ตุลาคม 2555

 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
20
21
22
24
25
26
28
29
30
31
 
 
27 ตุลาคม 2555
SF6 เหตุเกิดจาก...

ฟิคเรื่องนี้แต่งขึ้นสนองความต้องการตัวเองล้วน ๆ ชื่อและสถานการณ์ต่าง ๆ เป็นเพียงการจินตนาการและเติมแต่งเพื่อความบันเทิง ไม่เกี่ยวข้องใด ๆ กับบุคคลในเรื่องแต่ประการใด
***************************************


ครบ 24ชั่วโมงแล้ว....ที่สองหนุ่มในห้องยังไม่ได้นอนหลังจากที่ร่างบางโทรไปบอกมือกีต้าร์ว่าได้โครงคร่าว ๆ ของเพลงใหม่และจะไปหาเขาที่บ้านในตอนนี้...ซึ่งมือกีต้าร์เหลือบมองนาฬิกาแล้วต้องสั่งห้ามเป็นการด่วนด้วยเกรงว่าดึกดื่นขนาดนี้หากให้ร่างบางมาหาเค้าที่บ้านคงได้เป็นเรื่องแน่จึงอาสาขับรถหอบกีต้าร์ไปหาร่างบางที่บ้านเองซึ่งก็ใช้เวลาเพียงไม่นาน ก็มาถึง เหตุเพราะบ้านเขาสองคนนั้นห่างกันไปไม่กี่ซอยนั่นเองเป็นแบบนี้มานานนับปีที่ไม่ว่าดึกดื่นแค่ไหนหากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งคิดงานเพลงใหม่ ๆได้เป็นต้องวิ่งแจ้นไปหาอีกฝ่ายเพื่อแชร์ความคิดของกันและกัน

......

“นัท...ไปอาบน้ำก่อนป่ะแล้วค่อยมาแต่งใหม่...”

“ยากว่ะเพลงนี้...คิดได้ไงว่ะ....ใส่คอร์ดให้ไม่ถูกเลย ตึบไปหมด”

มือกีต้าร์บ่นกระปอดกระแปดด้วยว่าพอได้อ่านเนื้อและทำนองคร่าว ๆของเพลงใหม่ตามคำชักชวนของนักร้องนำแล้ว ก็รู้สึกว่าเพลงนี้เพราะและความหมายดีมากหากแต่เขาได้ทดลองใส่โน๊ตต่าง ๆ ลงไปในไลน์ ไม่ว่าจะกี่ท่อน ๆ ก็ดูจะไม่ลงตัว เลยทำให้เค้าอดบ่นไม่ได้...ก็ใครอยากให้ไอ้นักร้องนำเค้ามันเก่งเกินไปจนแต่งเพลงเทพๆแบบนี้ออกมาสร้างความลำบากให้เขาล่ะ

….

…

“ไม่ไหวว่ะซิน...เราว่าแค่กีต้าร์คงใช้ก่ะเพลงนี้ไม่ได้ล่ะ”หลังจากอาบน้ำกินข้าวและล่วงเข้าชั่วโมงที่ 30 นิด ๆเขาก็ยังไม่สามารถหาโน๊ตที่ลงตัวให้บางท่อนได้ สงสัยว่ากีต้าร์กับซาว์ดนิด ๆ หน่อยๆ ที่พอจะหาได้ในห้องนอนของร่างบางคงไม่ช่วยให้งานก้าวหน้าไปได้มากกว่านี้แน่

“แล้วจะเอาไงอ่ะ??...อยากได้เสร็จเร็วๆ อ่ะ”

“ไม่รู้ว่ะ..รู้แต่ตอนนี้อยากดูหนัง...กินพิชซ่า”

“โห!! ทำงานยังมีกะใจอยากแดก อยากดูหนัง”

“ไม่รู้อ่ะ..ไปดูหนังกัน”

“เห้ย!!!.....”

……

….

“หนังไรว่ะโครตหลอนอ่ะ...กูอยากดูหนังแต่ไม่ได้อยากดูหนังผีเว้ย...แม่ง...”

“ฮ่าๆ...ก็บอกอยากดูหนังให้เลือกก็ไม่เลือกก็เลยหวังดีเลือกให้...ฮ่าๆๆ”

“....รมณ์ดีเชียว..แกล้งกูได้นี่อารมณ์ดีเชียวว...”

“ก็สนุกดีอ่ะ”ร่างบางอมยิ้มน้อย ๆ ภูมิใจกับการได้แกล้งดูโอ้สุดหล่อที่กลัวผีเป็นชีวิตจิตใจถ้าวัดความกลัว ผีกับน้องแมลงสาบนี่ความกลัวสูสีจริง ๆ

“นัท...กินข้าวเสร็จแล้วไปแต่งเพลงต่อนะ...เราอยากทำให้เสร็จ”

“.........”

“.....นัท....เป็นไรอ่ะ..โกรธหรอหึหึหึ”

“เหมือนจะดูดีมากกกก...ถ้าไม่มีไอ้หึหึหึ”

“ฮ่าๆๆ...นัทจะงอนให้ง้อว่างั้น??...”

“....”

“.....คิดผิดก็คิดใหม่นะฮ่าๆๆ..”

“ตลอดด....ง้อกูบ้างเหอะ..อยากให้ง้อ”

“....ฮ่าๆ..ป่ะป่ะ เดี๋ยวเลี้ยงพิชซ่าแล้วกลับไปทำงานต่อให้เสร็จ แล้วถ้ายังไม่เลิกงอน..จะไม่แบ่งค่าตัวให้นะถ้าเกิดเพลงดัง 55”

หลังจากทั้งคู่ก้าวเข้ามานั่งในรถซีอาร์วีสีแดงเข้มหลังจากอิ่มกับพิชซ่าที่ร่างบางอาสาเป็นเจ้ามือแทนคนที่เลี้ยงตัวเองอยู่บ่อย ๆ แล้วก็มุ่งหน้าตรงกลับบ้านแต่ครั้งนี้มือกีต้าร์เสนอให้กลับไปแก้เพลงกันต่อที่บ้านของเขาเนื่องจากเครื่องไม้เครื่องมือมีครบกว่าห้องนอนว่างเปล่าของนักร้องนำและพ่อแม่ของเขาก็ทำงานทั้งคู่ไม่ค่อยมีคนอยู่ขัดความสุข เอ้ย!! ไม่ค่อยมีคนอยู่บ้าน เขาจะได้ทำซินเอ้ย..ทำเพลงกับซินถนัด ๆ (มันตื่นเต้นน่ะฮะก็เลยลิ้นพลันกัน ฮ่าๆ)

….

..

.

“เฮ้ออ...ยากชิบเพลงนี้แม่งดูดพลังชีพไปเกลี้ยง”

“ฮ่าๆๆแต่ใส่ซาว์ดนี้แล้วเพราะดีอ่ะชอบ ๆ “

“จ๊ะ...มึงชอบแต่กูแทบจะต้องขุดซาว์ดจนหมดห้องล่ะ”

“ฮ่า..เหนื่อยอ่า..” ร่างบางล้มตัวลงนอนไปกับเบาะนุ่ม ๆกลางห้อง...เพลงนี้ดูดพลังงานไปจากเขาอย่างที่นัทว่าจริง ๆถ้าหากไม่ใช่เพลงที่เขากลั่นออกมาจากสมองเขาก็คงไม่ใส่ใจในความละเอียดกับมันขนาดนี้.... เพราะนี่คือเพลงของเขา..เพลงของเราสองคน

“เห้ย...ไปนอนที่ห้องไป..นอนตรงนี้เดี๋ยวก็ปวดหลัง”

“อื้ม....เดี๋ยวให้ป๊ามารับไปนอนบ้าน”

“มึงบ้าป่ะครับ...นี่มันกี่ทุ่มล่ะไป ๆ ไปนอนที่ห้องเลย”

“ไม่เป็นไร...เดี๋ยวโทรหาป๊าได้”

“...กูโทรไปแล้วเหอะว่ามึงจะค้าง”

“เอ้า!! ซะงั้น......ตกลงเดี๋ยวนี้โทรหาป๊าเองล่ะหรอ”

“อื้ม...ก็...ไว้โทรตอนจำเป็นหรอก”

“เก่งจัง...”ร่างบางลุกขึ้นตบไหล่นัท ปุ

ใคร ๆก็รู้ว่า คนที่ใจดีอย่างป๊าซิน ที่ใจดีเป็นกันเองกับทุกคนแม้แต่แฟนคลับแต่คนที่กลัวป๊าเขามากที่สุดก็คือ มือกีต้าร์ของเขานี่เอง ทั้ง ๆ ที่ป๊าไม่เคยดุนัทเลยซักครั้งเดียว แต่นัทก็ยังกลัวป๊าอยู่ดี ....

....

...

“นัท......อยากไว้ผมยาวป่ะ” เสียงนุ่มเอ่ยถามแว่วๆ มาจากในส่วนของห้องนอนซึ่งเปิดอ้าไว้ นัทที่เก็บอุปกรณ์อยู่ในห้องทำงานตะโกนตอบคำถามคนผมยาวตัวจริง

“ไม่อ่ะ....ไว้แล้วหัวโต..”

“ไม่อยากไว้จริงอ่ะ...”

“อื้ม...ถามไมว่ะ...วงเรามึงผมยาวคนเดียวก็พอล่ะ..อย่าไว้ยาวทั้งคู่เลย..เดี๋ยวคนนึกว่าโฟมด ฮ่าๆ” นัทที่เก็บของเรียบร้อยแล้วเดินกลับเข้ามาที่ส่วนห้องนอนก็ต้องตกใจ

“......แล้ว....อันนี้วิกใคร...!!”

“เฮ้ย!!!...”

“ใคร..มา..ห้อง..”

“เปล่าๆ ไม่มี๊..”

“แล้ว..วิก..ของ..ใคร”

ร่างบางเปลี่ยนคำถามแต่ยังคงน้ำเสียงเดิมบ่งบอกให้รู้ว่า..ถ้ามึงไม่ตอบ หรือถึงตอบแต่ไม่เคลียมีโดนแน่ ๆ

“ก็...ก็...ลองซื้อมาใส่เล่นไง..แบบอยากรู้ว่าผมยาวแล้วหน้าจะเป็นไง”

“หรอออ.....”

“เออออ....ดิ..ไม่เชื่อไงมา ๆ เดี๋ยวใส่ให้ดู”

มือหนารีบคว้าวิกผมมาสวมเข้ากับหัวโตๆ ด้วยเกรงว่าถ้าอึกอักหรือลังเลร่างบางตรงหน้าคงต้องซักไซ้ไล่ยาวแน่ ๆ จริง ๆ มันก็ไม่มีอะไร...ก็แค่ไอ้พวกเพื่อนตัวแสบมันเอาวิกมาใส่เล่นกันตอนเมาเมื่อหลายเดือนก่อนแล้วเสือกไม่เก็บกลับไปบอกว่าไว้ให้ไปใส่สวย ๆ แข่งกับซิน แต่ถ้าขืนบอกว่าไปตรง ๆก็เกรงว่าจะโดนข้อหาเมาไม่บอกอีก .... จริง ๆ ก็ไม่ต้องบอกหรือขออนุญาตมันหรอก ซินมันไม่เคยมาบ่นอะไรถ้าจะดื่มแต่ถ้ามันซักไปซักมา แล้วสืบได้ว่าเป็นวันที่เขาดื่มจนเมาไปทำงานไม่ไหวนั่นล่ะวันตายของผม

“นี่ไง..เห็นป่ะลองใส่ดูไง หัวโตจะตายถ้าผมยาวอ่ะ”

“......”

“เอาพัดลมเป่าเหมือนพี่เป้เลยมึงว่าป่ะ” ยังครับ..มันยังนิ่งอยู่..

“......แน่ใจว่าเอามาถ่ายเล่นๆ ไม่ใช่ของสาวคนไหนลืมทิ้งไว้...”

“..เห้ย!!บ้า..ขืนให้ใครเข้าบ้าน แม่ฆ่ากูตาย”

“งั้น..เปิดเน็ท...”

“...เปิดไมวะ..”

“ถ่ายรูปแคมไปให้เพื่อนดูไง..จะได้รู้ว่าเหมาะหรือเปล่า”

“..เห้ย!! ไม่เอา...บ้าหรอ..”

“...ไม่กล้า!!!

“.......”

“...งั้นก็จบ..”

“ไม่ใช่ไม่กล้าเว้ยย..มันอาย...เข้าใจป่ะอายยย”

“อาย...กับ...ตาย แกว่าอะไรน่ากลัวกว่ากัน”

ร่างบางตรงหน้าสวมวิญญาณตำรวจนักสืบCSI เล่นเกมส์เครื่องจับเท็จกันเห็น ๆ ซินลุกจากเตียงเดินมานั่งโต๊ะคอมเอื้อมมือไปเปิดคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะของคนที่ยืนสวมวิกผมยาวเป็นการบ่งบอกว่า“กูเอาจริง”

เสียงคอมตั้งโต๊ะดังติ๊ดเป็นสัญญาณการทำงานเพียงไม่นานก็ปรากฏหน้าจอเป็นรูปนักร้องและมือกีต้าร์คู่ใจ ร่างบางนั่งเก้าอี้คอมเอามือกอดอก...ปรายตามองคนหัวโตที่ยืนมองเขาอยู่เป็นเชิงถามครั้งสุดท้าย..ว่าจะถ่ายหรือไม่ถ่าย

“ใส่หมวกได้ป่ะ...หัวมันโตจริงๆ อ่ะ ใส่หน่อยจะได้ไม่น่าเกลียดเนอะๆ” นัทเอื้อมไปหยิบหมวกใบโตมาสวมแถมเนียนหยิบแว่นอันโตมาใส่หวังว่าจะบดบังความอายและเผื่อแฟนคลับจะจำหน้าเขาไม่ได้

“ยังจะใส่อะไรอีกมั้ย??”

“จะถ่ายรูปโชว์ทั้งทีขอหล่อๆ หน่อยดิ่.....”

“.......”

“...อ่ะลงล่ะ..พอใจยังครับหื๊อ...”

“......”

“....ไปอาบน้ำนอนล่ะนะ...ฝันดี”

“เอ้า..เห้ย..ไม่ชมกันหน่อยหรอ.. ผมยาวก็เท่นะเว้ย ฮ่าๆ “

หนุ่มผมยาวหัวเราะร่าที่เห็นร่างบางเดินอมยิ้มหายเข้าห้องอาบน้ำไปเป็นอันว่าเค้าจบปัญหาเรื่องวิกผมยาวนี้ไปได้โดยปริยาย...เพราะถ้าไม่สมใจของซินคงไม่ยอมลุกไปง่ายๆ แถมยังเห็นรอยยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้าแสดงว่า สถานการณ์ปกติแล้วนั่นเอง ........

โดยหารู้ไม่ว่าวันหนึ่งรูปที่โพสให้เพื่อนๆดูเอาใจร่างบางตรงหน้านั้น...จะกลายมาเป็นภาพหลุดของเขาในเวลาต่อมา......ราตรีสวัสดิ์ซิงกูร่าค่อย ๆ รักกันเบาเบา ....

*********************************************************

ขออภัยพี่นัทที่ยืมรูปมาใช้ แต่มันจำเป็นเนื่องจากเรื่องนี้ได้ แรงบันดาลใจมันเกิดตอนเห็นรูปนี้เมื่อนานมาแล้ว...


gpeg




Create Date : 27 ตุลาคม 2555
Last Update : 18 เมษายน 2556 22:57:24 น.
Counter : 1495 Pageviews.

1 comments
  
รอตอนต่อไปค่ะ สนุกดี
โดย: venus IP: 125.24.242.3 วันที่: 31 ตุลาคม 2555 เวลา:12:34:23 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

lucky si
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



New Comments
MY VIP Friend