"ที่ว่างของงานเขียน..เล็กๆแต่อบอุ่น [Love&Warmth]"
Group Blog
 
<<
กันยายน 2550
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
 
27 กันยายน 2550
 
All Blogs
 

สุขสันต์วันวิวาห์




โดย..กระดาษแก้ว




.......ขณะที่ฉันกำลังมองไปยังเค้กก้อนโต ซึ่งมีความสูง 7-8 ชั้นเห็นจะได้ ในวินาทีนั้นเอง แสงไฟ สปอร์ตไลท์ดวงใหญ่ก็สาดส่องไปที่คู่บ่าวสาว เขาและเธอกุมมือกันแน่นและประคับประคองกันขึ้นสู่เวทีท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังกึงก้องของแขกผู้มีเกียรติในงาน

“ ช้างชนช้างเลยนะงานนี้ ใหญ่โตสง่างามสมฐานะของพ่อแม่บ่าวสาวจริงๆ ดูซิท่านรัฐมนตรีก็มาเป็นประธานในพิธีด้วย ” สุภาพสตรีสองท่านสนทนากันอย่างออกอรรถรส

สายตาของฉันคงนับจำนวนผู้มาร่วมงานได้ไม่หมด แต่จะให้คำนวณดูแล้วห้องฮอลล์ขนาดใหญ่ของโรงแรมแห่งนี้คงจุคนได้มากกว่า 700 คนเป็นแน่

พิธีกรสัมภาษณ์คู่บ่าวสาวถึงเหตุการณ์ในวันแรกที่พบรักกัน เจ้าสาวคนสวยเล่าผ่านไมโครโฟนขยายเสียงให้แขกเหรื่อได้ฟังกันโดยทั่วว่า “ฉันเป็นพยาบาลประจำอยู่จังหวัดภูเก็ต ช่วงนั้นเกิดเหตุการณ์สินามิ หน่วยของฉันได้เข้าร่วมกู้ภัยในครั้งนั้นด้วย และฉันได้พบกับชายผู้เป็นคู่ชีวิต” เธอเงียบสบตาและยิ้มให้เจ้าบ่าวที่กำลังยืนกุมมือของเธอไว้ เขายิ้มตอบแล้วหยิบไมโครโฟนตัวนั้นไป

“ผมทำงานให้หน่วยทหารราบที่ประจำการอยู่ปราณบุรี ครั้งนั้นผมเป็นทีมช่วยงานของหมอพรทิพย์ ผมไม่คาดคิดเลยครับว่าเราจะได้พบกัน จนถึงวันนี้..วันที่ผมรอคอยมากว่าสองปี ผมรักคุณปุ๊มากครับ และผมจะดูแลเธอให้ดีที่สุดเหมือนที่คุณพ่อคุณแม่ของเธอได้ดูแลมา” เจ้าสาวซับน้ำตาก่อนที่จะหันไปกอดเจ้าบ่าวไว้ ทุกคนในงานอยู่ในภวังค์ มีใครสักคนปรบมือนำและทุกคนก็ร่วมปรบมือตาม ด้วยความรู้สึกซาบซึ้งกับภาพที่เห็น



‘เออ....คนที่เขาตกลงแต่งงานกัน เขาต้องรักกันขนาดไหนนะ สองปีกว่าแล้วซินะที่ฉันเลิกกับแฟน ฉันเองก็รักเขามากและเขาก็ดีต่อฉัน ทั้งๆที่เราก็เข้าใจกันไม่เคยมีเรื่องทะเลาะแบะแว้งกันเลย ครั้งหนึ่งฉันยังจำได้ ฉันเคยไปไดร์ฟกอล์ฟกับครอบครัวของเขา ถึงแม้นฉันจะเล่นกีฬาชนิดนี้ไม่เป็น แต่เขาก็คะยั้นคะยอให้ฉันลอง คุณเชื่อไหมว่าวันนั้นฉันทำไม้กอล์ฟราคาแสนแพงของเขาพัง แต่เขาก็ไม่บ่นฉันสักคำ มีเพียงคำพูดว่า ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร..... เสียแล้วก็หาใหม่ได้ แต่มือคุณสิที่รัก ต้องมาเจ็บเพราะไม้กอล์ฟบ้าๆนั่น เขามักจะปลอบใจฉันอย่างนี้เสมอในยามที่ฉันทำสิ่งที่ผิดพลาด’

เสียงไวโอลินบรรเลงเพลงอย่างอ่อนหวาน บ่าวสาวจูงมือกันมาตัดเค้ก ฉันมองเขาทั้งสองก่อนที่เขาจะนำเค้กชิ้นน้อยไปมอบให้พ่อแม่ของทั้งสองฝ่าย พลันสายตาฉันก็เหลือบไปเห็นคนรู้จัก เขาเป็นรุ่นพี่ของฉันที่มหาลัย ฉันจำเขาได้ถึงแม้นจะจบการศึกษามาหลายปีแล้วก็ตาม เขามากับแฟนที่คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียน ฉันแอบมองเขาทั้งสองครู่หนึ่ง ในใจครุ่นคิดว่าเขาจะจำฉันได้ไหม ฉันคงเปลี่ยนไปมากทั้งการแต่งตัวและจิตใจ

“พี่ค่ะ สวัสดีค่ะ” ฉันตัดสินใจเดินเข้าไปทักแต่เขาทั้งสองมองหน้ากันเลิกลัก

“อ้าว... ฝนใช่ไหมสวยขึ้นนะเรา พี่จำแทบไม่ได้เชียวมาคนเดียวเหรอ”

ฉันพยักหน้าหงึกๆ เราพูดคุยทักทายกันพอเป็นพิธี น่าแปลกใจที่เขาจำฉันได้ หรือว่า...ฉันไม่เคยเปลี่ยนไป?

พนักงานเดินมาเสิร์ฟ เครื่องดื่ม ฉันรับน้ำส้มมาและหันมาบอกรุ่นพี่เพื่อขอตัวเดินไปอีกมุมหนึ่งของห้อง ก่อนจะแยกตัวมาเขาทั้งสองยิ้มให้ฉัน

“ขอเชิญแขกผู้มีเกียรติดื่มแสดงความยินดีให้กับบ่าวสาวครับ” พิธีกรคนเดิมกล่าวขณะที่ฉันจิบแก้วน้ำส้มใบเดิม
...........................................


“อ้า!!..... น้ำส้มชื่นใจจังเลย ขอผมอีกสักแก้วสิครับ ฝน” ฉันหยิบเหยือกน้ำส้มคั้นสดแช่เย็นมารินใส่แก้วให้แฟนหนุ่มของฉัน เขาลูบผมฉันเบาๆ แบบเอ็นดู

“วันนี้คนเก่ง ทำอะไรให้ทานครับ ไหนมีอะไรให้ผมช่วยไหม” ฉันส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วบอกให้เขาไปอาบน้ำ ส่วนฉันจะตั้งโต๊ะอาหารเอง

ทุกวันหยุดเสาร์อาทิตย์เขาจะไปรับฉันเพื่อมาทำกับข้าวทานกันที่บ้านของเขา เขาชอบผู้หญิงที่ทำกับข้าวเป็น แต่ถึงแม้ฉันจะทำไม่ค่อยอร่อย แต่เขาก็ทานมันจนหมดแล้วมักจะพูดติดตลกเสมอว่า “คราวหน้าอย่าทำรสชาติแบบนี้อีกนะไม่อร่อยเลย ผมทานไม่ลงจริงๆ” ทั้งที่เขาก็ทานมันจนหมดเกลี้ยง

เราเรียนอยู่มหาลัยเดียวกัน คบกันตั้งแต่ปี 1 จนถึงภาคเรียนที่สองของปีสุดท้าย ในคืนของวันปัจฉิมนิเทศ เขาขับรถมาส่งฉันที่บ้านเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา หากแต่คืนนี้แฝงไปด้วยความพิเศษที่ยากจะลืมเลือน เขากุมมือฉันไว้ ฉันรู้สึกอบอุ่นในใจอย่างบอกไม่ถูก กล่องสี่เหลี่ยมสีน้ำเงินหุ้มด้วยผ้ากำมะหยี่ถูกเปิดขึ้น ข้างในมีสิ่งที่ฉันเฝ้าฝันอยากที่จะเห็นมันมาตลอดชีวิต

“ผมรู้ว่า ผมยังไม่โตพอที่จะมาขอคุณแต่งงานได้ แต่ผมขอสัญญาว่าผมจะตั้งใจทำงานเก็บเงินเก็บทองจากน้ำพักน้ำแรงตัวเองมาสู่ขอคุณกับพ่อแม่ ผมรักคุณนะครับ ฝน รอผมหน่อยนะ” เขาสวมแหวนทองฝังเพชรเม็ดเล็กๆ ที่นิ้วนางข้างซ้ายมือ ฉันปาดน้ำตาด้วยความตื้นตัน จากนั้นเขาก็ดึงฉันเข้าสู่อ้อมกอดอันแสนอบอุ่นและปลอดภัย ที่ที่ฉันคุ้นเคย.......
.......................................



คุณครับ....คุณครับ!!... ฉันสะดุ้งเล็กน้อย เบิกตากว้างและตั้งใจฟังสุภาพบุรุษที่ปลุกฉันให้ตื่นจากห้วงความคิด

“อะไรหรือคะ”

“อีกสักครู่ บ่าวสาวจะเดินมา รบกวนยืนหลบมาทางนี้นิดนึงนะครับ ขอบคุณครับ” สุภาพบุรุษคนเดิมพูด

ฉันขยับตัวเดินไปให้พ้นทาง ชั่วครู่เดียวบ่าวสาวก็เดินผ่านไปยังหน้างาน เพื่อให้เพื่อนและญาติๆ ถ่ายรูปเป็นที่ระลึกและถือโอกาสนี้ส่งแขกไปในตัว “เอ้....เขาโยนช่อดอกไม้กันตอนไหนนะ” ฉันแอบคิด “อดแต่งงานกับเขาอีกแล้วซิเรา ไม่เป็นไรรอได้ ไหนๆ ก็รอมานานแล้วนิ รออีกนิดจะเป็นไรไป” ฉันยิ้มให้กับความคิดตัวเองแขกเริ่มทยอยกลับกันแล้ว ฉันเองก็มาคนเดียวจึงไม่อยากกลับดึกมากนักเลยออกมาลาบ่าวสาวที่ซุ้มดอกไม้บริเวณหน้างาน คนกำลังมีไม่มาก ฉันกะเดินไปทักทายและลากลับ โดยไม่หวังถ่ายรูปเป็นที่ระลึกเพราะรู้สึกเขินที่ต้องยืนอยู่คนเดียวไม่ได้มาเป็นหมู่คณะเหมือนคนอื่นๆ

ทันทีที่เจ้าบ่าวเห็นฉัน เขายิ้มยิ้มเหมือนทุกครั้งที่เห็นฉัน

“ยินดีด้วยนะค่ะ” ฉันยิ้มและพูดกับเจ้าสาว เจ้าสาวคนสวยมองและยิ้มตอบ

“ฉันเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวค่ะ ตั้งแต่ที่ฉันรู้จักเขามา เขาเป็นคนดีมาก คุณโชคดีจริงๆค่ะ” ฉันพูดด้วยความจริงใจ

“มาคนเดียวเหรอ ไหนล่ะแฟนของฝน ตอนผมโทรไปบอกคุณบอกว่าจะมากับแฟนนี่ครับ” เจ้าบ่าวเอ่ยถามฉัน

“ค่ะมากับแฟน เขารอฉันอยู่ที่ลานจอดรถ” ฉันเห็นเจ้าบ่าวทำหน้าตกใจเล็กน้อย ที่เหลือบไปเห็นแหวนทองฝังเพชรเม็ดเล็กที่เขาเคยสวมมันให้กับฉัน

“ขอตัวกลับก่อนนะคะ ขอให้มีความสุขมากๆ” ฉันพูดพร้อมมองหน้าเขาทั้งสอง และพวกเขาก็ยิ้มให้ฉันแทนคำขอบคุณ

ถึงแม้นเหตุผลแท้จริงที่เราต้องเลิกกันจะคืออะไรก็ตาม ฉันไม่อยากรู้หรอกเพราะเขาก็ยังดีกับฉัน เราก็ไม่ได้เกลียดกัน ถึงแม้ในวันนี้ฉันจะไม่มีน้ำตา มีเพียงแต่ความรู้สึกตื้นตันและยินดีกับการเป็นฝั่งเป็นฝาของเขา แต่ก็ใช่ว่าฉันจะหัวเราะได้ เพราะถึงแม้ว่าคนที่ยืนอยู่ข้างๆเขาในคืนวันนี้จะไม่ใช่ฉันก็ตามที แต่ในใจของฉันก็จะมีเขาตลอดไป ฉันสัญญา....


*เค้าโครงเรื่องจริง อุทิศให้รักครั้งแรกของเพื่อนสาว







 

Create Date : 27 กันยายน 2550
19 comments
Last Update : 28 กันยายน 2550 9:56:38 น.
Counter : 1498 Pageviews.

 

อ่านแล้วน้ำตารื้นเลยค่ะ

 

โดย: three season 27 กันยายน 2550 18:13:29 น.  

 

เขียนแบบตัดสลับ ทำได้ดี เขียนมาให้อ่านอีกนะ กอล์ฟมันจะได้มีเรี่ยวแรงอัพบล็อคหน่อย

 

โดย: รัน IP: 124.121.187.23 27 กันยายน 2550 19:52:35 น.  

 

แวะมาเยี่ยม แวะมาทักทาย เจ้ากอล์ฟ นะครับ

เห็นแล้วอยากจะแต่งงานบ้างจังเลยครับ

อิอิ

จะแวะมาบอกว่า ...

วันนี้ผมอัพบล็อคเรื่อง "น้องต้งแช่" ตอนที่ 5 แล้วนะครับ



อย่าลืมชวนเพื่อน ๆ แวะไปดูความน่ารัก และความสนุกสนานของ "น้องตุ้งแช่" ได้ที่บล็อคของผมนะครับ

อิอิ

 

โดย: อาคุงกล่อง (อาคุงกล่อง ) 27 กันยายน 2550 21:03:08 น.  

 

- แหมลุงรันนี่รู้ใจผมจริงเลยนะ

- ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมนะครับ อาคุงกล่อง

*บางครั้ง..เราต้องฝืนยิ้ม ฝืนพูดจา เสมือนเป็นหน้าที่ที่ต้องทำเมื่ออยู่ต่อหน้าสังคม หรือใครต่อใคร แต่ใครล่ะที่จะรู้ถึงความรู้สึกจริงๆที่อยู่ในใจของเรา

**เรื่องนี้เป็นผลงานที่ผู้อ่านส่งมานะครับ ยังไงขอให้ส่งมาอีกนะ ผมจะได้เป็นแบบที่คอมเม้นของลุงรันว่าไว้

 

โดย: เจ้ากอล์ฟ (ChronoCross ) 28 กันยายน 2550 10:09:43 น.  

 

อ่านแล้วน่าสงสารคนที่มาก่อนเหมือนกัน เจ็บนะแต่ไม่อยากพูด

 

โดย: เด็ก office IP: 203.144.139.225 28 กันยายน 2550 11:38:59 น.  

 

ไม่รู้ทำไมอ่านครั้งที่สองแล้วเศร้ากว่าอ่านรอบแรกมาก น้ำตาซึมๆ รู้สึกเหงา ยินดีกับเจ้าสาวด้วยเพราะเจ้าบ่าวคงเป็นคนดีจริงๆ(เอ๊ะ..หล่อนรู้ได้ไงย่ะ)

 

โดย: ฟ้าคนอง IP: 125.24.220.248 28 กันยายน 2550 13:00:09 น.  

 

เรื่องมันเศร้าเน้าะ แต่เอาเถอะ ชีวิตต้องดำเนินต่อไปเชื่อว่ายังไงสะเรายังต้องเจอคนอีกมากมาย และเชื่อว่าน้องฝนต้องได้เจอคนดีดแน่นอน เพราะว่าเรามันประเภทสวยเลือกได้อยู่แล้ว สู้ต่อไป

 

โดย: amaum IP: 210.86.146.92 28 กันยายน 2550 13:16:18 น.  

 

คนรักกันไม่ได้หมายความว่าอยู่ด้วยกัน

 

โดย: ปริศนา IP: 58.9.55.2 28 กันยายน 2550 13:20:02 น.  

 

อ่านแล้วซึ้งดีจังเลยคับ เขียนได้เศร้าจิงๆ

อยากบอกว่า บางครั้งในยามที่เราเหนื่อยล้าแค่ความรู้สึกดีๆ ในความทรงจำ อาจช่วยให้เรามีรอยยิ้มเล็กๆออกมาโดยที่เราไม่รู้ตัว เป็นกำลังใจให้นะคับ
**

 

โดย: cherubin_pom IP: 125.24.209.76 28 กันยายน 2550 14:06:57 น.  

 

จากเรื่องจริง ยังไงขอเป็นกำลังใจให้เธอคนนั้นด้วย

 

โดย: Poom IP: 124.157.172.211 28 กันยายน 2550 15:31:47 น.  

 

ซึ้งดีครับ

หน้อยคนนักที่จะเป้นแบบนี้ หลาย คนที่ทนรับความเจ็บปวดไม่ไหว

อยากให้มีคนดี แบบนี้อยุ่กันเยอะ เยอะ จัง

 

โดย: หมาหงอย IP: 165.228.129.11 29 กันยายน 2550 12:54:04 น.  

 

อ่านแล้วซึ้งจังค่ะ

 

โดย: opleee 29 กันยายน 2550 18:32:47 น.  

 

 

โดย: 007 IP: 58.9.114.65 30 กันยายน 2550 20:09:32 น.  

 

น่าสงสารนะ.. แต่ดูเข้มแข็งดี

 

โดย: gooffy IP: 124.120.226.140 2 ตุลาคม 2550 14:42:31 น.  

 


มาให้กำลังใจ..

 

โดย: เริงฤดีนะ 2 ตุลาคม 2550 15:00:40 น.  

 

ไปงานแต่งคนอื่นว่าอิจฉาแล้ว

แต่ไปงานแต่งคนรักเก่าตัวเองนี่ คงจะแปลบๆที่ใจนิดๆ

 

โดย: nunan IP: 58.8.86.32 3 ตุลาคม 2550 9:19:58 น.  

 



ไม่ได้มาเยี่ยมนาน เพิ่งสอบเสร็จ
ไมจบงี้ง่ะ T_T


ที่บลอกมีเรื่องมาให้ลองวิจารณ์ด้วยค่ะ ^^

แมวที่บ้าน..กับพี่สาวที่อิรัค
https://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=chadumyen&group=1

 

โดย: ลมหนาวกับดาวเดือน 4 ตุลาคม 2550 19:49:07 น.  

 

 

โดย: เริงฤดีนะ 8 ตุลาคม 2550 11:34:43 น.  

 

โอ้วว เรตติ้งดีจริงๆเลย เยี่ยมๆ

 

โดย: เจ้ากอล์ฟ (ChronoCross ) 8 ตุลาคม 2550 16:41:04 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


Valentine's Month


 
ChronoCross
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]










Friends' blogs
[Add ChronoCross's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.