Group Blog
 
 
พฤษภาคม 2560
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
25 พฤษภาคม 2560
 
All Blogs
 

ตอนที่ 4 : การเปลี่ยนแปลง



      ร่างที่กำลังจะจวนล้มลงนั้นถูกวงแขนใหญ่รับไว้ทัน โดยเจ้าตัวนั้นไม่ได้มีสติรับรู้อะไรอีกแล้ว


      " กาอาระ เกิดอะไรขึ้น " เสียงของคนเป็นพี่ชายร้อนรนกับเหตุการณ์ตรงหน้า เขาเห็นน้องชายตัวเองรีบวิ่งกระโจนมารับร่างที่เห็นอยู่ไกลๆของเธออย่างรวดเร็ว
     "...... " แต่คนถูกถามที่ช้อนร่างบางมาไว้ในอ้อมกอดนั้นไม่ตอบ เขาจ้องมองใบหน้าที่แสนคิดถึง เขากอดกระชับตัวเธอแน่นไว้แนบอกราวกับกลัวว่าเธอจะจางหายไปอีก เขาเองไม่สามารถตอบได้ว่าทำไมในหัวถึงคิดว่าคนคนนั้นเป็นเธอ แต่มีเพียงความรู้สึกเท่านั้ที่มันพาเขามาหาเธอที่อยู่ตรงนี้
     " ผู้หญิงเหรอ " เทมาริสาวเท้าเข้ามาใกล้ " ดูเหมือนเธอจะยังไม่ตาย แต่อาการหนักน่าดู "
     " งั้นก็รีบพาไปที่หมู่บ้านเถอะ " คันคุโร่สมทบ
     " อืม " สีหน้าของเขาดูเจ็บปวด  "ไอ เป็นยังไงบ้าง "  รู้ดีว่าคำถามนั้นจะไม่ได้รับคำตอบจากเธอ " ฉันจะร่วงหน้าไปก่อน "
     เม็ดทรายใต้เท้าร่างสูงหมุนวนเข้าหากันจับตัวเป็นก้อน ส่งตัวเขาลอยเหนือพื้นดิน เขาย่อคุกเข่าข้างเดียวให้ร่างของเธอนั้นพิงตัวเขาแขนสองข้างยังคงตะคองกอดเธอไว้
      " อืม แล้วเราจะรีบตามไป " พี่ชายพี่สาวของเขารับคำ จนกาอาระลับตาไป
       " สีหน้าแววตาแบบนั้นของกาอารน่ะ ฉันเพิ่งเคยเห็น " เทมาริพูดรู้สึกแปลกใจไม่น้อย " กาอาระรู้จักผู้หญิงคนนั้นเหรอ ฉันได้ยินเขาเรียกเธอว่า ไอ "
       " ไม่รู้สิ แต่ฉันเองไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนั้นมาก่อน " คันคุโร่ครุ่นคิดอย่างหนัก กาอาระไม่เคยสนิทกับผู้หญิงที่ไหนมาก่อน และเขาเองก็ไม่เคยเห็นน้องชายของเขาสนใจใคร ที่พูดคุยด้วยก็มีเพียงเทมาริ เขาสนิทมากเพราะเป็นพี่สาว กับมัทสึริแฟนสาวของเขาแต่นั่นก็แค่ผิวเผิน
       เทมาริแน่ใจว่าสายตาแบบนั้นมันเหมือนสายตาที่ชิกามารุคนเป็นสามี มองเธอตอนที่หญิงสาวกลับจากการทำภารกิจที่ซึนะเพราต้องห่างกันหลายสัปดาห์ แม้จะไม่ได้พูดอะไรแต่เธอก็รับรู้ถึงความคิดของอีกฝ่ายในทันที สายตาที่แสนคิดถึงนั้น 
      " ช่างเถอะ ฉันว่าเรารีบไปกันได้แล้ว "
      " อื้ม "

     ในหัวของคาเซะคาเงะหนุ่ม มีเพียงเรื่องของคนที่นอนอยู่ในห้องฉุกเฉิน ร่างสูงยืนกอดอกนิ่งภายในใจกระวนกระวายราวกับใช้ความคิดอย่างหนัก แม้สีหน้าที่เรียบเฉยนั้นจะไม่บ่งบอกอาการ
      " กาอาระ รีบไปประชุมเถอะเดี๋ยวจะสาย " เสียงของคันคุโร่เรียกเขาเป็นครั้งที่สาม " นายเป็นอะไร "
      " ปะ เปล่า " 
      " งั้นเราก็ไปกันเถอะ " คันคุโร่ลอบมองอาการคนเป็นน้องชาย ตั้งแต่เจอผู้หญิงคนนั้นเขาก็ดูแปลกไป
      " อื้ม " เดินออกไปจากหน้าห้องฉุนเฉิน แล้วหยุดหันกลับไปมองอีกครั้งก่อนเดินลับไป



ห้องทำงานคาเซะคาเงะ

      " ท่านคาเซะคาเงะครับ " เสียงของคนเป็นโจนินที่เข้ามาประชุมรายงานเรื่องภารกิจเรียกเขาอยู่หลายหน เป็นครั้งแรกที่เห็นอีกฝ่ายเป็นแบบนี้ จะทุกคนในห้องหันมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ
      ตอนนี้แม้แต่คนรอบข้างก็อ่านอาการของคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานไม่ออก มือสองข้างเท้าอยู่กับโต็ะรับใบหน้าคมได้รูปของชายหนุ่ม สายตามองออกไปด้านหน้าอย่างไม่มีจุดหมาย เหมือนว่าเจ้าตัวกำลังคิดอะไรอยู่ บรรยากาศภายในห้องเงียบนิ่งเนิ่นนาน ถูกขัดขึ้นด้วยเสียงของคนที่เข้ามาใหม่อย่างรีบร้อน
      " ท่านคาเซะคาเงะ รายงานครับ " เสียงนั้นทำเขาตื่นจากภวังค์ คนที่เข้ามาสวมชุดหน่วยแพทย์หายใจหอบฮั๊ก เพราะรีบวิ่งมาอย่างรวดเร็ว
      สีหน้าตื่นนั้นทำเอารู้สึกไม่ดี
      " ว่ามา " เสียงเรียบเจือไปด้วยความไม่สบายใจ
      " ผู้หญิงที่ท่าน พามาปลอดภัยแล้วครับ "
      " แล้วตอนนี้ อะ....ไ...ไม่สิ เธออยู่ที่ไหน " ชายหนุ่มรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ
    เทมาริและคันคุโร่ที่ยืนอยู่ลอบสังเกตุอาการของคนเป็นน้องชาย กับผู้หญิงที่เจอเพียงไม่กี่ชั่วโมงทำไมถึงทำให้คนที่สุขุม อย่างกาอาระเป็นไปได้ถึงขนาดนี้ 
      " ตอนนี้ย้ายมาที่ห้องปกติแล้วครับ "
      " อาการล่ะ "
      " อาการเริ่มดีขึ้นตามลำดับครับ ส่วนที่ได้รับบาดเจ็บหนักมีสีข้างบริเวณช่วงเอว แผลที่ถูกเย็บไว้เปิด หน้าท้องมีรอยช้ำเพราะถูกกระแทก "
      เมื่อได้ยิ่งดังนั้นนัยต์ตาสีมรกตกระตุกเล็กน้อย นั้นเป็นฝีมือของเขาเอง
      ".......... "
      " กระดูกเหนือข้อมือหัก ตอนนี้เข้าเฝือกเรียบร้อยครับ บริเวณใบหน้าข้างซ้ายมีรอยช้ำเหมือนถูกตบเพราะเป็นรอยนิ้วมือขึ้นมา ส่วนบาดแผลที่ต้นแขนไม่เป็นอะไรมาเป็นเพียงรอยบาดเล็กๆ อีกไม่นานคงจะฟื้นครับ "
      เขาเองเป็นคนที่กำชับให้หน่วยแพทย์รายงานอาการของหญิงสาวอย่างละเอียดตอนที่นำตัวเธอไปส่งโรงพยาบาล
     " อื้ม ขอบใจมาก " 
      เหมือนว่าเวลานี้เขาจะกลับมาทำงานได้อย่างปกติ เมื่อรับรู้ว่าไอ
ปลอดภัยพ้นขีดอันตรายแล้ว และอยากจะเร่งงานตรงหน้านี้ให้เสร็จเร็วๆเสียด้วยซ้ำเพราะอยากจะไปดูอาการของคนที่เขาเป็นห่วง นี่ก็ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วแต่ไม่มีทีท่าเลยว่างานเอกสารบนโต๊ะจะเสร็จ
      " กาอาระ นายยังไม่ได้เซ็นเรื่องงบประมาณหมู่บ้านเลยนะ "
      " อ่านแล้วล่ะ ฉันไม่อนุมัติ "
      " ........ "

      " ไม่มีเหตุผลต้องลดจำนวนเด็กที่เข้ามาเรียนในอะคาเดมี่ พวกนั้นน่ะหวังจะตัดงบประมาณเรื่องกองกำลังของหมู่บ้าน " ไม่ว่าด้วยเหตุอะไรก็ตามเขาจะไม่ยอมให้หมู่บ้านกลับไปเป็นเหมือนหลายปีก่อนแน่นอน
      " มีอะไรเหรอ กาอาระ " คนเป็นพี่ชายนั่งจัดการเอกสารบางส่วนอยู่ตรงโต๊ะอีกมุมหนุ่งของห้อง " ถ้าจะบอกว่าพวกนั้นกำลังคิดจะทำอะไรอีกละก็ ฉันเองก็สงสัยเหมือนกัน "
      " ยังไงก็ฝากนายด้วย พรุ่งนี้ฉันจะออกไปตรวจหน่วยประจำการ "
      " จะไปคนเดียวอย่างนั้นเหรอ "
      " อืม.... "
      " แต่ฉันว่าให้เทมาริไปด้วย..."
      " ไม่ต้องหรอก แค่พวกติดตามก็พอแล้ว " เขาตอบเสียงเรียบ
      " ก็ตามใจนาย " คนเป็นพี่ชายรู้ดีว่าลองกาอาระได้ตัดสินใจอะไรสักอย่างหนึ่งแล้ว ถ้าจะให้เขาเปลี่ยนใจละก็ไม่มีทางเป็นไปได้ " ว่าแต่จะไปกินข้าวด้วยกันที่บ้านมั้ย " 
      " ไม่ล่ะ ฉันจะไปที่โรงพยาบาล "
      " เออ....งั้นฉันกลับก่อนเย็นมากแล้ว พอดีฉันมีนัดกับมัทสึริ " คนพี่บ่นเปรยๆ "จะทำอะไรก็ระวังตัวบ้าง "
      " ....... " เขานิ่งมองเอกสารตรงหน้า แม้ว่าการปฏิวัติจะจบไปตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนแล้วก็ตาม แต่ก็ยังวางใจไม่ได้
      " นายก็อย่ากลับดึกนักล่ะ " เขาหันมากำชับ
      " รู้แล้ว " เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นห่วงเขามากแค่ไหน

โรงพยาบาล......
      " เป็นยังไงบ้าง " กาอาระถามแพทย์เจ้าของไข้
      " อาการดีขึ้นตามลำดับ แต่เธอไม่มีญาติเหรอครับ ท่านกาอาระ " 
      " ทำไม มีอะไร " เขามองคนที่ยืนเลิ๊กลั๊กตรงหน้า
      " ถ้าย้ายมาห้องพิเศษแบบนี้ค่าใช้จ่ายค่ารักษาพยาบาลค่อนข้างสูง เพราะเธอไม่ได้รับบาดเจ็บจากการทำภารกิจ และไม่ใช้คนในหมู่บ้านจึงไม่สวัสดิการรองรับ คงจะมีเรื่องยุ่งยากตามมาในภายหลัง "
      " เรื่องนั้น ฉันจะจัดการเอง "
      " อ่อคะ ครับๆ แล้วก็นี่ครับ ของที่ติดตัวเธอมากับเสื้อผ้า " พยาบาลที่อยู่ด้านหลังยืนของให้กับเขามันถูกใส่มาในถุงกระดาษอย่างดี " ขอตัวครับ "
      "......." 
      กาอาระมองคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงใบหน้าขาวจนทำให้เห็นรอยช้ำเด่นชัด ปากเล็กสีชมพูระเรื่อแห้งแตกมีรอยแผลอยู่มุมปาก

ใครนะ
ไอกำกรรไกรที่คว้ามาซ่อนไว้ใต้ผ้าห่มแน่น 
    " ฟื้นแล้วอย่างนั้นเหรอ " กาอาระทิ้งตัวลงตรงเก้าอี้ข้างเตียง
    ไอค่อยๆลืมตาเมื่อได้ยินเสียงที่เอ่ยขึ้น เธอจ้องมองไปที่หน้าเขาสายตานั้นเต็มไปด้วยคำถาม

     " คุณเป็นใคร " คนเพิ่งลืมตาถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
     " .................. " 
     " ฉันถามว่าคุณเป็นใคร " มือที่กำกรรไกรแน่น จ่อไปที่คอของกาอาระอย่างรวดเร็ว ร่างของเธออยู่ด้านหลังของชายหนุ่ม
     " นั้น เธอจะทำอะไรกาอาระ " เสียงกระแทกของประตูดังขึ้น 
     " เธอออกไปก่อนเทมาริ "
     " พวกคุณเป็นใคร " แขนที่ถูกดึงสายน้ำเกลือออกมีเลือดหยดไหลเป็นทาง




 

Create Date : 25 พฤษภาคม 2560
0 comments
Last Update : 25 พฤษภาคม 2560 21:05:13 น.
Counter : 224 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


BlogGang Popular Award#13


 
meku
Location :
ประจวบคีรีขันธ์ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]




New Comments
Friends' blogs
[Add meku's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friends


 
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.