Il fait beaux.

 
กรกฏาคม 2554
 
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
9 กรกฏาคม 2554
 

โจทย์ประจำหลักกิโลเมตรที่ ๓๖: ความโกรธ ความรัก และความกลัว

การเดินทางของเด็กมหาวิทยาลัยต่างจังหวัดนั้นออกจะมีแพทเทิร์นคล้ายๆกันคือใช้มอเตอร์ไซค์เป็นพาหนะหลักในชีวิต ถ้าจะดีขึ้นมาหน่อยก็มีรถยนต์ขับ ช่วยประหยัดความเสี่ยงของชีวิตไปได้หลายอยู่


มหาวิทยาลัยของฉันตั้งอยู่ในอำเภอเมือง ที่ไม่ได้อยู่ในเมือง คือ เข้าใจใช่ไหมว่าที่อยู่ตามทะเบียนเป็นอำเภอเมือง แต่ที่รายล้อมรอบข้างนั้นมีแต่ทุ่ง ทุ่ง แล้วก็ทุ่ง ... ถ้าอยากจะเข้าไปเจอความเจริญอย่างโลตัส บิ๊กซี ก็ต้องเข้าไปประมาณสิบห้ากิโลเมตร ... และแน่นอนว่าหอพักของฉันอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยซึ่งช่างไกลห่างจากความเจริญเหลือเกิน (ยังดีที่มีเจ็ดสิบเอ็ดทุกๆสิบย่างก้าว ไม่รู้จะเปิดเยอะไปไหน)



วันนั้นค่ะ


ฉันกับเพื่อนเกิดอยากอุดหนุนหนังไทยอย่างถูกลิขสิทธิ์ขึ้นมา หลังจากที่โหลดบิทมาหลายเรื่อง ฉันจึงเปิดหนังสือพิมพ์ฟรีของร้านข้าวหน้าหอ หน้าที่มีโฆษณาหนังขึ้นมา แล้วพาสายตาไปมองตรงที่ตารางเวลาฉายของโรงหนัง TN ปรากฎว่าหนังที่อยากดูมีอยู่ตอนสี่โมงครึ่งเท่านั้น ถ้าฉันเลือกดูตอนนั้น แน่นอนว่าจะกลับไม่ทันฟ้ามืด และนั่นก็อันตรายสำหรับผู้หญิงสวยสองคนอย่างพวกฉัน แต่ความอันตรายไม่ได้ทำให้เราทั้งสองลดความกระหายอยากชมภาพยนตร์ดังกล่าว



นั่นเป็นแค่สาเหตุของเรื่องอารมณ์ทั้งสามที่กำลังจะกล่าวถึง



เรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนกลับบ้านค่ะ ฟ้าก็มืดแล้วตามที่คาดการณ์เอาไว้ เราได้เปลี่ยนเส้นทางการกลับ ทางปกติที่เรามาจะไม่มีแสงไฟซักเท่าไหร่ และบ่อยครั้งที่มีวีรบุรุษนักซิ่งปรากฎกายในทางนี้ในยามพระจันทร์เข้ามาแทนพระอาทิตย์ เพื่อนของฉัน ซึ่งเป็นผู้ซ้อนท้ายและ(ฉันเชื่อว่า)มีความชำนาญในเส้นทางมากกว่าฉัน แนะนำให้เลี้ยวไปอีกทางหนึ่งเพื่อหลีกเลี่ยงเหล่าวีรบุรุษผู้กล้า แต่ทว่า.........


ฉัน: ทำไมทางมันมืดจังวะ ผิดทางรึเปล่า?
เพื่อน: ทางนี้แหละ กุเคยมาแล้ว (แต่เพื่อนไม่ได้บอกว่ามาตอนกลางวัน)
ฉัน: แต่มันไม่มีบ้านคน ไม่มีตึกอะไรเลยนะ ที่ผ่านมาก็เห็นแต่หญ้าอ่ะ
เพื่อน:... ขับไปเหอะ เดี๋ยวก็ถึง



บนทางลาดยางสองเลนที่มีเพียงแสงไฟจากดาว พระจันทร์ และหลอดไฟมอเตอร์ไซค์คันเล็กๆคันหนึ่ง ก็ปรากฎมีผู้ร่วมทางหลังจากเวลาผ่านไปซักระยะ

ฉันมองกระจกข้างทั้งสอง เห็นเป็นมอเตอร์ไซค์รุ่นยอดนิยม (น่าจะเป็น wave) ผ่านการสะท้อนของกระจก 2 คัน ซึ่งผู้ควบคุมทั้งสองคันเป็นผู้ชายทั้งคู่


ฉัน: เฮ้ย ... มีรถตามมาสองคัน เอาไงดีอ่ะ เป็นผู้ชายทั้งสองคันเลย
เพื่อน: เออ ตามมาเร็วด้วยอ่ะ เอาไงดีอ่ะ



ความกลัวเริ่มเข้ามาจับขั้วหัวใจ กลัวว่าทั้งสองคันนั้นจะมาด้วยกันแล้วคิดจะถีบรถเราล้ม แล้วทำมิดีมิร้ายกับเรา (เราทั้งสองคนมั่นใจว่าหน้าตาเราดีพอ) พลางโกรธเพื่อนว่าทำไมถึงให้มาทางเปลี่ยวขนาดนี้ แถมยังไม่ชินเส้นทางอีกด้วย ปากก็บ่นอุบ มือก็บิดคันเร่งให้รถแล่นไปด้วยความเร็วสูงขึ้น


แว๊นนนนน แว๊นนนนนนน แว๊นนนนนนนนน


ฉันบิดคันเร่งให้มากขึ้นจนความเร็วของรถอยู่ในระดับ 90 กิโลเมตรต่อชั่วโมง อันเป็นความเร็วที่รถจ่ายตลาดสีเหลือรุ่นยอดนิยมจะสามารถทำได้ ...


ระหว่างขับเร็วจนสะดุดหิน ลื่นทรายล้มไม่เจ็บก็ตาย หรือมีคางคกตัดหน้าเบรคตัวโก่งรถล้มไม่เจ็บก็ตาย หรือขับให้ช้าลงให้มันถีบเราลงข้างทางไม่เจ็บก็ตาย ...... เอาแบบไหนดี?


แว๊นนนนนนนนน แว๊นนนนนนนนนนน



ลมเย็นที่ปะทะบาดผิวหน้าจนชาจากการขับขี่มอเตอร์ไซค์ด้วยความเร็วสูงไม่ได้ทำให้สองคันที่ตามมาข้างหลังลดความเร็วลง แต่ทว่ายังเกาะติดอยู่ข้างหลังด้วยระยะทางที่ไม่ห่างออกไปซักที อันที่จริงก็ไม่ใช่แค่ฉันหรอกนะที่กลัว เพื่อนของฉันเองก็กลัว ความกลัวมันส่งผ่านมือที่กอดเอวฉันเอาไว้แน่นจนอยากจะบอกมันว่า ถ้ากุจะตายก็เพราะเมิงกอดกุจนขาดอากาศหายใจเนี่ยแหละ



แว๊นนนนนนนนนนนนนนนนนน

ชั่ววูบหนึ่งในความคิด มีหน้าพ่อและแม่ลอยมา .... ภาพเก่าๆที่เคยมีความสุขผ่านเข้ามาในสมองจนของเหลวจากต่อมน้ำตาเกือบจะไหลออกมา ... ฉันรักตัวเอง (และรักเพื่อนด้วย) ... เราสองคนจะต้องรอดไปจากตรงนี้ให้ได้!! คอยดูสิ!!



กว่าสิบนาทีที่ฉันบิดคันเร่งให้ร่างกายและพาหนะเหล็กผสมพลาสติกฝ่าอากาศไปด้วยความเร็วเก้าสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงทำให้ฉันรู้สึกเหมือนผ่านไปนานสิบเท่าทวีคูณ จนกระทั่งมาถึงสี่แยกหนึ่ง


เพื่อน: เฮ่ย ไฟแดงๆ
ฉัน: เอาไงอ่ะ จะหยุดหรือจะฝ่าเลยดี กลัวข้างหลังอ่ะ แต่ถ้ามีรถขับมาจะซวยนะ


ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจหยุดรอที่สี่แยก เนื่องจากเราพบเพื่อนร่วมทางในอีกทิศทางของจุดตัด


มอเตอร์ไซค์นิรนาม๑: น้อง ทำไมขับเร็วจังเลย พี่ตามไม่ทันเลย
ฉัน: (เอาแล้วไงเมิ๊งงง มันจะมาไม้ไหนเนี่ย)
มอเตอร์ไซค์นิรนาม๒: ใช่ พี่ก็กลัวทางมืดๆเปลี่ยวๆ ขับคนเดียวอันตราย แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรละ เข้าทางหลักแล้ว น้องขับรถดีๆก็แล้วกัน




......................
อ่าว......
......................




ตกลงว่า... ไม่มีอะไร..........
แล้วเราสองคนก็ขับไปตามทางหลัก .. โดยที่มอเตอร์ไซค์สองคันนั้นได้แซงล่วงหน้าไปไกลแล้ว.... และเราก็ถึงที่พักอย่างปลอดภัย.....


จบ......จ่ะ




 

Create Date : 09 กรกฎาคม 2554
23 comments
Last Update : 20 กรกฎาคม 2554 0:19:32 น.
Counter : 879 Pageviews.

 
 
 
 


หนุกดีค่ะ
 
 

โดย: -..- (tictin ) วันที่: 20 กรกฎาคม 2554 เวลา:0:34:50 น.  

 
 
 
อ่านแล้วลุ้นตาม นึกว่าจะมีนางเอกขี่ม้าขาวมาช่วยไว้ อิ อิ

แต่ก็ดีแล้วจ้า ที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเนอะ
 
 

โดย: someone watching over me วันที่: 20 กรกฎาคม 2554 เวลา:0:37:30 น.  

 
 
 
นับเป็นเรื่องดีครับที่ไม่มีเหตุอะไรเกิดขึ้น แต่ 90 กม./ชั่วโมงนี่โหดนะครับ แรงลมปะทะเข้าเต็มๆ
 
 

โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 20 กรกฎาคม 2554 เวลา:0:53:34 น.  

 
 
 
นั่งมู๋เต๋อเค่อ ต้องอยู่เชียงใหม่ สนุกสุดแล้ว อยากหาของกินก็ขับไปหลัง ม กินข้าวไข่เจียวดาวใส่เครื่อง กินกาแฟก็มีสตารฺบักสฺ หนังก็มีซาวดฺแทรค อยากไปดอยก็ขับขึ้นดอย คิดถึงข้าวนึ่งที่กาดรินคำ ช้างที่ดอยสุเทพ และ ถนนคนเดิน

แต่คิดถึงพิโลกเหมือนกัน คิดถึงกุ๊กมุ้ย โรตีลุงหมาน ปลาทับทิมซ่าแซบ ข้าวแคบ ข้าวพันผักลับแล แมลงทอด ร้านเยนตาโฟพี่ฮะ ไปปล่อยเต่าที่สระน้ำ คิดถึงควายร้านปลายฟ้า คิดถึงน้องหมารุ่งริ่งที่ชอบมารอที่ร้านกะหลั่ว ส้มตำซกมกร้านป้าหวี ลูกชิ้นทอดร้านพี่เอ็ม หนมปังเย็นร้านแอดมิลค์ คิดถึงหมอแมวที่ติดขนตาปลอมมาทำงาน คิดถึงการอาบน้ำแมวครั้งละ 80 คิดถึงร้านแอลที่ให้ป๊อบคอร์นฟรี ร้านเกะ ชมละ 90 ที่ร้องได้ถึงเช้า บ้านอีนวล และ การกินเหล้าถึงเช้าแล้วไปตักบาตรต่อ
 
 

โดย: Jojoe IP: 206.53.148.176 วันที่: 20 กรกฎาคม 2554 เวลา:3:34:49 น.  

 
 
 
มู๋เต๋อเค่อนี่ตรงไหนนะคะ

จะว่าไปก็คิดถึงพิโลกเหมือนกัน ทั้งๆที่ไม่ได้เรียนที่นั่นเลย
หมอแมวตลกสุด ต้องติดขนตาปลอมทุกวันด้วย
คิดถึงบ้านนวล ...


ว่าแต่ ตีสามครึ่งไม่ง่วงเหรอคะ
 
 

โดย: super-bobah วันที่: 20 กรกฎาคม 2554 เวลา:7:51:50 น.  

 
 
 
เอ

งงว่า ทำไมตะพาบคราวนี้ ไม่มเม้นผมน้อ

ลืมทำลิ้งก์รึเปล่าหว่า แหะๆ
 
 

โดย: เป็ดสวรรค์ วันที่: 20 กรกฎาคม 2554 เวลา:13:26:00 น.  

 
 
 
อ้อ นี่มันอันล่าสุดนี่นา

แฮ่ๆ

อ่านแล้วจ๊ะ สรุปว่า สังคมมันกล่อมให้เราระแวงกันเกินเหตุเนาะ


แต่ก้ดีแล้ว ระวังไว้ ไม่เสียหายดอก
 
 

โดย: เป็ดสวรรค์ วันที่: 20 กรกฎาคม 2554 เวลา:14:04:35 น.  

 
 
 
หายใจไม่ออกแน่ๆ

เพราะ

ถูกกอดรัดแน่นซะขนาดนั้น

ขาซิ่งเหมือนกันนะเออ

 
 

โดย: Rinsa Yoyolive วันที่: 20 กรกฎาคม 2554 เวลา:14:49:40 น.  

 
 
 
ตกลงว่า แมงกาไซด์นิรนาม 2 คันหลังนั่นก็กลัวทางเปลี่ยวๆพอกัน เหอๆๆ .. ตอนแรกนึกว่าแมงกาไซด์ตำรวจ ขี่ตามมาแจกใบสั่งซะอีก
 
 

โดย: เจเจ (See You Then ) วันที่: 20 กรกฎาคม 2554 เวลา:15:03:15 น.  

 
 
 
อ่านไปก็นึกห่วงไป กลัวจะขับไปชนกับใครเข้า
ลุ้นไปตลอดทาง อ่านสนุกดีจังค่ะ


แต่แล้วก็ปลอดภัย


แอมอร
 
 

โดย: peeamp วันที่: 20 กรกฎาคม 2554 เวลา:15:20:04 น.  

 
 
 
มาอีกรอบ บรรยากาศที่เล่ามาคล้ายมหาลัยแถวบ้านเลยค่ะ
มหาลัยที่ชื่อไปคล้ายศาสนา

อยู่อำเภอเมือง แต่มีทุ่งนาล้อมรอบเหมือนกันเลย



แอมอร
 
 

โดย: peeamp วันที่: 20 กรกฎาคม 2554 เวลา:15:22:04 น.  

 
 
 
เข้ามาอ่านงานตะพาบครับ อิอิอิ
ขอบคุณสำหรับคำชมนะครับ


โจทย์หน้าน่าสนใจไม่แพ้กันเลย
ผมว่ามันต่อเนื่องกับโจทย์นี้ได้เลยล่ะครับ

 
 

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 20 กรกฎาคม 2554 เวลา:16:14:36 น.  

 
 
 
7-11 ขยันเปิดจริงๆครับ ที่พึ่งของชาวต่างจังหวัด
ระวังตัวไว้ดีแล้วครับ เอาตัวเองปลอดภัยก่อน ในเรื่องนี้ดีนะพี่มอเตอร์ไซค์เป็นพลเมืองดี (ทีแรกคิดว่าจะหักมุม พี่มอเตอร์ไซค์รีบขับมาเตือนว่ามีคนเกาะล้อมอเตอร์ไซค์อยู่ อะไรแบบนี้ซะอีก 555)
90 km/h นี่โหดนะครับ ผมเคยนั่งมอเตอร์ไซค์พี่ แค่ 80 km/h ผมก็แทบจะพัดปลิวแล้ว
 
 

โดย: ชีริว วันที่: 20 กรกฎาคม 2554 เวลา:21:01:21 น.  

 
 
 
อ่านแล้วลุ้นมากมายค่ะ ... อ่านได้เพลินมาก
ขอบคุณนะค่ะที่เขียนร่วมกันค่ะ
 
 

โดย: JewNid วันที่: 20 กรกฎาคม 2554 เวลา:21:38:22 น.  

 
 
 
คนไทยเดี๋ยวนี้ต้องระแวงไว้ก่อนค่ะ

แบบว่าปลอดภัยไว้ก่อน
 
 

โดย: ซองขาวเบอร์ 9 วันที่: 20 กรกฎาคม 2554 เวลา:22:09:26 น.  

 
 
 
อ่านสนุกจังเลยน้อง ได้ลุ้นไปด้วย สุดท้ายโล่งใจนิ ไม่มีอะไรร้ายๆเกิดขึ้นเหมือนที่คิดไว้แฮะ
 
 

โดย: ปลายแป้นพิมพ์ วันที่: 20 กรกฎาคม 2554 เวลา:22:24:37 น.  

 
 
 
เรื่องนี้ตื่นเต้นดีจัง

 
 

โดย: magic-women วันที่: 21 กรกฎาคม 2554 เวลา:14:11:25 น.  

 
 
 
ขอบคุณที่แวะไปเยี่ยมนะครับ อิอิ ดีใจที่ชอบนะครับ ^^

อ่านแล้วสนุกและตื่นเต้นนะครับ ครบอารมณ์เลย

 
 

โดย: วนารักษ์ วันที่: 21 กรกฎาคม 2554 เวลา:17:40:19 น.  

 
 
 
ไม่รู้จักสักที่ที่พี่โจ้พูด
 
 

โดย: windsylph วันที่: 21 กรกฎาคม 2554 เวลา:22:39:11 น.  

 
 
 
ขับเร็วมากกก

7-11 เป็นทุกที่เลยหรือ5555
นึกว่าจะเป็นแต่มข.ชอบเปิดแข่งกันจัง แต่ขนาดมีเยอะก็ขายดีทุกสาขา
 
 

โดย: ๒ IP: 119.42.75.28 วันที่: 23 กรกฎาคม 2554 เวลา:15:47:58 น.  

 
 
 
ลืมบอก
ชอบรูปโปรไฟล์รูปนี้จังค่ะ
 
 

โดย: ๒ IP: 119.42.75.28 วันที่: 23 กรกฎาคม 2554 เวลา:15:49:48 น.  

 
 
 
แวะมาอ่านตะพาบครับ
เขียนได้ดีครับ
มหาลัยต่างจังหวัด ส่วนใหญ่ก็อยู่ชานเมืองของ อ.เมือง ครับ
แต่อีกไม่นาน ความเจริญก็จะตามมาตามจำนวนนักศึกษาที่เพิ่มขึ้น แต่โรงภาพยนตร์คงไม่ตามมาครับ
 
 

โดย: เศษเสี้ยว วันที่: 25 กรกฎาคม 2554 เวลา:22:20:19 น.  

 
 
 
แล้วจะเล่าทำม๊ายยยยยย
 
 

โดย: ดวงลดา วันที่: 27 กรกฎาคม 2554 เวลา:8:42:13 น.  

Name
Opinion
*ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก

super-bobah
 
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add super-bobah's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com