ความทรงจำส่วนตัว เคยมีกันบ้างไหมเวลาเห็นสิ่งของบางอย่าง ภาพเก่าๆ สถานที่บางแห่งหรือเหตุการณ์ในอดีต ที่เห็นทีไรก็เรียกความทรงจำดีๆ ที่ยังรู้สึกกระทบใจคืนมาเสมอ โดยเฉพาะความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับคนที่มอบให้ คนที่อยู่ในเหตุการณ์ หรือคนที่ทำให้เกิดภาพเหล่านั้น บางครั้งเราอาจจะยิ้ม หัวเราะ หรือน้ำตารื้นอยู่คนเดียว แต่คนที่เกี่ยวข้องนั้นๆ กลับลืมไปหมดแล้วว่าเคยเกิดอะไรขึ้นร่วมกัน Magnolia เองก็มีเช่นกัน และเคยถามคนร่วมเหตุการณ์ว่า “จำได้ไหม” พอเขาตอบมาว่า “จำไม่ได้” ต่อให้เราทบทวนเหตุการณ์หรือรื้อฟื้นความทรงจำเขาก็จำไม่ได้อยู่ดี นั่นหมายถึงเมมโมรีสมองของเขาไม่ได้มีเรื่องเหล่านี้อยู่ในนั้นแล้ว อาจไม่ตั้งใจลบแต่มันถูกแทนที่ด้วยเรื่องที่น่าจดจำมากกว่า และไม่เสียเวลาที่จะเรียกคืน หากมีความทรงจำร่วมกันมันจะกลายเป็นเรื่องราวดีๆ แต่หากเป็นแค่ความทรงจำส่วนตัวของคนใดคนหนึ่ง ก็ไม่ต้องเสียใจที่เขาจำไม่ได้ เพราะไม่ใช่ทุกคนจะประทับใจเรื่องเดียวกับเรา หลายๆ เรื่อง ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของ ภาพจำ คำพูด ใดๆ ของ Magnolia เอง แม้ในฐานะเจ้าของประโยคหรือการกระทำถึงจะเป็นสิ่งดีๆ ก็จำไม่ได้ คนที่จำได้กลับเป็นผู้ที่ได้รับ หลายปีก่อนเราเจอกับศิษย์เก่ารุ่นแรกๆ คุ้นๆ ว่าสมัยเรียนเขาเล่าถึงความสัมพันธ์ที่ห่างเหินกันระหว่างเขากับแม่ พอได้เจออีกครั้งจึงถามถึงแม่ว่าเป็นอย่างไรบ้าง คุยกันหรือยัง เขาตอบว่า “ผมคุยกับแม่ตั้งแต่อาจารย์บอกผมวันนั้นแล้วว่า เธอไม่คุยกับแม่วันนี้แล้วเธอจะคุยวันไหน ถ้าวันหนึ่งแม่เธอไม่อยู่แล้ว เธอจะได้คุยไหม” เราถามเขากลับไปติดตลกว่า “ครูเคยพูดประโยคดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ” เขาว่า “ใช่ ผมจำจนทุกวันนี้เลย” ซึ่งวันนี้เขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่และมีครอบครัวแล้ว คำพูดนั้นผ่านมานานกว่าสิบปี และคนพูดไม่จำ แต่คนฟังจำได้ ไม่มีใครผิดหรือถูกที่จำหรือลืม แต่ละคนแต่ละวันมีเรื่องให้คิดให้รู้สึกมากมาย ความทรงจำมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับระยะเวลา อายุ หรือความใส่ใจเท่านั้น แต่มันอยู่ที่ความสำคัญต่อใจในเรื่องราวนั้นด้วย เชื่อว่า ทุกคนน่าจะมีความทรงจำส่วนตัวที่เอาไว้ให้นึกถึงเพียงลำพัง Create Date : 14 ธันวาคม 2568 Last Update : 14 ธันวาคม 2568 19:18:39 น. 0 comments Counter : 245 Pageviews.   Share Tweet

ผู้โหวตบล็อกนี้...

คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณนายแว่นขยันเที่ยว