ฟิค y นะคะ ใครหลงเข้ามาก็ขออภัยค่า
Group Blog
 
<<
มีนาคม 2552
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
22 มีนาคม 2552
 
All Blogs
 
Fic แอบหอม part 15 (จินเมะ*ยูพี)



...........................

...................

.........


คุณชายใหญ่สุดหล่อแห่งตระกูล คาเมนาชิ มองสำรวจคนตรงหน้า
ที่คุซาโนะจับกลับมาอย่างพิจารณา ทำไมไม่เห็นเหมือนที่คิดไว้เลย
ปากนิด จมูกหน่อย หน้าตาสวยหวานซะขนาดนี้เนี่ยนะ คนปลอมเพชรมืออาชีพ
บอกใครเขาจะเชื่อ ถึงว่าไม่เคยจับตัวได้เลยสักที แล้วดูสิจ้องตอบกลับมา
ไม่ยอมหลบ ตัวเท่าเมี่ยงทำเก่ง

ไอ้ที่โมโห ๆ อยู่เมื่อกี้หลังจากรับโทรศัพท์จากคุซาโนะ พอเห็นคนสวยตรงหน้า
ความโมโหมันหายไปไหนหมดไม่รู้ แต่มีความรู้สึกอยากจะแกล้งขึ้นมาแทน
อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“ ทำอย่างนี้มานานแค่ไหนแล้ว “
ได้ยินคำถามออกจากปากคนที่ยืนจ้องหน้านิ่งเป็นนานสองนาน ทำให้คิ้วสวย ๆ
ของคนสวยขมวดฉับ ถามบ้าอะไร ไม่เห็นรู้เรื่อง
“ ทำอะไร ? “
“ ยังจะมาทำตีหน้าซื่อตาใส นึกเหรอว่าจะตบตากันได้เหมือนคนอื่น ๆ “

“ ตบตาบ้าอะไร .......นายจับฉันมาทำไม เรียกค่าไถ่เหรอ ไม่มีประโยชน์หรอกนะ
ฉันไม่มีเงินมากมายขนาดนั้น ลูกน้องนายนี่มันห่วยแตก ไม่รู้จักดูให้ดี
จับคนสุ่มสี่สุ่มห้า คอยดู ถ้าฉันออกไปได้เมื่อไหร่ จะกลับมาถล่มให้ราบเลย “

“ อย่ามาทำเฉไฉเปลี่ยนเรื่องพูด ไม่มีใครเขาเชื่อหรอก จับได้ขนาดนี้
ยังจะมาทำปากเก่ง “

“ นี่นายพูดอะไรไม่รู้เรื่อง จะเอายังไงก็ว่ามา จะเรียกค่าไถ่ จะพาไปขาย
หรือจะฆ่าหมกป่า ก็รีบ ๆ ทำซะ “

นึกว่าจะกลัวหรือไง เกิดมาตายหนเดียว ไม่อยากเสียเวลาทำสงครามประสาท
กับคนตรงหน้านี่อีกแล้ว ความอดทนคนเรามีขีดจำกัดเหมือนกันนะ

“ หึ หึ ต้องเอาหลักฐานมามัดตัวใช่ไหม ถึงจะยอมรับสารภาพน่ะ “
ร่างหนาลุกเดินออกจากเก้าอี้ตัวใหญ่หยิบกระเป๋าหนังใบเล็กบนโต๊ะ ที่ดูคุ้น ๆ
ติดมือมาด้วย เดินตรงมายังคนสวยตรงหน้าที่ตอนนี้จ้องเขม็งมาที่กระเป๋า
ตาไม่กระพริบ

“ นี่ไงล่ะหลักฐาน จะปฎิเสธอีกหรือเปล่าว่าจำไม่ได้ “

“ อ๋อ....จำได้สิ ฉันเพิ่งถือมันอยู่เมื่อกี้ ความจำไม่ได้เสื่อมสักหน่อย “

อะไรกันเมื่อกี้ยังทำเฉไฉออกนอกเรื่อง แล้วทำไมยอมรับง่าย ๆ
คุณชายใหญ่งงเลย

“ แล้วทำไมนายไม่เอาไปคืนเค้า เจ้าของคงหาให้วุ่นแล้วมั้ง ไหนดูสิ
มีอะไรอยู่มั่ง “

พูดเสร็จคว้ากระเป๋าในมือของคนตรงหน้าที่ตอนนี้ยืนอ้าปากค้าง เอาไปเปิด
ล้วงยุ๊กยิกอย่างตั้งอกตั้งใจ ส่วนอีกคนได้แต่มองตาปริบ ๆ ไม่เคยเจอะเจอ
คนแปลก ๆ ประมาณนี้ ไม่ได้คิดจะกลัวกันเลยสักนิดหรือไง

“ นี่ไงมีบัตรด้วย....เอ๋ชื่ออะไรเนี่ยภาษาอ่านไม่ออก ไม่ใช่ภาษาอังกฤษด้วย
โห....มีแหวนเพชรวงเบ้อเริ่มเทิ่ม สงสัยเข้าไปซื้อมาเมื่อกี้แน่ ๆ
เพราะพวกนายทีเดียวเชียว ฉันเรียกเขาแล้วนะ แต่พวกนายมาจากไหนไม่รู้
จับฉันมาซะก่อน ดูดิเลยไม่ได้คืน “

ส่งบัตรกับแหวนเพชรให้คนที่ยืนคิ้วผูกโบว์ตรงหน้า ที่ยื่นมือมารับอย่างงงๆ

“ ตกลงไม่ใช่กระเป๋าเธอเหรอ “ เสียงทุ้ม ๆ ถามออกมาจากปากคนที่ยืนพินิจ
พิจารณาแหวนกับบัตรในมือ

“ มันจะใช่ได้ไงล่ะ.......ฉันชนกับเจ้าของตอนจะเดินเข้าไปในร้านเพชรน่ะ
พอจะเรียกเขาพวกนายก็เข้ามาจับซะก่อน “ เสียงเขียว ๆ ตวาดแว้ดออกมาอย่างโมโห

คุณชายใหญ่เงยหน้าขึ้นจ้องคนสวยอย่างจริงจังอีกครั้ง ไม่รู้เป็นเพราะอะไรถึงเชื่อ
คำพูดของคนตรงหน้านี้ พาร่างหนาไปหยุดที่โต๊ะตัวใหญ่พร้อมทั้งกดโทรศัพท์
กรอกคำพูดเบา ๆ สองสามคำพอวางหูเสร็จจึงหันกลับมาหาคนที่ยืนตาเขียว
อยู่กลางห้องอีกครั้ง

“ ตกลงจะบอกได้หรือยังว่าจับฉันมาทำไม “

“ คงเป็นเรื่องเข้าใจผิด สั่งให้ลูกน้องตรวจสอบแล้ว สักพักก็รู้เรื่อง “

“ เข้าใจผิดเนี่ยนะ พูดออกมาได้ แล้วนายเป็นใครใหญ่นักหรือไง
อยู่ ๆ มาจับคนอื่นเขาง่าย ๆ “

“ ก็พอตัว....” ไอ้เสียงทุ้ม ๆ ที่ตอบกวน ๆ กลับมาเนี่ยไม่เท่าไหร่หรอก
แต่รอยยิ้มยียวนกวนประสาทที่อยู่บนหน้าหล่อ ๆ นั่นต่างหากที่ทำให้คนสวย
อยากจะซัดให้สักหมัดนึง

“ สักพักของนายน่ะเมื่อไหร่ ฉันมีธุระต้องไปทำต่อ ไม่ได้ว่างเอาเวลามาทำอะไร
ไร้สาระอย่างนายนะ “ พูดเสร็จไม่ได้รอคำตอบหันหลังเดินตรงไปจนถึงประตู
แต่ก็ได้แค่นั้นเพราะข้อมือโดนกระชากจนตัวปลิวกลับมาปะทะอกหนาอย่างแรง

“ จะไปไหนรอก่อนสิ “ เสียงกระซิบเบา ๆ ดังอยู่ข้างหูนี่ ทำเอาคนสวยสะดุ้ง

“ นี่.....ปล่อยเลยนะ “ คนบ้าอะไรแรงเยอะชะมัด ดิ้นเท่าไหร่ก็ไม่หลุด

“ ยังปล่อยไม่ได้หรอก ยังไม่รู้เรื่อง คนสวย ๆ ตาใส ๆ น่ะไว้ใจไม่ค่อยได้ “

“ เอ๊ะ....ก็นายเป็นคนบอกเองว่าเข้าใจผิด จะเอาไงแน่เนี่ย “
พยามแกะมือที่ตอนนี้กอดเสียแน่นอยู่ที่เอวบางอย่างถือวิสาสะ

“ ถ้าลูกน้องยังไม่มารายงาน ก็ไปไหนไม่ได้ “ เสียงทุ้มตอบอยู่ข้างขมับ
แอบสูดความหอมของเรือนผมคนในอ้อมแขนอย่างอดใจไม่อยู่

“ มาคุยกันหน่อยดีกว่าไหม “

“ คุยบ้าอะไร แล้วจะปล่อยได้หรือยัง “ ดิ้นดุกดิ๊กอยู่กับแผ่นอกกว้าง
แต่ยิ่งดิ้นเหมือนยิ่งโดนแกล้ง เอวบางถูกกอดแน่นขึ้น จนหายใจแทบไม่ออก

“ ก็ได้จะคุยอะไร “ รอทีเผลอก็แล้วกัน เล่นกับใครไม่เล่น ขนาดคุณจินร้าย ๆ
ยังเคยโดนมาแล้ว
ร่างบางถูกหมุนกลับมาเผชิญหน้ากับคุณชายใหญ่สุดหล่อแห่งตระกูล คาเมนาชิ

“ ชื่ออะไร “

“ จะอยากรู้ไปทำไม “

“ ก็อยากรู้จัก “

“ ใหญ่นักไม่ใช่เหรอนายน่ะ ไปสืบเอาเองสิ เอ๊ะ...ฉันว่าคงไม่มีน้ำยาล่ะมั้ง
ขนาดจับคนยังจับมาผิดเลยนี่ “
“ ปากดีจริง ๆ นะ จะบอกหรือไม่บอก “ คนพูดจ้องนิ่งอยู่ที่ริมฝีปากแดงสีเชอรี่
จนคนถูกจ้องจากที่ไม่เคยคิดกลัว แต่ตอนนี้กลับมีความรู้สึกกลัวสายตาแปลก ๆ
ของคนตรงหน้า

“ อุเอดะ ทัตซึยะ “

“ อืม....ชื่อเพราะ “ ยิ้มกรุ่มกริ่มถูกส่งไปให้คนสวยในอ้อมแขนหลังจากได้ยิน

คำตอบ
“ รู้แล้ว จะปล่อยได้หรือยัง “
“ ยัง.... “
“ เอ๊ะ.... “
“ มาทำอะไรที่ร้านเพชร “
ถามประหลาดไปไหม มาซื้อกับข้าวมั้ง (คนสวยแค่คิด)
“ มารับเพชรให้เจ้านาย “
“ แล้วไหนใบรับ “
“ ลืมไว้ในรถจอดอยู่หน้าร้าน “ เห็นสายตาที่มองกลับมาทำให้นึกฉุน
“ ไม่เชื่อก็อย่าเชื่อ เรื่องของนาย “
“ ทำไมถึงคิดว่าจะไม่เชื่อ “
“ ก็สายตานายมันบอกอย่างนั้น “
“ อ่านใจคนออกด้วยเก่งจริง ๆ เดี๋ยวก็รู้ที่พูดมาจริงหรือเปล่า “
เสียงเคาะประตูด้านนอก ทำให้คนที่ถูกกอดแนบอกพยามดิ้นออกจากอ้อมแขน
แต่มันก็ยังไร้ประโยชน์เช่นเคย เพราะแค่ขยับกลับถูกกอดแน่นขึ้นไปอีก
“ อยู่นิ่ง ๆ น่า หรืออยากถูกจูบโชว์ “ ได้ยินคำขู่ อีกคนเลยนิ่งสนิทสมใจ
“ เข้ามาได้คุซาโนะ “
“ คุณชายใหญ่ครับ อ้าว.... “ เห็นภาพตรงหน้าคนเข้ามาใหม่เลยพูดไม่ออกซะงั้น
ก็คุณชายใหญ่น่ะสิ ยืนกอดอยู่กับคนสวยมือหนักหน้าตาเฉย แต่ดูเหมือนอีกคน
จะไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไหร่ จากที่เห็นอ่ะนะ
“ มีอะไรก็พูดมาสิ ยืนเอ๋ออยู่ได้ “

“ คือว่า.... เอ่อ... เราจับผิดคนครับ “ เกาหัวแกรก ๆ อย่างยอมรับผิด
ที่ไม่ดูตาม้าตาเรือ แล้วรู้สึกที่จับมาจะเป็นลูกค้ารายใหญ่ซะด้วย
เห็นลางซวยมาลิบ ๆ เลย
ได้ยินที่ลูกน้องพูด ทำให้คนฟังแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ที่จริงความรู้สึก
มันเชื่อคนในอ้อมกอดไปร้อยเปอร์เซ็นแล้ว แต่อยากให้แน่ใจมากกว่านั้น

“ นี่ครับ ใบรับของคุณนายอคานิชิ ผมค้นได้จากรถ เอ่อ....หน้าร้าน “
พูดออกมาตะกุกตะกัก เมื่อเห็นสายตาคนในอ้อมแขนคุณชายใหญ่ที่มองมา
ไม่ตายคราวนี้ จะตายคราวไหน คุซาโนะเอ้ย

“ ค้นรถคนอื่น ทีอย่างนี้ล่ะเก่งนักนะ “

“ แหะ แหะ ขอโทษครับ “ พูดพลางโค้งจนหัวแทบจะติดเข่า ดุกว่าคุณหนูเล็กอีก

“ ออกไปก่อนเถอะคุซาโนะ ที่เหลือเดี๋ยวจัดการเอง “

เฮ้อ.... ขอบคุณครับคุณชายใหญ่ ไปดีกว่า ที่เหลือจัดการกันเองแล้วกัน
คุณชายใหญ่ รับมือได้อยู่แล้ว มั้ง... คิดพลางเดินไปวางของไว้บนโต๊ะ
แล้วเผ่นออกไปไม่เหลียวหลัง

“ ทีนี้จะปล่อยได้หรือยัง “ แว้ดออกไปอย่างเหลืออด จะกอดอยู่ให้มันได้อะไร
ขึ้นมาเนี่ย ก็รู้ความจริงแล้ว

“ ขอโทษ “ เสียงทุ้ม ๆ ที่เอ่ยขอโทษออกมาทำเอาคนที่กำลังโมโหอึ้งไปอีกแล้ว
อีตาบ้านี่ เดาใจยากจริง ๆ
“ ขอโทษ.... แค่เนี้ยะนะ ทำคนอื่นเค้าตกใจ แถมเสียเวลา แค่ขอโทษงั้นเหรอ “
“ แล้วจะให้ทำไง เอาแหวนเพชรสัก 10 วงดีไหม “ ตอบกลับมาหน้าตาเฉย
ทำเอาคนสวยโมโหจี๊ดขึ้นสมองมากกว่าเก่า

“ คนอย่างนายนี่..... ปล่อย บอกให้ปล่อยไงเล่า “ ยกเท้ากระทืบลงไปบนเท้า
คนที่ยืนยิ้มกรุ่มกริ่มเต็ม ๆ จนคนที่ไม่ทันระวังตัว คลายอ้อมกอดออกนิดนึง
เนื่องจากคาดไม่ถึงว่าจะเจอไม่นี้ คนสวยเลยถือโอกาสดิ้นหลุด
ออกมาจากอ้อมแขนจนได้ แถมถอยหลังห่างออกไปตั้งหลักซะไกล
ถ้าเข้ามาอีกทีนี้เจอดีแน่ ๆ

“ ฉันจะไม่เอาเรื่องนายก็ได้ แล้วนายอย่ามายุ่งกับฉันอีกก็แล้วกัน “

“ นึกว่ากลัวหรือไง จะเอาเรื่องก็ได้นี่ แล้วห้ามยุ่งน่ะแน่ใจแล้วเหรอว่าห้ามได้ “

“ อึ้ย...นายนี่มัน “ ไม่รู้จะทำไงกับคนอย่างนี้ดี คุณจินว่ากวนแล้ว นายนี่กวนมากกว่าสิบเท่าเลย
หันหลังฮึดฮัดตรงไปยังประตู ไม่อยากเห็นหน้าคนกวนประสาท

“ ใบรับของน่ะ ไม่เอาไปด้วยเหรอ ทัตจัง “
หันกลับไปมองกระดาษแผ่นขาว ๆ ที่คนถือจงใจโบกไปมาให้เห็น ลืมได้ไงเนี่ย
ของสำคัญขนาดนั้น แต่ดูเหมือนจะเป็นการยากมาก ๆ ที่จะหยิบมันจากมือ
คนบางคน

“ เอามานี่นะ “ คว้าลมไปมาอย่างไร้ผล ก็อีกคนไม่ยอมให้ง่าย ๆ นี่

“ อยากได้ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน “

“ อะไร...นายเป็นคนผิดไม่ใช่เหรอ แล้วนั่นมันก็ของของฉัน “ เห็นสายตาแปลก ๆ
ที่มองมาทำให้คนที่เดินเข้าไปใกล้ถอยหลังออกห่างโดยอัตโนมัติ

“ ไม่เอาก็ได้ เดี๋ยวให้คุณท่านมารับเอง “
“ อ่ะ...เอาไปสิ “ อยู่ ๆ ให้กันง่าย ๆ ใครจะไปหลงกล เชอะไปหลอกแมวดีกว่ามั้ง

“ ไม่อยากได้แล้ว เก็บไว้เองเหอะ “

“ รอก่อนได้หรือเปล่า เดี๋ยวไปส่ง “ ได้ยินเสียงถามตามหลังทำให้คนที่กำลังก้าว
ตรงไปยังประตูชะงัก

“ ไม่ต้องกลับเองได้ “

“ น่าเดี๋ยวไปส่ง จริง ๆ “ จะมาไม้ไหนอีกเนี่ยคนๆ นี้

“ ยอมแล้วนะ อ่ะนี่ “ เดินเข้าไปหาคนที่ยืนหรี่ตามองมาอย่างไม่ไว้ใจ
คนสวยคว้ากระดาษไปจากมือใหญ่ที่ยื่นเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว
เหมือนกลัวอีกคนจะเปลี่ยนใจ ก่อนจะจ้ำอ้าวออกไปอย่างรวดเร็ว
ต้องออกไปหาที่โล่ง ๆ กว้าง ๆ อยู่ในที่แคบ ๆ ดูเสียเปรียบไงไม่รู้

ส่วนคุณชายใหญ่สุดหล่อ เดินตามมาไม่ห่าง มองตามหลังบาง ๆ
อย่างไม่ยอมให้คลาดสายตาแถมอมยิ้มน้อย ๆ จนลูกน้องที่ยืนเรียงรายอยู่ตาม
ทางเดิน ลอบสบตากันอย่างแปลกใจ ปกติคุณชายใหญ่ยิ้มยากจะตาย
จะยิ้มก็ตอนอยู่กับคุณหนูเล็กเท่านั้นแหล่ะ แต่นี่อะไรเดินยิ้มออกมาจากห้องเฉยเลย
………………….

………………

………….

“ มาตรงนี้ คาซึยะ “ มือเรียวคว้าแขนคนตัวเล็กมายืนพิงพนังรถไฟโดยคนพูด
เท้าแขนกันไว้ เหมือนกอดกลาย ๆ นั่นแหละ หวงนะหวง

“ พรุ่งนี้ไม่ต้องขึ้นแล้วนะรถไฟน่ะ เดี๋ยวพี่ขับรถไปรับ “

“ ทำไมล่ะฮะ พี่จินไม่ชอบขับรถมาเรียนไม่ใช่เหรอฮะ “

“ ก็พี่ไม่อยากให้คาซึยะมายืนเบียดกับคนอื่นบนรถไฟนี่ “

“ แต่พี่จินจะไปรับได้ไง เดี๋ยวพี่ชายเห็นล่ะแย่เลย “

“ ไม่เห็นจะกลัวเลย เห็นสิดีจะได้รู้ไปเลยว่าเราเป็นอะไรกัน “

“ แต่ว่า... “

“ ไม่มีแต่ พี่ไม่ยอมให้คาซึยะขึ้นรถไฟอีกแล้วนะ “ บอกออกไปเสียงเข้ม

“ ขึ้นรถไฟก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย “

“ ทำไมจะไม่เป็น เมื่อวานก็โดนไอ้โรคจิตมันลวนลามทีนึงแล้ว หรือว่าชอบแบบนั้น “

“ เอ๊ะ...พี่จิน อย่ามาพูดอย่างนี้นะฮะ ใครเขาชอบกัน “ ถอยห่างออกมาจากอ้อมแขน
คนตัวโตอย่างงอน ๆ ไม่ยอมหันไปมองหน้าคนที่ยืนทำหน้าถมึงทึงอยู่ตรงหน้า

“ อย่ามาทำกับพี่แบบนี้นะ คาซึยะ “ คนตัวโตจับคางคนขี้งอนให้หันมามองหน้ากัน
แถมขยับเข้าไปจนชิดอกแนบอกกันเลยทีเดียว

“ พี่จินจะทำอะไร ปล่อยนะฮะ “ กระซิบเบา ๆ ออกไป ก็หน้าพี่จินอยู่ใกล้จน
ริมฝีปากแทบจะชนกันอยู่แล้ว

“ ทำโทษคนขี้งอน “ กระซิบตอบกลับไปเบา ๆ เหมือนกัน (จินนน นี่มันบนรถไฟนะ)



TBC part 16 ka
















Create Date : 22 มีนาคม 2552
Last Update : 19 เมษายน 2552 16:20:59 น. 3 comments
Counter : 232 Pageviews.

 
ตัดตอนอ่ะ มันตัดตอน

จิน พวกแกอยู่บนรถไฟกันนะโว้ย
เกรงใจคนอื่นเค้าบ้างดิวะ
สงสารเต่าน้อยจิงๆ
เสียเปรียบอิจิน ทุกทีเลยง่ะ


โดย: II JK II IP: 158.108.100.247 วันที่: 23 มีนาคม 2552 เวลา:14:43:33 น.  

 
Rapeepan_Rattanawichai@hotmail.com

แอดมาได้นะคะ

สำหรับคนชอบอาคาเมะหรือสังกัดจอนนี่

ชอบฟิคค่ะ

แต่งเยอะๆนะคะ อิอิ


โดย: Bee IP: 114.128.163.229 วันที่: 7 มกราคม 2553 เวลา:15:05:01 น.  

 
ตอนนี้กี้กับทัตซัยะน่ารักชอบ
จินเวอร์บนรถไฟจะทำอะไรไม่อายเหรอ


โดย: ilovejinme IP: 61.90.80.164 วันที่: 11 มกราคม 2553 เวลา:19:59:01 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Mamesu
Location :
ปทุมธานี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ถ้าใกล้กว่านี้ก็กลัวว่าเธอจะถอยไป ห่างใจฉันไปไกลไม่กลับมา
Friends' blogs
[Add Mamesu's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.