มะลิป่าดอกน้อยกลิ่นหอมละมุนใจ<
Group Blog
 
 
พฤศจิกายน 2550
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
13 พฤศจิกายน 2550
 
All Blogs
 
รักแรก..ลุ้น ละมุนใจ ตอนที่ 3

บรรยากาศในครัวยามบ่ายแก่ๆ เป็นสิ่งที่อิสรีชอบมาก เพราะว่าต้องมาช่วยกันเตรียมอาหารเย็น
แน่นอนว่าป้าสายเป็นแม่ครัวมือเอก โดยมีเธอกับกิ่งเป็นลูกมือ อิสรีชอบใจกับการเป็นลูกมือป้าสายเอามากๆ
เพราะป้าสายทำอาหารอร่อย มีสูตรเก่าแก่มาสอนเธอทุกวัน อิสรีพยายามจำและทำให้คล่อง เผื่อว่าเธอจะกลับไปทำให้แม่ทานบ้าง

ป้าสายเป็นผู้ใหญ่ที่ใจดี ไม่เคยหวงวิชากับอิสรี ทั้งยังให้โอกาสเธอทำอาหารบางอย่างขึ้นโต๊ะด้วยตัวเอง
ทำให้อิสรีได้อวดฝีมือการทำอาหารบ้าง แต่ก็เป็นเฉพาะของที่ทำง่าย เพราะเธอถนัดทำพวกขนมมากกว่า อาหารมื้อเย็นวันนี้เช่นกัน
กับข้าวที่กำลังช่วยกันทำเป็นอาหารแบบไทยๆ อย่างพะแนงเนื้อ ผัดผักรวมมิตรและปลาทูทอดกับผักเคียง

“กิ่ง นิด มื้อเย็นนี้ตั้งโต๊ะเพิ่มอีกที่นะ คุณแป้งเธอจะมาร่วมโต๊ะด้วย” ป้าสายสั่งก่อนจะลงมือโขลกเครื่องแกงเพื่อทำพะแนงเนื้อ
“ใครกันเหรอ คุณแป้ง” อิสรีหันไปถามกิ่งที่กำลังนั่งเด็ดใบผักชีอยู่ใกล้ๆ
“แฟนคุณโต ..สวยอย่าบอกใครเชียว ใครๆ เขาก็ว่าคู่นี้เหมาะสมกันมาก ..ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะแต่งงานกันเสียที”
กิ่งทำหน้าชวนฝัน จนป้าสายส่งเสียงเอ็ดมาจึงทำงานต่อ
อิสรีหั่นผักที่จะทำผัดผักรวมมิตร ในใจพยายามคิดจินตนาการถึงหน้าคุณแป้ง จะสวยปานใดหนอแฟนคุณตะวัน
….มีแฟนซะแล้วเหรอ เฮ้อ! อิสรีแอบทำหน้าละเหี่ย

เธอบอกไม่ถูก เมื่อตอนที่เห็นหน้าผู้ชายคนนี้ครั้งแรก เขาดูมีเสน่ห์ มีอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกสนใจ ..ทั้งๆ
ที่ก่อนหน้านี้ เธอไม่เคยจะสนใจผู้ชายเลย

แม้กระทั่งตอนที่เจอพวกนายอาครั้งแรกที่มหาวิทยาลัย ก่อนที่พวกเธอทั้งหมดจะมาสนิทกันได้
มันมีเหตุการณ์ที่ทำให้เกือบจะไม่มองหน้ากันแล้วด้วยซ้ำ
วันแรกของการเรียนมหาวิทยาลัย นายอา นายอาร์ต และนายโอซึ่งเป็นเพื่อนวิชาเอกเดียวกับเธอ
ทั้งสามคนแย่งกันเข้ามาก้อร้อก้อติกกับเธอ มันคงจะไม่แปลก ก็เพราะถ้าว่ากันตามตรงอิสรีเป็นผู้หญิงที่น่ารัก มีเสน่ห์
การที่มีผู้ชายเข้ามาจีบก็เป็นเรื่องธรรมดา แต่เพราะไม่เคยมีเรื่องพวกนี้ในหัว สิ่งที่มอบให้ทั้งสามคนคือความสัมพันธ์แบบเพื่อน
ไม่ว่าใครจะมาไม้ไหน อิสรีไม่เคยหวั่นไหว จนไม่นานทั้งสามก็ต้องยอมแพ้ขอเป็นเพื่อนกัน

แต่ผู้ชายอย่างคุณตะวัน เธอยังไม่เคยเจอแบบนี้ เขาดูสุขุม เป็นผู้ใหญ่ ดูแลแม่และน้องๆ เป็นอย่างดี
เป็นผู้ชายที่อยู่ใกล้แล้วรู้สึกได้ถึงความอบอุ่น แต่เธอก็ยังไม่ได้เกี่ยวข้องหรือพูดคุยกับเขามากนัก เพราะคุณตะวันมักทำงานยุ่งเสมอ
บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเขาคนนี้เป็นอย่างไร แต่ไม่ว่าอย่างไร ระหว่างเธอกับเขาก็คงเป็นได้แค่เจ้านายกับคนใช้เท่านั้น

แต่...พอได้ยินว่าเขามีแฟนแล้ว…ทำไมรู้สึกเศร้าๆ ไม่รู้แฮะ

แล้วอิสรีก็ได้เห็น แฟนคนสวยของตะวัน คุณแป้งหรือปริยาเป็นผู้หญิงที่สวย แต่งตัวเก๋ตามสมัย รสนิยมในการแต่งตัวก็ดูดี
เพราะอิสรีได้เรียนรู้งานจากร้านของมารดาทำให้เธอเชี่ยวชาญในเรื่องความสวยความงามไม่แพ้ใคร
เธอรู้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้ สวยจริง โครงหน้ารูปไข่ ผิวขาวอมชมพู แก้มแดงระเรื่ออย่างคนสุขภาพดี ผมดำยาวตรงสลวย
ที่สำคัญหล่อนเลือกเครื่องแต่งกายและเครื่องประดับได้เข้ากัน ช่างเป็นผู้หญิงที่ดูดีทุกอิริยาบถ

อิสรีก้มมองตัวเอง ไม่เหมือนเธอที่พอใจและชอบใจกับการแต่งกายที่ดูสบายๆ นานๆ ครั้งจริงๆ ที่จะลุกขึ้นมาแต่งตัวสวยอวดโฉมให้ใครได้เห็น
ถึงจะน่าเจ็บใจ แต่คุณแป้งก็ดูเหมาะกับคุณตะวันอย่างที่กิ่งว่าจริงๆ นั่นล่ะ ดูท่าเขาจะมีความสุข ยิ้มให้คุณแป้งอย่างอ่อนโยน
เป็นครั้งแรกตั้งแต่เข้าบ้านมาก็ว่าได้ที่ได้เห็นรอยยิ้มเขา เขายิ้มสวยอย่างที่เธอคิดจริงๆ

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑
เช้าอันสดใส เด็กนิดก็ยังคงวุ่นอยู่กับสวนสวย สวนที่เคยสวยงามอยู่แล้ว กลับสวยยิ่งขึ้นเมื่อได้รับการดูแลเอาใจใส่จากหญิงสาว
ไม้ดอกที่เธอนำมาปลูกเพิ่มกำลังตูมได้ที่ แข่งกับดอกไม้ประจำสวนที่คนเก่าเคยลงไว้ บานสะพรั่งอย่างสวยงาม
สร้างสีสันให้บ้านสดใส คนในบ้านก็พลอยอารมณ์ดีกันถ้วนหน้า

ตะวันยังคงยืนมองสาวน้อยที่ฮัมเพลงอย่างมีความสุขในขณะที่รดน้ำต้นไม้ เขาทึ่งในความสามารถของหญิงสาว
ที่เนรมิตสวนบ้านเขาให้สวยงามได้เพียงนี้ เด็กนิดเข้ามาอยู่ในบ้านเขาได้เดือนกว่าแล้ว ..ตั้งแต่หล่อนเข้ามา
บ้านเขาดูสดใสขึ้นมาก รวมทั้งคนในบ้าน มารดาของเขานับวันจะยิ่งเอ็นดูเด็กนิด นายเล็กที่ติดหล่อน
คอยให้หล่อนสอนทำอาหารและอะไรอีกหลายอย่าง แต่เขาก็ต้องยอมรับเธอจริงๆ เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงแบบนี้มาก่อน
ปกติ..ของที่บ้านหากว่าเสียหรือใช้งานไม่ได้ จะต้องเรียกช่างมาซ่อม หรือไม่ก็ทิ้ง แต่เด็กนิดกลับซ่อมเอง
ไม่ว่าจะเป็นเปลี่ยนหลอดไฟหรืออะไรที่แตกหัก หล่อนสามารถซ่อมแซมได้ ของชิ้นไหนที่เกินแรงซ่อมก็นำมาดัดแปลงเป็นอย่างอื่นเสีย
ซึ่งเขาคิดว่าถ้าเป็นเขาคงทำไม่ได้อย่างนี้แน่ๆ

ส่วนกับนายกลาง เขาเห็นคู่นี้สนิทสนมกันดีมาก แม้กระทั่งเพื่อนๆ ของนายกลางที่แวะเวียนมาบ่อยๆ ก็ดูจะเข้ากันได้ดี
..เขาเสียอีก ที่ไม่ค่อยจะได้พูดคุยกันมากนัก เพราะส่วนใหญ่ เขาไปทำงานตอนเช้าและกลับมาก็เย็นมาก
นานๆ ครั้งจึงจะได้เรียกใช้งานบ้าง..อย่างนี้ต้องหาโอกาสสักครั้งลองพูดคุยกับเด็กนิดบ้าง เผื่อจะได้รู้ว่า ทำไม..ใครๆ จึงติดใจเธอนัก

เท้าของเขาขยับออกจากตัวบ้าน เดินไปทางสะพานไม้เตี้ยๆ ที่ทอดตัวเข้าไปยังสวนสวยที่ตอนนี้มีคนดูแลคอยรดน้ำให้ปุ๋ย
แถมยังร้องเพลงให้ฟังอีก
“น่าสนุกนะนิด” เขาเอ่ยทักเมื่อเดินไปถึงเจ้าตัว ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าแผ่นหลังบอบบางของคนที่เขาทักสั่นสะดุ้งเล็กน้อย
“คุณโต เอ่อ! มีอะไรให้นิดรับใช้หรือเปล่าคะ” นิดลดสายยางลงและเดินไปปิดก๊อกน้ำ เช็ดมือลวกๆ กับปลายเสื้อยืด
แล้วหันมาส่งยิ้มแหยให้เขา

“อ้าว! หยุดทำไมล่ะ ก็เห็นว่ากำลังสนุก”
“คือ นิดรดน้ำเสร็จแล้วค่ะ ว่าแต่คุณโตมีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอถามอย่างเกรงใจ
ตะวันมองหน้าหญิงสาวใกล้ๆ เห็นเพียงรอยยิ้มแหยกับอากัปกิริยาที่เหมือนจะลน หลบตาเขาเสมอ
“ถ้าไม่มีอะไรจะใช้ ฉันจะคุยกับเธอไม่ได้หรือไง” เขาถามเสียงเข้ม
“ปะ..เปล่าค่ะ คุยได้ค่ะ” เด็กที่คุยเก่งและร่าเริงอยู่เสมอถึงกับพูดตะกุกตะกัก

“โตคะ อยู่ตรงนี้เอง แป้งหาซะทั่วบ้าน” ไม่ทันจะได้คุยกะไร เสียงหวานเรียกชื่อเขาที่ดังลอยมา
ทำให้ทั้งคู่หันไปดูผู้ที่มาใหม่ ปริยาในชุดแส็คแฟชั่นสีชมพูสดใสเดินยิ้มเข้ามาแต่ไกล พอมาถึงตัวตะวันก็กอดแขนเขาไว้

“โตคะ แป้งซื้อขนมปากหม้อเจ้าอร่อยมาฝากค่ะ ตอนนี้ป้าสายคงกำลังจัดอยู่ นิด เธอก็ไปช่วยป้าสายยกมานี่หน่อยสิ”
ปริยาหันไปพูดกับนิดที่ตอนนี้ทำสีหน้านิ่ง
“ค่ะ” นิดรับคำเบาๆ ก่อนจะเดินออกไป แต่ก็ไม่วายจะหันกลับไปเพื่อเห็นภาพที่ทำให้รู้สึกตึงๆ แปลกๆ ในหัวใจ
กับภาพคู่รักที่กอดแขนยิ้มร่าให้กันในสวนสวย

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑
ตะวันละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์มองไปที่นาฬิกาข้างฝาผนัง เข็มชี้ไปที่เลขสิบ บ่งบอกว่าเขาทำงานเพลินจนเลยมาถึงสี่ทุ่มโดยไม่รู้ตัว
เขาจึงลุกขึ้นบิดขี้เกียจ ช่วงนี้งานของเขาหนักมากต้องหอบกลับมาทำต่อที่บ้านเกือบทุกคืน
เพราะเขาต้องการเคลียร์งานเพื่อวันหยุดยาวจะได้พาครอบครัวไปเที่ยวพักผ่อน ตะวันรู้สึกหิว จึงตั้งใจจะไปหาขนมรองท้อง
กาแฟสักแก้ว ก่อนที่จะกลับมาทำงานที่ค้างอยู่ให้เสร็จ

ขณะที่เดินผ่านห้องนั่งเล่น เห็นไฟในห้องยังเปิดสว่าง เขาจึงเดินไปดูว่ามีใครอยู่ อาจจะเป็นนายเล็กที่ชอบมานั่งอ่านหนังสือในห้องนี้
แต่ภาพที่เขาเห็น คือ เด็กนิด กำลังนั่งอ่านหนังสือ เขาเดินช้าๆ เข้าไปหาสงสัยจะอ่านเพลิน จึงไม่รู้ว่าเขาเข้ามา

“อ่านอะไรน่ะนิด” เขาทักเสียงเบา ดูเหมือนหล่อนจะรู้ตัวจึงหันมามอง เมื่อเห็นว่าเป็นตะวันหล่อนจึงถามกลับว่า
“คุณโตยังไม่นอนอีกหรือคะ ต้องการอะไรหรือเปล่า เดี๋ยวนิดจัดให้ค่ะ”
ตะวันทำหน้าเข้ม “ฉันถามเราก่อน ทำไมไม่ตอบ”
“คือ..นิดนอนไม่หลับ เลยมาหาหนังสืออ่าน..คือนิดขออนุญาตคุณแสงแล้วนะคะ”
เขานึกขันแววตาของสาวน้อยที่เหมือนเด็กที่กลัวโดนดุ นี่เขาน่ากลัวขนาดนั้นหรือ..คิดดังนั้น จึงคลายสีหน้าลง รอยยิ้มระบายบนใบหน้าเข้ม

“แล้วใครว่าอะไรเธอล่ะ จะอ่านก็ไม่เป็นไร ฉันไม่ใช่คนหวงหนังสือหรอก” เมื่อเห็นตะวันยิ้ม อิสรีก็ลดอาการเกรงลงได้
เธอไม่ได้กลัวเขาหรอก..แค่เกรงๆ เท่านั้น บอกแล้วไงผู้ชายคนนี้คิดอะไรอยู่..สุดที่เธอจะดูออกจริงๆ ทำให้เธอไม่ค่อยอยากจะคุยกับตะวันสักเท่าไหร่ แต่เมื่อเห็นเขายิ้มได้..นั่นน่าจะหมายถึง เขาอารมณ์ดี

“ว่าแต่ เธออ่านเรื่องอะไรน่ะ” เขาเหลือบมองไปยังบนโต๊ะ กองหนังสือที่วางอยู่เป็นหนังสือนิยายสืบสวนฉบับภาษาอังกฤษที่เขาเคยซื้อไว้
เมื่อตอนเรียนมหาวิทยาลัย ในมือของหญิงสาวนั้นถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นหนังสือแปลเรื่องดังของแดน บราวน์
เขาทำสีหน้าสงสัยจนเด็กนิดลดมือที่ถือหนังสืออยู่และแอบซ่อนมันไว้ข้างหลัง

“นี่เธออ่านหนังสือยากๆ กับหนังสือภาษาอังกฤษด้วยเหรอ”
“เอ่อ! ป่ะ เปล่าค่ะ คือ หนังสือที่นิดอ่าน เป็นนิยายชวนฝันทางโน้นต่างหากล่ะคะ พวกที่อยู่บนโต๊ะกับเล่มนี้
นิดก็แค่เอามาเปิดๆ ดูเท่านั้น ภาษาอังกฤษนั่นก็อ่านไม่เป็นถึงได้วางไว้ไงคะ ส่วนเล่มนี้ เห็นเป็นภาษาไทยแต่เปิดไปเปิดมาก็อ่านไม่เข้าใจค่ะ
กำลังจะเก็บพอดี” อิสรีตอบด้วยใบหน้ายิ้มแหย หวังว่าเขาคงจะเชื่อและไม่เห็นนิ้วที่ไขว้จนแทบพันเป็นเส้นเดียวกันที่แอบไว้ข้างหลัง

ตะวันทำสีหน้าครุ่นคิด เพราะเมื่อตอนที่เข้ามาเห็น ท่าทางของนิดไม่ได้พลิกหนังสือไปมา แต่เป็นท่าทางของคนที่กำลังอ่านหนังสืออย่างตั้งใจมากว่า
“คุณโตต้องการอะไรคะ ถึงลงมาข้างล่าง”อิสรีถามอีกครั้ง
“หิวน่ะ เลยลงมาหาอะไรรองท้องหน่อย…ต้องทำงานอีกเยอะ” เขานึกขึ้นได้ว่ายังมีงานค้างอยู่ จึงได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ก่อน
ไม่ต่อปากต่อคำกับหญิงสาวให้มากความ
“รับคุกกี้มั๊ยคะ นิดเพิ่งอบเก็บไว้เมื่อตอนเย็น” เธอถามพร้อมรอยยิ้มที่เป็นปกติไม่ใช่ยิ้มแหยอย่างเมื่อครู่
“ไม่ล่ะ ฉันไม่ชอบของหวาน มีอะไรที่ไม่หวานบ้าง”
เธอรีบตอบทันที “คุกกี้ไม่หวานมากนะคะ คือ นิดทราบจากป้าสายว่าคุณไม่ชอบ นิดจึงทำแบบไม่หวานไว้เผื่อคุณด้วย”

เขานิ่งคิด ก่อนจะพูดว่า “ก็ได้ ฉันจะลองดู อ้อ!ขอกาแฟด้วย แบบไม่หวานมากนะ” เขารีบกำชับ เพราะเกลียดของหวานมาก
“เอาไปให้ที่ห้องทำงานนะ”
“รับทราบค่ะ” อิสรียิ้มอย่างอารมณ์ดี รีบไปจัดคุกกี้ใส่จานและชงกาแฟ

เมื่อถึงห้องทำงานซึ่งอยู่ชั้นสองติดกับห้องนอนของตะวัน เธอเคาะประตูอย่างเกรงใจ จนได้ยินเสียงอนุญาตจึงเปิดประตูเข้าไป

ห้องทำงานของตะวันเต็มไปด้วยเอกสาร ไม่ว่าจะทำความสะอาดกี่ที ก็ยังไม่เรียบร้อย ช่วยไม่ได้นี่นา คุณแสงสั่งไว้ อย่ายุ่งอะไรเป็นดีที่สุด
ยิ่งตอนนี้ ท่าจะงานเยอะมาก เพราะกองเอกสารมากกว่าทุกวัน อิสรีแกวก กระดาษที่ตั้งเต็มอยู่บนโต๊ะ เพื่อวางขนมและกาแฟ

“ได้แล้วค่ะ คุณโต”
“อื้อ..วางไว้ก่อน เอ! รายงายการประชุมครั้งก่อนอยู่ไหนนะ” ตะวันหาเอกสารวุ่นวาย
ทั้งๆ ที่มันก็กองรวมๆ อยู่บนโต๊ะนั่นล่ะ จนอิสรีทนดูไม่ได้ จึงเข้าไปช่วยหา

“นี่ค่ะ” ในที่สุดก็เจอเอกสารที่เขียนว่า รายงานการประชุม
“ขอบใจ” ตะวันปรายตามองหน้าเธอนิดนึงก่อนทำงานต่อ
“คุณโตคะ ทานก่อนเถอะค่ะ ไหนว่าหิวไงคะ”
“ อืม ขอเคลียร์ตรงนี้ก่อน” เขาก็ยังคงง่วนอยู่หน้าคอม
“กาแฟ เย็นแล้วจะไม่อร่อยนะคะ” หญิงสาวก็ชักจะดื้อ ไม่ยอมลดละเช่นกัน

เขาละสายตาจากหน้าคอม มองไปยังอิสรีที่ยืนยิ้มอยู่
“ก็ได้..ยอมแพ้ๆ ไหน คุกกี้ฝีมือเธอมาชิมซิ” เขารับคุกกี้มาชิม..เพียงคำแรกที่เข้าปาก..เขารู้สึกได้เลยว่าอร่อย ไ
ม่หวานมากอย่างที่คิด..จิบกาแฟตามลงไป..รสชาติกาแฟก็เป็นแบบที่เขาชอบ

“ป้าสายมาชงกาแฟให้หรือ” เขาถาม
“เปล่าค่ะ นิดชงเอง” หญิงสาวตอบ..ฮึ ทำไมเขาถึงคิดว่าป้าสายเป็นคนชงนะ ..จะชมว่าอร่อยสักนิดก็ไม่มี..

“แล้วทำไมรสชาติถึงเหมือนของป้าสาย…” เขายังสงสัยต่อ
“นิดถามจากป้าสายน่ะค่ะ ว่าคุณๆ ชอบแบบไหน..เป็นไงบ้างคะ ถูกใจหรือเปล่า”
เขาเพียงแต่พยักหน้ารับ..จัดการขนมจนหมดและดื่มกาแฟหมดแก้ว

อิสรีเก็บของกำลังจะลงไป เห็นตะวันยังวุ่นอยู่กับการหาเอกสาร
“คุณโตคะ”เธอเอ่ยเสียงเบา ยังไงก็ยังรู้สึกเกรงๆ กับเขานี่นะ
“อะไร” เขาพูดเสียงเข้มโดยไม่หันมามองเธอสักนิด
“พรุ่งนี้นิดจัดห้องให้ใหม่นะคะ จะเก็บเอกสารให้”
“ไม่ต้อง”เขาหันมามองหน้าเธอ “เดี๋ยวฉันหาของไม่เจอ”
“เถอะค่ะ” อิสรียังคงรั้น “อย่างนี้สิคะ ถึงจะหาไม่เจอ แล้วถ้าหาไม่เจอจริงๆ ให้คุณโตเขกหัวนิดเลย เอ๊า!” พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง จนตะวันรู้สึกถึงความตั้งใจจริง จริงๆ เขาก็คิดจะจัดให้มันเป็นระเบียบกว่านี้ แต่มันยุ่ง..จนไม่มีเวลาเสียทุกที

“ตามใจ”เขาไม่เข้าใจว่าทำไมถึงยอมแพ้ต่อสายตานั้น แต่ก็ไม่สนใจมากมาย หันไปทำงานต่อ
“คุณโตคะ” เธอยังคงเรียก
“อะไรอีก” เขาเสียงเข้มด้วยความรำคาญหันมามองอีกครั้ง…
“อย่านอนดึกมากนะคะ เดี๋ยวจะไม่ดีต่อสุขภาพ..อ้อ!หลับฝันดีนะคะ”อิสรีพูดยิ้มๆ แล้วเดินออกไป
ประตูห้องทำงานปิดลง ตะวันยิ้มให้กับคำพูดหญิงสาว ..รู้สึกดีขึ้นมา ถึงแม้ว่าเด็กนิดจะดูแปลกๆ ไปบ้าง
แต่รอยยิ้มของเธอช่างมีพลังที่ทำให้คนมองมีความสุขได้อย่างประหลาด บ้านของเขาดูสดใสขึ้นคงเป็นเพราะรอยยิ้มนั้นด้วย
คิดแล้วเขาก็เร่งทำงานต่อโดยเร็ว เพื่อจะได้เข้านอนเร็วๆ ..ฝันดี อย่างที่หญิงสาวว่า

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@




Create Date : 13 พฤศจิกายน 2550
Last Update : 13 พฤศจิกายน 2550 12:02:10 น. 0 comments
Counter : 194 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

ละมุนใจ
Location :
กระบี่ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




แสบ ซ่า ซน ป่วน ฝากเนื้อฝากตัวด้วยคร๊าบ


















Friends' blogs
[Add ละมุนใจ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.