คิดไปเขียนไปตามสไตส์...แม่บุญ.....
 photo cats 8_zps2nqnw7je.jpg
Welcome to my little world .....
Group Blog
 
<<
เมษายน 2554
 
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
 
9 เมษายน 2554
 
All Blogs
 

จากหลวงพระบาง ปากเบ็ง เชียงของ ถึงไทย ตอนจบ

7 เมษายน


วันนี้เราสองคนมีโปรแกรมไปที่หมู่บ้านพนม
เป็นหมู่บ้านที่ทอผ้าไหม ผ้าฝ้ายขาย หลายปีก่อนเคยไปแล้วคิดว่าจะกลับไปอีก
มาคราวนี้แม่บุญเตรียมปากกา ดินสอมาหลายร้อยแท่ง
กะจะเอาไปแจกเด็กนักเรียนเสียหน่อย


บ้านแรกที่ไปถึง
คนขายผ้าเป็นหญิงสูงอายุพูดภาษาฝรั่งเศสได้ดี เลยได้คุยกันกับมิเชล
จากนั้นมิเชลก็หลวมตัวซื้อผ้าผืนงามไปสองผืน..ตกหลุมจนได้


ส่วนแม่บุญเห็นกระสวยทอผ้าถูกทิ้งไว้หลายอัน
เขาไม่ใช้แล้วเลยขอซื้อมาสองสามอัน เอามาไว้ดูเพื่อรำลึกความทรงจำว่างั้นเถอะ
พอมาถึงเบลเยียมได้ไอเดียเอามาแขวนผ้าที่ซื้อมาประดับผนังสวยไปอีกแบบ ..



เราถีบจักรยานเข้าไปกลางหมู่บ้านที่มีห้องโถงใหญ่จัดเป็นตลาดส่วนกลางของ


ชาวบ้านที่จะนำผ้าที่ทอไว้มาขายให้ลูกค้า
วันนั้นเป็นวันที่มีคนมาขายของมากมาย มิเชลกับแม่บุญถูกรุมทึ้งให้ไปดูร้านนี้
ร้านนั้น พอไม่เข้าไปเขาก็ต่อว่าแบบยิ้ม ๆ ว่าไม่เข้ามาดูหน่อยหรือ ให้ราคาพิเศษนะ
ตอนนั้นเราสองคนกะซื้อมาไว้ใช้เอง และเอามาเป็นของขวัญในโอกาสพิเศษให้คนรู้จัก
มิเชลเลยซื้อเสียมากมาย ขอนินทานิดว่า..ตอนนี้แกไม่ยักบ่นว่าบ้านเล็กนิดเดียวแล้วจะเอาไปยัดไว้ที่ไหน
??



เราแวะเวียนเข้าไปดู
พร้อมกับแจกปากกาให้ชาวบ้าน เขาไม่ได้เอาไปใช้เองหรอก แต่เอาไปให้ลูก ๆ หลาน ๆ
ไว้ไปเขียนที่โรงเรียน ตกลงปากกาหลายร้อยด้ามก็หมดลงภาพในพริบตา
ชาวบ้านบอกว่าคราวหน้าหาอย่างอื่นมาแจกด้วยนะ เออ..อะไรดีหล่ะคุณยาย ??


ถ้ามีกระตังค์เยอะ
ๆ ก้ดีหรอกค่ะ แต่หาเช้ากินเย็นเหมือนแม่บุญ แจกบ่อย ๆ ตัวเองคงแย่..


8 เมษายน


วันนี้เราสองคนจะลงเรือล่องจากหลวงพระบาง
ไปจนถึงเชียงราย ใช้เวลาสองวันหนึ่งคืน โดยการโดยสารเรือล่องแม่น้ำโขงไปเรื่อย ๆ
จะได้เห็นวิถีชีวิตผู้คนริมฝั่งน้ำโขงไปด้วย มีเวลามากนี่นะ
เลยทำอะไรที่มันไม่เคยได้ทำเสียเลย มิเชล..ท่าทางดีอกดีใจ
จะได้ผจญภัยในรูปแบบที่แตกต่าง
แม่บุญเองก็ไม่เคยมีประสบการณ์นั่งเรือล่องแม่น้ำโขงเช่นกัน
เอาน่าท่าทางจะสนุกไม่น้อยทีเดียว


8 โมงกว่า ๆ
ที่เราสองคนไปถึงท่าเรือ มีชาวต่างชาติหลายคนที่ยืนเรียงต่อแถวซื้อตั๋ว
ซึ่งมีสองราคาจ้า ต่างชาติ
95,000 กีบ ส่วนคนลาว 65,000 กีบ
แม่บุญพูดภาษาลาวกับคนขายเผื่อเขาจะลดราคาให้ แต่เขาไม่เล่นด้วย ยิ้มแล้วสั่นหน้า
แหม่..พูดภาษาเดียวกัน ไหนว่าเมืองพี่เมืองน้องไง ทีตอนเก็บตังค์
ไม่เหลือพี่เหลือน้องเลยนะตัวเอง


ชาวต่างชาติรวมทั้งแม่บุญ
ไม่มีประสบการณ์การเดินทางแบบนี้ เราเลยเอ้อระเหยลอยชายรอขึ้นเรือตอนไหนก้ได้
ที่ไหนได้มารู้ตอนหลังว่า ที่นั่งเบาะนิ่ม ๆ คล้าย ๆ เบาะรถยนต์
มันอยู่ด้านหน้าและถูกจับจองโดยชาวบ้านที่เดินทางกันบ่อย ๆ จนรู้ที่ทางดี
ตกลงเราเลยได้นั่งเบาะพิเศษ เป็นไม้กระดานกว้างกว่าผ่ามือผู้ชายตัวโต ๆ นิดหน่อย
แล้วก็เบาะรองนั่งที่ถูกใช้งานจนไม่เหลือความนุ่มใด ๆ อยู่อีกเลย


คิดดูว่าเราต้องนั่งอยู่เฉย ๆ
บนไม้กระดานนี้ตั้งแปดถึงเก้าชั่วโมง มันทรมานขนาดไหน ที่นั่งข้างหน้าก็ติดเสียจนขาสั้น
ๆ ของแม่บุญขยับไม่ได้ ที่คิดว่าจะได้เดินทางแบบสบาย ๆ เสียที
มันทำไมต้องเป็นแบบนี้ทุกที ไม่รู้จะทำอะไรเลยมองสำรวจไปรอบ ๆ ตัว


ด้านหน้าหลังคนขับ
เป็นที่ว่างโล่งแต่ตอนนี้ถูกแทนที่ด้วยสินค้าตาง ๆ ที่จะถูกนำไปส่งยังจุดหมายปลายทางคือหมู่บ้านต่าง
ๆ ระหว่างทาง ที่เห็นมีเครื่องสำหรับแช่แข็ง เหมือนตู้เย็นอันใหญ่
จะเอาไปแช่อะไรนี่ ถัดมาเป็นกองสัมภาระ กล่องกระดาษใส่ของจนล้น
มัดแล้วมัดอีกด้วยเชือกฟาง


ไก่หลายตัวในตะแกรงไม้ไผ่
มีหมูด้วยหรือเปล่า ?? แล้วก็อะไรต่ออะไรสารพัดดูไม่ออก


ถัดมาเป็นที่นั่งวีไอพี ประมาณห้าแถว ๆ
ละสองคน นั่งกันสบายเชียวนะ ถัดมาอีกเป็นที่นั่งธรรมดา
สำหรับต่างชาติผู้จ่ายราคาแพงกว่าชาวบ้านแต่บริการระดับล่างสุด
แล้วแหม่..เวลาต่างชาติไปเที่ยวเมืองไทย เราบริการเขายังกับพระราชาก็ไม่ปาน ต้องส่งมาดูงานบ้านเราบ้างแล้ว บ่นนะเนี่ย..ด้วยความเจ็บก้น..


ด้านหลังของแม่บุญ
เป็นเครื่องจักรที่ทำงานส่งเสียงหนวกหู แทบแตก มันเกิน 180
เดซิเบลแน่นอน มิเชล..ถือโอกาส ใส่หูฟัง ๆ เพลงแก้หนวกหู
ส่วนแม่บุญ..ทำใจ


ถัดไปอีก..ท้ายเรือ
เป็นห้องน้ำ ค่อยยังชั่วไม่เลวร้ายมากนัก แต่แม่บุญก็ไม่อยากเข้าบ่อยเลยดื่มน้ำน้อยหน่อย


สองข้างทาง…บ้านเรือนที่มีอยู่บาง ๆ ตา
เป็นชาวบ้านที่ยากจน ไม่มีที่อยู่ ปลูกบ้านโดยเอาเศษไม้ตามที่จะพอหาได้มาปัก ๆ
เสียบ ๆ หลังคาจากทำผ้าพลาสติกบ้าง ไม้ไผ่บ้าง แล้วก็ปูทับด้วยฟาง
เรือจอดส่งผู้โดยสารเป็นระยะ ๆ ส่วนมากจะลงแต่ไม่มากนัก
เห็นใจหรอกเพราะค่าโดยสารชาวบ้านแม้จะไม่แพง
แต่เมื่อไม่มีรายได้จะเอากะตังค์ที่ไหนมาจ่าย..ชีวิตหนอชีวิต และดูุเหมือนจุดหมายปลายทางส่วนมากจะเป็นที่แห่งเดียวกับที่เราจะไปพักคืนนี้…ปากเบ็ง





ในเรือลำนี้
เรายังได้เห็นลูกสาวตัวน้อยของเจ้าของเรือ ชื่อ น้ำผึ้ง ๆ อายุพึ่งจะขวบกว่า ๆ แม่จับมานอนใกล้ ๆ เครื่องยนต์
โดยปูผ้าขาวม้าบนเสื่อสีแดงผืนใหญ่ นึกในใจว่า
น้ำผึ่้งตัวน้อยจะไม่มีปัญหาเรื่องหู
เมื่อโตขึ้นเพราะเธอนอนฟังเสียงเครื่องยนต์ทุกวัน เล่นก็ตรงนี้ กินนอนอีกต่างหาก แล้วจะมีโอกาสเข้าโรงเรียนไหมเนี่ย
..


นั่งคิดไปเรื่อยเปื่อยเพราะไม่รู้จะทำอะไร
สักพักมิเชลก็เริ่มนอนหลับโดยการนั่งเอน ๆ แต่มันไม่สบายเลยตื่น..สมน้ำหน้า อิ อิ


เรานั่งกันอย่างยาวนาน…จนในที่สุดก็มาถึงปากเบ็ง


ผู้โดยสารหลาย ๆ
คนเริ่มลุกเพราะถึงที่หมายแล้ว แม่บุญกับมิเชลเตรียมตัวลงเช่นกัน แล้วเราสองคนก็ตาโตเป็นไข่ห่าน
เมื่อเห็นผู้ชายหลาย ๆ คนมาช่วยกันยกตู้เย็นขึ้นจากเรือ
ความสูงจากเรือไปที่ฝั่งสูงมากๆ ดินทรายที่ท่าเรือ มันไม่ได้แน่นพอที่จะทรงตัวได้
จึงทำให้ยิ่งยากลำบากในการยกตู้เย็นให้ขึ้นไปได้
แต่..ในที่สุดก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ด้วยกำลังผู้ชายเกือบสิบคน..โล่งอกไป


คราวนี้ก็มาถึงเรา
กระเป๋าสองใบไม่ได้หนักหนาอะไร แต่ด้วยความสูงของฝั่งทำให้ต้องทุลักทุเล
จนหนูน้อยตัวช่วย ถามเสียงดังมาว่า จะให้ช่วยไหม ? เออ..ดีสิ แหม่..
กำลังต้องการทีเดียว หนูน้อยสองคนวิ่งมาแย่งหิ้วกระเป๋าอย่างรวดเร็ว
พร้อมกับถามว่า โรงแรมที่พักชื่ออะไร


แม่บุญบอกจะรู้ได้ไงพึ่งมาถึง
ตัวช่วยที่สองก็มายืนยิ้มแฉ่งชูรูปโรงแรมเปิดใหม่ให้ดู พร้อมเชิญชวนให้ไปพัก
แม่บุญกับมิเชลดูแล้วก็อยากเห็นว่าจะดีจริงหรือเปล่า เลยโอเคซิกกาแล็ด
เจ้าหนูสองคนพอรู้ชื่อโรงแรมก็วิ่งแล่นนำหน้าไปทันที


โรงแรมที่เราไปพักเป็นโรงแรมใหม่เอี่ยม
ห้องพักกว้างขวาง สะอาดสะอ้านราคาที่พักแค่ สองร้อยบาทต่อคืน
เจ้าหนูน้อยสองคนมาสะกิดขอค่าขนกระเป๋า แม่บุญถามว่าเท่าไหร่…สี่ร้อย..หา..อะไรนะ
แค่ขนกระเป๋าขนาดกลางมาโรงแรมไม่กี่ร้อยเมตรเนี่ยนะ ?? ให้ทิปเด็กยกกระเป๋าโรงแรมสี่ห้าดาวยังไม่ถึงเลย
แม่บุญ..มองเด็กสองคนและเพื่อน ๆ ที่มายืนล้อมแม่บุญอยู่
เห็นแล้วว่าเด็กโกหกเรื่องราคาที่โก่งจนแพงหูฉี่ บ้านนอกแบบนี้ให้สิบบาท
ยี่สิบบาทก็ดีใจตายแล้ว ตกลงแม่บุญให้ไปคนละห้าสิบบาทเพราะสงสาร
กำลังจะเดินลงไปข้างล่างเด็กสองคนวิ่งมาสะกิดบอกว่าต้องจ่ายอีกสามร้อย


งานนี้แม่บุญเริ่มยั้ว…อะไรวะ
ให้แค่นี้ก็ดีแล้วยังจะตามมาเอาอีก
พอดีเจ้าของโรงแรมเดินผ่านมาแม่บุญเลยถามว่าปกติเขาให้ค่าขนกระเป๋ากันเท่าไหร่ ?
เจ้าของโรงแรมตอบว่า ห้าบาทก็ดีถมไปแล้ว ฮ้า..ไงหล่ะ ยังจะตามมาอีก
แม่บุญเลยหันกลับไปบอกว่า ถ้ายังตามตื้ออยู่จะเรียกตำรวจ คราวนี้ได้ผล
เผ่นแน้บ..ไปคนละทางมองไม่เห็นฝุ่นเลย เด็กหนอเด็ก…ถูกสอนให้โกงจากใครนะ ?


ยังดีที่ยังกลัวตำรวจ..


เย็นวันนั้นเราเดินสำรวจรอบ ๆ
หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ แล้วก็เดินหาข้าวกิน ร้านอาหารมากมาย แต่ไม่มีคน
เราเลือกร้านอาหารพื้นบ้านไม่ไกลจากที่พัก ไม่มีแขกสักคน หรือจะเพราะพึ่งหกโมงเย็น
ตกลงเลือกที่นั่งทำเลดี ก็สั่งอาหาร..ต้มข่าไก่ ผัดผักรวม ข้าวสองจาน
เบียร์ลาวหนึ่งขวด แก้วสอง


เวลาผ่านไปเกือบยี่สิบนาที
โดยที่ไม่มีวี่แววของคนในร้านสักคน หรือเขาไปจับไก่ ?? มิเชลถามขึ้นมาลอย ๆ
แล้วก็ผักคงจะต้องไปเอาที่สวนไกลออกไป แม่บุญอดหัวเราะไม่ได้ รออีกสักพัก
คราวนี้มีลูกค้าต่างถิ่นเหมือนเราเดินเข้าร้านอีกห้า หกคน มิเชลบอกว่า
พวกเขาคงจะได้กินตอนเที่ยงคืน เพราะเราสั่งไม่กี่อย่างยังนานขนาดนี้


ฝรั่ง..หรือไทย
ที่มาเที่ยวคงเห็นเราสองคนนั่งในร้านและตีเหมาเอาว่าอาหารคงจะพอใช้ได้
แหม่..ทำตัวราวหมึกแดงเลยนะ ที่ให้ใบประกาศติดหน้าร้าน เพื่อเรียกลูกค้า
อีกสิบนาทีต่อมา เด็กในร้านเดินมาบอกว่า ไม่มีไก่ ..อ้าวเหรอ
..เกือบครึ่งชั่วโมงนี่พึ่งนึกได้หรือไง ? แล้วมีอะไร มีปลา.ปลานิล
เอาปลาทอดก็แล้วกัน


ตกลงวันนั้นเราได้กินข้าวเกือบสองทุ่ม
เพราะกว่าเขาจะรับคำสั่ง กว่าจะเดินหาอะไรต่ออะไร คนอื่น ๆ
ที่สั่งอาหารล้วนแสดงท่าทางเบื่อหน่ายกับการรอ อย่างไม่รู้ว่าจะได้กินเมื่อไหร่
ตกลงงานนี้ สอนไว้ว่า..อย่าเชื่อว่า หน้าตาแม่บุญจะการันตี ร้านอาหารได้จ้า


เราเดินกลับโรงแรมเพราะไม่รู้จะทนนั่งต่อไปทำไม
สามทุ่ม ..หัวค่ำอยู่เลย แต่ไม่มีอะไรทำ เลยต้องนอน



9 เมษายน



ตื่นเช้าเพราะต้องลงเรือเดินทางต่อไปเชียงของ
ใกล้ ๆ ชายแดนไทย เดินทางแบบเดิม วิวแบบเดิม ที่นั่งเดิม ๆ คิดถูกหรือผิด
คือคำถามสุดท้ายอีกตามเคย


เอาเป็นว่า
เรามาถึงเชียงของหลังห้าโมงเย็น
..ชายแดนไทยปิดแล้วจ้า อ้าว..แล้วจะทำไง ก็ต้องนอนที่นี่อีกคืนนะสิ
พระอาทิตย์ที่คล้อยต่ำทำให้ต้องรีบเดินหาที่พัก เมืองเล็ก ๆ นี้มีที่พักไม่มาก
เราไปถามโรงแรมใกล้ ๆ สองสามแห่ง เต็มหมด คิดดูว่าผู้โดยสารทั้งลำมาลงที่เดียวกัน
ใครไวกว่าก็ได้ไป


แม่บุญกับมิเชลเริ่มเร่งฝีเท้าเปลี่ยนทิศทางหาโรงแรมใหม่
พระท่านคงเห็นใจเลยดลบันดาลให้เจอบ้านพักใหม่เอี่ยม มีห้องเหลือสองห้อง
พระเจ้าช่วยลูก แม่บุญกับมิเชลรีบตกลงจ่ายในราคาห้าร้อยบาท ดีกว่าไม่มีที่นอนนะ


รอดตัวไปได้อีกหนึ่งคืน


เช้า…จ่ายตังค์ค่าที่พักเสร็จก็ลากกระเป๋า
ไปที่ท่าเรือ ๆ ยังไม่ออก มีเวลากินข้าวเช้า พอดีเจอกับกลุ่มคนเวียดนามสี่ห้าคน
ที่นั่งเรือมาด้วยกันเมื่อวาน พักโรงแรมเดียวกันเลยได้นั่งกินข้าวเช้าด้วยกัน
พวกเขาอพยพไปอยู่ที่อเมริกาตั้งแต่สงครามเวียดนาม ตอนนี้กลับมาเยี่ยมบ้านเกิด
แล้วก็แวะเที่ยวไปเรื่อย ๆ เหมือนเรา คุยกันถูกคอทีเดียว
แถมยังขอเลี้ยงอาหารเช้ามื้อนั้นเสียด้วย แลกที่อยู่กันเผื่อวันหน้าจะเจอกันอีกใครจะรู้


จากนั้นก็ลงเรือข้ามฟาก
เดินเรียงหน้ากระดานให้เจ้าหน้าที่ไทยตรวจพาสปอร์ต เขาถามว่า..มายังไงล่ะนี่
เลยเล่าให้ฟังว่านั่งเรือมา สองคืน สองวันนี่แหละ เขาบอกว่าเจ๋ง..


นั่นสินะ..ในที่สุดการเดินทางอันยาวนาน
ตั้งแต่มุกดาหาร สะวัณนะเขต ดานัง เว้
ฮอยอัน ฮานอย เวียงจันทน์ หลวงพระบาง ปากเบ็ง เชียงของ และไทย…
กลับมาถึงบ้านเกิดเมืองนอนเสียที ประสบการณ์มากมายที่ได้รับระหว่างการเดินทาง เป็นเรื่องที่น่าจดจำ
จนนำมาเขียนเป็นเรื่องราวให้ท่านผู้อ่านได้อ่านนี่แหละ …


จบจ้า..




ทริปหน้า
ไปบาหลีกันไหม ?? 






Free TextEditor

Photobucket


Photobucket


Photobucket




 

Create Date : 09 เมษายน 2554
25 comments
Last Update : 9 เมษายน 2554 2:09:32 น.
Counter : 3094 Pageviews.

 

ตามมาเที่ยวกับแม่บุญด้วยคนค่ะ
นั่งบนไม้กระดานหลายชั่วโมง เมื่อยจริงๆ นะคะ
แต่ในที่สุดก็ถึงเมืองไทยจนได้
เป็นการผจญภัยที่สนุกมากๆ ค่ะ

 

โดย: diamondsky 9 เมษายน 2554 14:30:18 น.  

 

ขอบคุณค่ะที่อุตส่าห์ตามมาเที่ยวจนกลับถึงบ้าน งานนี้ก้นร้อนเลยค่ะเพราะนั่งนาน
คราวหน้าจะหาที่ไปที่สบายกว่านี้หน่อย อิ อิ ต้องถามงบประมาณในกระเป๋าตังค์ใบน้อยด้วยหล่ะ

 

โดย: Maeboon 9 เมษายน 2554 16:22:19 น.  

 

แม่บุญพักทำอาหารไปเที่ยวอีกแล้ว

ไก่แม่บุญอร่อยค่ะ ถ้ามีโอกาสจะลองทำบ้าง

กัวเตมาลาถ้าแม่บุญไปต้องชอบมากแน่ๆเลยค่ะ
ภาคต่อไปคงต้องรอสักระยะค่ะ

 

โดย: AdrenalineRush 11 เมษายน 2554 9:53:17 น.  

 

จะรออ่านนะจ๊ะ

 

โดย: Maeboon 11 เมษายน 2554 11:36:36 น.  

 

สวัสดีวันสงกรานต์ล่วงหน้าค่ะ ^^

มารอตามไปเที่ยวบาหลีด้วยคน

ระหว่างนี้มาชวนไปเดินเล่นปราสาทตอนดึกๆด้วยกันนะคะ


 

โดย: Panino 11 เมษายน 2554 12:33:13 น.  

 

ยกมือว่าอยากไปบาหลีค่ะพี่ไก่...
เดี๋ยวมาเก็บรายละเอียดหลวงพระบางต่อ..

ยกเครื่องมาตำบ้านตุ๊กหรอ ดีเลย เอาไปตำบนภูท่าจะได้บรรยากาศเนาะ...จกข้าวเหนียวไก่ย่างส้มตำแซ่บๆ..

 

โดย: kamaron 11 เมษายน 2554 14:16:39 น.  

 

ขอบคุณน้องทั้งสองคนค่ะที่แวะมาทักทาย ส่วนหนูตุีก รออากาศดี ๆ ไปจกข้าวเหนียวด้วยกันนะ พุดแล้วน้ำลายหกก่อน กับไก่ย่างของหนูนะ ส่งมาลองก่อนได้ไหม ??

 

โดย: Maeboon 12 เมษายน 2554 0:33:33 น.  

 

สวัสดีค่ะ ขอตามไปเที่ยวด้วยคนค่ะ เมืองไทยน่าเที่ยวค่ะ เท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ นี่ได้ไปหลวงพระบางด้วย อิจฉาจัง

ขอบคุณที่แวะไปชิมเค้กนะคะ

 

โดย: somjaidean100 12 เมษายน 2554 0:40:57 น.  

 

ทรงล้มตอนไปบรรยายที่ ม.เกษตรค่ะ ตั้งแต่ปลายปี ตอนนี้ก็ยังไม่หาย แต่ขนาดอยู่บนรถเข็นยังทรงทำงานนะค่ะ ทำให้ได้ฟังคำที่ท่านว่า "ท่านบอกเสมอว่าเกิดมาเป็นเจ้าต้องรับใช้ประชาชน" แล้วก็ทราบซึ้งใจค่ะ
ปล.เดี๋ยวจาจะกลับมาอ่านนะค่ะ

 

โดย: javee 12 เมษายน 2554 11:24:46 น.  

 

นี่ไงคนรู้จริง ขอบคุณนะคะ จะรอให้กลับมาอ่านนะ อย่าลืมนะคะ

 

โดย: Maeboon 12 เมษายน 2554 12:58:59 น.  

 

สุขสันต์วันสงกรานต์ค่ะแม่บุญ อัพบล๊อคเร็วจัง อิอิ ที่ไก่ถามเรื่องเรียนทำอาหารอยู่ตรงไหนอ่ะ

เด๋วหาก่อนนะคะ

ผ่านแฟรงค์เฟริต์อย่าลืมแวะนะค๊า

 

โดย: ไก่ (Schnuggy ชนุ๊กกี้ ) 13 เมษายน 2554 1:37:35 น.  

 

สุขสันต์วันปีใหม่ไทยเช่นกันค่ะ ชอบดอกไม้ดอกนี้จัง ชื่ออะไรเอ่ย เผื่อจะหามาปลูกบ้าง หาโรงเรียนเจอหรือยังเอ่ย ??? อย่าลืมรดน้ำสามีนะคะ ขอให้มีความสุข สดชื่นตลอดไปค่ะ

 

โดย: Maeboon 13 เมษายน 2554 2:13:45 น.  

 

ขอบคุณที่เข้าไปเยี่ยมหนูน้อยดัสตินนะคะ

มาเที่ยวกับแม่บุญด้วย แม่บุญเขียนได้น่าอ่านจังค่ะ อ่านซะเพลินเลย จบซะแระ

ว่าแต่ กว่าจะหายปวดก้นนานใหมคะ อิอิ สาวเคยนั่งเรือ นั่งบนแผ่นไม้่กระดานแค่ 2 ชม ก็เมือยจะแย่แล้วค่ะ หุหุ นี่แม่บุญนั่งตั้ง 8 ชม อูยยยยยยยย

แต่ก็ได้ประสบการณ์ใหม่ๆ ใช่ใหมคะ แต่สาวนึกแอบหมั้นใส้เด็กที่มาขอตัง 400 เฮ้อ คงมีคนสอนให้เป็ฯแบบนี้

 

โดย: แม่บ้านครอว์ฟอร์ด 15 เมษายน 2554 3:18:38 น.  

 

เหนื่อยค่ะ ตอนนี้ให้กลับไปอีกก้ไม่เอาแล้ว ก้นบานยังไม่ยุบเลย ส่วนเด็ก..คงเรียนรู้จากผู้ใหญ่นั่นแหละค่ะ คิดอีกทีก็น่าสงสาร ชีวิต..เลือกเกิดไม่ได้จริง ๆ

 

โดย: Maeboon 15 เมษายน 2554 3:29:27 น.  

 

ยินดีมากๆ เลยค่ะ
แล้วแวะไปคุยกันอีกนะคะ

 

โดย: sierra whiskey charlie 15 เมษายน 2554 21:41:33 น.  

 

ขอพูดเหมือนมิเชล...ขอบคุณหลาย ๆ เด้อ..สำหรับส้มตำจานนี้ค่ะ แล้วจะแวะไปคุยด้วยอีกครั้ง ตนนี้ขอเปิปกับข้างเหนียวร้อน ๆ ก่อนนะคะ..

 

โดย: Maeboon 17 เมษายน 2554 3:05:30 น.  

 

สวัสดีค่ะ ขอบคุณที่ไปเยี่ยมบล็อกค่ะ ตามมาอ่านบ้าง บรยายเก่งมากค่ะ ภาพก็สวย แล้วจะติดตามค่ะ

 

โดย: rosalila 17 เมษายน 2554 4:17:07 น.  

 

ขอบคุณมากค่ะ ทริปหน้าจะพาไปเที่ยวเมืองอิเหนานะคะ อย่าลืมติดตามพร้อมภาพสวย ๆ ค่ะ

 

โดย: Maeboon 17 เมษายน 2554 14:54:26 น.  

 

เอาเค็กมาฝากแม่บุญจ๊า


 

โดย: Schnuggy ชนุ๊กกี้ 17 เมษายน 2554 17:28:55 น.  

 

นั่นแน่ ทำเค้กน่ากินสุด ๆ แบบนี้ต้องลองทำตามซะแล้ว ๆ จะเอาการบ้านไปส่งนะคะ

 

โดย: Maeboon 18 เมษายน 2554 1:03:04 น.  

 

วัสดีจร้าแม่บุญ ไปเที่ยวกับมาแล้ว ไปเสีย 9 วัน หมดตัวเลย กลับมาหาผักริมรั้วกิน..ง เที่ยวนี้ต้องคุมเด็กๆเล่นน้ำด้วยก็เลยมีโอกาสได้เล่นสงกราณ์ตอนแก่กับเขาไป สนุกมากค่ะ ปีนี้ไปเล่นที่โคราช ค่ะ พอดีญาติที่โคราชมาไม่ได้บ้านทางลพบุรีก็ต้องเดินทางไปแทน นั่งรถกันเหนื่อยไปเลย แม่บุญสบายดีน่ะค่ะ กุ้งกลับมาก็เริ่มทำกระเป๋าต่อค่ะ ตั้งใจจะส่งไปให้แม่บุญใช้ค่ะ ต้องรอนิ๊ดหนึ่งน่ะค่ะ

 

โดย: กุ้ง (kungviyada ) 18 เมษายน 2554 11:31:07 น.  

 

หนูกุ้ง..คงชาร์ตแบตมาเต็มหลังเที่ยว ดีแล้วจะได้มีแรงทำงานต่อ แล้วเที่ยวเผื่อแม่บุญหรือเปล่า แม่บุญสบายดีจ้า ตอนนี้ที่นี่อากาศดีมาก ๆ ไม่ร้อนมากเย็น ๆ พอสบาย แม่บุญจะรอกระเป๋าใบใหม่นะ เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นไม่ต้องรีบจ้า ขอบคุณล่วงหน้าเลยก้แล้วกันนะ

 

โดย: Maeboon 18 เมษายน 2554 20:31:51 น.  

 

สวัสดีค่ะแม่บุญ
ทำไมมาโผล่บล็อกเก่านะ งง งง แหะ แหะ
ขอบคุณที่ไปเที่ยวด้วยกันอีกนะคะ
ขอให้แม่บุญยุคนข้างๆขึ้นนะ
หนึ่งมาแก้ข่าวเรื่องอาหารค่ะ จริงๆอาหารเค้าอร่อยนะ
เดี๋ยวหนึ่งจะลงรีวิวบล็อกถัดๆไป อร่อยจริงอาหารพื้นบ้านเค้า

เมืองนี้น่าเดินเล่นมาก เสียดายเวลามีน้อย
รู้สึกอยากกลับไปอีก แต่...ไปที่อื่นดีกว่าเนอะ
มีลิสท์อยากเที่ยวเยอะพอกับลิสท์อาหารเลยค่ะ

 

โดย: AdrenalineRush 18 เมษายน 2554 21:36:42 น.  

 

คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...

กลับมาแว๊ว แวะไปเที่ยวกันที่บล๊อคนะจร้า :)

 

โดย: สาวสะตอใต้ 18 เมษายน 2554 22:00:22 น.  

 

ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณแม่บุญ ชอบคุณที่ไปเยี่ยมคุณไหมที่บล็อกนะคะ

 

โดย: Khunmai studio 19 เมษายน 2554 2:13:58 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


BlogGang Popular Award#13


 
Maeboon
Location :
กรุงเทพฯ Belgium

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 87 คน [?]




แม่บุญ..เป็นหญิงไทยอายุเลยวัยรุ่นไปไกล จับพลัดจับพลูได้สามีเป็นฝรั่งแล้วก็หอบผ้าตามกันไปอยู่เมืองนอกเมืองนา พอได้เวลาหยุดงานก็กระเตงกันไปเที่ยวตามประสาตายาย ไม่มีลูกกวนตัวกวนใจ แม่บุญนั้นชอบเขียน ชอบเล่า ชอบถ่ายรูป เป็นที่สุด จะเก็บไว้คนเดียวก็กระไรอยู่ เอามาแบ่งบันกันให้ลูก ๆ หลาน ๆ ได้อ่าน ได้ดูกันดีกว่า ส่วนฝีมือด้านอื่น ๆ นั้นก็พอจะมีอยู่บ้าง เช่น ทำอาหาร ก็เอามาแบ่งปันกันอีกนั่นแหละ ค่อย ๆ รู้จักกันไป รู้จักกันแล้วก็อย่าลืมเข้ามาคุยกันนะ


ปล....รูปภาพต่าง ๆ หากต้องการนำไปใช้ช่วยบอกที่มาที่ไปด้วยนะคะ เป็นการให้ความเคารพซึ่งกันและกัน ซึ่งสังคมไทยเราค่อนข้างมองข้ามในเรื่องนี้ค่ะ

free counters
New Comments
Friends' blogs
[Add Maeboon's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.