เรื่องราวของชีวิตที่ผ่านมา และผ่านไป เพียงแค่อยากบันทึกไว้ ให้ลูกอ่านตอนโต
Group Blog
 
 
กันยายน 2551
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930 
 
27 กันยายน 2551
 
All Blogs
 
เอาจริงแล้วนะ

มาต่ออย่างรวดเร็ว..

และแล้วปลาย พย 2540 คือวันนัดจริง.. คราวนี้ ลางานล่วงหน้าเรียบร้อย.. เคลียร์งานเสร็จ รอบนี้ อาม่าที่ลำปาง จะมานอนเป็นเพื่อน ไม่ต้องไปเสียสตางค์ให้คนอื่นแล้ว.. เราไปเข้าโรงพยาบาลก็ตอนบ่ายๆ คุณพยาบาลมาบอกให้งดน้ำอาหาร หลังเที่ยงคืน ให้อาบน้ำ สระผมให้เรียบร้อยก่อน 6 โมงเช้านะคะ

พอเช้า 6.30 น. ก็มีคุณหมอ ชื่อคุณหมอโชคดี.. (จำไม่ค่อยได้แล้ว แต่ชื่อประมาณนี้แหละ เพราะอาม่าถามชื่อเสร็จ ยังบอกว่า ดี) คุณหมอ มาพร้อมพยาบาล 3-4 คน หม่าม๊าก็มองไม่ถนัด.. เพราะมาถึง คุณหมอก็ให้หม่าม๊านั่งบนเตียง แล้วก็เอามือมาคลำๆ หัวหม่าม๊า พร้อมทั้งดูฟิล์ม x-ray ไปด้วย แล้วคุณหมอก็หันไปถามอาม่าว่า มีโรคประจำตัวะไรหรือป่าว.. หม่าม๊างงจัง.. คนไข้นั่งตรงนี้ ไหงหมอหันไปถามญาติคนไข้หว่า.. แต่ก็หายงง ตอนที่หมอรู้ว่า อาม่าเป็นโรคหัวใจ เลยให้อาม่าออกไปรอนอกห้อง.. หม่าม๊าก็ถามคุณหมอว่า เจ็บมั้ยคะ หมอบอก ไม่เจ็บหรอก เพราะยาชาที่ฉีด มีคุณภาพดีมาก.. ฉีดปุ๊บ ชาปั้บ.. หม่าม๊าก็อุ่นใจ.. แต่บอกคุณหมอ.. ขอหลับตานะคะ ..หวาดเสียว..

ขนาดหลับตา ยังแอบเห็นเข็มยาชา เข็มเบ้อเริ่มเลย.. คุณหมอฉีดเข้าที่ขมับข้างขวาก่อน แล้วก็เอาเครื่องมือทาบพร้อมกับ ไขน๊อต.. น๊อตจริงๆ สาบานได้ เพราะรู้สึกได้เลยว่า มันไขปื้ดๆ แบบเราไขน๊อตติดไม้อ่ะ.. เพิ่งรู้ว่า เอาพยาบาลมาตั้งหลายคน จะได้คอยรับ-ส่ง อุปกรณืให้หมอ เพราะเวลายึดน๊อต ต้องทำในมุมทะแยงกันและต้องทำอย่างรวดเร็ว.. ระหว่างที่ทำ คุณหมอก็คอยถามว่า เจ็บไหม.. หม่าม๊าก็บอกว่า ไม่เจ็บค่ะ แต่รู้สึกได้.. และรู้สึกเหมือนจะเป็นลมด้วย.. คุณพยาบาลช่วยมาประคองข้างหลังได้ไหมคะ ช่วยจับมืออิฉันไว้ด้วย.. พอพยาบาลมาจับมือหม่าม๊านะ.. เค้าบอก .. โอโห..มือเย็นเจี๊ยบเลยค่ะ... แหง..ล่ะสิ.. ลองมาโดนน๊อตไขหัวอย่างชั้นสิยะ.. (อันนี้ได้แต่คิดนะ ไม่ได้พูดออกไป)

ทั้งหมด ยึดน๊อต 4 ตัว fix scale ติดหัวเรียบร้อย.. (ซึ่งกระโหลกก็ยังมีรู จนทุกวันนี้ คลำดูได้) คุณหมอก็บอกให้นอนพัก เดี๋ยวเจ้าหน้าที่จะมารับไปทำ CT scan และเจ้า scale อันนี้จะต้องยึดติดกับหัวหม่าม๊าจนกว่า จะทำการรักษาเสร็จสิ้น.. ซึ่งคุณหมอบอกว่า สักบ่ายสองก็คงเสร็จ.. เวลาขณะนั้น 7 นาฬิกา

สักพัก ก็มีเจ้าหน้าที่เอาเตียงมารับ เข็นเราไปรอหน้าห้อง CT scan ซึ่งก็ต้องไปรอคิวหน้าห้องอีก.. ตอนนี้แหละค่ะ ฤทธิ์ยาชาเริ่มหมด.. ความปวดเริ่มทวีมากขึ้น.. หญิงอึดอย่างหม่าม๊า ที่แม้กระทั่ง ตอนที่เล่นบาสแล้วล้ม.. กระดูกแขนตรงข้อศอกมันเคลื่อน หม่าม๊ายังไม่ร้องสักแอะ ทนได้ตั้งหลายชั่วโมง.. แต่หนนี้..มันหนักหนาสาหัสนัก..หม่าม๊าต้องครวญครางออกมา (อยากอ้อนแม่ว่างั้นเหอะ..).. เจ็บขนาดที่ว่า จะนอนดิ้นยังไม่กล้าดิ้นเลย.. กลัวมันจะกระเทือนมาถึงหัว แล้วจะเจ็บกว่าเดิม.. หม่าม๊าต้องบอกอาม่าว่า .. ช่วยไปบอกพยาบาลตามหมอหน่อย.. ขอยาชามาฉีดอีกเข็มเถอะ ทนไม่ไหวแล้ว.. ขนาดอาม่า ตามพยาบาลตั้งหลายรอบ.. ตอนนั้น ไม่รู้หรอกว่า เวลามันผ่านไปเท่าไหร่ แต่รู้สึกเหมือนรอเป็นชั่วโมงเลยอ่ะ.. อาม่าเห็นลูกเจ็บก็ไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่ลูบหัวลูบตัว สวดมนต์สวดคาถาเป่าให้.. ขอให้ลูกหายเจ็บ.. อ่ะนะ.. ความรักของแม่น่ะ.. พอพยาบาลมาพร้อมเข็ม.. เหมือนเห็นนางฟ้ามาโปรด.. ก่อนจะฉีด พยาบาลก็บอกว่า ยานี้ ฉีดอาจปวดหน่อยนะคะ เพราะต้องฉีดเข้ากล้ามเนื้อ แต่ฤทธิ์จะอยู่ได้นาน.. ตอนนั้นได้แต่คิดในใจว่า มันจะมีไรปวดกว่านี้อีกฟระ.. ไม่มีแล้ว.. ฉีดเลย.. เร็วๆหน่อยเฟ้ย.. แต่หม่าม๊าไม่ได้พูดแบบนี้นะ อันนั้นแค่คิด..แต่หม่าม๊าบอกพยาบาล ตั้งแต่ยังพูดไม่จบเลยว่า.. ฉีดเลย ฉีดเลย..

หลังจาก CT scan เสร็จ กลับมาห้อง ก็เริ่มดีขึ้นหน่อย.. ไม่ปวดมากแล้ว เหลือแค่รู้สึกตึงๆ ถึงตึงมาก.. เริ่มหิวข้าว แต่กินอะไรไม่ค่อยได้ เพราะ scale มันอยู่ช่วงปากพอดี ต้องหาช้อนกาแฟ ตักโจ๊กป้อน.. เวลาป้อน ก็ต้อง ตะแคง เอียงซ้ายเอียงขวา ให้ช้อนลอดเข้าไปส่งเข้าปากให้ได้.. ดื่มน้ำก็ใช้หลอดดูด.. ตอนนี้ถึงเวลาเยี่ยมได้ กู๋สนก็มา พร้อมอากง.. ป่ะป๊าก็มาแล้ว.. กู๋สนเห็นยังพูดติดตลก แหม.. ลืมถือกล้องมา จะได้ถ่ายรูปเอาไว้ซะหน่อย.. (ความจริงหม่าม๊าก็นึกอยากให้ถ่ายนะ เก็บไว้เป็นที่ระลึก เหมือน Franken Stien เลย) แต่อาม่า ดุกู๋สนซะก่อน แถมตอนนั้น หม่าม๊าก็เพลียด้วย.. เลยไม่พูดอะไร.. แล้วก็หลับๆตื่นๆ

ตกลงว่า...ที่คุณหมอบอก บ่ายสองก็น่าจะเสร็จ ปรากฏว่า กว่าจะ set เครื่องเสร็จ ก็ประมาณ 5 โมงเย็น กว่าจะทำการรักษาเสร็จ ทุ่มกว่าเกือบ 2ทุ่มโน่นแน่ะ.. กว่าจะเอาเครื่องมือออก ก็นั่นแหละ 2ทุ่มได้มัง.. หมดแรงค่ะ.. แถมรู้สึกคลื่นไส้บอกไม่ถูก.. คืนนั้น กว่าจะนอนได้ ต้องลุกมากอดโถส้วมอาเจียร ตอน 4 ทุ่มกว่าอีกต่างหาก... คงเป็นผลข้างเคียงของรังสีล่ะมัง..

เฮ้อ.. ผ่านไปอีก 1 วัน...




Create Date : 27 กันยายน 2551
Last Update : 11 พฤศจิกายน 2551 13:43:41 น. 3 comments
Counter : 242 Pageviews.

 
หวาดเสียวจังค่ะ นี่หนูอ่านแบบกวาดเลยนะคะ ป้าแก่เก่งที่สุด


โดย: มารน้อยไร้สังกัด วันที่: 27 กันยายน 2551 เวลา:17:12:57 น.  

 
เก่งจัง


โดย: naydin วันที่: 27 กันยายน 2551 เวลา:19:28:37 น.  

 
อ่านแล้วเหนื่อยใจแทนป้าแก่เลยอ่ะ


โดย: Oops! a daisy วันที่: 30 กันยายน 2551 เวลา:15:39:22 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

elastigirl
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




สาวเหนือ ที่บังเอิญสอบเอ็นสะท้านติด ไปเรียนที่ปักษ์ใต้ แล้วไปเจอหนุ่ม กทม. จับพลัดจับผลู เลยต้องอยู่ที่ กทม. ตอนนี้ เป็นคุณแม่ลูกหนึ่ง และสุดท้าย..หม่าม๊า รักสมาร์ทที่สุดเลย...
ลิงจอมทะเล้น
หัวหอมจอมซ่า
กระต่ายจอมกวน
X
X
X
Friends' blogs
[Add elastigirl's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.