ไม่มีใครชวนกินข้าว การกินข้าวกับเพื่อนร่วมงานไม่ว่าจะเช้าเที่ยงเย็น อาจจะเป็นการสานสัมพันธ์ที่ดี ช่วยทลายกำแพงการคุยแต่เรื่องงานลงได้บ้าง แต่หากวันหนึ่งคุณเริ่มหาเพื่อนกินข้าวไม่ได้ ไม่มีโอกาสนั่งเมาท์กันในคาเฟ่แบบชิลล์ๆ หลังมื้ออาหารอย่างที่ผ่านมา นานวันไปคุณจะเข้าใจได้ว่า เพื่อนร่วมงานไม่ได้สำคัญกับชีวิตเราขนาดนั้น และมีไว้ร่วมงานเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องลากมาร่วมโต๊ะอาหารเสมอ ยิ่งนาน เราจะยิ่งรู้สึกเขินๆ ที่จะชวนเพื่อนร่วมงานกินข้าว ไม่เหมือนกับชวนเพื่อนเก่าหรือเพื่อนสนิทคนอื่นๆ มันจะมีเส้นบางๆ ระหว่างเกรงใจกับไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ และเมื่อนั้นคุณจะเข้าสู่วงการ “กินข้าวคนเดียว” ในที่สุด ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกหรือผิดปกติ บางคนเลือกที่จะกินข้าวอยู่ในห้องทำงานหรือโต๊ะทำงานนั้นเลย จะได้ไม่รู้สึกโดดเดี่ยวหากต้องออกไปข้างนอก ระยะท้ายๆ ของการทำงานเป็นมนุษย์เงินเดือนของเรา กินข้าวคนเดียวมากกว่ากินข้าวกับคนอื่นนานเป็นปีๆ ตั้งแต่โควิดเป็นต้นมา แต่เราเลือกที่จะกินนอกที่ทำงานหรือกลับไปข้าวที่บ้าน เพราะสบายใจมากกว่าที่จะร่วมโต๊ะแต่ไม่มีเรื่องคุย การที่ไม่มีใครชวนกินข้าวแล้ว ไม่ใช่ไม่มีใครรักหรือไม่มีใครคบ!! การกินข้าวคนเดียวมันก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด Magnolia ว่าดีเสียด้วยซ้ำที่ไม่ต้องใช้สมองคิดว่าต้องตอบรับหรือปฏิเสธคำชวนที่อาจทำให้เราอึดอัดหรือชวนตามมารยาท และนั่นหมายความว่าเรากำลังรักตัวเองเป็น อยู่ด้วยตัวเองได้ ชีวิตเราก็เป็นของเราเอง กระเพาะลำไส้ก็ของเรา ไม่ได้ผูกติดกับใคร ใครไม่ชวนก็ไม่เป็นไร เราก็ยังคงต้องดำรงชีวิตด้วยอาหาร ปรนเปรอร่างกายด้วยของอร่อย และบำบัดความหิวของตัวเองต่อไป โดยไม่จำเป็นต้องมีคนชวนกินข้าวก็ได้ Create Date : 23 มกราคม 2568 Last Update : 23 มกราคม 2568 10:41:11 น. 0 comments Counter : 445 Pageviews.   (โหวต blog นี้)  Share Tweet

ผู้โหวตบล็อกนี้...

คุณสายหมอกและก้อนเมฆ