...เขียน Blog นี้...เพราะ Destiny of LOVE
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2556
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
10 สิงหาคม 2556
 
All Blogs
 

[Fan Fic_Y]Korea : Godfather 16





[Fan Fic_Y]Korea : Godfather 16


ประตูรถถูกเปิดรอไว้ล่วงหน้า ก่อนที่ชายร่างยักษ์ในชุดสูทสีดำจะโยนร่างที่หิ้วต่องแต่งไปโยนโครมใส่รถแล้วปิดประตูปังเดินกลับไปเปิดประตูด้านหน้าประจำตำแหน่งก่อนออกรถไปอย่างรวดเร็ว


ไอ่หมอขี้เมาเซถลาหัวซุกหัวซุนไม่เป็นท่าหน้าแทบคะมำลงไปจูบกับพื้นรถถ้าไม่ถูกรวบตัวเอาไว้เสียก่อน ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทันและกว่าที่มันจะหายมึนงงสงสัยและจัดระเบียบความคิดให้เข้าที่เข้าทางก็กินเวลาไป 2-3 นาที


แอบหรี่ตาสำรวจสักนิดก่อนจะคิดเอาตัวรอด แต่ครั้นเมื่อสอดสายตาไปเจอใบหน้าคมสันที่แม้จะอยูในเงามืดต่อให้เมาแค่ไหนใบหน้าของคน ๆ นี้ก็เป็นอะไรที่มันจำฝังใจไม่รู้ลืม


“ปล่อยได้แล้ว.....” สะบัดตัวออกห่างจากอีกฝ่าย ไม่ได้อยากจะทำเล่นตัวเหมือนอย่างกับนางเอกที่กำลังงอนพระเอกเพื่อที่ว่าอีกฝ่ายจะใด้ง้องอน เหมือนที่เคยดูในละครทีวีน้ำเน่าและเพราะพี่ไม่ใช่นางเอกว่ะ....

ตัวมันหลุดออกมาจากการเกาะกุมอย่างง่ายดายราวกับว่าคนที่รั้งไว้ก็ไม่ได้สนใจอยากจะแตะต้องสัมผัสเนื้อตัวมันสักเท่าไรเลย


“จอดรถ” ไอ่หมอตวาดดังลั่นรถ แต่คนขับกลับไม่สนใจและไม่มีทีท่าว่ารถคันนี้จะชะลอความเร็วลงเลยสักนิด


“บอกให้จอด หูแตกหรือไงวะ” ตบเบาะกระจกที่กั้นระหว่างคนขับกับผู้โดยสายปัง ๆ จบเจ็บมือแต่ไอ่ชุดดำที่นั่งประจำตำแหน่งอยู่ด้านหน้าก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะสนใจ


ปกติก็ไม่ใช่คนใจร้อนสักเท่าไหร่ แต่วันนี้พี่ไม่นึกอยากอยู่ในโหมดคุณหมอใจดี โทษทีว่ะ จะโทษแอลกอฮอล์ในกายก็บอกไม่ได้เต็มปากเพราะอารมณ์มันกรุ่นอยู่ตั้งแต่เมื่อหัวค่ำยังหาที่ระบายไม่ได้จวบจนกระทั่งดึกดื่นป่านนี้


“สั่งคนของคุณให้หยุดรถ ผมจะลงตรงนี้แล้วคุณก็อย่ามายุ่งกับผมอีก” หันมาชี้นิ้วสั่งบุรุษที่นั่งไขว่ห้างเอนหลังพิงเบาะตามสบายแต่ถึงยังไงมาดท่านก็ยังดูน่าเกรงขามอยู่ดี


ดวงตาคมเข้มจ้องมองทุกการกระทำของไอ่หมอไม่วางตา ลองถ้าหากว่าใครเจอสายตาแบบนี้เข้าคงกลัวกันลนลาน


แต่คงไม่ใช่พี่เพราะวันนี้พี่เมา!!!

ไอ่ขี้เมามันจะอาละวาดโดยไม่สนใจหน้าไหนทั้งนั้น


“สั่งให้พวกมันหยุดรถ คุณจะไปไหนก็เชิญแต่ผมจะลง...ได้ยินไหมว่าผมจะลงตรงนี้” ตะโกนปาว ๆ หมดมาดคุณหมอ (มันเคยมีกะเค้าด้วย?)


“พูดไม่รู้เรื่องหรือไงวะ” ยกเท้าถีบปังจนรู้สึกสะเทือนไปทั้งตัวแต่กระจกกลับไม่มีร่องรอยร้าวหรือว่าจะมีส่วนใดภายในบุบสลายลงเลยสักนิดนอกเสียจากรอยรองเท้าเบอร์ 43 โชว์หราเต็ม ๆ


“พอได้แล้วหมอ หยุดงี่เง่าโวยวายทำตัวไร้เหตุผลเหมือนเด็กอายุสามขวบ ที่นี่ไม่มีคนมาคอยนั่งเอาอกเอาใจกับแบบคุณบอกตรง ๆ มันแสนจะทุเรศและเลิกทำตัวน่าสมเพจไร้สาระสักที” ใบหน้าหล่อเหลาคมคายยังคงเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์แต่ดวงตากลับดุกระด้างพร้อมคำตักเตือนแข็งกร้าว


“ผมมันน่าสมเพชอย่างงั้นเหรอ.....” มันทวนคำ “หมอเล็ก ๆ ที่แสนจะต่ำต้อยต้องทำงานงก ๆ ตามคำสั่งเพื่อที่จะหาเงินมาใช้หนี้ให้กับคุณโดยไม่คำนึงว่าจะเป็นงานประเภทไหนมันดูน่าสมเพชเวทนาในสายตาของท่านที่ปรึกษาอย่างนั้นใช่มั้ย” มันถามคล้ายคนกำลังละเมอ


“นี่หมอไม่เคยรู้ตัวเองบ้างเลยหรือ”


“ผม...ผม ทำไมผมทำอะไรไปทำไมผมถึงจะไม่รู้ตัว”


“บอกว่าไม่รู้ตัวฟังดูยังน่ารังเกียจน้อยกว่ารู้แล้วแต่ก็ยังจะดันทุรังทำมันลงไป”


“เรื่องอะไร คุณมีสิทธิ์อะไรมาด่าผม”


“คนอย่างคุณมันไม่ควรที่จะมาเป็นหมอเลยจริง ๆ ให้ตายสิ มันน่าจะมีใครสักคนที่จับคุณมัดไว้แล้วสั่งสอนให้เชื่องไม่ดื้อด้านดันทุรังเหมือนกับทุกวันนี้”


“ผมก็ทำตามคำสั่งของคุณแล้วไง ยังจะต้องการอะไรจากผมอีกชีวิตนี้ยังเป็นของผมอยู่ผมแค่ทำงานใช้หนี้ให้คุณ แต่....ผมยังมีอิสระผมจะไปที่ไหนก็ได้ที่อยากไปไม่ใช่เหรอ....ถ้าใช่ก็ปล่อยผมลงไปผมไม่อยากอยู่ตรงนี้” หมออีเบือนหน้าหนีเพราะไม่อาจทนต้านทานสายตาคมดุที่จ้องเขม็งคู่นั้นต่อไปได้อีก


“ผมไม่อยากอยู่ตรงนี้ ไม่อยากทำท่าทุเรศทำตัวน่าสมเพชให้คุณรำคาญตาอีก” เบิ่งตาออกกว้าง ๆ มองฝ่าม่านบาง ๆออกไปนอกรถพร้อมกับพยายามกลืนก้อนแข็ง ๆ ที่จุกอยู่ในลำคอลงไปอย่างยากลำบาก


“ไม่....หมอคงไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวของหมอไม่อยู่ในสภาพที่สมควรจะปล่อยไว้ให้อยู่ตามลำพังคนเดียวได้” คำแย้งเรียบสนิทขัดกับดวงตาอย่างสิ้นเชิง


“ทำไม....ทำไมถึงปล่อยลงไปไม่ได้หรือว่าสภาพผมมันสกปรกรุงรังหรือว่ามันดูน่ารังเกียจมากเลยหรือไง” ถามขณะก้มลงมองตัวเอง เสื้อยืดสีขาวยับ ๆ กับกางเกงยีนส์ซีด ๆ และรองเท้าผ้าใบคู่เก่งคู่เก่า


มันเงยหน้าขึ้นอีกครั้งฝืนยิ้มออกมาแต่ริมฝีปากอิ่มกลับสั่นระริกและถึงแม้ภายในรถจะมีเพียงเงาสลัวแต่ทุกสิ่งก็ไม่รอดพ้นจากบุรุษที่มีสายตาคมดุจเหยี่ยวไปได้


“ปล่อยผมลงตรงนี้ ผมไม่ได้จะหนีไปไหนผมให้สัญญาวันพรุ่งนี้ผมจะกลับไป แต่ตอนนี้ช่วยปล่อยผมไปสักครั้งจะได้มั้ย”


“สมมุติว่าถ้าผมยอมปล่อยหมอไปช่วยตอบหน่อยสิว่าคุณจะไปที่ไหน.....ไม่ต้องบอกผมก็พอจะเดาออกมาเองได้ไม่ยาก.....หมอจะไปรบกวนเวลาพักผ่อนของมินอูหรือไม่ก็ไปจมอยู่ในร้านเหล้านั่งเมาจนเช้าเพราะหมอไม่มีที่ให้ไป ผมเดาถูกมั้ย”


สิ่งที่ออกจากปากท่านที่ปรึกษาคือความจริงที่มันช่างจี้ใจดำกันเหลือเกิน


“อย่าคิดว่าผมไม่มีที่ไป” ไอ่หมอยังปากแข็งเพราะแรงทิฐิ


ท่านที่ปรึกษาเลิกคิ้วสูงแทนคำพูด


“ไม่จำเป็นต้องรู้ว่าผมจะไปทำอะไรหรือไปที่ไหน แค่ปล่อยให้ผมไปเท่านั้นก็พอ.....”


“เสียใจที่ผมทำแบบนั้นไม่ได้”


“ทำไม ก็แค่ปล่อยผมไปทำไมคุณถึงจะทำเรื่องง่าย ๆ แค่นี้ไม่ได้แค่บอกคำเดียวให้คนของคุณหยุดรถแล้วผมก็ไปตามทางของผมส่วนพวกคุณจะไปไหนก็ไป” ไอ่หมอหัวเสียหลับหูหลับตาพ่นพิษไม่หยุด


“......เรากลับถึงบ้านแล้วและผมก็เหนื่อยมาทั้งวัน ร่างกายนี้มันเรียกร้องอยากจะพักผ่อนเต็มที ถ้าหมออยากจะดื้อจะรั้นก็เก็บแรงเอาไว้ ก่อนรอให้ถึงพรุ่งนี้เช้าค่อยหาเรื่องปวดหัวมากวนกันใหม่” ขายาว ๆ ก้าวออกจากรถที่บอดี้การ์ดลงไปเปิดรอไว้ก่อนหน้าเดินตัวตรงจากไปอย่างไม่ใยดีตูสักนิด


ผมทุบฝ่ามือกับลมกับแล้งเพื่อระบายความอัดอั้นตันใจที่แน่นเต็มหัวอก
ก็ไอ่ท่านฯ นี่มัน.....มันด่าผมมาทั้งคืนแล้วอยู่ดี ๆ มันจะรีบหนีไปนอน
ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย เมิงกลับมาก่อนนนนน



........ผมไม่มีวันยอม



แค้นนี้อย่าให้รอถึงสิบปี เพราะแค่สิบนาทีหมอแอนดี้ก็รอไม่ไหว
รีบจ้ำพรวด ๆ ตามมันไป แต่ไม่ทันประตูลิฟต์มันดันปิดลงเสียก่อนที่ขาสั้น ๆ จะพาร่างของผมเคลื่อนย้ายไปถึง ยื่นมือไปกดปุ่มที่แปะติดอยู่กับข้างฝายิกๆ เพื่อเรียกลิฟต์ตัวใหม่รออยู่แค่เพียงอึดใจลิฟต์ตัวใหม่ก็เปิดออก


รีบร้อนกดรหัสหน้าห้องว่องไว พร้อมจะถลาเข้าหาเป้าหมายในห้องทันที
เปิดประตูห้องนอนออกเตรียมฉะดะ!!!


แต่........ไร้เงาเจ้าของห้อง


บอดี้การ์ดร่างหนาหน้าเหี้ยมหยุดมือที่กำลังรวบผ้าคลุมเตียงออกหันมามองพร้อมส่งสายตาน่าสะพรึงมาให้


......ถามผมว่ากัวมั้ย ตอบได้ทันทีเลยว่าน่ากัวมากกกก


“ท่านกำลังเตรียมตัวจะพักผ่อน หมอเองก็ควรจะกลับไปพักที่ห้องของตัวเองได้แล้ว” หน้าเหี้ยมไม่พอเสียงยังเข้มได้อีกนะมรึง


แล้วไง.........เมื่อตอนที่อยู่ในรถกูแหกปากบอกเท่าไหร่มรึงก็ไม่เคยคิดจะฟังแหกปากจนแสบคอยังไม่คิดจะสนใจกันสักนิด ฉะนั้นตอนนี้ถึงทีของกรูบ้างละเว้ย


“ผมยังไม่อยากพักตอนนี้ “


“ออกไปจากห้องท่านซะ แล้วจะไปทำอะไรก็เรื่องของหมอ”


เจ้านายกับลูกน้องมันพอกันเลยเว้ย เย็นชา หน้านิ่ง วางท่าใหญ่ แต่ ไร้ความรู้สึก


“ออกไปซะห้องส่วนตัวของท่านหรือทุก ๆ แห่งในบ้านนี้ไม่ใช่ที่ที่คุณจะเข้านอกออกในได้ตามใจชอบ ไปอยู่ในที่ที่ควรอยู่อย่าออกมาเดินเพ่นพ่านแล้วก็เลิกงี่เง่าหยุดทำตัวป่วนท่านได้แล้ว”


โอ้มายก๊อด!!!


วันนี้มันวันอะไรวะเนี่ย ทำไมผมถึงได้โดนด่าซ้ำซากจากคนโน้นคนนี้ไม่หยุดหย่อนหรือว่าผมจะเกิดปีชงเพราะแม้แต่คนพูดน้อยแบบไม่กัวน้ำลายบูดอย่างพี่ยักษ์หน้าเหี้ยมยังง้างปากมาฟาดอารมณ์ใส่ผมเป็นชุด


“พรุ่งนี้วันหยุดก็อยู่อย่างสงบด้วยล่ะ”


สั่งกรูกันจังเกิดมาเพื่อออกคำสั่งกันหรือยังไงไม่ทราบครับ


“ท่านคงอาบน้ำใกล้เสร็จแล้วหมอควรจะออกไปเสียก่อนที่ท่านจะออกมาจากห้องน้ำ” ร่างหนาเดินเข้าหาทำท่าคุกคาม


หน้ามึนยืนเฉย แต่....ไม่ออกมีไรป่ะ


บานประตูห้องน้ำเปิดออกก่อนที่ผมจะถูกพี่เหี้ยมตะบบหัวแค่เสี้ยววินาที
ร่างกำยำสมส่วนพันผ้าขนหนูช่วงล่างออกมาเพียงผืนเดียว ในมือถือผ้าขนหนูสีขาวผืนเล็กขยี้เส้นผมยุกยิก


พนักหน้าเรียกผมก็เดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย


“เช็ดผมให้หน่อย” หย่อนตัวลงนั่งบนตั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งพร้อมส่งผ้าขนหนูในมือมาให้


“คุณคิมจองกุ๊กกลับไปพักได้แล้วขอบคุณที่ทำงานหนักวันนี้”


พอนายพูดก็ทำตามทันที แต่ก่อนออกจากห้องไปยังส่งสายตามาอาฆาตเหมือนจะขู่ว่าอย่าให้รู้ว่าทำเรื่องอีกนะอะไรประมาณนี้


“ไดร์ลมเย็นให้ด้วย ผมชอบนอนตอนผมแห้งสนิทถ้าชื้นสักนิดหน่อยมันรู้สึกเหมือนไม่สบายตัว”


“ครับท่าน”


เชื่องมากไปมั้ยแอนดี้ ผมพูดกับตัวเองแต่ก็ยังคงทำตามคำสั่งของเขาอยู่ดี


คนหน้าดุหลับตาพริ้มทำให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นชวนน่าหลงใหลไม่น้อย ผิวขาวละเอียดตัดกับไรหนวดเขียวครึ้มบนริมฝีปากสีสดน่าจูบ ตกใจกับความคิดของตนจนต้องเบี่ยงสายตาจากใบหน้านั้น


ขณะที่ผมกำลังง่วนอยู่กับการเป่าลมเย็นไปตามเส้นผมของเขา สางนิ้วมือลงผมเส้นผมเบา ๆ เพื่อกระจายลมให้ทั่วถึง ผมสั้น ๆ เป่าไม่นานก็เสร็จ
เก็บไดร์เป่าผมเรียบร้อย เหมือนผมจะลืมอะไรไปบางอย่าง คิดไม่ออกแต่เริ่มรู้สึกว่าร่างกายกำลังถูกพันธนาการด้วยท่อนแขนคู่หนึ่ง เงยหน้าขึ้นเพื่อจะถามให้หายข้องใจว่าทำแบบนี้ทำไม๊


เหมือนผมจะคิดผิด เพราะพออ้าปากก็ถูกฉกจูบอย่างรวดเร็ว


ปากที่คมกร้าวด่ากราดให้เจ็บช้ำเมื่อชั่วโมงที่ผ่านมาแต่เมื่อยามเจ้าของเปลี่ยนหน้าที่ใช้มันในทางตรงกันข้ามมันก็กลับสร้างความสร่านเสียวจนสะท้าน

เรียวปากยังคงบดเบียดรุกเร้าจนจำไม่ได้ว่ามานอนตัวเปล่าให้เขาก่ายกอดเอาตอนไหน


>
>
>

จากนั้นกระทั่งเที่ยงของวันใหม่จึงได้สติคืนมา


“โธ่เอ๊ย....เมื่อคืนผมจะตามมาเอาเรื่องไอ่ท่านฯ นี่หว่า”

ทำไมผมถึงไม่นึกให้ได้ก่อนหน้านี้ห๊า หมด ๆ กัน


เสียศูนย์ เสียท่า เสียตัว เสียๆๆๆๆ


คว้ามือถือกดหมายเลขยิก ๆ


“ฮัลโหล ยังไม่ว่างคุยตอนนี้....พักผ่อนให้เต็มที่เย็นนี้จะกลับไปกินดินเนอร์ด้วย”


อะไรว๊า


ผมเป็นฝ่ายโทรไปแต่ยังไม่ทันจะได้อ้าปากพูดสักคำ มันก็ตัดสาย
เย็นนี้กลับมากินดินเนอร์ด้วยกันหรอ......


แล้วผมควรทำตัวยังไง

A. เจอหน้าท้ามันต่อย
B. วิ่งเข้าไปรับกระเป๋าแล้วจูบต้อนรับกลับบ้าน
C. ทำอาหารแซ่บเว่อร์เสริฟพร้อมไวท์ไว้รอท่าน
D. เย็นนี้ตัวใครตัวมัน (ผมขอลี้ภัยชั่วคราว)


To be con.

แถลงการณ์กันนิสส : เนื่องจากพี่เซี่ยง(ไรเตอร์) งานค่อนข้างยุ่งนะคะ นานน๊านนนนนนนนนน (โปรดสังเกตุ น หนู คือนานมากกอะค่ะ) จึงจะว่างอัพเดทตอนใหม่ให้ รักแล้วต้องรอกันหน่อยน๊า




 

Create Date : 10 สิงหาคม 2556
4 comments
Last Update : 10 สิงหาคม 2556 7:26:33 น.
Counter : 2544 Pageviews.

 

เจ๊เซี่ยงขรา....กลับมาก่อนน

ทำไมทิ้งไว้เยี่ยงนี้ค๊าาาาาาา


ในที่สุดอิหมอปากดีก็มีคนกำราบได้...แหม่ น่าเสียดายไฟบ้านท่านที่ปรึกษาดับเร็วไปนิสสนะฮ๊าาา เรยไม่ได้เห็นขั้นตอนที่ชัดเจน ^^


ตอนหน้าขอวันเกิดดี้นะคับเจ๊ ขอบคุณล่วงหน้า (แผนกดดันเจ๊ไม่เคยสำเร็จ แต่อยากทำ 5555)


 

โดย: แม่ยกชูงแจ 10 สิงหาคม 2556 7:32:18 น.  

 

แอร๊ยยยยยยยยยยย
เจ๊เซี่ยงค้า นี่มันอารายก๊านนนนน
มาตัดฉับ ทิ้งให้ค้างแบบนี้ มันบาป(?) นะคะ

ต๊ายตาย คุณหมอปากจัดนั่นในที่สุด... เพราะเมาจึงเผลอไป หรือเพราะอะไรกันแน่คะนั่น แต่อีกคนที่ไม่เมาเนี่ยสิ

แล้วเรื่องมันจะเป็นยังไงต่อไป อยากรู้ๆ
ว่าแล้วก็นั่งรอตอนต่อไป... ขอร้องว่าอย่าข้ามปีเลยนะคะ โปรดสงสารเด็ก(?) ตาดำๆ

ขอบคุณสำหรับฟิคค่า

 

โดย: Nantta IP: 125.25.136.32 10 สิงหาคม 2556 9:44:03 น.  

 

อ๊าาาา หมอเมาหรือท่านตั้งใจเอาอ่าๆๆ จะกลับมากินดินเนอร์ด้วย ว๊ายๆๆๆๆๆๆๆ ท่านหลงสเน่ห์หมอแล้วอ่าดิ ฮ่าๆๆๆๆ มาอัพไวไวนะคะ

 

โดย: ลี IP: 118.175.74.112 12 สิงหาคม 2556 23:02:42 น.  

 

แล้วหมอจะต้อนรับยังไงล่ะจ้าาาา
อ่านแล้วสนุกจริงๆรอลุ้นอ่านต่ออยู่นะค่ะ

 

โดย: beer IP: 49.230.97.94 9 พฤศจิกายน 2556 15:35:06 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


แม่ยกชินฮวา
Location :
พิษณุโลก Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 9 คน [?]




Friends' blogs
[Add แม่ยกชินฮวา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.