よろしくお願いします~夢の異世界生活ดั่งลมเริงใบไม้ไหวในความรู้สึกแห่งความรักและความฝัน
จากหัวใจถึงหัวใจเข้าใจกันระหว่างเธอระหว่างฉันระหว่างคน
ถนนสายนี้มีตะพาบ กม.15.ミDEVIL ALONENESS!..บรือสสส์ミ



ミงานเขียนร่วมโครงการミถนนสายนี้มีตะพาบ กม.ที่15 ミโจทย์พี่ก๋าค่ะミ


เสียงโหยหวลดังกึกก้องขึ้นในห้วงลึกสุดสุด...อยู่ในความรู้สึกที่เลือนรางของเรมา....เสียงที่ก้องกังวานดังเป็นระยะ..ใกล้เข้ามาๆ...มันเหมือนดังมาจากผืนดินแห่งความมืดมิด...มันเป็นเสียงที่แหบแห้ง..ที่ค่อยๆดังขึ้น...ดังขึ้น...ดังขึ้น...แล้วสะท้อนกลับไปมาตามแนวภูเขาทมึน...

เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในห้วงรู้สึกและเสียดแทงหัวใจ..จนเรมารู้สึกหนาวจับขั้วหัวใจ....ร่างกายเธอสั่นสะท้าน...รอยเท้าว่างเปล่า...กำลังหมดแรงไม่มีพลังก้าวเดิน...หัวใจแทบจะสลายสูญสิ้นไปกับความมืดมิด...รู้สึกอยากจะหายไปท่ามกลางความรู้สึกที่เลือนลาง...และหยุดเสียงที่แหบแห้งนั้นลงในขณะเสียงนั้นยังดัง..แต่ขาดห้วง..หายไปเป็นระยะเหมือนมัน...กำลังครวญครางอยู่ในลมหายใจที่กำลังเจ็บปวดหัวใจ..สุดทน....

"อวู้..อุอู้..อุอู้ ...เร...เร...เร...มา...เรมา...เรมา..."
"อวู้..อุอู้..อุอู้ ...เร...เร...เร...มา...เรมา...เรมา..."
เสียงแหบแห้งของมันดังขึ้น..เรมารู้สึกเหมือนกับว่า..มันกำลังเรียกชื่อของเธอ..

เธอรู้สึกเหมือนเสียงของมันอยู่ใกล้ๆและดังอยู่รอบๆตัวเอง...เธอหันไปหันมาเหลียงหน้ามองไปด้านหลังบ่อยครั้งอย่างตื่นตระหนก...รวบรวมพลังพาร่างกายเคลื่อนไหวให้ได้พยายามใช้สายตามองหามัน..ในความมืดทุกทิศทุกทาง..ค่อยๆก้าวเท้าเดินผ่านต้นไม้ที่แผ่กิ่งก้านเป็นเงาสะท้อนจากแสงจันทร์เป็นสีดำ..พลัน!!!!..เรมาก็ต้องสะดุ้งสุดตัว!!...หัวใจแทบหลุดร่วงลงสู่ผืนดิน...ที่ต้นไม้นั่น!!


ดวงตาโตดวงใหญ่สีแดงเข้มกำลังจ้องมองมายังเธออย่างขมึงราวกับดวงตาของปีศาจที่มุ่งทำร้ายเหยื่อในความมืด...เธอรีบก้าวเท้าถอยหลังอย่างเร็ว...แต่แล้วก็ล้มลงฟลุบหน้ากับพื้นดินและกรี้ดดดดดด....ร้องออกมาดังๆๆๆๆๆเอามือปิดหน้าหลับตาอย่างหวาดกลัวสุดกำลังกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า...

"อวู้..อุอู้..อุอู้ ...อวู้..อุอู้..อุอู้" เสียงนั้นดังขึ้นมาอีกหลังจากเงียบไปพักใหญ่

เมฆสีดำทมึนก้อนใหญ่ที่ปิดบังแสงสว่าง...จนมืดมิดลอยผ่านไป..แสงสลัวของดวงจันทร์ส่องลงมายังพื้นโลก...ทำให้พอจะมองเห็นบริเวณรอบๆนั้นบ้างเรมาที่กำลังนั่งเอามือกอดเข่าทั้งสองข้างไว้อย่างแน่น เพราะความกลัว..พยายามรวบรวมความกล้า..ค่อยๆ...แหงนหน้าขึ้นเบื้องบนจ้องมองไปยังต้นไม้นั้นอีกครั้ง...ท่ามกลางแสงสลัวของดวงจันทร์...เมื่อดวงตาทั้งสองข้างมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างชัดเจน..เธอก็ร้องเสียงเบาๆออกมาในลำคอ

"โหยยยย...อ้ายนกฮูกบ้า..ใจหายหมดเลยยยย"

เรมากวาดดวงตาที่ดำขลับ...มองไปในความมืดสลัวรอบๆบริเวณที่ยืนอยู่...พยายามมองหาที่มาของเสียงที่ไร้ตัวตน..ที่ดังอยู่เมื่อสักครู่..แล้ว!!สายตาของเรมาก็ไปหยุดลง...เมื่อมองไปยังต้นไม้ใหญ่อีกต้นหนึ่ง...สิ่งนั้นทำให้หัวใจของเธอสะดุดเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ...อยากหวีดเสียงกร๊ดดดดดออกมาให้ดังที่สุด..แต่ไม่มีเสียงและตะกุกตะกักอย่างไม่รู้ตัว...

ความรู้สึกอันเลือนสลายของเธอกลับมาอีกครั้ง...ในดวงจิตเหมือนตกอยู่ในภวังค์แห่งความหวาดกลัวเต็มกำลัง...ร่างกายหวั่นไหวสั่นมากกว่าเดิม..ราวกับแผ่นดินบริเวนนั้นกำลังจะแยกออกจากกัน...มันสั่นสะเทือนเหมือนหัวใจของเธอ...ที่อยากจะหลุดลอยออกจากร่างกาย....หายไปจากบริเวณนั้น..ออกไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้..ไกลจากมัน...เงาดำทมึนร่างหนึ่ง..ที่กำลังนั่งห้อยขา..อยู่บนต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น....

ลมพัดแรง ใบไม้ปลิวว่อนหล่นกระจายกับพื้นดิน เรมารู้สึกเหมือนได้ยินเสียงถ้อยคำเรียกชื่อเธอจากร่างดำทมึนนั้นผสานอยู่กับเสียงลมที่กำลังพัดแรง เธอจ้องมองร่างดำทมึนนั้นอย่างไม่ละสายตา หัวใจเต้นแรง สูดลมหายใจลึกๆ อยากวิ่งหนีไปจากให้ไกลแต่ขาทั้งสองข้างไม่ทำงานสายตายังจ้องมองที่ต้นไม้นั้นแต่....อะไรนั่น!!...มันหายไปแล้ว....

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก---ผะ---ผี----ผี----ผี---นี่หว่า!...”

เรมาสั่นศีรษะ...ก่อนตะโกนร้องสุดเสียง...พลังที่หายไปกลับมาโดยอัติโนมัติมันมาจากไหนไม่รู้แต่สั่งหัวใจเธอ...ให้วิ่งไปข้างหน้าโดยด่วนที่สุดไปให้ใกลที่สุดอย่างไม่ต้องคิดถึงชีวิต...สายตาก็คอยมองไปด้านหลัง...วิ่งมาถึงพุ่มไม้เตี้ยๆต้นหนึ่ง...เมื่อเห็นว่ามันไม่ได้ตามมา ก็หยุดพัก...ร้องครางด้วยดวามตกใจสุดกำลังกับสิ่งที่เห็น..หัวใจเต้นแรงหอบถี่เป็นระยะ ...

"แฮ่กกกกแฮ่กกกกกกกฮือฮือฮือฮือๆๆๆๆ....."

เธอร้องคราง..เสียงถี่ในลำคอ...นึกอยากให้มีใครสักคนอยู่ตรงนั้นด้วย
ทันใด!!..เธอก็รู้สึกเหมือนมีมือหนักๆมาวางอยู่ตรงไหล่ จึงค่อยๆหันไปมองเจ้าของมือ..รู้สึกเหมือนมีอะไรไหลลงมาจากไหล่จึงก้มลงมองและใช้มือสัมผัสกับน้ำเหนียวๆสีดำที่หยดลงมาจากไหล่นั้น...ก่อนหันไปมองหน้าเจ้าของมือ...เธอสะดุ้งสุดตัว...เมือเห็นใบหน้าซีดๆ ตาสีแดงจัดกำลังอ้าปากกว้างมีน้ำสกปรกน่าขยะแขยงเหนียวๆสีดำไหลออกมาจากปากมันด้วย เรมาอยากปิดตาแต่ปิดไม่ลง...ดวงตาเปิดโพลงกว้างกว่าเดิมเธอรีบปัดมือมันออกจากไหล่แล้วร้องกรี๊ดดดดดดดเสียงดังวิ่งหนีสุดชีวิต.....

เมฆดำก้อนใหญ่ลอยมาบดบังดวงจันทร์ลมพัดแรงกระโชกโกรธกริ้วจัดฟ้าคนองร่ำร้องเสียงดังสายฝนกระหน่ำเทลงมาอยากหนัก ใบไม้แห้ง กิ่งไม้ผุกร่อน หลุดร่วงปลิวกระจายเสียงแห่งความน่าสะพรึงกลัวดังกึกก้องอึกทึกในรู้สึกอันเลือนลางของเรมาได้ยินเสียงเรียกตัวเองชื่อดังขึ้นอีกครั้ง...พร้อมกับเสียงครืน..ครืน..เปิดปิดของบานประตูหน้าต่างที่เปิดไว้

“เฮ้ยยย ...เรมา....เรมา....เรมา...”
“เป็นอะไร....ของมัน...เรมา..”
"กี่โมงแล้ว..ฝนตกนี่หว่า" เรนพูดเสียงงัวเงีย
“โห..ตีสองแล้วว..."นานาพูดเสียงดัง..
"เรนาแกเป็นอะไรอ่ะตะโกนเสียงดังมากเลยเดี่ยวพรุ่งนี้ต้องตื่นมาอ่านหนังสือต่อนะเนี่ย"
“อืม..ตีสองแระหรอมิน่าง่วงนอนมากเลยอ่ะเราฝันไม่ดีเลยกลัววะ”เรมาพูด
"นอนรวมกันยังจะกลัวอีก"เรนพูดบ้างในขณะที่ทั้งสามคนกำลังคุยกันอยู่..เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

..กึก- กึก- กึก- กึก-กึก....
ทุกคนหยุดพูดทันที..เมื่อได้ยินเสียงเหมือนใครสักคนกำลังก้าวเท้าเดินลงบันไดทีละขั้นจากชั้นสองของบ้าน ทั้งสามคนหันมามองหน้าเพื่อนพร้อมกันโดยอัตโนมัติแล้วมองไปยังที่บันไดทีมาของเสียงอีกครั้ง...นานาตั้งสติลุกขึ้นยืนพูดเสียงเบา... ก่อนนับเพื่อนทีละคน
“ หนึ่ง.... สอง..... สาม... ก็ครบนี่หว่า..”
“เออ...แล้วนั่น....มันขาใครอ่ะ”...เรมาพูดเร็ว
“ไม่รู้ดิ” ถ้างั้นมานนนนนนนก้อ.....อ๊ากกกกกกก......"
“ผะ- ผะ- ผะ- ผี- ผี- ผี-.!!!!......”

ทั้งสามคนกรี๊ดดดดดออกมาพร้อมๆกับออกวิ่งหนีกันไปคนละทิศละทาง..

ミจบจ้าミ
เนื้อเรื่องเขียนโดย: PamPAmミผู้หญิงของดวงดาวミ

╠ ╣╠ ╣╠ ╣╠ ╣╠ ╣╠ ╣╠ ╣╠ ╣╠ ╣╠ ╣╠ ╣╠ ╣





ミ>>>>ท้ายโจทย์>>>>ミ

โจทย์15..เขียนแบบเครียดนิดนึงเพราะคนเขียนก็กลัวผี...เป็นการเอางานตะพาบ6..มนตราดามัง...มาผสมกับซีรีย์กับเรื่องจริงที่ไปพักบ้านเพื่อนเพื่ออ่านหนังสือสอบกัน..เอนทรี่นี้เป็นครั้งแรกที่มีโอกาสได้เขียนงานแนวผีผีเลย..ตอนท้ายๆสำนวนอาจะสะดุดยังไม่ได้ขัดแต่เมื่อคืน เริ่มยาวด้วยอรรถรสจะต่างกันไปบ้างนิดนึงน๊าคับ555+..โจทย์หน้าของพี่เป็ดสวรรค์..แบบว่าอยากเขียนยากส์ๆๆกว่านี้อีกน๊าพี่เป็ดกร๊อดดเพราะงานนี้..แหะๆ....เกือบไม่รอดเลยเรา(ทุกที) .. (_ _") โจทย์15มีเพื่อนร่วมเขียนด้วย>คลิกอ่านงานเพื่อนๆที่บ้านพี่เป็ดค่ะ


ขอบคุณ : Enya MVเพลงประกอบจาก //https://www.youtube.com
ขอบคุณ : พี่ๆเพื่อนและทุกคนที่มาร่วมอ่านงานในโครงการด้วยค่ะ

PamPAm//มัททะนะ(_ _")
8 กันยายน 2553






Create Date : 08 กันยายน 2553
Last Update : 3 ธันวาคม 2553 18:13:14 น. 34 comments
Counter : 1904 Pageviews.

 
วู้วๆๆๆ
มาเจิมมมมมมม


โดย: อิ ส ร ะ ช น ตั ว โ ต เ ต็ ม วั ย . . ไม่ ใ ช่ ใ ค ร . . . มัน คื อ . . (เป็ดสวรรค์ ) วันที่: 8 กันยายน 2553 เวลา:1:56:28 น.  

 
ง่ะ
มาปูเสื่อรอเลยนะเนี่ยะ
สรุป..มันคือนกฮูกกกก...


โดย: โจนบ้ากับป้าแก่ๆ วันที่: 8 กันยายน 2553 เวลา:2:03:53 น.  

 
อูย....ประมาณนี้ได้มั้ยยย...
.........................................


โดย: panwat วันที่: 8 กันยายน 2553 เวลา:2:07:22 น.  

 
เหะ....ไม่บอก....เด๋วพุ่งนี้มาลงต่อ
พลังหมดไปนอนก่อนแระ....ฟี้zzzzzzzzz
เด๋วตามไปอ่านพรุ่งนี้น๊าค๊า


โดย: mastana วันที่: 8 กันยายน 2553 เวลา:2:10:07 น.  

 
ทุฏฺโฐปิ พหุ ภาสยิ
คน..เมื่อโกรธแล้ว มักพูดมาก

มีความสุขกับความสำเร็จในการเห็นโทษของความโกรธได้..นะคะ


วันนี้มาแต่เช้า เพราะเดี๋ยวต้องไปหาหมอ...ค่ะ


โดย: พรหมญาณี วันที่: 8 กันยายน 2553 เวลา:7:34:38 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับ

กำลังอ่านสนุกเลย
มีพักเบรกซะงั้น 555


เร็วๆนะครับน้องแพม
พี่ก๋ารออ่านอยู่ครับ อิอิอิ








โดย: กะว่าก๋า วันที่: 8 กันยายน 2553 เวลา:7:42:52 น.  

 
มารออ่านต่อด้วยคนค่ะ สงสัยตอนต่อไปต้องน่ากลัวกว่านี้แน่ เริ่มระทึกแล้ว


โดย: kapeak วันที่: 8 กันยายน 2553 เวลา:8:19:00 น.  

 
กลับมาต่อไวๆนะครับแฟนๆ รอคอย


โดย: eroz_killer วันที่: 8 กันยายน 2553 เวลา:11:20:39 น.  

 
โอ้ คุณมัทขา มีโฆษณาคั่นด้วยหรอเนี่ย อิอิ
คนอะไรหาเรื่องราวมาแต่งได้ยาวดีชะมัด ไม่รักกันจริงไม่อ่านนะเนี่ย ฮี่ๆๆๆ
แล้วรีบมาปั่นต้นฉบับต่อนะคะ แฟนๆ รออ่านอยู่ค่ะ
จุ๊ฟๆๆๆๆ
คิดถึงๆๆๆๆ มากๆ ค่ะคุณมัทที่น่ารัก


โดย: ณ ปลายฉัตร วันที่: 8 กันยายน 2553 เวลา:13:28:41 น.  

 
ยังไม่ทันได้อ่านเลยอ่านอะ เห็นภาพก้อขนหัวลุกอ่ะ
รอให้จบเรื่องดีกว่า จะได้อ่านจนจบเลยอิอิ


โดย: Sang Sang Ja วันที่: 8 กันยายน 2553 เวลา:14:15:29 น.  

 
ถ้าเป็นพี่นะแพมจัง

พี่จะโดดงับขามันด้วยความตกใจจนทำอะไรไม่ถูกล่ะ

ฮ่าๆ

บรึ๋ยๆๆๆ


น้องพี่เจ๋งมากๆ

คราวหน้าเขียนเรื่องโลกแตกนะ

บอกไว้ก่อน เขียนเรื่องหนึ่งวันก่อนที่โลกจะแตก อัพวันที่ 23 นู่นล่ะจ่ะ



โดย: อิ ส ร ะ ช น ตั ว โ ต เ ต็ ม วั ย . . ไม่ ใ ช่ ใ ค ร . . . มัน คื อ . . (เป็ดสวรรค์ ) วันที่: 8 กันยายน 2553 เวลา:15:23:56 น.  

 
ทำไมเราอ่านไม่ได้ล่ะ แต่เสียงเพลงก็ดูวังเวงแล้วล่ะ


โดย: magic-women วันที่: 8 กันยายน 2553 เวลา:17:18:57 น.  

 
เดินมาถึงบ้านนี้ก็ชักดึก
เสียงนกฮูก ฟังแล้วก็น่ากลัวค่ะน้องแพม

ชื่อตัวละคร กิ๊บเก๋จังค่ะ


แอมอร


โดย: peeamp วันที่: 8 กันยายน 2553 เวลา:22:31:00 น.  

 
ใช่ครับ เขาไปดูมาสองครั้งมั้ง ครั้งแรกก็หลวงตาที่วัดป่าแถวบ้าน ครั้งที่สองเป็นร่างทรง ต่างก็พูดเหมือนกันหมด ทั้งๆ ที่อยู่คนละที่และต่างก็ไม่รู้จักกัน


โดย: eroz_killer วันที่: 8 กันยายน 2553 เวลา:22:32:58 น.  

 
อะจ๊ากกก..
เจอผะผี
เก๊ากะกัว..เหมียนกัลอ่ะจ้า

มามะ เรมา มาคลุมโปงกัน หะฮือ





โดย: อิ่ม_Aim วันที่: 8 กันยายน 2553 เวลา:22:46:03 น.  

 


ไปดูสิ...?ที่ท่าฉลอม...ก็มีผี


โดย: panwat วันที่: 9 กันยายน 2553 เวลา:0:38:45 น.  

 
ปายก็กลัวผีขึ้นสมองเลยเหมือนกันนะ
ช่วงนี้เพื่อน ๆ ร่วมโครงการตะพาบเยอะเสียด้วยสิ
อ่านไปขนลุกไปเลยเชียว อุอิงิงุ
...
ฝันดีนะคะคุณแพม


โดย: คนที่ใช่ ในวันที่ผิด วันที่: 9 กันยายน 2553 เวลา:1:30:36 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับน้องแพม

โจทย์หน้าจากเป็ดสวรรค์มารอแล้วนะครับ
"โลกจ๋า..ลาก่อน" ครับ อิอิอิ








โดย: กะว่าก๋า วันที่: 9 กันยายน 2553 เวลา:5:12:13 น.  

 



ฮ่า ๆ ๆ อ่านเรื่องหวีดแต่เช้าเลยอ่ะนะคะ
เมื่อวานก็ใจตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ ที่บ้านคุณก๋าทีแล้วอ่ะ ฮ่า ๆ ๆ
ปล. ฝากดวงดาวล้านดวงมาดูแล
ให้น้องแพมมีความสุขมาก ๆ นะคะ


โดย: มินทิวา วันที่: 9 กันยายน 2553 เวลา:7:07:37 น.  

 
แวะมาอ่านงานตะพาบตอนเช้าๆจ้า
มากลางคืนไม่ได้กลัวอ่ะ อิอิ


โดย: ท่านหญิงน่าเกลียด วันที่: 9 กันยายน 2553 เวลา:7:36:54 น.  

 
โย พาโล มญฺญตี พาลฺยํ ปณฺฑิโต วาปิ เตนโส
พาโล จ ปณฺฑิตมานี ส เว พาโล ติ วุจฺจติ

คนโง่ รู้ตัวว่าโง่ ยังคล้ายเป็นบัณฑิตได้บ้าง
แต่โง่แล้ว อวดฉลาด นั่นแหละเรียกว่า..คนโง่แท้

มีความสุขกับสิ่งดี ๆ ที่มีอยู่ในตัวเรา ตลอดไป..นะคะ




โดย: พรหมญาณี วันที่: 9 กันยายน 2553 เวลา:11:08:02 น.  

 
สวัสดีตอนบ่ายค่ะ..น้องแพม

พี่ขอมาอ่านตอนค่ำนะจ๊ะ..จะได้สร้างบรรยากาศ



โดย: nootikky วันที่: 9 กันยายน 2553 เวลา:13:11:55 น.  

 
อ่านได้แล้วค่ะ เป็นที่โน็ตบุ๊คเราไม่ดีเองนะแหละ
น่ากลัวนะคะ ผสมกับเพลงด้วยแล้ว ดีนะอ่านตอนกลางวัน ไม่งั้นแย่เลย


โดย: magic-women วันที่: 9 กันยายน 2553 เวลา:13:36:58 น.  

 
ฮ่า ... เรื่องเล่า .. กับเสียงเพลง เล่นผสม
ผสานกันแล้วทำเอาน่ากลัวขนลุกไปด้วยนะค่ะ
น่ากลัวหรือว่าเราหลอนตัวเองไปด้วยก็ไม่รู้
เหมือนกันนะค่ะนี่ 55+


โดย: JewNid วันที่: 9 กันยายน 2553 เวลา:13:46:28 น.  

 
อ่านไปฟังเพลงไป ขนแขนสแตนด์อัพ

อ้าว นกฮูก อิอิ


โดย: คล้ายดาว วันที่: 9 กันยายน 2553 เวลา:13:55:49 น.  

 
แพมมี่

พี่ตากแดดล่ะวันนี้น่ะ ร้อนเป็นบ้า

ขอสลัดขนใส่บ้านแพมหน่อย

ฟรึ่ดๆๆ


โดย: มนุษย์ต่างดาว..ผมยาว..ปากหวาน... (เป็ดสวรรค์ ) วันที่: 9 กันยายน 2553 เวลา:13:59:50 น.  

 
จินตนาการตาม ว่าน้ำเหนียวๆดำๆ ปากสกปรก ตาแดง..หง่ะ


โดย: ชะเอมหวาน วันที่: 9 กันยายน 2553 เวลา:15:03:11 น.  

 


คิดถึงเหมือนกานนนนนนน
คิดถึงซำเหมอเยย


โดย: จีนี่ในกระจกแก้ว วันที่: 9 กันยายน 2553 เวลา:21:49:47 น.  

 
เข้าใจเลือกเพลงมาประกอบครับ น่ากลัวทีเดียว

ไม่รู้คนอื่นเป็นกันมั้ย บางครั้งเพลงก็ดังบางครั้งก็ไม่ดังเฉพาะหัวข้องานครั้งนี้ซะด้วย เห็นมาหลายบล็อกแล้ว


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 9 กันยายน 2553 เวลา:22:44:45 น.  

 


มาส่งคุณเข้านอนครับ


โดย: panwat วันที่: 9 กันยายน 2553 เวลา:23:05:24 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับ







โดย: กะว่าก๋า วันที่: 10 กันยายน 2553 เวลา:7:31:06 น.  

 
สจจํ เว อมตา วาจา
คำสัตย์แล เป็นวาจาไม่ตาย

ขอความสุข สวัสดี จงมีแก่เพื่อนบล็อกทุกท่าน..นะคะ




โดย: พรหมญาณี วันที่: 10 กันยายน 2553 เวลา:9:34:39 น.  

 
มาเยี่ยมเฉย ๆ ไม่ได้อ่าน แค่ขึ้นต้นสามบรรทัดก็ไม่อ่านต่อแล้ว กลัวนอนไม่หลับ


โดย: ปันฝัน วันที่: 10 กันยายน 2553 เวลา:21:37:28 น.  

 
ไอ้เสียงเพลงนี่สิ
ทั้งวังเวงและระทึกใจพิลึก...



โดย: ไกลเกินใจสายเกินแก้ วันที่: 11 กันยายน 2553 เวลา:5:39:20 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

mastana
Location :
Kiyose Tokyo Japan

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 365 คน [?]





よろしくお願いします~
夢の異世界生活~
Dear People's
Thanks you Vote To Me

BlogGang Popular Award









でにやけて は ずかしいよ徹 夜 で帰 っ てきて疲れ てるのに だっ こしてくれてand I'm afraid of SunLight ~(_-)"!!

ฉันคือบล็อกเกอร์พลังโหด
เปิดดวงตามองโลกครั้งแรก
เมื่อยี่สิบปีก่อนโน้น-ปัจจุบัน
ฉันเป็นแม่มดไม่มีหัวใจเกี่ยว
เนื่องก่อนหน้านี้ฉันละเลย-
ความเป็นมนุษย์ในเรื่องราว
ของท้องฟ้าบนโลกเสมือน
ฉันมีความสุขในความสุขๆ
กับงานเขียนแนวไซไฟ
และงานเขียนพร่ำเพ้อ
อันพรรณนาของตัวเอง

ขอบคุณท่านผู้ชม ❤
พี่ๆเพื่อนๆและทุกคน
ที่ติดตามอ่านงานเขียน
ของจขบ.นี้ด้วยนะฮ่ะย้าา





۩°۩°۩°۩°۩°۩°۩°۩°۩°۩°۩




งานเขียนทุกเอนทรี่ของ
จขบ. เขียนด้วยหัวใจรัก
ในงานเขียนในจินตนาการ
ที่เกิดจากความรักในหัวใจ
ของเจ้าของบล็อกเองได้รับ
ความคุ้มครองตามกฏหมาย
พ.ร.บ. สิขสิทธิ์ พ.ศ.2537
ห้ามคัดลอกดัดแปลงแก้ไข
นำไปใช้อ้างอิงแอบอ้างเป็น
ผลงานของตัวเองโดยไม่ได้
ขออนุญาตเจ้าของบล็อกน้า

۩°۩°۩°۩°۩°۩°۩°۩°۩°۩°۩



BLOG>RE Commend

ห้วงเวลาอันสาบสูญ&Tokyo Disneyland東京ディズニーランド ╰☆╮
۩°≈THE TRUTH IS ۩°≈零れ桜 °≈
มัททะลีฟโตเกียว I@ SUGAMO HARAJUKU'Obajan ڡTokyo≈
มัททะลีฟ ออนเซน@Beppu:๑
۩°กลับสู่โลก ۩°≈イヤッホ~!

New Comments
Group Blog
 
<<
กันยายน 2553
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
8 กันยายน 2553
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add mastana's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.