่องโกหกของเธอกับยูมิไว้จนกระทั่งวาระสุดท้าย

ไม่ ไม่ใช่แบบนั้นแน่ บางทีซาจิโกะซามะอาจจะต้องการเปลี่ยนคำประกาศมั่วๆแบบนั้นให้เป็นความจริง เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องรับบทซินเดอเรลล่าก็ได้

"ถูกต้อง เธอเข้าใจถูกแล้ว การยับยั้งคนที่เธอเลือกมาเป็นน้องสาวหรือทำให้เธอทั้งคู่ต้องแยกจากกันไม่ใ ช่สิทธิ์ของเรา เธอเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ทำได้"

แม้กระนั้น ยูมิก็ยังรู้สึกว่าพวกพี่ๆน่าจะพูดอะไรอีกสักหน่อย เพื่อไม่ให้เรื่องมันแย่ไปกว่านี้

ซาจิโกะซามะยังคงเป็น โรซา ชินองซี ออง บูตอง และจะกลายเป็น โรซา ชินองซี ในอีกครึ่งปี สำหรับเธอแล้ว การรับเอานักเรียนสามัญธรรมดามาเป็นน้องสาวแม้เพียงสักครู่หนึ่ง แต่ก็มีนัยพอที่จะทำให้เกิดเป็นเรื่องอึกทึกครึกโครมได้ ไม่จำเป็นต้องลองดูก็พอจะคาดเดาได้

ในกรณีเช่นนั้น ซึทาโกะซังก็น่าจะเหมาะมากกว่า ทำไมกันนะ ฉันถึงเป็นคนที่ไปชนเข้ากับซาจิโกะซามะแทนที่จะเป็นคนอื่น

"เอาล่ะ พี่ยอมรับ"

เมื่อโรซา ชินองซีพูดเช่นนั้น ท่าทางของซาจิโกะซามะก็สดใสขึ้น ทำให้บรรยากาศรอบตัวกลายเป็นประกายระยิบระยับราวกับฉากตอนที่ซินเดอเรลล่าถู กเสกด้วยเวทมนตร์

"แต่อย่างไรก็ตาม..."

โรซา ชินองซียิ้มแล้วพูดต่อ

"นั่นไม่ได้หมายความว่า เธอจะไม่ต้องเล่นเป็นซินเดอเรลล่านะ จำเอาไว้ด้วยล่ะ"

"แล้วสัญญาล่ะคะ!?"

ซาจิโกะซามะทุบโต๊ะด้วยความแรงที่พอจะคว่ำถ้วยได้ เวทมนตร์ที่ร่ายใส่ซินเดอเรลล่ากระเจิงออกไปหมดแล้ว

"สัญญาอะไรเหรอจ๊ะ?"

โรซา ชินองซี หัวเราะน้อยๆ

"เธอคิดขึ้นมาเองไม่ใช่เหรอ พี่บอกอย่างชัดเจนว่า คนที่ไม่มีน้องสาวไม่มีสิทธิ์พูด เอาล่ะ ตอนนี้เธอก็พูดได้เลย"

"งั้นก็ถอดหนูออกจากบทนี้เถอะค่ะ"

"ไม่จ้ะ"

"ทำไมคะ?"

"เกลียดผู้ชายไม่ได้เป็นเหตุผลเพียงพอที่จะเปลี่ยนบท ในกรณีของเธอ ไม่ใช่ว่าเธอจะมีปฏิกริยาต่อต้านเมื่อเห็นผู้ชายซะหน่อย หรือว่าเธอรู้สึกอยากจะอาเจียร หรืออะไรทำนองนั้น จริงไหม? เพียงเพราะเธอพูดว่า "ฉันไม่อยากทำ" ไม่ได้หมายความว่าโลกนี้จะยอมทำตามที่เธอปรารถนาหรอกนะ เราเรียกคนแบบนั้นว่า พวกยึดตัวเองเป็นศูนย์กลาง พี่แน่ใจว่าเธอ ในฐานะของ โรซา ชินองซีคนต่อไป จะตระหนักถึงข้อเท็จจริงนี้นะ"

แล้วโรซา ชินองซี ก็เอามือแนบแก้มและระบายความผิดหวัง

"พี่คิดว่า นี่คงเป็นเพราะว่าพี่สอนเธอมาไม่พอ แต่พี่ไม่คิดเลยว่า เธอจะไม่เข้าใจเรื่องพื้นฐานแบบนี้"

ซาจิโกะซามะตอบกลับไม่ได้เลย น่าสงสารจัง

ที่เหล่ากุหลาบเข้มแข็งขึ้นได้จากรุ่นสู่รุ่น บางทีก็เพราะเหตุนี้นี่เอง ยูมิรู้สึกเหมือนได้ดูฉากในห้องแต่งตัวอันเข้มข้นอยู่เลย

"หนูกลับล่ะค่ะ"

ซาจิโกะซามะลุกขึ้นทันที

"เดี๋ยวก่อน"

โรซา ชินองซี ยังคงนั่งอยู่ เธอมองไปยังน้องสาวผู้พ่ายแพ้

"ขอพี่ยืนยันอะไรสักอย่างสิจ๊ะ ยูมิซังเป็นอะไรกับเธอ"

"เอ๊ะ?"

"เธอยังคิดว่ายูมิซังเป็นน้องสาวของเธออยู่หรือเปล่า"

บางที โรซา ชินองซี อาจจะถามว่า ในเมื่อบทบาทของซินเดอเรลล่าเปลี่ยนไม่ได้แล้ว ซาจิโกะยังจะรับยูมิเป็นน้องสาวอยู่อีกหรือไม่

"แน่นอนค่ะ..."

หนูขอถอนคำพูดค่ะ แน่นอนว่าซาจิโกะซามะควรจะพูดเช่นนั้น

เพราะจริงๆแล้ว การให้ยูมิเป็นน้องสาวนั้น ล้วนแล้วแต่เป็นการแสดง เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องรับบทเป็นซินเดอเรลล่า เมื่อมันไม่สามารถเป็นไปได้แล้ว จึงไม่มีเหตุผลใดที่เธอจะเลือกยูมิ ผู้ที่เธอไม่รู้จักทั้งหน้าตาและชื่อ ขึ้นมาเป็นน้องสาวอีก

แต่อย่างไรก็ตาม

"แน่นอนค่ะ ยูมิเป็นน้องสาวของหนู"

ซาจิโกะซามะพูดเรื่องที่ไม่คาดคิด ยูมินั่งนิ่งและมองอย่างค้นหาความจริงบนใบหน้าของเธอ

เธอฉุนเฉียวมาตลอดจนกระทั่งถึงเดี๋ยวนี้ และยังสับสนอีกต่างหาก บางทีเธออาจจะพูดผิดไป แน่ล่ะ เธอต้องหมายความว่า "ยูมิไม่ใช่น้องสาวของเธอ"เป็นแน่

"ท่านพี่ตั้งใจจะดูถูกหนูหรือคะ ท่านพี่พูดราวกับว่า หนูรับยูมิเป็นน้องสาวเพราะจงใจจะใช้เธอเป็นเครื่องมือ"

หวะ...หว๋า ก็มันเป็นแบบนั้นจริงๆไม่ใช่เหรอคะ? แต่เพราะว่าฝ่ายตรงข้ามเป็นซาจิโกะซามะ ยูมิจึงได้แต่เก็บงำความคิดนั้นไว้ในใจ

ใครก็ได้ช่วยพูดอะไรแทนหนูหน่อยเถอะค่ะ

"ยอดเยี่ยมมาก"

โรซา ชินองซีพยักหน้า ท่าทางพอใจ

"ถ้าเธอปฏิเสธยูมิซังล่ะก็ พี่คงต้องขอตัดความสัมพันธ์กับเธอไปด้วย"

ทำไมเรื่องมันถึงได้ลุกลามใหญ่โตไปขนาดนี้นะ?

ตอนตื่นนอนก็ไม่ได้มีลางบอกเหตุอะไรเลยนี่ แม้แต่ตอนที่ออกจากบ้าน เดินผ่านประตูโรงเรียนก็ไม่ได้มีอะไรต่างจากปกติ

จะมีก็แต่ผ้าพันคอที่ไม่เข้าที่ จากเรื่องไม่เป็นเรื่อง นำไปสู่เหตุการณ์ใหญ่ ยูมิรู้สึกเหมือนกับว่ากำลังตกอยู่ในวังน้ำวน

ถึงจะบอกว่าอยู่ในวังน้ำวน แต่มันก็เหมือนอยู่นอกโลกด้วยเหมือนกัน

"เธอมอบสร้อยกางเขนให้ยูมิหรือยังล่ะจ๊ะ?"

"ยังค่ะ แต่หนูไม่รังเกียจที่จะทำพิธีมอบต่อหน้าทุกคนหรอกนะคะ ถ้าท่านพี่ต้องการ"

"ก็ดีนี่"

เดี๋ยวสิคะ

ไม่มีใครห้ามซาจิโกะซามะเลยเหรอ ถ้าเป็นแบบนี้ คนธรรมดาจะได้เป็นน้องสาวของโรซา ชินองซี ออง บูตองนะคะ ไม่ใช่เวลาที่จะมาพูดว่า "ก็ดีนี่" แล้วยังยิ้มไปด้วย จิบน้ำชาไปด้วยแบบนี้นะคะ

"มีอะไรเหรอ?ดูเหมือนว่ายูมิมีอะไรจะพูดแน่ะ"

โรซา จิกองเต สังเกตเห็นอาการของยูมิ

"ท่าทางว่าเธอจะกลัวที่ต้องทำพิธีที่นี่ ตอนนี้น่ะ"

"ไม่เอาน่า ไม่มีนักเรียนคนไหนที่ไม่พอใจที่ได้รับสร้อยกางเขน แล้วได้เป็นน้องสาวเต็มตัวหรอกน่า"

โรซา ฟังติด้าเย้า ราวกับว่าเธอกำลังท่องสมการแห่งความเป็นจริง

"แต่ก็นะ บางคนอาจจะชอบแบบเป็นส่วนตัวมากกว่า"

"อ้อ...เธอชอบแบบโรแมนติกสินะ"

หนูไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะคะ หนูไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น แต่...ยูมิทำได้แค่เพียงนั่งใบ้ หาจังหวะแทรกบทวิเคราะห์ของเหล่ากุหลาบไม่ได้เลย

ขณะเดียวกันกับที่ยูมิยังอ้ำๆอึ้งๆอยู่นั้น ซาจิโกะซามะก็กำลังควานเข้าไปในกระเป๋าเสื้อที่อยู่บนอก และดึงเอาสร้อยกางเขนของเธอออกมา

(เอาจริงเหรอคะพี่!?)

เมื่อใดก็ตามที่สวมสิ่งนั้นลงบนลำคอของรุ่นน้องแล้ว ไม่มีทางที่จะเอามันกลับคืนมาได้ อาจจะเป็นการกล่าวเกินไปหน่อย แต่ประเพณีรับมอบสร้อยกางเขนนั้น เปรียบได้ดั่งเช่นการจดทะเบียนสมรสเลยทีเดียว

หรือบางทีเราอาจจะบ้าไปเองคนเดียว ทั้งหมดนี่เป็นความฝัน ตามสูตรแล้ว นาฬิกาปลุกก็จะดังตอนที่สร้อยกางเขนสวมรอบคอพอดี แล้วฉันก็จะตื่นขึ้น

(แต่เวลาฝันนี่รู้สึกเจ็บได้ด้วยเหรอ?)

ตอนโดนชนตรงทางเดิน มันเจ็บจริงนี่นา ทดลองหยิกแขนตัวเองก็เจ็บเหมือนกัน

"อยู่นิ่งๆนะจ๊ะยูมิ"

ซาจิโกะซามะสั่ง สร้อยกางเขนในมือของเธออยู่เหนือศีรษะของยูมิ สร้อยนั้นถูกถ่างออกเป็นวงกว้าง เตรียมจะสวมลงมา

เมื่อมันอยู่รอบคอแล้ว เราก็จะได้เป็นน้องสาวของซาจิโกะซามะ ผู้ที่เราชื่นชม

คงจะรู้สึกเหมือนกับโดนดึงตกลงมาจากที่สูง

ไม่สิเหมือนโดนดีดตกจากหลังม้าพยศมากกว่า ตกลงจากที่สูงๆยังไม่เท่าไหร่ แต่ตกจากหลังม้าพยศนี่สิน่าจะใกล้เคียงมากกว่า

โธ่ นี่ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนั้นอยู่นะ มีเรื่องเดียวที่ควรจะนึกถึงเท่านั้นแหล่ะ

แบบนี้มันจะดีจริงๆเหรอ?

จะดีเหรอ ถ้าได้เป็นน้องสาวแบบนี้น่ะ?

"เอ่อ...คือ"

"เดี๋ยวก่อนค่ะ"

ยูมิและชิมาโกะซังพูดขึ้นพร้อมกัน

"ซาจิโกะซามะและพวกท่านพี่ ทุกคนลืมเรื่องสำคัญไปนะคะ"

"เรื่องสำคัญ?"

"ความรู้สึกของยูมิซังค่ะ"

"ความรู้สึกของยูมิซัง?"

เหล่ากุหลาบย้อนถาม

"เธอคิดว่ายูมิจะปฎิเสธสร้อยกางเขนงั้นเหรอ?"

"หนูก็ไม่ค่อยแน่ใจค่ะ ถึงอย่างไรก็ตาม หนูคิดว่าการได้ฟังเธอก่อน น่าจะเหมาะกว่า"

แม้ว่าเมื่อดูจากภายนอกแล้วชิมาโกะซังเป็นคนที่ไม่มีท่าทางแบบนั้น แต่เธอก็ยืนยันหนักแน่น และด้วยความเป็นโรซา จิกองเต ออง บูตอง การยืนยันความเห็นของเธอก็จะไม่ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นพฤติกรรมที่แสดงถึงความอ ิจฉา ซึ่งต่างจากเด็กปีหนึ่งโดยทั่วไป

ตอนนี้พิธีการมาได้ถึงครึ่งเดียวเท่านั้น ขอบคุณนะจ๊ะชิมาโกะซัง

"จริงด้วยสินะ ถึงจะเป็นคำขอจากโรซา ชินองซี ออง บูตอง แต่ก็อาจจะมีคนอย่างชิมาโกะที่พร้อมจะพูดว่า"ขอโทษด้วยค่ะ"อยู่เหมือนกัน"

โรซา ชินองซี ทำเสียงล้อชิมาโกะซัง ดูเหมือนว่าข่าวลือนั้นจะเป็นความจริง

"แต่ว่ายูมิซังน่ะเป็นหนึ่งในผู้นิยมซาจิโกะซามะนะจ๊ะ คิดว่าเธอจะไม่ยอมรับสร้อยคอนั้นเหรอ?"

ซึทาโกะซังพูดกับชิมาโกะซังเหมือนกำลังคุยเล่นกัน

"พี่เห็นด้วย เธอ...ยูมิซังน่ะ ลองสังเกตดูแล้วก็พอจะบอกได้ทันทีเลยว่า เธอเป็นแฟนคลับของซาจิโกะแน่นอน"

โรซา จิกองเตพยักหน้า เข้าใจแล้ว ที่พี่เห็นสีหน้าหนูเพราะคอยสังเกตอยู่นี่เอง

ถ้าเป็นอย่างนั้นแล้ว บางทีซาจิโกะซามะก็อาจจะทราบได้โดยทันทีเหมือนกัน และนั่นก็พอจะอธิบายได้แล้วว่า ทำไมเธอถึงไม่ลังเลเลยที่จะลากยูมิเข้ามาร่วมวงในเรื่องยุ่งๆนี้ด้วย

ข้างๆยูมินั้น ซาจิโกะซามะกำลังม้วนสร้อยกางเขนอยู่ในมือ เหมือนจะคอยฟังบทสรุปของการสนทนาครั้งนี้ ท่าทางเธอจะมั่นใจเต็มเปี่ยมว่ายูมิจะไม่ปฏิเสธสร้อยนั้นแน่ๆ

"เอาล่ะ ถึงอย่างนั้นมันก็มีโอกาสเป็นไปได้ งั้นเราก็ลองถามเธอดูดีกว่า"

โรซา ชินองซี หันมาหายูมิและถามว่า

"ซาจิโกะอยากให้เธอมาเป็นน้องสาว เธอคิดว่าจะรับหรือไม่จ๊ะ?"

เมื่อถูกถามตรงๆแบบนี้ ยูมิก็พูดไม่ออก

เป็นน้องสาวของซาจิโกะซามะก็เหมือนกับเป็นเรื่องในเทพนิยาย เหมือนได้แต่งงานกับดาราฮอลิวู๊ด แต่ด้วยความที่มันเป็นความฝันที่ห่างไกลเหลือเกิน เพราะงั้นก็ควรจะกลับไปฝันต่อน่าจะดีกว่า

แต่ตอนนี้ ตั๋วรถด่วนไปสู่ฝันนั้นอยู่ในมือเธอแล้ว

คงเป็นเรื่องโกหกแน่ๆ ถ้าจะไม่พูดว่า"รับค่ะ"

แต่ลึกๆในใจแล้ว ยูมิกำลังคิดว่า"มันจะดีจริงๆเหรอ"

ทุกคนมองยูมิเงียบๆ และแล้วยูมิก็ตัดสินใจหนักแน่นพร้อมกับพูดขึ้นว่า

"หนูขออภัยค่ะ แต่หนูไม่สามารถเป็นน้องสาวของซาจิโกะซามะได้หรอกค่ะ"

เสียงของคนอื่นในห้องดังออกมาทันที

"น่าสนใจดีนี่"

โรซา จิกองเตหัวเราะเต็มเสียง โรซา ชินองซีได้แต่กรอกตาไปมา ส่วนโรซา ฟัวติด้านั้นอ้าปากค้าง

"พี่คงมีสิทธิ์ถามใช่ไหมจ๊ะ ว่าทำไม?"

ซาจิโกะซามะตัวสั่นเล็กน้อย

"หนูเป็นแฟนของซาจิโกะซามะแน่นอนค่ะ แต่ว่า..."

"ทำไมล่ะ หรือว่าเธอเกิดกลัวขึ้นมาเมื่อได้เห็นตัวจริงของซาจิโกะเข้าให้แล้ว?"

โรซา ชินองซีถามแทรกเข้ามา

"ไม่ใช่แบบนั้นเลยค่ะ"

แม้ว่าจะได้เห็นอีกด้านที่แตกต่างของซาจิโกะซามะแล้ว แต่ยูมิก็ยังดีใจที่ได้เห็นด้านของความเป็นคนธรรมดาของซาจิโกะ ความดื้อดึง ความโกรธ และเพราะแบบนั้น เธอจึงไม่คิดเลยว่า เธอจะไม่ชอบบุคลิกที่แท้จริงของซาจิโกะซามะ

"มันอธิบายลำบากน่ะค่ะ ถึงหนูจะเป็นแฟนคนหนึ่งของซาจิโกะซามะ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าหนูจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เป็นน้องสาวของเธอนะคะ"

"อืมมม"

"ในฐานะแฟนแล้ว หนูก็มีศักดิ์ศรีอยู่บ้างเหมือนกัน"

"คงเป็นเรื่องเสียเกียรติที่ถูกคาดหวังว่าต้องทำตามคำสั่งทุกอย่างสินะ"

"ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ แต่ว่า..."

ยูมิคิดว่ามันยากมากที่จะรวบรวมความรู้สึกแล้วกลั่นออกมาเป็นคำพูดได้

"เอาเถอะ ยังไงก็ตาม ซาจิโกะก็โดนปฏิเสธอีกครั้งแล้วสิ"

"น่าสงสารซาจิโกะจัง ต้องพ่ายแพ้ถึงสองครั้งรวด"

"ปีหนึ่งปีนี้ มีดีพอตัวเลยนะเนี่ย"

เหล่ากุหลาบทั้งสามยืนล้อมซาจิโกะซามะ แต่แทนที่จะปลอบ ดูเหมือนว่าพวกเธอกำลังสนุกอยู่มากกว่า

"ถ้าท่านพี่คิดว่าหนูน่าสงสาร ก็ทำอะไรสักอย่างกับบทซินเดอเรลล่านั่นสิคะ"

ซาจิโกะซามะยืนยิ้ม

"โธ่เอ๊ย ซาจิโกะผู้เกลียดความสงสาร กำลังขอร้องพวกเราอยู่ล่ะ"

"หาดูยากนะเนี่ย"

"เธอบอกว่าให้เราทำอะไรซักอย่าง แล้วเธอมีอะไรสักอย่างนั้นอยู่ในใจรึยังล่ะจ๊ะ?"

พวกเธอนั้นรู้อยู่แล้วล่ะ

ถ้าถอยหลังออกมาและมองดูฉากนี้ ก็จะเห็นภาพน่าสนใจที่ซาจิโกะซามะกลายเป็นของเล่นของกุหลาบทั้งสาม

"ก็ถอดหนูหรือหัวหน้าคณะกรรมการนักเรียนฮานาเดระออกจากบทนำสิคะ"

"พูดอะไรแบบนั้นล่ะจ๊ะ ถึงเธอจะถูกปฏิเสธจากยูมิ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะสงสารเธอถึงขนาดนั้นหรอกนะ"

แน่นอนว่าตรรกะแบบนั้นคงจะใช้ไม่ได้ ยูมิเริ่มจะคิดแล้วสิว่า มันออกจะโหดร้ายไปสักหน่อยที่จะบังคับให้เธอเต้นรำกับผู้ชาย

ก็เธอรังเกียจที่จะแสดงร่วมกับผู้ชาย จนถึงกับพยายามจะทำให้ยูมิเป็นน้องสาวให้ได้เลยนี่

"เอ่อ..คือ"

"เธอยังอยู่ที่นี่อีกเหรอ?"

บางทีอาจจะเป็นเพราะซาจิโกะซามะยังคงเจ็บปวดที่ถูกปฏิเสธ น้ำเสียงของเธอจึงขุ่นเคือง อีกประการหนึ่ง ทั้งคู่นั้นยืนอยู่ข้างกัน ถ้ายูมิจะไป เธอก็ต้องรู้อยู่แล้ว ไม่น่ารักเอาซะเลยนะ

"เอ่อ...จะเป็นไปได้ไหมคะ ถ้าครั้งนี้จะเลี่ยงไม่ให้บทกับหัวหน้าคณะกรรมการนักเรียนฮานาเดระไว้ก่อน"

"คราวนี้เธอจะเข้าข้างซาจิโกะเหรอจ๊ะ?"

"ไม่ได้เข้าข้างหรอกค่ะ"

ยูมิแปลกใจตัวเอง เมื่อรู้ว่าเธอกำลังออกความเห็นกับโรซา ชินองซี

"เราส่งคำเชิญอย่างเป็นทางการไปแล้ว เพราะงั้นมันจึงเป็นไปไม่ได้"

"งั้นก็เปลี่ยนบทของซาจิโกะซามะสักหน่อยได้ไหมล่ะคะ?"

"เปลี่ยนบท?"

"ก็อย่างเปลี่ยนบทกับชิมาโกะซังไงคะ ชิมาโกะซังก็สวยพอๆกับซาจิโกะซามะ แล้วเธอก็ยังเป็นโรซา จิกองเต ออง บูตองด้วย"

ชิมาโกะซังที่ยืนอยู่คนเดียวส่งสายตามาว่า"เธอพูดอย่างนั้นได้ไง" ยูมิเลยต้องประกบมือและขอโทษเธอในใจ ถึงจะเป็นเรื่องสมมุติ แต่บางทีมันคงจะเป็นความคิดที่ไม่ดีแน่ๆ

"จะให้ชิมาโกะที่เป็นเด็กปีหนึ่งรับบทนำเหรอ?"

"ฉันคิดว่าเรื่องปีหนึ่งปีสอง ไม่ใช่ประเด็นสำคัญหรอกนะ"

"ถูกต้อง"

โรซา ชินองซีมองไปที่เพดาน ทำท่าครุ่นคิด เอาล่ะอีกนิดเดียว

"ถึงจะเป็นความเข้าใจผิดด้านการสื่อสาร แต่ดูเหมือนว่าทุกคนจะตำหนิซาจิโกะซามะแต่เพียงผู้เดียว ทั้งๆที่พี่ๆก็...."

เสียงตัดบทแทรกเข้ามา

"เงียบนะ!"

ซาจิโกะซามะที่ยืนอยู่ข้างๆร้องบอกออกมาทันที

"ถ้าเธอพูดต่ออีก พี่จะไม่ให้อภัยเธอ"

"ซาจิโกะซามะ..."

ไม่ใช่แค่ความขุ่นเคืองธรรมดา ยังมีน้ำเสียงที่หนักแน่นตามมาด้วย

"พี่เข้าใจว่าเธอพูดเพื่อพี่เอง แต่ได้โปรดอย่าทำให้พวกท่านพี่ต้องลำบากใจเพราะพี่เลย"

ซาจิโกะซามะวางมือที่นุ่มนวลนั้นลงบนไหล่ของยูมิ จากนั้นจึงหันไปทางขวาแล้วโค้งให้เหล่ากุหลาบ

"หนูขออภัยค่ะ แล้วหนูจะตำหนิเธอทีหลังเองค่ะ"

ไหล่ที่มือของเธอแตะอยู่ลดลงด้วยความเศร้า แม้ว่ายูมิจะพยายามช่วยซาจิโกะซามะ แต่มันก็ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง

"จริงๆแล้ว..."

โรซา จิกองเตพึมพำ

"ที่ยูมิพยายามจะพูดนั้นถูกต้อง ซาจิโกะพึ่งจะรู้วันนี้เอง และความรับผิดชอบในเรื่องโกหกนั้น อย่างน้อยพวกเราก็มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย จะลองคิดเรื่องบทกันอีกทีดีไหม?"

Maria-sama ga Miteru:Volume1 (จบส่วนที่ 6)


Create Date : 18 ตุลาคม 2551
Last Update : 18 ตุลาคม 2551 22:09:04 น. 0 comments
Counter : 389 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

คนรักมิวฟิล
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add คนรักมิวฟิล's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.