welcome to my world
Group Blog
 
 
พฤษภาคม 2551
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
11 พฤษภาคม 2551
 
All Blogs
 
Maria-sama ga Miteru:Volume1แปลไทย ส่วนที่ 1

Maria-sama ga Miteru:Volume1

Prologue

"อรุณสวัสดิ์จ้ะ"

"อรุณสวัสดิ์"

เสียงทักทายกันในยามเช้าที่สดใส สะท้อนผ่านผืนฟ้าสีคราม วันนี้ก็เป็นดังเช่นทุกวัน ที่เหล่าเทพธิดาในสวนของพระแม่มารีผู้บริสุทธิ์ จะยิ้มแย้มให้กันและกันเมื่อเดินผ่านประตูรั้วสูงใหญ่

เครื่องแบบนักเรียนสีเข้ม โอบคลุมทั้งร่างกายและหัวใจแสนพิสุทธิ์

ก้าวย่างที่แช่มช้าเพื่อไม่ให้จีบกระโปรงและผ้าพันคอแบบกลาสีสีขาวสะอาดตา นั้นยับย่น การวิ่งอย่างรีบเร่งเพราะมาสายนั้นไม่มีให้เห็น นี่เป็นลักษณะพื้นฐานของนักเรียนที่นี่

โรงเรียนสตรีเอกชนลิลเลียน

โรงเรียนแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นในปีเมจิที่ 34 เดิมทีนั้นเป็นสถานศึกษาสำหรับสตรีชั้นสูง และในตอนนี้ก็ได้กลายเป็นโรงเรียนคาทอลิกที่ยังคงยึดถือธรรมเนียมปฏิบัติดั้งเดิมอยู่ แม้จะตั้งอยู่กลางเมืองหลวงอย่างกรุงโตเกียว แต่ก็ยังพอมองเห็นร่องรอยความเขียวขจีของทุ่งมูซาชิได้ ด้วยความปกปักษ์รักษาของพระผู้เป็นเจ้า นี่คือสวนที่เหล่าเทพธิดาจะได้รับการอบรมบ่มเพาะตั้งแต่ระดับอนุบาลไปจนถึงมหาวิทยาลัย

กาลเวลาล่วงผ่านไปนานสามสมัย จากยุคเมจิจนถึงเฮย์เซย์ โรงเรียนแห่งนี้ได้ให้การศึกษาแก่เหล่าสตรีที่มีค่าควรแก่การทะนุถนอมให้ออกไปสู่สังคมมานานแสนนาน

เธอ..ฟุคุซาว่า ยูมิ ก็เป็นหนึ่งในสุภาพสตรีเหล่านั้น

วันจันทร์ที่หัวใจเต้นระรัว

"รอเดี๋ยวก่อนสิจ๊ะ"

วันนี้เป็นวันจันทร์ ที่ปลายสุดของแถวต้นแปะก๊วยคือทางแยกที่ยูมิได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลังเรียกให้เธอหยุด

น้ำเสียงนั้นเย็นราวกับจะแทงให้ทะลุหัวใจ ในตอนนั้นยูมิคิดว่านั่นเป็นเสียงของพระแม่มารีที่บอกให้เธอหยุด เพราะเธอกำลังยืนอยู่เบื้องหน้ารูปปั้นของพระองค์พอดี

เมื่อถูกเรียก สิ่งแรกที่ต้องทำคือหยุดและขานรับว่า"ค่ะ" พร้อมกับเอี้ยวตัวกลับไป แม้ว่าจะเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็ไม่ควรตื่นตระหนก การหันมาเพียงใบหน้านั้น เป็นสิ่งที่ไม่ควรทำในฐานะสุภาพสตรี

ควรจะวางท่าทางให้สง่างามเพียงพอที่จะเทียบเคียบกับเหล่าพี่สาวทั้งหลายได้ และเมื่อหันกลับมาพบกับเพื่อนนักเรียนก็ต้องยิ้มและพูดว่า"อรุณสวัสดิ์ค่ะ"

แต่ยูมิ ไม่อาจจะเอ่ยคำนั้นออกมาได้

"......."

นั่นก็เป็นเพราะว่า เมื่อรู้ว่าใครเป็นคนเรียก ก็ทำให้เธอต้องยืนตัวแข็ง พูดอะไรไม่ออก

เหตุผลเดียวที่เธอไม่กระโดดจนตัวลอย ก็เพราะเธอยังคงระลึกถึงมารยาทอันดีงามของนักเรียนโรงเรียนสตรีเอกชนลิลเลี่ยนแห่งนี้ไว้ได้ อย่างน้อยนั่นก็เป็นหนึ่งในเป้าหมายที่เธอตั้งใจเอาไว้ล่ะนะ นอกจากนั้นแล้วร่างกายของเธอก็ดูราวกับว่าจะถูกจับแช่แข็งไปทุกส่วนซะแล้ว

"เอ่อ...พี่พูดกับหนูหรือคะ?"

เมื่อรู้สึกตัว ยูมิก็ถามขึ้นมาอย่างไม่แน่ใจ แน่นอนว่ายูมิทราบแล้วว่าเธอยืนอยู่ที่นี่คนเดียว และเป็นคนเดียวที่จะถูกเรียก แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เธอก็ยังไม่อยากจะเชื่ออยู่ดี

"เธอเข้าใจไม่ผิดหรอกจ้ะ พี่เป็นคนที่พูดกับเธอเอง และเธอก็เป็นคนที่พี่พูดด้วย"

เข้าใจไม่ผิดงั้นหรือ ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ แต่ยูมิก็ยังอยากจะตอบว่าต้องเข้าใจผิดแน่ๆเลยค่ะ แล้วก็วิ่งหนีไป เธอนึกไม่ออกเลยว่าทำไมเธอถึงถูกเรียก และในใจนั้นก็แสนจะวุ่นวายเสียเหลือเกิน

เธอคนนั้นยิ้มน้อยๆขณะที่เดินตรงมายังยูมิ ซึ่งไม่รู้เลยว่าเธอจะทำอะไรกันแน่

เนื่องจากพวกเธออยู่คนละชั้นปีกัน จึงแทบไม่มีโอกาสเลยที่ยูมิจะเห็นใบหน้าของเธอใกล้ชิดขนาดนี้ แถมนี่ยังเป็นครั้งแรกที่ได้ยินเสียงชัดเจนแบบนี้ด้วย

ผมยาวตรงถึงเอวส่องประกายจนอยากจะถามว่าเธอใช้ยาสระผมยี่ห้ออะไรกันนะ และด้วยสุขภาพผมที่ดีขนาดนั้น จึงยากที่จะคิดว่าเธอจะมีผมแตกปลายแม้เพียงเส้นเดียว

"ถือไว้หน่อยสิจ๊ะ"

เธอยื่นกระเป๋าออกมาให้ แล้วยูมิก็รับมันมาอย่างงงๆ แต่แล้วมือทั้งสองข้างที่ยื่นออกมานั้น ก็โอบรอบคอของยูมิไว้แทน

(อ๊าาา!!!)

เมื่อไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ยูมิจึงได้แต่หลับตา ก้มหน้า ขืนคอเอาไว้

"โบว์ของเธอหลวมน่ะ"

"คะ?"

เมื่อเธอลืมตาขึ้น ใบหน้าที่งดงามนั้นยังอยู่ตรงหน้า ดูเหมือนว่าเธอจะผูกโบว์ให้ยูมิใหม่

"เธอควรจะตระหนักถึงภาพลักษณ์ของเธออยู่เสมอนะ เพราะพระแม่มารีกำลังมองดูเธออยู่"

แล้วเธอผู้นั้นก็รับกระเป๋าคืนมาจากยูมิ พร้อมกับกล่าวคำว่า"สวัสดี" จากนั้นก็เดินตรงไปยังอาคารเรียน

(คะ..คนนั้น...)

เมื่อถูกทิ้งให้ยืนอยู่คนเดียว เลือดลมจึงค่อยกลับคืนมาในหัวของยูมิ เธอพึ่งจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า คนคนนั้น

นักเรียนปีสองห้องต้นส้น โอกาซาวาร่า ซาจิโกะซามะ ที่นั่งหมายเลย 7 เป็นที่รู้จักกันดีในนามของ "โรซ่า ชินองซี ออง บูตง"

เธอเป็นเหมือนกับความชื่นชมของคนทั้งโรงเรียน ช่วยไม่ได้เลยที่จะคิดว่า มันเหมาะสมแล้วหรือที่คนธรรมดาอย่างยูมิจะเอ่ยนามของเธอออกมา

(มัน...)

ยูมิร้อนรุ่มด้วยความอับอาย

(มันไม่ยุติธรรมเลย!)

เธอยืนอึ้งอยู่ชั่วขณะ

เธอได้พูดคุยกับท่านพี่ที่เธอชื่นชมเป็นครั้งแรก แต่กลับมีเหตุมาจากเรื่องที่น่าขายหน้า นี่มันโหดร้ายเกินไปแล้ว

พระแม่มารีใจร้าย

ยูมิหันไปมองพระแม่มารีอย่างเคืองๆ รูปปั้นของพระองค์ยังยืนยิ้มอย่างสงบอยู่กลางสวนเล็กๆที่เขียวขจี

(จบส่วนที่ 1)


Create Date : 11 พฤษภาคม 2551
Last Update : 12 พฤษภาคม 2551 21:12:38 น. 4 comments
Counter : 1232 Pageviews.

 
ทำไมแปลเก่งจังเลย ภาษาสละสลวย อ่านลื่นมาก แอบฮาด้วย หุหุหุ


โดย: oay IP: 118.174.67.234 วันที่: 2 เมษายน 2553 เวลา:11:46:56 น.  

 
ชอบมาเลย ภาษาสวยดีค่ะ

เพิ่งเข้ามาอ่านเลย


โดย: noon IP: 14.207.154.235 วันที่: 14 มกราคม 2556 เวลา:22:02:43 น.  

 
ขอบคุณที่แปลให้อ่านนะจ๊ะ แปลเก่งมากเลย


โดย: แม่หมู IP: 37.228.104.160 วันที่: 2 มิถุนายน 2556 เวลา:23:09:53 น.  

 
ภาษาสวยมากเลยค่ะ
ปรบมือให้เลย


โดย: KKK IP: 1.10.236.61 วันที่: 12 กรกฎาคม 2556 เวลา:11:28:14 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

คนรักมิวฟิล
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add คนรักมิวฟิล's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.