ลายเซนต์และจิตวิญญาณบนภาพถ่าย...
ขึ้นชื่อหัวข้อว่า"ลายเซนต์"
อย่าเพิ่งเข้าใจผิดคิดว่าหมายถึงตัวหนังสือลายน้ำ หรือโลโก้ที่ผมแปะไว้บนภาพน่ะครับ
แต่ผมหมายถึงอย่างอื่น
หมายถึงอะไร ลองมาอ่านกันดูครับ
.
.
วันก่อนผมได้มีโอกาสคุยกับน้องคนนึงใน Bloggang
หลายๆคนคงรู้จักกันดีในชื่อ Unravel คือผมชอบภาพถ่ายในแนวของน้องเค้ามาก
โดยเฉพาะภาพนก และสัตว์เล็กๆน้อยๆ รวมถึงภาพสไตล์ Life portrait
น้องเค้าบอกว่าเค้ามีแรงบันดาลใจจากอีกคนนึงในบล๊อกเหมือนกัน
แต่ตอนนี้คนนั้นเค้าห่างหายไปจากวงการบล๊อกไปพักใหญ่ๆ
น้องเค้าก็เคยเข้ามาดูผลงานภาพของผมหลายๆครั้ง
แต่สไตล์ภาพของผมจะเป็นอีกแนวนึง
ประมาณว่าใสๆ เน้นความชัดเจนอะไรทำนองนั้น
ช่วงก่อนที่ผมจะเดินทางไปรับจ๊อบที่เกาะเต่า
ผมเลยบอกน้องเค้าว่า เดี๋ยวจะลองถ่ายภาพสไตล์ที่น้องเค้าชอบดู
หลังจากที่ได้ถ่ายรูป แล้วกลับมาให้น้องเค้าดู
น้องเค้าก็บอกว่ายังไงๆมันก็ดูออกว่าเป็นสไตล์ของผม 555
ผมเลยได้สัจธรรมมาอันนึงว่า
"สไตล์" หรือ "จิตวิญญาณ" ที่มันอยู่ในภาพถ่ายของแต่ละคนนั้น
มันไม่สามารถลอกเลียนแบบกันได้
อย่างมากที่สุดก็อาจทำได้แค่เป็นไปในแนวทางเดียวกัน
แต่สิ่งที่คนถ่ายซ่อนเอาไว้ในภาพถ่ายนั้น
มันคือภาษาของจิตวิญญาณ
ซึ่งคนที่ถ่ายรูปแต่ละคนก็บรรจุคำพูด,จินตนาการ,สิ่งที่ต้องการสื่อออกมาในภาพไม่เหมือนกัน
เคยไหมครับ
เวลาเรามองภาพของคนคนหนึ่ง
แล้วเรารู้สึกได้ว่าเค้าเป็นคนบุคลิกยังไง
หรือเวลาเรามองภาพของเค้า แล้วเรารับรู้ถึงความคิดของเค้าที่สอดแทรกลงมาในภาพถ่ายนั้นๆ
อีกคนนึงใน Bloggang คือพี่กะว่าก๋า
เค้ามีเพื่อนรักคนนึงทำหนังสือฉบับพิเศษให้
เป็นหนังสือรวบรวมผลงานภาพถ่ายของพี่ก๋าเอาไว้
ชื่อหนังสือแปลเป็นไทยประมาณว่า "หนึ่งภาพมีค่าแทนคำพูดนับล้าน"
อันนี้ผมเห็นด้วยล้านเปอร์เซนต์
.
.
.
.
สิ่งเหล่านี้ที่พูดมา
ผมถือว่าเป็น"ลายเซนต์"บนภาพถ่าย
ภาพถ่ายบางภาพไม่จำเป็นต้องสวยงามเลิศเลอระดับคนเห็นแล้วร้องว๊าววววว
แต่ภาพถ่ายที่เราตั้งใจถ่ายมัน
ภาพที่เราบรรจงถ่ายมัน ในมุมมองของเราเอง
คนอื่นจะว่าไม่สวยยังไง หรือตำหนิว่าน่าเกลียดยังไง
แต่อย่างน้อยมันก็สวยในความรู้สึกของเรา
เพราะเราได้"เซนต์" จิตวิญญาณของมันไปบนผลงานของเราแล้ว
ภาพถ่ายของผมก็คงจะเป็นได้ในแนวของผม
ถึงแม้ผมจะพยายามทำออกมาในอีกแนว
อย่างมากก็คงแค่พอคล้ายๆ หรือ"เกือบ"จะได้แนวอย่างเค้า
แต่ยังไงๆ มันก็มีลายเซนต์ของผมติดอยู่
มันยังมีกลิ่นอายของความคิดของผมติดอยู่ดี
สงสัยคงต้องถ่ายภาพตามสไตล์ของตัวเองเหมือนเดิม
เลิกทำตามสไตล์ของคนอื่นซะที 555
ภาพถ่ายของคนบางคน
ผมก็นั่งมองได้ทั้งวัน
เพ่งพิจารณาความงดงามของ"ลายเซนต์"ที่เค้าสอดแทรกมาในผลงาน
แต่ของบางคน ถึงแม้ภาพจะงดงามระดับเทพ
แต่ผมก็ได้แค่ชื่นชม ที่เค้าทำออกมาสวย แต่"ลายเซนต์"ที่เค้าพยายามแทรกเข้ามามันไม่ใช่ตัวของเค้าเอง
มันเหมือนภาพนั้นขาดซึ่งจิตและวิญญาณ
ผมไม่ได้ว่าภาพของผมสวยงามน่ะครับ
แต่ผมชอบทุกภาพที่ผมถ่ายมันออกมา
อย่างน้อยๆผมก็ถือว่าผมได้ทำมันออกมาด้วยความรู้สึกรักมัน
รู้สึกว่าเวลาที่เราทำในสิ่งที่เราชอบแล้วมันมี"สมาธิ"
สมาธิในที่นี้คือ เราไม่ได้ว่อกแว่กไปในสิ่งอื่นใด
นอกจากความรู้สึกโล่ง สบายใจ และจิตของเราเสมือนได้ขึ้นทางด่วนไปสู่จุดหมาย
เพราะฉะนั้น เวลาที่ผมเครียดๆ บางคนจะเห็นผมเดินโต๋เต๋อยู่ที่ไหนสักแห่ง
แบกกล้องตัวนึงนั่งยองๆ หรือจดๆจ้องๆอยู่กับอะไรซักอย่าง
หลังจากนั้นผมก็จะรู้สึกว่าความเครียดที่มีมันลดทอนไปได้เยอะเลยทีเดียว
สิ่งเล็กๆน้อยๆรอบตัวเรา
บางคนอาจมองข้าม ดูแล้วรกหูรกตา
แต่ถ้าเรามองมันอีกมุม
บางทีเราจะพบความงามที่สอดแทรกอยู่
คนที่เลือกมองแต่สิ่งสวยงาม เจริญหูเจริญตาเพียงอย่างเดียว
มักจะเป็นคนที่มีความเครียดมากกว่าคนที่ปรับเปลี่ยนมุมมองว่าทุกสิ่งในโลกนี้มีความงามในตัวของมันเอง
ทุกสิ่งในโลกนี้ ไม่มีสิ่งไหนที่สมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซนต์
ความจริงสิ่งที่เรามองเห็น มันเกิดจากการ"ปรุงแต่ง" โดยความคิดของคนเรา
ขี้เรื้อน.....บางคนร้องยี้
แต่ทำไม
ทำไมเราถึงร้องยี้
เคยคิดมั่งหรือเปล่า
ว่าเรารังเกียจขี้เรื้อนมาตั้งแต่เมื่อไหร่
เรารังเกียจมันเพราะคนส่วนใหญ่เกลียดมันอย่างนั้นหรือ?
..........
นางแบบ/นายแบบถอดเสื้อผ้า.....เราดูสวยงาม
เพราะสิ่งที่มันถูกปกปิดอยู่ใต้ชุดชั้นในตัวจิ๋วมันเป็นสิ่งที่เราคิดว่าสวยงาม
ความจริงมันก็เป็นแค่เนื้อหนังมังสา
ทำไมเราถึงคิดว่ามันเป็นสิ่งสวยงาม....เพราะคนส่วนใหญ่ชอบมัน เราจึงชอบตามงั้นหรือ?
ภาพของผม
บางคนอาจดูผ่านๆไป
เพราะเค้าอ่านลายเซนต์ที่ผมต้องการสื่อเอาไว้ในภาพไม่ออก
บางคนอาจมองดูแล้วคิดว่า อืมมมมม ก็โอเคน่ะ
บางคนอาจมองดูแล้วคิดว่า มุมไม่แจ่ม แต่งภาพดูผิดธรรมชาติจัง
บางคนอาจมองแล้วสามารถแกะลายเซนต์ของผมออก แล้วรับรู้ถึงสิ่งที่ผมต้องการสื่อมันออกมา
ยิ่งวันนี้ได้ไปอ่านในบล๊อกของคุณกะว่าก๋า
ตามลิงค์ข้างล่างนี้ ที่คุณก๋าพูดถึง"ศิลปิน"เอาไว้ในมุมมองของพี่เค้า
//www.bloggang.com/viewdiary.php?id=kawaka&month=05-2008&date=23&group=59&gblog=47
อ่านกี่รอบๆ ผมก็เห็นด้วยทุกครั้ง
ขอยกข้อความในบล๊อกมาสั้นๆ
"ศิลปินคือผู้สร้างงานศิลปะ
ในงานศิลปไม่มีความงาม
หรือความน่ารังเกีียจ
มีแต่ ความจริง กับ ความลวง เท่านั้น
ที่ถูกสื่อสารผ่านการแสดงออกของแต่ละผู้คน
แตกต่างไปตามพื้นฐานของชีวิต
ความคิด จิตใจ และสภาพสังคมที่ศิลปินคนนั้นอยู่"
ผมเชื่อว่าทุกคนมีความเป็นศิลปินอยู่ในตัวเอง
ไม่มากก็น้อย
บางคนถูกหน้าที่การงาน หรือความรับผิดชอบที่ยุ่งเหยิง
บดบังความเป็นศิลปินนั้นไปซะมิด
ศิลปินในที่นี้ไม่ได้มีความหมายแค่ในการทำงานศิลปอย่างที่เราเข้าใจเพียงอย่างเดียว
อย่างที่คุณกะว่าก๋าได้ว่าเอาไว้
ว่าศิลปะสอดแทรกอยู่ในทุกที่ของชีวิตเรา
การทำอาหารก็ต้องใช้ศิลปะ การขับรถก็ต้องใช้ศิลปะ การพูดคุยก็ต้องใช้ศิลปะ
เพียงแต่ว่าตอนนี้เราหาพรสวรรค์ทางศิลปะของเราเจอหรือยัง
หากว่าเราหามันเจอแล้ว
อย่าปล่อยให้มันจมอยู่ใต้กองทรายเหมือนเช่นเดิม
จับมันขึ้นมา ลองเอามาปัดฝุ่นหน่อย
สอดแทรกพรสวรรค์ที่คุณมีลงไปกับมันอีกนิด
เท่านี้ คุณก็จะมีความสุขกับชีวิตคุณขึ้นอีกมาก
ลองหลับตานึกดูน่ะครับ
บางคนปล่อยให้พรสวรรค์ของตัวเอง
จมอยู่ใต้ผืนทรายเป็นเวลานาน
กว่าจะรู้ว่าตัวเองมีพรสวรรค์ หรือมีความเป็นศิลปินอยู่
ก็เหลือเวลาน้อยเต็มทีในการที่จะมีความสุขกับมัน
การที่เราจะสรรสร้างงานศิลป์ขึ้นมา
เราอาจต้องสร้าง"สมาธิ"ขึ้นมาให้ได้ในระดับหนึ่งก่อน
มิฉะนั้น งานที่ออกมา มันก็จะมีกลิ่นอายของความยุ่งเหยิง
ว้าวุ่นตามอารมณ์และความคิดของเรา ณ ขณะนั้น
บางครั้งผมห่างเหินการอัพบล๊อกหรือห่างเหินการถ่ายรูปไปนานๆ
ก็เป็นเพราะช่วงเวลานั้น ผมอาจจิตตก หรือไม่สามารถทำให้สมาธิมันบังเกิดในใจผม
แต่เมื่อใดก็ตาม ที่ผมสบายใจ
หรือมีสมาธิมากขึ้น(แม้บางทีอาจไม่เต็มร้อย)
ผมก็จะทำมันได้ดีขึ้น และออกมาอย่างไหลลื่น
และผมสามารถมองผลงานที่ผมทำ และยิ้มให้กับมันได้
เอาไว้เตือนใจในยามที่เราจิตตกว่าเราต้องกลับมาเป็นปกติให้เหมือนตอนนี้ให้ได้ในเร็ววัน
เคยเป็นหรือเปล่าครับ
ในตอนที่เราไปอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งสวยงามมาก
แต่เรากลับถ่ายภาพของมันออกมาไม่สวยเลย
เพราะว่าตอนนั้นเรามีจิตใจที่หมองมัว วิตกกังวลกับปัญหาที่มันมารุมเร้า
ลายเซนต์ที่มันออกมากับผลงานชิ้นนั้นจึงออกมาดูเลือนลาง
แต่ถ้าหากว่าเรามีสมาธิดี มีความสุข
แม้ว่าเราจะไปอยู่ในสถานที่ธรรมดา
ผลงานภาพที่เราสรรสร้างออกมามักจะออกมาดีเสมอ
สิ่งเล็กๆน้อยๆในโลกใบนี้ เราสามารถมองมันให้เป็นความงาม
มองให้เป็นศิลปะได้ทั้งหมด
คุณกะว่าก๋ายังได้พูดเอาไว้อีกว่า
"ศิลปะที่ดีเกิดจากความรู้สึกทั้งมวลของคุณ
โดยแสดงผ่านมันออกมาด้วยความจริง
และความงามทั้งหมดที่คุณรู้สึก"
เขียนมาซะยืดยาว
ก็แค่อยากจะบอกว่า
อย่าลืมความเป็นศิลปินในตัวของคุณน่ะครับ
แสดงมันออกมาจากหัวใจจริงๆของคุณเอง
ไม่ใช่แสดงมันออกมาเพราะต้องการโชว์พาวเวอร์
ไม่ใช่แสดงมันออกมาเพราะคุณต้องการลอกเลียนแบบความโด่งดังของใคร
แค่แสดงความ"เป็นตัวของตัวเอง"
แค่นี้งานศิลป์ดีๆก็จะบังเกิดขึ้นเอง
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและรับชมน่ะครับ
ตอนนี้ยังมีอีกหลายซีรีส์
เพราะช่วงนี้หายจิตตกแล้ว
งานมันก็เลยลื่นไหลไปได้เรื่อยๆครับผม
ขอบคุณคุณกะว่าก๋า และขอบคุณน้อง Unravel ด้วยน่ะครับ
อ้อ...ลืมบอกไปว่าภาพเซทนี้
ถ่ายมาจากเกาะเต่าต่อจากเซทก่อนหน้านี้น่ะครับ
ไปเกาะเต่าคราวนี้ไม่ค่อยได้ถ่ายภาพทะเลมากเท่าไหร่
เพราะไปตรงกับช่วงที่มีมรสุมเข้าครับ
ทะเลเลยออกมาไม่ค่อยงาม
และไปคราวนี้ก็ไปทำงานให้เค้าครับ
จะปลีกตัวไปเที่ยวบ่อยๆก็เกรงใจคนว่าจ้างด้วยครับ
เอาฟ้ายามเย็นที่เกาะเต่าไปดูแก้ขัดพลางๆก่อนน่ะครับ
เดือนหน้าหากมีโอกาสได้ไปทำงานอีกรอบ
จะถ่ายภาพทะเลให้ดูสดชื่นๆมาฝากครับ
บ๊ายบาย และสวัสดีครับผม
.
.
.
.
If you want me
Original soundtrack "Once"
by Glen Hansard and Marketa Irglova
| Create Date : 23 พฤษภาคม 2551 |
| Last Update : 23 สิงหาคม 2552 17:06:54 น. |
|
33 comments
|
| Counter : 3460 Pageviews. |
 |
|
|
โดย: B/W  วันที่: 23 พฤษภาคม 2551 เวลา:15:22:33 น. |
|
|
|
| โดย: butbbj วันที่: 23 พฤษภาคม 2551 เวลา:15:31:26 น. |
|
|
|
โดย: ก.ก๋า (กะว่าก๋า  ) วันที่: 23 พฤษภาคม 2551 เวลา:15:39:30 น. |
|
|
|
| โดย: ก.ก๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 23 พฤษภาคม 2551 เวลา:15:42:59 น. |
|
|
|
| โดย: ก.ก๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 23 พฤษภาคม 2551 เวลา:15:50:28 น. |
|
|
|
| โดย: บลูยอชท์ วันที่: 23 พฤษภาคม 2551 เวลา:16:56:34 น. |
|
|
|
| โดย: ก.วรกะปัญญา (กะว่าก๋า ) วันที่: 23 พฤษภาคม 2551 เวลา:17:38:05 น. |
|
|
|
| โดย: โสมรัศมี วันที่: 23 พฤษภาคม 2551 เวลา:20:12:37 น. |
|
|
|
| โดย: มัยดีนาห์ วันที่: 23 พฤษภาคม 2551 เวลา:20:55:37 น. |
|
|
|
| โดย: iPONDG IP: 118.173.144.133 วันที่: 23 พฤษภาคม 2551 เวลา:21:33:24 น. |
|
|
|
| โดย: Unravel วันที่: 23 พฤษภาคม 2551 เวลา:22:37:02 น. |
|
|
|
| โดย: NuHring วันที่: 23 พฤษภาคม 2551 เวลา:22:57:23 น. |
|
|
|
| โดย: พี่รี่+ต๊อก วันที่: 23 พฤษภาคม 2551 เวลา:23:04:47 น. |
|
|
|
| โดย: สะพานไม้ วันที่: 24 พฤษภาคม 2551 เวลา:5:27:05 น. |
|
|
|
| โดย: ก.ก๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 24 พฤษภาคม 2551 เวลา:7:38:18 น. |
|
|
|
| โดย: iamorange IP: 125.24.138.141 วันที่: 24 พฤษภาคม 2551 เวลา:11:32:05 น. |
|
|
|
| โดย: copbureau วันที่: 24 พฤษภาคม 2551 เวลา:18:13:17 น. |
|
|
|
| โดย: ก.ก๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 25 พฤษภาคม 2551 เวลา:8:02:56 น. |
|
|
|
| โดย: picmee วันที่: 25 พฤษภาคม 2551 เวลา:9:06:14 น. |
|
|
|
| โดย: fzero วันที่: 25 พฤษภาคม 2551 เวลา:13:27:51 น. |
|
|
|
| โดย: ตงเหลงฉ่า วันที่: 25 พฤษภาคม 2551 เวลา:20:08:14 น. |
|
|
|
| โดย: จิดา IP: 58.9.20.217 วันที่: 26 พฤษภาคม 2551 เวลา:13:26:37 น. |
|
|
|
โดย: ป้าติ๋ว (nature-delight  ) วันที่: 26 พฤษภาคม 2551 เวลา:15:55:34 น. |
|
|
|
| โดย: vecchio วันที่: 28 พฤษภาคม 2551 เวลา:9:44:01 น. |
|
|
|
| โดย: บลูยอชท์ วันที่: 28 พฤษภาคม 2551 เวลา:14:20:26 น. |
|
|
|
โดย: พลทหารไรอัน  วันที่: 13 มิถุนายน 2551 เวลา:1:42:44 น. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| | 1 | 2 | 3 |
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
ใช่ คะ ตอนแรกเพลง ทำไมต้องเธอรู้สึกเหงา
เอ๋อ... ว่าแต่ สนใจ นางแบบหุ่นบึกบึนไหมคะ
จะนั่งรอคำตอบ ด้วยหทัยจดจ่อ...
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
ผู้ติดตามบล็อก : 30 คน [
ถ้ายังไม่รีบก็เก็บภาพมาฝากกันเยอะๆนะหมอ