คิดไปเขียนไปตามสไตส์...แม่บุญ.....
Welcome to my little world .....
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2555
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
3 พฤศจิกายน 2555
 
All Blogs
 
***.ทำอาหารไทย เลี้ยงในวันเกิดเพื่อนชาวคาเมรูน...****






ทำอาหารไทย...งานเลี้ยงวันเกิดเพื่อนบ้านชาวคาเมรูน...



ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ แม่บุญมีเพื่อนหลายชาติ หลายภาษา โดยเฉพาะตอนไปเรียนภาษาฝรั่งเศส เยอะจนมึนตาลาย ไม่รู้ชาติไหนเป็นชาติไหน อยู่ที่อพาร์เม้นท์ของมิเชลมาเข้าปีที่ ๖ วันดีคืนดีเราก็ได้เพื่อนใหม่...ชาวบูรุนดี ..สูงยาว เข่าดี ที่แต่งงานกับคนเบลเยียมที่พูดภาษาเฟมมิช พอได้เริ่มทักทายกัน ก็มีการไปมาหาสู่กันเป็นธรรมดา อีกอย่าง ..เจนนี่...เพื่อนที่ว่าก็เป็นคนง่าย ๆ นิสัยคล้ายคนไทย ตั้งแต่นั้นมาเราก็ผูกเสี่ยว...ตามภาษาอิสาน ไปมาหาสู่กัน



วันดีคืนดี...ก็ทำกับข้าวกินด้วยกัน เวลาเราทำขนมปังมาก ๆ แม่บุญก็ยกไปฝากเพื่อน ๆ ก็ตามมาเลี้ยงไวน์ ยกขวดมาดื่มกันถึงบ้าน ไม่นานมานี้ เจนนี่...ก็มากดกริ่ง...พูดตลกว่า ตำรวจมาขอตรวจค้น...ที่แรกจำเสียงไม่ได้ ต๊กกะจัย..แต่พอได้ยินเสียงหัวเราะ โธ่เอ่ยมาล้อกันเล่น...ๆ เอาหัวใจตกไปอยู่ตาตุ่ม




เจนนี่...มาพร้อมกับสาวอีกคน ผิวสีดำคล้ำเหมือนเจนนี่ คนนี้ก็อยู่อพาร์เม้นท์ใกล้ ๆ กันอีกแหละ เธอมาเพราะอยากจะจัดงานวันเกิด อยากเลี้ยงอาหารไทย ??? เจนนี้เพื่อนผู้แสนดีไปโฆษณาเลิษเลอว่าแม่บุญทำกับข้าวไทยอร่อยเหาะ เธอเลยตามกลิ่นมา...มาขอให้ทำกับข้าวให้ พร้อมอาหารว่างอีกสามอย่าง...



เข้าทางแม่บุญ...นี่ต้องตามไปเลี้ยงเจนนี่ที่บ้าน..ยังไม่ได้ตอบแทนเลย..วันที่นัดหมายมาถึง อาหารว่างสามอย่าง มี ปอเปี๊ยะทอด ซาโมซ่า กับ ขนมปังหน้าหมู ...แกงมีอย่างเดียวคือ แกงเขียวหวานเนื้อ ...แม่บุญกับมิเชลไปตลาดตั้งแต่ไก่ยังไม่ขัน เพราะกลัวรถติด เอาเรื่องเหมือนกันนะอย่าว่าแต่ที่ กทม.เลย ไปถึงก็เดิน ๆ ซื้อของตามที่ต้องการ ๙ โมงเช้ากลับมาถึงบ้านแล้ว...เร็วดีไหม ?



แล้วแม่บุญก็ยืนขาแข็งทั้งวัน เนื้อกว่า ๖ กิโลกรัม สำหรับ ๒๐ คน จ้าพูดไม่ผิดหรอก แต่พอเอามาแล่เอามันออก เคี่ยวนานชั่วโมงกว่า ๆ เนื้อมันหดหายไปครึ่งหนึ่ง ประสบการณ์มันสอนให้ซื้อเกินอีกเท่าตัว เพราะเคยมีตอนแรก ๆ คำนวณผิด ปรากฏว่าเนื้อหดหายต้องวิ่งโร่ไปซื้อเพิ่ม.. ส่วนผัก เขาขอให้ใส่ผักมะเขือม่วงที่นี่ เพราะราคาถูกกว่าเยอะเลย ส่วนโหระพา มิเชลนั่งรถฟรี...ไปซื้อมาให้เมื่อวันก่อนแล้ว



น้ำพริกแกงเขียวหวานที่ซื้อมาจาก อตก. สีสวยสมใจ โขลกลูกผักชี แล้วก็ผิวมะกรูดผสมเข้าไปอีกเพื่อดับกลิ่นคาวเนื้อ ตอนเอาไปผัดกับน้ำมันให้ขึ้นฟู หอมไปทั้งบ้าน พอเติมหัวกะทิเข้าไปสีสวยงาม เผ็ดสมใจ...ไม่เหมือนทำให้ชาวเบลเยียมที่ไม่กินเผ็ด มาคราวนี้ค่อยรู้สึกเหมือนทำแกงเขียวหวานแบบเมืองไทยเป็นครั้งแรก....จากนั้นก็ทิ้งไว้ข้ามคืน เพราะงานจะจัดในวันถัดมา ของว่างทั้งสามอย่างทำล่วงหน้าไว้นานแล้ว จับเข้าช่องแข็ง ถึงวันค่อยเอาออกมาทอด




แล้ววันงานก็มาถึง...บ่ายสาม...แม่บุญพร้อมรบ..ห้องจัดเลี้ยงที่เพื่อนเช่าไว้อยู่ไม่ไกลบ้านมากนัก เราไปถึงตอนหกโมงเย็น วันนั้นหนาวมาก เดินขนของกันสั่นงันงก พอเข้าไปถึงห้องครัว...มองหาที่ว่างแทบไม่เจอ เพราะเต็มไปด้วยข้าวของเกะกะเต็มไปหมด ...ห้องครัวหรือห้องเก็บของก็ไม่รู้ ??? งานนี้เล่นเอาแม่บุญเกือบของขึ้น ...เพราะไม่เคยทำงานแบบนี้มาก่อน




แบบนี้...หมายถึง ข้าวของมากมายเก็บไม่เข้าที่เข้าทาง อะไรที่ไม่เกี่ยวกับห้องครัวก็ขนมากอง ๆ ไว้ ถ้วยขามพลาสติค แก้วน้ำ แก้วไวน์ ๆ มันน่าจะอยู่ที่ห้องจัดเลี้ยงไม่ใช่ในครัว เจนนี่..คนงามยืนหันรีหันขวาง พอเห็นแม่บุญสีหน้าไม่ดี ก็รีบถามว่า okay ไหม ๆ จะให้ตอบไง ? ก็ต้องตอบว่า จ้า..ว่าแล้วก็วางข้าวของ ๆ ตัวเอง แล้วก็รีบจัดการขนย้ายของเกะกะลงอีกด้าน ไม่งั้นมันไม่มีที่จะทำอะไรได้




ตอนเรียนทำอาหาร ตอนฝึกงานที่ภัตตาคารอาหารฝรั่งเศส...ทุกอย่างต้องอยู่เป็นที่เป็นทาง อะไรที่ไม่เกี่ยวข้องกับครัวต้องออกไปอยู่ที่อื่น หรือในห้องที่เขาจัดเตรียมไว้ เวลาทำงาน...โต๊ะ..เตรียมอาหารต้องสะอาด ไม่มีข้าวของวางเกะกะ จะใช้อะไรค่อยเอามาวาง ไม่ใช่เอามากองสุม ๆ แล้วก็หาที่ทำงานแทบไม่มี



พอเริ่มทำงาน...ก็เป็นระบบเดียวกัน หรือแม้แต่ทำจัดเลี้ยง ก่อนทำจะขอร้องเจ้าของงานให้ช่วยเตรียมพื้นที่ว่าง ๆ ไว้ให้ แล้วก็ตู้เย็น...ขอพื้นที่เช่นกัน เพราะต้องแช่ของสด แม้แต่อยู่บ้าน หากจะทำครัว ต้องไม่มีอะไรมาเกะกะ...อันนี้มิเชลรู้ดี มันหงุดหงิดหากมีของวางไม่เป็นทีเป็นทาง



ปกติวิสัย...ของชาวอาฟริกัน ที่เคยร่วมเรียนทำอาหารมาด้วยกันหลายปี และเพื่อนฝูงของมิเชลบางส่วน พวกเขาค่อนข้างจะทำอะไรแบบสบาย ๆ ไม่มีหลักเกณฑ์ เอาง่ายที่สุดเข้าว่า ทำแบบพอให้ผ่าน ๆ พอเสร็จ เช่น ตอนครูให้หั่นแอปเปิ้ล เธอจะใช้มือหั่นไปตามมีตามเกิด ส่วนแม่บุญหั่นแบบเดียวกันแทบไม่มีแตกแถว พอเอามาเรียงทำทาร์ตแอปเปิ้ล ทาร์ตของแม่บุญจะสวยงามเป็นระเบียบ เป็นแถวสวยงาม อันนี้พอจะรู้ทันเพื่อน เลยเอากระดาษเขียนชื่อแป๊ะไว้...พอสุก ..ครูให้เอากลับบ้านได้ เพื่อนมารุมจะเอาของแม่บุญ ของตัวเองที่ทำไว้อลักอิเหลื่อ ไม่เอา...งานนี้เจอดี มีป้ายชื่อ...เถียงไม่ออก ..ความมักง่ายไง ...แล้วก็ไม่ค่อยสะอาด รักสวยรักงามมาก อดทนถักเปียได้เป็นวัน ๆ แต่หากต้องทำงาน...เอาที่สบายที่สุดไว้ก่อน อันนี้ไม่ได้พูดเกินเลยความจริง คนเบลเยียมเองก็รู้ดีว่าคนชาตินี้เป็นอย่างไร ??



มิเชล...ขัดทัพไว้ทัน..เพราะพอแม่บุญจะเริ่มสติแตก ลืมตัว มิเชลเดินมาบอกว่า แม่บุญ...งานนี้ไม่ใช่งานของเรา ๆ ต้องแบ่งพื้นที่กับเขา แม่บุญทำด้านโน้น ด้านนี้เอาไว้ให้พวกเขาทำ ๆ ยังไงก็เรื่องของเขา อย่าไปยุ่งกับเขาเลย แม่บุญ...ถึงสำนึกได้ เกือบไปแล้วตรู...สติ..มา ปัญญาเกิด จริง ๆ ขอบคุณมากมิเชล ไม่งั้นคงได้ออกงิ้วแน่นอน อ่านมาถึงตอนนี้...ใครที่เตยอยากทำงานกับแม่บุญเริ่มผวาแล้ว....



...อันนี้เป็นเรื่องที่ต้องทำ...ขอเน้น เพราะเรื่องความสะอาด ถุกสุขอนามัยเป็นเรื่องใหญ่ ฝรั่งเขาไม่เอาอาหารวางที่พื้นนะ ถ้าเชฟเห็น..โดน....นอกจากจะเป็นการขนส่ง ผักต่าง ๆ พอไหว แต่พวกเนื้อสัตว์ต่าง ๆ ต้องวางบนโต๊ะ ไม่ใช่ทางเดิน แต่พี่อาฟริกันของเรา เอากระดาษเช็ดมือวางบนโต๊ะ อาหารวางบนพื้น...คิดเอาเองถึงความขี้เกียจแม้แต่จะขยับให้มันถูกที่ แล้วจะไม่ให้สติแตกได้ไง ??


อ่านต่อพรุ่งนี้นะ...





Create Date : 03 พฤศจิกายน 2555
Last Update : 3 พฤศจิกายน 2555 0:19:45 น. 20 comments
Counter : 3031 Pageviews.

 
เจิมก่อง


โดย: Schnuggy ชนุ๊กกี้ วันที่: 3 พฤศจิกายน 2555 เวลา:0:47:51 น.  

 
รูปปลากรอบไปเที่ยวไหนหมดจ๊าแม่บุญ

ไม่ยอม ไม่ยอม ต้องกลับไปทำใหม่ค่า อิอิ


โดย: Schnuggy ชนุ๊กกี้ วันที่: 3 พฤศจิกายน 2555 เวลา:0:50:08 น.  

 
จะรออ่านต่อตอนพรุ่งนี้ค่ะไม่บุญ...แค่อ่านก็ได้กลิ่นของความอร่อยแล้วค่ะ...


โดย: นุ้ยหนุ่ย (cleaver ) วันที่: 3 พฤศจิกายน 2555 เวลา:2:23:50 น.  

 
ว๊ากกกกกกกกกกกกก เสียวสันหลังเลยค่ะพี่ไก่ 55+

รออ่านตอนสองนะ


โดย: bear hunt วันที่: 3 พฤศจิกายน 2555 เวลา:3:34:09 น.  

 
อรุณสวัสดิ์ครับพี่แม่บุญ

นั่งอ่านจนจบ
รู้เลยครับว่า "มืออาชีพ" เป็นอย่างไร

การทำอาหารเป็นการสะท้อนการใช้ชีวิตของคนๆนั้นได้เช่นกันนะครับ

เหมือนที่พี่เล่าไว้เลยครับ
อ่านแล้วเห็นภาพเลย









โดย: กะว่าก๋า วันที่: 3 พฤศจิกายน 2555 เวลา:4:48:55 น.  

 
มาเจอแม่บุญเอาป้ายชื่อติดดักไว้ ไม่ลั้น..ของดี ๆ ของเรา หายหมดนะคะ..น่ารักดี..

มารออ่านต่อค่ะ..


โดย: simplyusana วันที่: 3 พฤศจิกายน 2555 เวลา:5:23:43 น.  

 
อ่านไปได้ครึ่งหนึ่ง แอบนึกภาพเพื่อนร่วมโลกนานาชาติของน้องไก่ไปด้วย
อ่านมาถึงตอนเคี่ยวเนื้อ แล้วหิว นึกภาพเนื้อตุ๋น เนื้ออบสีมือแม่พี่ทันที

ขอไปเตรียมตัวจัดข้าวของที่จะนำไปร่วมเข้าค่ายเนตรนารีกับ
สหายโอศรี เพื่อนเปี๊ยก และพี่ไวน์สายน้ำ ก่อนนะคะน้องไก่คะขา
พี่หญิงกลับมาถึงกรุงเทพฯ หายเหนื่ยแล้วจะกลับมาอ่านเรื่องราว
การต้อนรับเพื่อนชาวคาเมรูน ผิวมันดำเนียนของน้องไก่ต่อจ้า


โดย: บ่งบ๊ง วันที่: 3 พฤศจิกายน 2555 เวลา:6:01:24 น.  

 
รอภาคจบค่ะ ไม่ชอบอะไรไม่เป็นระเบียบเหมือนกันจะจี๊ดมาก ถึงเป็นแจ๋วเช็ดเก็บทั้งวันค่ะ


โดย: supersupy วันที่: 3 พฤศจิกายน 2555 เวลา:6:42:15 น.  

 
มาแปะไว้ก่อน พรุ่งนี้จะมาอ่านใหม่พี่ไก่ ตาจะปิดหละ

ปล. เดี๋ยวนี้อัพบล็อกถี่เลยน้า

วันนี้พาชิมก๋วยจั๊บน้ำข้นกันคะ



โดย: We Are FroM BeLGiUM วันที่: 3 พฤศจิกายน 2555 เวลา:7:05:00 น.  

 
สวัสดีครับ ทักทาย






โดย: ต้นกล้า อาราดิน วันที่: 3 พฤศจิกายน 2555 เวลา:11:39:52 น.  

 
อันนี้ก็รับไม่ได้เหมือนกันค่ะ ครัวรก ๆ มันไม่ใช่บรรยากาศของครัวทำอาหารน่ะค่ะ นึกภาพออกเลยว่า'รมณ์เสียขนาดไหน


โดย: Jujastar วันที่: 3 พฤศจิกายน 2555 เวลา:11:55:45 น.  

 
สวัสดีค่ะแม่บุญ
ขออนุญาตแนะนำตัวก่อนนะคะ ชื่อ มน ค่ะ ติดตามอ่านบล๊อกของแม่บุญมาโดยตลอด แต่ไม่เคยเข้ามาเม้นท์อะไร วันนี้เลยถือโอกาสเขียนอะไรเล็กน้อย ชอบคนทำอาหารค่ะเพราะตัวเองทำอาหารไม่เก่ง แค่พอกินได้เฉพาะตัวเองและลูกๆ อ่านบล๊อกของแม่บุญทุกครั้ง ได้ความรู้มากมาย ได้ท่องเที่ยวด้วย กรุณารับเพื่อนใหม่ไว้ในบล๊อกด้วยนะคะ สวัสดีค่ะ จะรออ่านบล๊อกต่อๆไปค่ะ


โดย: mon9cat IP: 1.4.154.144 วันที่: 3 พฤศจิกายน 2555 เวลา:14:54:17 น.  

 
สวัสดีค่ะเพื่อน ๆ ทุกท่าน บล้อคนี้ไม่มีภาพนะคะ เพราะตอนไปที่งาน ๆ ไม่ใช่งานของเรา แล้วก้ไม่มีอะไรน่าสนใจ...คิดเอาเอง เลยไม่เอากล้องไปด้วย ซึ่งปกติจะต้องมีติดตัวตลอด...อิ อิ เสียดายเหมือนกันที่ไม่ได้ถ่ายภาพอาหารของชาวอาฟริกันมาให้ชม..

สวัสดีค่ะคุณมน..ยินดีต้อนรับด้วยความเต็มใจเป็นอย่างยิ่งค่ะ แม่บุญมีเพื่อนเพิ่มมาอีกหนึ่งคน บ้านหลังน้อยนี้จะได้อบอุ่นขึ้นมาอีก เพราะอากาศเริ่มหนาวแล้ว...ขอบคุณมากค่ะที่ติดตามเรื่องที่เขียน


โดย: Maeboon วันที่: 3 พฤศจิกายน 2555 เวลา:15:07:03 น.  

 
ทีวีนี่ไม่ค่อยได้ดูเลยครับพี่แม่บุญ
ก็แอบงงว่าหมิงหมิงไปเอาคำว่าวีไอพีมาจากไหนน้อ 55555




โดย: กะว่าก๋า วันที่: 3 พฤศจิกายน 2555 เวลา:15:35:32 น.  

 
อยากเห็นสีน้ำแงเขียวหวานของแม่บุญแล้วค่ะ รออ่านตอนต่อไปอยากรู้ว่าคนแคมารูนจะชอบอาหารไทยมั๊ย


โดย: มารน้อยไร้สังกัด วันที่: 3 พฤศจิกายน 2555 เวลา:17:03:11 น.  

 



เอาหอยทอดมาฝากแม่บุญค่ะ


โดย: Mitsubachi วันที่: 3 พฤศจิกายน 2555 เวลา:20:06:13 น.  

 
บ๊ะ..มีภาคต่อ ให้รออีก
แม่บุญนี่อ่อยเก่งใหญ่แล้ว ละครกำลังมันเชียว
ต่อพรุงนี้ จะลงแดงคอยไหมเนี่ย


โดย: น้องต๋าว IP: 180.183.46.208 วันที่: 4 พฤศจิกายน 2555 เวลา:0:27:46 น.  

 
อ่านมันส์เลยค่ะ ชอบฟังมากๆเรื่องประสบการณ์การทำงาน

พี่ไก่ก็ขู่ไป 555..ถึงยังไงตุ๊ก ก็ยังอยากเป็นลูกมือพี่ไก่ทำกับข้าวสักครั้ง เมื่อไรจะมีโอกาศน้อ...


โดย: ตุ๊ก IP: 87.65.234.52 วันที่: 4 พฤศจิกายน 2555 เวลา:2:09:19 น.  

 
เห็นบน ๆเขา้เรียกแม่บุญว่าพี่ไก่กัน ขออนุญาตเรียกพี่ไก่นะคะ จะได้ดูหนิดหนมหน่อยนึง ไม่ได้เข้าบล็อกเสียสองวันเพราะติดภาระกิจค่ะ เมื่อ กี้เข้าบล็อกพี่ไก่ที่หน้าแรก ปรากฎว่าไปอ่านตอนที่สอง ไม่รู้เรื่อง อิอิ
เลยต้องตามมาอ่านตอนแรกก่อน

เป็นกำไรชีวิตที่น่าอิจฉาอีกแล้วค่ะพี่ไก่ นอกจากจะได้ไปไหน ๆทำอะไร หลายต่อหลายอย่างแล้ว
ยังได้มีโอกาสรู้จักผู้คนหลากหลายเชื้อชาติ
แล้วก็ได้รู้ว่าแต่ละชาติผู้คนนิสัยเป็นอย่างไร

พี่ไก่เก่งจริง ๆค่ะขยันแล้วก็ดูมีพลังที่จะทำโน่นทำนี่อยู่ตลอดเวลาเลย พีไก่เป็นเชพมาก่อนที่จะไปอยู่เมืองนอกหรือคะ อิอิ ขออนุญาตละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวนิดนึงพี่ไก่คงไม่ว่านะคะ
เดี๋ยวไปอ่านตอน 2 ต่อค่ะกำลังมันเลย


โดย: บรรณภรณ์ วันที่: 4 พฤศจิกายน 2555 เวลา:21:33:05 น.  

 
เห็นด้วยกับแม่บุญ นิสยคนอัฟริกัน เป็นแบบนั้นจริงๆๆค่ะ กินอาหารค่อนข้างมูมมามด้วย แต่ไม่รู้กับทุกคนหรือเปล่า


โดย: susi IP: 84.157.34.39 วันที่: 11 พฤศจิกายน 2555 เวลา:2:29:08 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Maeboon
Location :
กรุงเทพฯ Belgium

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 87 คน [?]




แม่บุญ..เป็นหญิงไทยอายุเลยวัยรุ่นไปไกล จับพลัดจับพลูได้สามีเป็นฝรั่งแล้วก็หอบผ้าตามกันไปอยู่เมืองนอกเมืองนา พอได้เวลาหยุดงานก็กระเตงกันไปเที่ยวตามประสาตายาย ไม่มีลูกกวนตัวกวนใจ แม่บุญนั้นชอบเขียน ชอบเล่า ชอบถ่ายรูป เป็นที่สุด จะเก็บไว้คนเดียวก็กระไรอยู่ เอามาแบ่งบันกันให้ลูก ๆ หลาน ๆ ได้อ่าน ได้ดูกันดีกว่า ส่วนฝีมือด้านอื่น ๆ นั้นก็พอจะมีอยู่บ้าง เช่น ทำอาหาร ก็เอามาแบ่งปันกันอีกนั่นแหละ ค่อย ๆ รู้จักกันไป รู้จักกันแล้วก็อย่าลืมเข้ามาคุยกันนะ


ปล....รูปภาพต่าง ๆ หากต้องการนำไปใช้ช่วยบอกที่มาที่ไปด้วยนะคะ เป็นการให้ความเคารพซึ่งกันและกัน ซึ่งสังคมไทยเราค่อนข้างมองข้ามในเรื่องนี้ค่ะ

free counters
New Comments
Friends' blogs
[Add Maeboon's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.