คิดไปเขียนไปตามสไตส์...แม่บุญ.....
Welcome to my little world .....
Group Blog
 
<<
พฤษภาคม 2554
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
18 พฤษภาคม 2554
 
All Blogs
 
ฝึกงาน..ในร้านอาหารฝรั่งเศส ที่เบลเยียม 1




ฝึกงาน ที่ร้านอาหารฝรั่งเศส ในเบลเยียม



ขึ้นโฆษณาขนาดนี้ ถ้าไม่รีบตีตั๋วมานั่งแถวหน้าจะว่าแม่บุญไม่เตือน เดี๋ยวที่นั่งดี ๆ ถูกจองหมดแล้วจะร้องไห้กลับบ้านนะจ๊ะ รอกันนานสิท่า ..เรื่องเรียนทำอาหารจบไปนานนนนน
จนเกือบลืมไปแล้ว ก็แม่บุญมัวแต่ทำมาหากินตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อต เลยไม่มีเวลาเสียที สมน้ำหน้าตัวเอง อยากทำอะไรหลาย ๆ อย่างดีนัก แล้วก็บ่นว่าไม่มีเวลา


อย่าเอ็ดไป เมื่อวันก่อน ทำงานจนไม่มีเวลาแม้แต่จะอาบน้ำ อิ อิ กลับบ้าน เปลี่ยนชุดนอน กระโดดมุดขึ้นเตียงเลย ดีนะสามีหลับไปก่อน แกอาจจะรู้สึกได้กลิ่นแปลก ๆ แต่คงเหนื่อยเหมือนกัน เลยนอนดมความเหม็นกันเอง อ่านแล้วอย่าเอาอย่างนะจ๊ะ ที่เมืองไทยร้อนตับแตก แต่ที่นี่แม้จะร้อน ก็ยังร้อนแบบเย็น ๆ เอ..มันยังไงหว่า ร้อนแต่ไม่มีเหงื่อน่ะ ..เข้าใจไหม ?


มาเข้าเรื่องกันดีกว่า อย่างที่เกริ่นไว้แล้วว่า คุณสามีที่แสนดีวางแผนไว้ตั้งแต่ปลายปีตอนขึ้นปีสาม ที่นี่เขาเริ่มเรียนกันเดือน กันยายน เพราะฉะนั้นมิเชลคิดไว้แล้วว่าต้องหาที่ฝึกงานให้ได้ก่อนสิ้นเดือนมกราคม เพราะถ้ารอนานไป ร้านอาหารที่เขารับคนไปแล้ว เราจะชวด ฉลู อาจจะได้ฝึกแบบขอไปที คือได้อะไรก็เอา อันนั้นมิเชลไม่สนับสนุน ว่าแล้วก็ส่งคุณเมล์..ประวัติของแม่บุญ ไปตามร้านอาหารที่คิดว่าเขาจะรับ แฮะ แฮะ ..เด็กฝึกงาน..ถูกปฏิเสธเยอะมากจ้า เขาไม่ค่อยเชื่อฝีมือเท่าไหร่ กลัวทำร้านเขาเสียชื่อเสียงน่ะ


ไม่นานนัก..ก็ได้คำตอบ แหม่..ทันใจวัยคะนองอย่างแม่บุญจริง ๆ คึกอยากฝึกปรือฝีมือ แต่ในใจแอบกลัวเล็ก ๆ เพราะภาษา..ฝรั่งเศส ในระดับประถมต้นอย่างแม่บุญ จะฟังเชฟสั่งเร็ว ๆ รู้เรื่องไหหนอ..? เขานัดดูตัว..เฮ้..ยังกับนางงามเลยนะ ร้านอยู่ไม่ไกลบ้าน ยิ่งเจ๋งหนักไปอีก ไม่ต้องเสียค่ารถเมล์ เดินไปสิบนาทีก็ถึง สองเด้งเลยนะเนี่ย


แล้ววันนัดก็มาถึง...เขาจัดขบวนรอ..มีทั้งเจ้าของร้าน เชฟ มือหนึ่ง สอง ผู้ช่วยอีกหนึ่ง พนักงานเสริฟอีกสามหนุ่ม ..ไม่ใช่จ้า เขาเปิดร้านปกตินั่นแหละ พอดีเป็นช่วงเขาเข้าร้านกันคนเลยเยอะ แม่บุญคิดไปไกลว่าเขาจัดขบวนต้อนรับ อิ อิ สำคัญผิดไป เจ้าของร้าน กับ เชฟ มือหนึ่งจ้า รูปหล่อยังกับคีนูรีฟ ตากลมโตสีฟ้าจัด ผมสีน้ำตาลอ่อน ๆ ตัดสั้น สูงยาว เข่าดี หลงไปเมืองไทยเมื่อไหร่ หมาคงเห่ากันเกลียว ส่วนแมว..มองทั้งหลายคงจ้องจองตัวไปเป็นนายแบบแน่ ๆ เสียดายจัง แม่บุญแก่เกินไป แถมเชฟหนุ่มแต่งงานมีลูกแล้ว...ชวด..



เจ้าของร้านถามเรื่องราวความเป็นมาของแม่บุญ ๆ พูดอธิบายติด ๆ ขัด ๆ ด้วยความประหม่า ส่วนเชฟนั่งฟัง..พอถามทีแทบตกโต๊ะ ..ถามว่าเรียนอะไรมามั่ง เรื่องในครัวน่ะ รู้ดีแค่ไหน ? แม่บุญบอกว่า..รู้บ้างเล็กน้อยจ้า ถึงได้ขอมาฝึกงานที่นี่ไง หวังจะได้ความรู้ติดตัวไปทำมาหากินอย่างคนอื่นเขามั่ง เจ้าของร้านกับเชฟบอกว่า เคยมีนักเรียนชื่อ...มาฝึกแล้วแต่เขาไม่แฮปปี้เท่าไหร่ ไม่รู้เพราะอะไร อ๋อ...พี่เลี้ยง นางงาม แม่บุญ ปีแรกนั่นเอง เคยได้ยินเธอพูดบ่อย ๆ ว่า ไม่ชอบ เบื่อ ได้ทำแต่อะไรซ้ำ ๆ ซาก ๆ ที่แท้ก็ที่นี่นั่นเอง...ไม่ลองไม่รู้ จะเหมือนเพื่อนว่าหรือเปล่า แล้วเรามาดูกัน


เช้าวันต่อมา จำได้ว่าเป็นวันอังคาร แม่บุญไปถึง เก้าโมงครึ่ง เชฟกับคนอื่น ๆ มีพ่อดำ..มาจากประเทศแถบอาฟริกา เป็นผู้ช่วยเชฟทั้งสองคน เรียกพ่อดำ .ไม่ดี เขาชื่อ โอลีวี่ จ้า ชวนดื่มกาแฟ ย้อมใจก่อนทำงานจริง ครัวอยู่ชั้นใต้ดิน ไม่ใหญ่ แต่ไม่เล็ก ถูกจัดเป็นสัดส่วนแยกส่วนทำอาหาร กับส่วนล้าง ทำความสะอาด แต่ก็อยู่ติดกัน ส่วนใกล้ ๆ กันเป็นห้องเย็นขนาดเล็กสำหรับแช่เนื้อสัตว์ต่าง ๆ ห้องนี้ตั่งอุณหภูมิไว้ที่ศูนย์องศา อีกห้องเป็นห้องเย็นเช่นกัน แต่ใช้แช่พวกผัก ผลไม้ต่าง ๆ รวมทั้งซอส ที่ทำไว้แล้ว ห้องนี้จะตั้งอุณหภูมิไว้ที่ห้าองศา เย็นกว่านั้นเดี๋ยวผักแข็งหมด


ยังมีที่ล้างมือ แชมพู กระดาษเช็ดมือ แบบถูกสุขอนามัยทุกอย่าง เครื่องมือสารพัดสำหรับงานครัว เห็นแล้วก็ดีใจที่เจ้าของร้านและเชฟให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก เพราะตอนเรียน ทุกคนถูกสอนเหมือนกันหมดเรื่องอนามัยภายในห้องครัว เพราะที่เบลเยียมเคร่งครัดมาก ๆ บางแห่งหากเขาตรวจและพบอะไรที่ไม่ถูกต้อง มีสิทธิ์สั่งปิดได้ทันที ร้านอาหารหลาย ๆ ร้านถูกปิดเพราะเรื่องความสะอาด แม่บุญเคยไปทำงานร้านไทยสอง สาม ร้าน ยังไม่มีร้านไหน ทำถูกเหมือนร้านฝรั่งสักที่ แล้วจะค่อย ๆ ทยอยเล่าให้ฟังนะ


ก่อนเข้าครัว ทุกคนต้องเปลี่ยนเป็นชุดทำงาน ชุดเชฟ ผมยาว ๆ ของแม่บุญถูกมัด รวบและใส่หมวกกันผมตกใส่อาหาร ผู้ชาย หากผมสั้นแล้วก็ยังต้องใส่หมวก บอกแล้วไง ว่าเขาเคร่งครัด.. ล้างมืออย่างน้อยสอง สามนาที ด้วยสบู่ เล็บตัดสั้น ไม่ใส่เครื่องประดับใด ๆ แม้แต่นาฬิกา ยกเว้นให้อย่างเดียว แหวนแต่งงาน.. รองเท้า..เปลี่ยนเป็นรองเท้าหัวโต ๆ ที่แข็งแรง เขากันเวลามีดตกใส่ด้วยจ้า พื้นรองเท้าจะเป็นยางอย่างดี แต่ไม่ลื่น ป้องกันเวลาเจอน้ำร้อน เจออุบัติเหตุต่าง ๆ ที่อาจเกิดขึ้นได้ในครัว



วันแรก..ถูกลองของ.เผอิญมีงานเลี้ยงห้าสิบกว่าคน เมนูที่เขาเลือกเป็น ไก่ยัดไส้...งานนี้เชฟมองแม่บุญ ด้วยสายตายิ้ม ๆ ตอนสั่งงานว่า...แม่บุญจ้า เรามาเล่นยัดไส้ไก่กันเถอะ ฉันเตรียมเครื่องเคราไว้ทุกอย่างแล้ว ตามมาดูว่าทำยังไง..ว่าแล้วก็จับเนื้อไก่ ที่เลือกเฉพาะส่วนอก จับมาวาง แล่ด้วยมีดให้ขยายออกเป็นสองชิ้น ห้ามขาด... จากนั้นใช้ค้อนตีเบา ๆ ให้บางเท่ากัน ปูด้วยพลาสติคก่อน พอได้เนื้อไก่ผืนกว้างบางเท่ากันแล้วก็จงใส่ไส้ที่เตรียมไว้ แล้วม้วนให้สวยงามห้ามให้ไส้ทะลักออกมา จากนั้นก็ใช้พลาสติคมัวนให้กลมได้ที่ ปิดหัวท้าย แล้วนำไปใส่ห้องเย็นจ้า...ทั้งหมด ห้าสิบชิ้น ต้องเสร็จก่อนเที่ยง เพราะยังมีอย่างอื่นรอให้ทำนะจ๊ะ ว่าแล้วก็เดินหายไปในครัวอีกห้อง ทิ้งให้แม่บุญยืนมองอกไก่ที่รอแม่บุญอยู่ ..เอาละวะ งานนี้ ไม่เราก็ไก่ต้องจบกันไปข้างหนึ่ง ... แต่เวลาที่ให้สองชั่วโมง จะว่ามากหรือน้อยดี สำหรับเด็กฝึกงานวันแรก ด้วยนะตัวเอง..จะรอดมือเชฟไหมนะ ...



แม่บุญ..ยืนไม่พูดไม่จา ก้มหน้าก้มตาตีไก่..เนื้อไก่ ทั้งแล่ ทั้งยัด ทั้งคลึง ให้ได้เท่า ๆ กัน ตาก็คอยเหลือบมองนาฬิกาลุ้นตัวเองว่าจะเสร็จทันไหม ?? ก่อนเที่ยง..แม่บุญก็เดินไปหาเชฟ..เสร็จแล้วจ้า ไก่ยัดไส้ที่สั่งให้ทำ เชฟกับผู้ช่วยมองหน้ากัน มีโอลิวี่ ยักคิ้วมองแม่บุญยิ้ม ๆ แล้วแม่บุญก็เดินตามเชฟ..ไปดูผลงาน



เชฟจับไกยัดไส้่ที่ทำไว้แล้วมาพิจารณา หมุน ซ้าย ขวา ราวกับพิจารณาให้รางวัลนางงาม แล้วก็มองมาที่แม่บุญ ..พูดคำเดียวว่า Super !!! โอ้ย..ดีใจวุ้ย..ไม่เสียแรงที่ช่วยแม่ทำกับข้าวในครัวมาตั้งแต่เด็ก แม่จ๋า..ขอบคุณแม่เหลือเกิน หนูทำได้จ้า ....เชฟกับผู้ช่วย และโอลิวี่ ยิ้มแฉ่งตอนเชฟเดินไปบอกว่า แม่บุญทำได้อย่างที่เขาต้องการ งานนี้หน้าบานแทบหุบไม่ลง



จากนั้นก็ล้างผัก ๆ มากมายถูกขนมาวางไว้ข้างหน้า ล้างหั่น ให้หมดนะจ๊ะ ต้นกระเทียมต้องเอามาหั่นแบบจูเลียน ..ยาวไม่เกินสามนิ้ว หั่นบาง ๆ แล้วต้องเสร็จก่อนเวลา..เพราะยังมีอย่างอื่นอีก..บอกแล้วไงเขามีงานเลี้ยง งานนี้ต้องล้างจนมือซีด เพราะผักเยอะจริง ๆ หลังจากนั้นก็หั่น ๆ ๆ ๆ เคยมีเพื่อนหลาย ๆ คนถูกจับหั่นผักทั้งวัน จนเวลาเขียนรายงานแทบจะไม่มีอะไรมากไปกว่านี้ อาจารย์เขาจะอ่านหมดว่าเราทำอะไรกันบ้างใน 180 ช.ม ที่ต้องฝึกงาน คะแนนที่จะได้ก็ตรงนี้แหละ หากได้ทำอะไรหลาย ๆ อย่าง แตกต่างกัน จะทำให้เราได้ประสบการณ์ ที่จะนำไปใช้เมื่อต้องออกไปทำงานจริง ๆ ยิ่งทำมากก็ยิ่งถือว่ายิ่งได้กำไล.. โอลิวี่เดินมาดู ว่าจับมีดถูกวธีหรือเปล่า แถมสาธิตให้ดูอีกด้วย อิ อิ จะบอกอะไรให้ แม้จะจับมีดแบบที่แม่บุญถนัด ไม่ได้จับอย่างเชฟทั้งหลาย คือ ต้องหันด้านเล็บทั้งสี่เป็นแนวกำแพงกั้นคมมีดไม่ให้เฉือนเนื้อตัวเอง ลองสังเกตุดูเวลาเชฟฝรั่งทำอาหารนะแล้วจะเข้าใจ แต่แม่บุญหั่นหนังหมู ทำลาบหมูช่วยแม่มาตั้งแต่เด็ก มันชินแล้ว มีเพียงนิ้วโป้งตรงส่วนเล็บนิ้วเดียวที่เป็นกำแพงกั้นคมมีด ไม่ใช่สี่นิ้วเหมือนคนอื่น แต่พอหั่นออกมาแล้ว โอลิวี่..ยกนิ้วโป้งให้สองนิ้ว เพราะหั่นเร็วอีกต่างหาก นี่ไง..ประสบการณ์ มันสอนอะไรมากมาย ขอบคุณแม่อีกครั้งที่เคี่ยวเข็ญให้หั่นหนังหมูได้บางเฉียบเหมือนใช้เครื่อง



บ่ายสองโมง...ร้านปิด พักยกแรก แม่บุญรีบบึ่งกลับบ้านด้วยหน้าที่บานเหมือนดาวเทียม มิเชลเห็นก็รีบถามว่าถูกหวยมาหรือไงจ๊ะ ไหนมาเล่าให้ฟังหน่อยว่าทำอะไรมาบ้าง พอเล่าจบสามีกระดดดเข้ามากอด บอกว่าไม่เสียแรง เสียเงินฟรีที่ส่งไปเรียนเสียแพงนะแม่บุญ ๆ เลยบอกว่า เพราะแม่ต่างหาก สามีงง...



ห้าโมงครึ่ง เดินกลับไปร้านอีกรอบ ร้านเปิดหกโมง ต้องไปเตรียมของงานเลี้ยงตามที่เชฟสั่งไว้ ตอนที่พวกเขาทำงาน แม่บุญคอยยืนอยู่ห่าง ๆ เป็นลูกมือ คอยหยิบจับอะไรที่เชฟต้องการ เชฟ..เขาไม่ให้เด้กฝึกงานอย่างเราไปยืนหน้าเตาหรอก ยิ่งมีงานเลี้ยงหากทำอะไรผิดขึ้นมา เขาจะเสียชื่อ อย่างดีก้ได้หั่นผัก จัดจานอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วคอยสังเกตุเอา เหมือนที่เขาพูดกันว่า ครูพักลักจำนั่นแหละ



มีใบสั่ง..ซุปไทย ..เอ..อะไรหว่า มีด้วยหรือ ?? ความลับถูกเปิดเผย..ต้มยำกุ้งไง อ๋อ..งานนี้มีน้ำพริกเผาด้วย..รู้ดีจริง แต่เชฟใช้ครีมใส่ ไม่ใช่นมสด ใส่ตะไคร้ พอให้มีกลิ่น ใส่ผักชีโรยหน้า เชฟอมยิ้ม แล้วให้แม่บุญชิม รสชาติไม่เลว แต่เป็นแบบฝรั่งนะ ไม่ใช่ไทยร้อยเปอร์เซ็นต์ ชิมแล้วเชฟถามว่าเป็นไง เลยยกนิ้วให้ เชฟหน้าบานแข่งกับแม่บุญนะงานนี้



ไก่ที่แม่บุญทำ ถูกลำเลียงมาทำอาหาร จัดแต่งอย่างสวยงาม เป็นไก่ราดซอสครีมข้น มีมันฝรั่งต้มและผักต้ม ที่นำมาผัดกับเนยให้มีความมันเงา น่ากิน เสริฟใส่จานใหญ่โต ราดซอส แต่งด้วยใบแพคซิน สวยงาม เห็นแล้วแม่บุญร้อง ว้าว..เชฟชอบใจจ้า คนชมใครจะไม่ชอบเนาะ



โอลิวี่..เรียกไปช่วยจัดจานขนม มีทั้งหมดสามอย่่างในจานเดียว เค้กชิ้นเล็ก ถูกผ่าแล้วนำมาวางในจานกับขนมอีกสองอย่าง ฝีมือการแต่งจานขนมไม่เลวเลย แถมมีของตกแต่งให้เล่นอีกมากมาย นี่เองเป็นเอกลักษณ์ของครัวฝรั่งเศส ที่แม่บุญหลงไหล



วันแรกของการฝึกงาน...ผ่านไปได้ด้วยดี แม้บางครั้งแม่บุญจะฟังไม่รู้เรื่องบ้าง แต่พวกเขาใจดีให้โอกาส เพราะเราเป็นคนต่างชาติ จะให้เข้าใจหมดเหมือนเจ้าของภาษาคงเป็นไปได้ยาก นี่เป็นสิ่งสำคัญที่มองข้ามไปไม่ได้ เพราะหากเชฟไม่ให้โอกาส คนมาฝึกงานอย่างแม่บุญคงต้องม้วนเสื่อกลับบ้านแน่นอน



สี่ทุ่มแล้ว...สามีที่แสนดีขับรถมารอรับเพราะไม่อยากให้เดินกลับผ่านทางเดินในป่ามืด ๆ หน้าร้อนยังพอว่า แต่หน้าหนาวมืดเร็ว และเป็นป่าค่อนข้างทึบหากเกิดอะไรขึ้นจะไม่มีแม่บุญมานั่งเรื่องอะไรดี ๆ ให้ฟัง ดึกแล้ว..นอนกันเถอะ ลุ้นมาทั้งวัน...เหนื่อยจ้า แล้วเจอกันใหม่ยังมีอีกยาว....







Create Date : 18 พฤษภาคม 2554
Last Update : 28 ธันวาคม 2556 0:04:30 น. 19 comments
Counter : 1724 Pageviews.

 
เก่งมากๆเลยค่ะ อ่านแล้วสนุกมาก นึกถึงตัวเองตอนที่ฝึกงานและก็ทำงานที่ร้านอาหารในสวีเดน เจอลองของบ่อยมากทั้งที่ไม่มีอะไรให้เขาลอง ทุกวันนี้เวลาที่เพื่อนชาวสวีเดนติดต่อมา เขาก็มักจะเรียกเอ ว่า สาวน้อยมหัศจรรย์ อิอิ
have a nice day ka


โดย: A (Maganda ) วันที่: 18 พฤษภาคม 2554 เวลา:11:54:25 น.  

 
ไม่ค่อยคุ้นเคยกับงานครัวเท่าไรค่ะ

เรากลัวมีด ถ้าจะช่วยแม่ทำครัว ส่วนใหญ่จะล้างผัก

แกะกุ้ง ซะมากกว่า 555


โดย: เด็กน้อยตัวแสบ วันที่: 18 พฤษภาคม 2554 เวลา:12:31:36 น.  

 
ขำแม่บุญ นอนทั้งไม่ได้อาบน้ำ ดีที่คนข้าง ๆ หลับไปซะก่อน 555

ฟังดูน่าเหนื่อยนะคะกับงานครัวในร้านอาหาร แต่แม่บุญคล่องอยู่แล้ว งานแค่นี้จิ๊บ จิ๊บ

รออ่านต่ออยู่จ้า


โดย: Yui IP: 203.144.211.51 วันที่: 18 พฤษภาคม 2554 เวลา:14:44:54 น.  

 
ขอบคุณ ๆ เอ ที่เข้ามาอ่านค่ะ ส่วนเด็กน้อยตัวแสบ..ตอนแม่บุญเรียนแกะสลัก มีดที่ใช้ยาวและคมมาก เวลาบาด..เจ็บอย่าบอกใคร แต่ครูบอกว่าถ้ากลัวมีดชาตินี้เธอก้แกะไม่ได้ เลยข่มความกลัวและแกะสลักได้จนทุกวันนี้ค่ะ
หนูยุ้ย..ห้ามเอาตัวอย่างนะ ก็เหนื่อยนั่นแหละอาบแล้วเช้าก็ต้องอาบอีก เลยรวบยอกทีเดียวตอนเช้าดีกว่า...อิ อิ .


โดย: Maeboon วันที่: 18 พฤษภาคม 2554 เวลา:20:59:02 น.  

 
สวัสดีค่ะแม่บุญ
ตามมาอ่านบันทึกฝึกงานในร้านอาหาร
ถือเป็นประสบการณ์มากมายจริงๆ นะคะ
มีคนสั่งต้มยำกุ้งด้วย โอ้โหหห เมนูนี้ถูกใจฝรั่งหลายคนค่ะ


โดย: diamondsky วันที่: 18 พฤษภาคม 2554 เวลา:21:23:43 น.  

 
แค่วันแรกยังสนุกขนาดนี้ อยากรู้วันต่อ ๆ ไปด้วยค่ะ
ลุ้นว่าแม่บุญจะทำอะไรอีก


โดย: เนินน้ำ วันที่: 18 พฤษภาคม 2554 เวลา:23:21:27 น.  

 
สวัสดีค่ะแม่บุญ

ขอบคุณนะคะที่แวะไปเยี่ยมบ้านและก็ฝากกำลังใจมากมายให้กับเอ พยายามจะผ่านช่วงเวลาอกหักรักคุดไปให้เร็วที่สุด
เอขออนุญาต add แม่บุญ นะคะ ชอบอ่านมากค่ะ อ่านไปก็คิดถึงช่วงเวลาหลายๆปีที่ไปล้มลุกคลุกคลาน ณ ต่างแดน

Have a nice day ka


โดย: A (Maganda ) วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 เวลา:9:29:27 น.  

 
แวะมาอ่านเรื่องสนุกๆ ครับ


โดย: idea4thai วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 เวลา:18:11:18 น.  

 
ไม่เสียชื่อคนไทยเลยนะครับ แอบปลื้มด้วยคน
ปล.พี่ชายคนโตน่ารักมากนะครับ ไปรับกลับบ้านด้วยแหละ


โดย: multiple วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 เวลา:18:12:45 น.  

 
ขอบคุณทุก ๆ ท่านที่เข้ามาอ่าน มาให้กำลังใจค่ะ พี่คนโต..น่ารักทุกวันค่ะ ขับรถไปรับ ส่ง แม่บุญที่ทำงานทุกวัน ๆ เช่นกันที่แม่บุญตอบแทนความมีน้ำใจโดยการซื้อขนม ที่แกชอบ จนตอนนี้น้ำหนักเพิ่มมาสี่กิโล อิ อิ จะได้ขายไม่ออกไง หลวมตัวคิดว่าแม่บุญใจดีซะแล้ว


โดย: Maeboon วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 เวลา:21:01:32 น.  

 
มาแล้วค่าแม่บุญ
มาช้าหน่อยนะคะ เดินทางอยูค่า

อ่านแล้วสุดยอดจริงๆค่ะ
ดูเหมือนในหนังเลย ครัวเค้าดูเป็นระบบ ระเบียบจริงๆนะคะ
งานยากแบบนี้ หนึ่งคงทำได้แค่ล้างจานมั้ง แหะ แหะ

แต่ถ้ามีเชฟหนุ่มรูปหล่อด้วยล่ะก็..สู้ตายค่า

ปล มาชวนแม่บุญไปเดินดูดอกไม้ค่ะ


โดย: AdrenalineRush วันที่: 20 พฤษภาคม 2554 เวลา:3:14:10 น.  

 
แม่บุญคะ
หนึ่งจบมหาลัยเมืองไทยค่ะ
แต่มา post-grad ที่เมกาค่า


โดย: AdrenalineRush วันที่: 20 พฤษภาคม 2554 เวลา:4:09:06 น.  

 
เก่งมาก ๆ เลยจ้า ชื่นชม ๆ คนเก่ง


โดย: Maeboon วันที่: 20 พฤษภาคม 2554 เวลา:4:37:38 น.  

 
ดีใจและชื่นชมด้วยคนค่า อยากเรียนรู้งานด้านอาหารจังแต่คงไม่มีพรสวรรค์พอ เอาแค่แอบดู แอบชื่นชมแม่บุญไปก่อน


โดย: นัท (Komvorn ) วันที่: 22 พฤษภาคม 2554 เวลา:5:19:31 น.  

 
แม่บุญเอง..ไม่ได้มีอะไรดีไปกว่าคนอื่น ๆ พรสวรรค์ของแม่บุญมาจาก..พรแสวง..คือแสวงหาสิ่งที่ตัวเองชอบ เพราะเมื่อชอบแล้วเราจะทำได้ดี เท่านั้นเองค่ะ คุณนัท..ลองค้นหาสิ่งที่ตัวเองชอบ..แล้วอาจจะทำได้ดีกว่าแม่บุยก้ได้ ลองดูนะคะ


โดย: Maeboon วันที่: 23 พฤษภาคม 2554 เวลา:21:27:21 น.  

 
แม่บุญเล่าเรื่องเก่งจังค่ะ เหมือนอ่านงานเขียนของนักเขียนมืออาชีพเลย ขอบคุณแม่บุญนะคะที่นำเรื่องดีๆ มาเขียนในบล๊อกให้ได้อ่าน ได้ความรู้จากการฝึกงานในครัวที่ต่างแดนมากมายเลยค่ะ อ่านไปลุ้นไปเอาใจช่วยแม่บุญค่ะ แม่บุญเก่งจริงๆ ค่ะทำให้เชฟฝรั่งทึ่งและอึ้งกับการทำงานของหญิงไทย แล้วจะมาติดตามอ่านตอนต่อไปนะคะ


โดย: ทิพย์ IP: 122.105.238.150 วันที่: 3 มิถุนายน 2554 เวลา:16:44:47 น.  

 
ขอบคุณหนูทิพย์นะคะ ที่เข้ามาอ่านและให้กำลังใจกัน ชมกันแบบนี้เดี๋ยวแม่บุญเหลิงแย่เลยย ไม่บังอาจค่ะ แม่บุญคงไม่มีวาสนาได้เป็นนักเขียนมืออาชีพหรอก คงต้องไต่กะไดลิงอีกไกลเลยแหละ เขียนขึ้นมาแล้วมีคนมาอ่าน มาให้กำลังใจก็ดีใจจนนอนไม่หลับแล้วค่ะ มาอ่านต่อนะคะ ยังมีเรื่องราวอีกเยอะเลยค่ะ


โดย: Maeboon วันที่: 3 มิถุนายน 2554 เวลา:22:22:02 น.  

 
แวะมาดูครับผม
Black Friday Electronic Drums


โดย: Gopz วันที่: 29 กันยายน 2554 เวลา:3:52:18 น.  

 
มายกมือสนันสนุนคุณทิพย์อีกเสียง ว่าพี่ไก่เขียนหนังสือด้วยภาษาน่าติดตามอ่านค่ะ นิ่มๆ แต่หนักแน่น


โดย: ณี IP: 80.60.189.81 วันที่: 28 พฤศจิกายน 2554 เวลา:18:23:58 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Maeboon
Location :
กรุงเทพฯ Belgium

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 87 คน [?]




แม่บุญ..เป็นหญิงไทยอายุเลยวัยรุ่นไปไกล จับพลัดจับพลูได้สามีเป็นฝรั่งแล้วก็หอบผ้าตามกันไปอยู่เมืองนอกเมืองนา พอได้เวลาหยุดงานก็กระเตงกันไปเที่ยวตามประสาตายาย ไม่มีลูกกวนตัวกวนใจ แม่บุญนั้นชอบเขียน ชอบเล่า ชอบถ่ายรูป เป็นที่สุด จะเก็บไว้คนเดียวก็กระไรอยู่ เอามาแบ่งบันกันให้ลูก ๆ หลาน ๆ ได้อ่าน ได้ดูกันดีกว่า ส่วนฝีมือด้านอื่น ๆ นั้นก็พอจะมีอยู่บ้าง เช่น ทำอาหาร ก็เอามาแบ่งปันกันอีกนั่นแหละ ค่อย ๆ รู้จักกันไป รู้จักกันแล้วก็อย่าลืมเข้ามาคุยกันนะ


ปล....รูปภาพต่าง ๆ หากต้องการนำไปใช้ช่วยบอกที่มาที่ไปด้วยนะคะ เป็นการให้ความเคารพซึ่งกันและกัน ซึ่งสังคมไทยเราค่อนข้างมองข้ามในเรื่องนี้ค่ะ

free counters
New Comments
Friends' blogs
[Add Maeboon's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.