24th March 2025


เช้าที่ 15 ของการมาแลกเปลี่ยนและทำงานที่แฮนัม - เกาหลีใต้ เช้านั้นหลังจากออกเดินเท้าจากที่พักไปเดินในสนามกีฬาประจำเมืองใกล้ ๆ ที่พัก เพียงเดินเท้าไปประมาณ 1 กม. เพราะตื่นเช้ามีเวลาเหลือ ๆ เวลานัดเที่ยวและล้อเลื่อนประมาณ 9:30 เลยออกไปสำรวจที่ออกกำลังกาย  สิ่งที่พบไม่ใช่เพียงสนามฟุตบอลขนาดใหญ่หลายสนาม ยังเจอต้นพ๊อตกดตูมดอกอยู่ทั่ว เพราะสนามติดเขาด้วย พ็อตกดถูกปลูกรอบ ๆ สนามเมนและทางตามทางเดินด้วย "รอวันพ๊อตกดบาน" อย่างใจจดใจจ่อ


ถึงเวลาขึ้นรถ เราตกใจขนม และเครื่องดื่มบนรถคือจะไม่มีทางเดินแล้ว
คนเกาหลีเรื่องตรงเวลาและการมาก่อนเวลาไม่แพ้ญี่ปุ่นเลยค่ะ
รักวัฒนธรรมการตรงเวลาอย่างนี้จริง ๆ




"""""""
ปลายทางของเราวันนี้คือเมืองยอซู แต่มีที่แวะรายทางอย่างเกาะโซรอก ที่ ๆ ตั้งอยู่ในเขตเมืองโกฮึง จังหวัดซอลลาใต้ ใช้เวลาเดินทางประมาณ 1:30 ชม.
"""""""

소록도 -  Sorokdo

ก่อนที่ญี่ปุ่นจะเข้ามาล่าอาณานิคม โซโรคโดมีประชากรประมาณ 1,000 คนใน 170 ครัวเรือน
 
Sorokdo เป็นที่ตั้งของอาณานิคมคนโรคเรื้อน ที่ใหญ่ที่สุด ในเกาหลีใต้ ตั้งอยู่ในโรงพยาบาลแห่งชาติ Sorokdo โรงพยาบาลแห่งนี้สร้างขึ้นในปี 1916 ซึ่งในขณะนั้นรู้จักกันในชื่อคลินิกการกุศล Sorokdo ก่อตั้งขึ้นในช่วงที่ญี่ปุ่นยึดครองเกาหลีโรงพยาบาล  และเกาะแห่งนี้ถูกเปลี่ยนเป็นค่ายกักกันคนโรคเรื้อนโดยมีประวัติการทารุณกรรมผู้ป่วย รวมถึงการใช้แรงงานทาส การทำหมันโดยบังคับการทดลองกับมนุษย์โดยผิดจริยธรรม และการอดอาหารโดยเจตนาทางการ

ญี่ปุ่นแบ่งเกาะตามพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ โดยส่วนตะวันออกเป็นเขตสำหรับผู้ป่วยที่ไม่ใช่ผู้ป่วย เช่น เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลและครอบครัวของพวกเขา ในขณะที่พื้นที่ทางตะวันตกใช้สำหรับแยกผู้ป่วย เส้นแบ่งระหว่างทั้งสองเรียกว่า sutanjang ซึ่งหมายถึง 'สถานที่แห่งความเศร้าโศก' ผู้ป่วยได้รับอนุญาตให้พบครอบครัวได้เดือนละครั้ง แต่ถูกบังคับให้รักษาตัวในระยะห่างเนื่องจากเชื่อว่าโรคนี้สามารถแพร่ทางอากาศได้
 
เมื่อถึงจุดสูงสุดในปีพ.ศ. 2483 มีผู้ป่วยโรคฮันเซนอาศัยอยู่บนเกาะนี้ ถึง 6,000 ราย หลังจากการปกครองของญี่ปุ่นสิ้นสุดลง รัฐบาลเกาหลีใต้ยังคงกักกันผู้ป่วยโรคเรื้อนบนเกาะโซโรคโดจนถึงปีพ.ศ. 2506
 
ในปี 1962 พยาบาลชาวออสเตรียนิกายโรมันคาธอลิกสองคน คือ Margreth Pissarek และ Marianne Stoeger เดินทางมาถึง Sorokdo เพื่อรักษาผู้ป่วยและช่วยจัดตั้งสิ่งอำนวยความสะดวกในชุมชน เช่น ศูนย์ดูแลเด็ก ในปี 1984 สมเด็จพระสันตปาปาจอห์น ปอลที่ 2 ได้เสด็จเยือนเกาะแห่งนี้ ซึ่งถือเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในการพิจารณาสิทธิมนุษยชนของผู้ป่วยและผู้อยู่อาศัยที่เหลืออยู่
 
กฎหมายอาณานิคมของญี่ปุ่นเกี่ยวกับการกักกันผู้ป่วยโรคเรื้อนยังคงมีผลบังคับใช้ในเกาหลีใต้จนถึงปีพ.ศ. 2534 รัฐบาลเกาหลีใต้ยังคงส่งผู้ป่วยโรคเรื้อนไปที่โรงพยาบาลแห่งชาติโซโรคโด และหมู่บ้านผู้ป่วยโรคเรื้อน 7 แห่งยังคงอยู่บนเกาะดังกล่าวในปีพ.ศ. 2550

credit : https://en-m-wikipedia-org.translate.goog/wiki/Sorokdo?_x_tr_sl=en&_x_tr_tl=th&_x_tr_hl=th&_x_tr_pto=tc













































จากที่จอดรถ เราเดินเท้าเข้ามาที่พิพิธภัณฑ์เกือบหนึ่ง กม.
แต่เป็นการเดินเท้าที่น่ารื่นรมย์เพราะอากาศดี วิวดี
ทางเดินเรียบหาดก็สวยงาม เดินง่ายค่ะ








สะพานที่เห็นเชื่อมเกาะเข้ากับแผ่นดินใหญ่ แล้วเสร็จในปี 2009
ซึ่งในอดีตเกาะนี้ถูกตัดขาดจากแผ่นดินใหญ่
ผู้คนเดินทางไป - มาโดยเรือเท่านั้น
















บนเกาะมีต้นไม้ใหญ่น้อย รูปทรงแปลกตา
เราตื่นเต้นเมื่อได้เห็น































กลางเดือนมีนาที่ดอกท้อ ดอกบ๊วย
บานสะพรั่งให้เราได้ชมความงาม












ศบ. เล่าให้ฟังว่าที่นี่เคยเป็นที่เผาเครื่องเผา ทั้งภาชนะและอิฐที่จะนำไปก่อสร้างอาคารที่พักพื้นผู้ป่วย  และคงรวมไปถึงการเผาร่างของผู้ป่วยโรคเรื้อนที่จากไปบนเกาะแห่งนี้ (คงแยกเตาน่ะค่ะ แต่ภายในบริเวณนี้)






โซนอาคารที่พักพื้น ห้องเก็บศพที่เราเดินผ่านไปค่ะ
ตอนนี้กลับมาเพื่อดูด้านในกันค่ะ












ที่พักพื้นผู้ป่วยโรคเรื้อนในอดีตค่ะ
ลักษณะเป็นห้อง ๆ แยกโซนห้องพัก ห้องครัว ทั่วไป แต่ห้องน้ำที่เห็นเหมือนจะอยู่ในห้องของผู้ป่วยแต่ละห้องเลย













การเยือนที่นี่แฝงความเศร้าไว้ล้นหัวใจ
ผู้คนที่ถูกแยกตัวออกจากสังคม คนรัก และตายที่เกาะนี้ในที่สุด
คิดแล้วได้แต่ "น้ำตาซึม"




โซนห้องเก็บศพ
และประวัติค่ะ







โซร็อคโด เกาะที่เก็บหลักฐานแห่งความรักของพระเจ้าผ่านคนแปลกหน้าอย่าง
มิชชั่นนารีที่จากแผ่นดินเกิดและหอบเอาความรักของพระเจ้ามาสำแดง เป็นการเสียสละ ดูแลและรักษาคนโรคเรื้อน หรือคนที่ไม่เป็นที่ต้องการของสังคม "ในอดีต" ที่เกาหลีใต้ - โกฮึง






ขอบคุณที่แวะมา ยอซูทริปด้วยกัน