พฤศจิกายน 2557

 
 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
 
 
30 พฤศจิกายน 2557
All Blog
บทนำ

คุณรู้จักโลกดีเพียงใด?

โลกที่คุณถูกเรียกว่ามนุษย์และสิ่งลี้ลับคือ...วิญญาณ

ภูติ ผีปีศาจ หรืออะไรก็ตามที่แบ่งแยกจากมนุษย์อย่างพวกคุณ

มันอาจไม่เป็นเช่นนั้นเสมอไป...






บทนำ

เสียงส้นสูงกระทบพื้นคอนกรีตถี่ๆ ตามจังหวะก้าวกึ่งวิ่งกึ่งเดิน กึกก้องตลอดแนวถนนไร้ผู้คน สองฝั่งทางรกทึบด้วยต้นหญ้าคาสูงเกือบเท่าเอวอ้อนแอ้นของผู้หญิงตัวเล็กๆ ในชุดพนักงานออฟฟิศ สองมือสั่นเทิ้มกอดกระเป๋าสะพายแนบอก ร่างกายสั่นเทา หวาดผวาต่อบางสิ่งที่ติดตามจากด้านหลัง หัวใจเต้นตึกตักราวกับนักดนตรีรัวกลองหนักหน่วง ลมเย็นเยือกหวีดหวิวกรีดผิวกายชื้นเหงื่อ ทุกอณูขมขนตั้งชันลามไปถึงต้นคอ ดวงตาเบิกกว้างหวั่นกลัว ลุกลี้ลุกลนมองหาคนช่วยเหลือ


อาคารสูงเรียงรายเบื้องหน้า ทว่ารกร้าง ความมืดรายล้อมรอบอาคารนั้นราวกับกำแพงอากาศอำพรางตาจางๆ แนวรั้วด้านหน้ากลายเป็นซากปรักหักพัง เศษดินปูนทับถมเป็นเนินสูง ป้ายไม้เก่าๆ เขียนข้อความ ‘เขตอันตรายห้ามเข้า’ ห้อยต่องแต่งด้วยลวดบางๆ ตรึงไว้ด้านหนึ่ง คงไม่มีใครอาจหาญมาเดินเล่นอยู่แถวนี้ยามวิกาล นอกเสียจากเหล่าขี้ยามั่วสุ่ม หรือกลุ่มอันธพาลเที่ยวเตร่ไม่รู้จักหลับนอน


หญิงสาวชะงักฝีเท้าในทันทีเมื่อได้กลิ่นบุหรี่ลอยตามลม กลิ่นซึ่งชวนอึดอัดเวียนหัว เพิ่มความหวาดกลัวมากขึ้นอีกเท่าตัว ร่างเล็กหมุนกายกลับ ถอยร่นจนแผ่นหลังเบียดแนวกำแพงที่เกือบชำรุด สองมือคลำผนังพร้อมขยับเท้าไปด้านข้างเตรียมหาทางหนีทีไล่ แววตาหวาดระแวงกวาดมองไปรอบๆ หากแต่ไร้สิ่งใด


กลิ่นบุหรี่ตลบอบอวลหนักขึ้นคล้ายมันใกล้เข้ามาทุกขณะ เสียงฝีเท้าหนักเหยียบย่ำไปบนเศษซากปรักหักพังหลังแนวรั้ว ไม่ทันที่ร่างเล็กจะได้หันกลับไปมองว่าเสียงนั้นคืออะไรปอยผมยาวก็ถูกกระชากติดมือจนศีรษะกระแทกกับรั้วตาข่าย เสียงกรีดร้องกึกก้องทั่วบริเวณเจ็บปวดและส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือในคราวเดียวกัน เธอรวบรวมกำลังที่มียื้อแรงขัดขืน และหาทางต่อสู้


“ไอ้เกล้า! ได้ยินเสียงร้องหรือเปล่าวะ”


วิทยุภายในรถกระบะสีดำกลางเก่าถูกหมุนหรี่เสียงจนเงียบสนิทเงี่ยหูฟัง ‘เสียงร้อง’ ที่เพื่อนด้านข้างให้ความสนใจจนมีท่าทางหลุกหลิกนั่งไม่เป็นสุข แววตาฉายชัดว่าไม่ได้พูดเล่น


“เสียงอะไรของมึงไอ้ขวัญดึกขนาดนี้ แถมเป็นอาคารร้างทั้งแถบ หากมีเสียงร้องจริงคงไม่ใช่คนหรอกมั้ง กูบอกมึงแล้วให้เลิกบุหรี่ สูบมากจนจิตหลอนเลยหรือไงนี่ขนาดเปิดหน้าต่างกลิ่นแม่งยังเหม็นเต็มรถ”


“กูได้ยินจริงๆ นะเว้ย” น้ำเสียงหนักแน่นยืนยัน ชายหนุ่มขมวดคิ้วดกหนามองเพื่อน มั่นใจว่าเสียงกรีดร้องเมื่อครู่ไม่ใช่หูฝาดแน่นอน “เสียงมาจากอาคารร้าง วนรถไปดูหน่อยเหอะ กูกลัวจะเป็นผู้หญิงถูกทำร้าย” เพราะไม่เชื่อเรื่องผีสาง จึงสันนิษฐานเช่นนั้น


“นี่มึงจะช่วยกูหาข่าวฆาตกรโรคจิตที่ผ่าไตไปขายหรือไง เตือนไว้ก่อนนะเว้ย ถ้าเจอผีหลอก อย่ามาโทษกู” คนพูดยิ้มเยาะพลางชะลอรถเข้าข้างทาง หมุนพวงมาลัยตีรถกลับไปยังอาคารรกร้างที่เพิ่งพ้นเขตได้ไม่กี่นาที


รถกระบะบึ่งทะยานฝ่าความมืด มีเพียงแสงสว่างจากไฟหน้ารถสาดส่องตามพื้นถนนคอนกรีต เลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา จนสุดเส้นทาง คนขับเหยียบเบรกเมื่อเจอทางตัน รั้วตาข่ายเก่าๆ ทรุดโทรมจนชำรุด ดักอยู่เบื้องหน้า เสียงเครื่องยนต์ดังหึ่มๆ นำแสงไฟสาดส่องไปตรงแนวรั้วยาวจรดประตูเหล็กง้างเปิด กองดินกองหินและเศษซากปูนแตกหักเกลื่อนถนนริมแนวรั้วนั้น


“ไอ้เกล้า! นั่นมันกระเป๋าหรือเปล่าวะ”


ชายหนุ่มที่ได้ยินเสียงร้องสังเกตเห็นสิ่งของบางอย่างวางอยู่ตรงหน้าประตูรั้วพาคนเพ่งมองใจคอไม่ดี เมื่อคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติ


ทั้งสองตัดสินใจเปิดประตูรถลงมายืนบนพื้นคอนกรีต หันมองรอบๆ อย่างระแวดระวังโดยสัญชาตญาณ แม้อากาศจะเย็นเยือก แต่กลับทำให้พวกเขาเหงื่อแตกพลั่ก ตื่นเต้นและขยาดต่อบรรยากาศชวนขนลุก สายตาสองคู่จับจ้องตรงสิ่งของเบื้องหน้าระหว่างเดินเข้าไปพิสูจน์ข้อเท็จจริง


“กระเป๋าจริงด้วยใครมาทำตกแถวนี้วะ”


หนึ่งในสองหนุ่มเอ่ยทักขณะมือคว้าหลักฐานไร้ผู้ครอบครองขึ้นมาสำรวจ เปิดดูด้านในอย่างถือวิสาสะ ค้นเจอกระเป๋าสตางค์ เครื่องสำอาง หวี กระจก เครื่องใช้ของผู้หญิงและอาจเป็นคนเดียวกับที่กรีดร้อง ตามเพื่อนสันนิษฐานและเมื่อเปิดกระเป๋าสตางค์จึงพบบัตรประชาชน ตามคาดการณ์


“กระเป๋าผู้หญิง เสียงที่มึงได้ยินอาจเป็นเจ้าของกระเป๋าใบนี้”


สองหนุ่มร้อนใจยืนไม่เป็นสุขหันซ้ายหันขวาหาทางแก้ไข ทว่าจนปัญญา เมื่อความคิดตีบตันจนนึกอะไรไม่ออก นอกจากคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่แล่นเข้ามาในสมอง สถานที่เกิดเหตุในแต่ละคดีล้วนเป็นละแวกนี้ทั้งสิ้น และที่สำคัญยังตามจับคนร้ายไม่ได้ คำร่ำลือที่มีต่อฆาตกรจิตใจโหดเหี้ยม มันคือปีศาจร้ายไม่มีสิ่งใดทำลายล้าง


“เอาไงดีวะจะเข้าไปสำรวจข้างใน หรือโทรแจ้งความ” แววตาลังเล ร้อนใจหาทางแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า


“รอกูแป๊บขอเก็บกระเป๋าใบนี้ไว้เป็นหลักฐานก่อน เดี๋ยวกูแจ้งความเอง แล้วค่อยเข้าไปดูข้างใน”


กล่าวจบร่างสูงโปร่งก็หมุนตัวกลับในทันที เดินยังรถกระบะคู่ใจ พลางนึกถึงหน้าที่ในการหาข่าวคดีฆาตกรรมอาจมีหลักฐานและเบาะแสน่าสนใจ เขาโน้มกายมุดช่องหน้าต่างรถฝั่งคนขับบิดกุญแจดับเครื่องยนต์ ทว่ายังเปิดไฟสว่างก่อนนำกระเป๋าแบรนเนมวางตรงเบาะที่นั่งและเอื้อมหยิบกล้องตัวโปรดคล้องคอ ทว่าเสียงตุ้บใหญ่ทำให้รีบดึงร่างกายออกจากรถหันมองเพื่อน


“ไอ้ขวัญ!”


ไม่ทันได้พูดต่อก็ต้องยืนตาค้างใจหายวูบ เมื่อเพื่อนนอนคว่ำหน้ากับพื้น แน่นิ่ง จากที่วิตกกังวลแปรเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวจับใจ ภายในอกเต้นโครมคราม กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง


วินาทีถัดมาความรู้สึกคล้ายมีเงาทะมึนของร่างใหญ่ยักษ์ยืนค่อมอยู่ด้านหลัง ลมหายใจร้อนรดต้นคอและไม่ทันได้หันกลับ บริเวณศีรษะก็ถูกของหนักๆ ฟาดอย่างแรงจนล้มกองกับพื้นแสงสว่างหน้ารถแยงดวงตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสติจะค่อยๆ พร่ามัว และดับวูบในที่สุด



Coming soon







Create Date : 30 พฤศจิกายน 2557
Last Update : 30 พฤศจิกายน 2557 21:28:30 น.
Counter : 317 Pageviews.

1 comments
  
สยอง
โดย: GTW IP: 1.47.83.203 วันที่: 4 ธันวาคม 2557 เวลา:7:20:59 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

มาโซคิส
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 16 คน [?]



เ ร า ต่ า ง กั น แ ส น ไ ก ล

Blood A_Blood Type Series
เรียบง่าย อยู่บนเหตุและผล สันติ ยุติธรรม

ถ้าในฝันนั้น.. ฉันได้มีเธอ.. ขอนอนหลับไม่ตื่นได้ไหม..
เ ว ล า คิ ด ถึ ง ใ ค ร บ า ง ค น ม า ก ๆ อ ย า ก ดึ ง เ ค้ า อ อ ก ม า จ า ก โ ล ก แ ห่ ง ค ว า ม ฝั น แ ล้ ว ก อ ด ซ ะ !! ใ ห้ ห า ย คิ ด ถึ ง





หากวันใด อ่อนแอ ท้อแท้ ผิดหวัง ให้ลองย้อนนึกถึงวันที่เคยตะเกียกตะกาย . .



ถ้าคนๆ หนึ่ง มีอิทธิพลมากพอที่จะทำให้เรายิ้มออกมาได้โดยไม่ตั้งใจ.. มานก็ไม่แปลกเลยที่เขาสามารถทำให้เราน้ำตาไหลได้โดยไม่รู้ตัว..

Online Now




New Comments