The best and most beautiful things cannot be seen or even touched, they must be felt with the heart.
Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2555
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
28 ธันวาคม 2555
 
All Blogs
 

พี่เลี้ยง..น้องรัก บทที่3

บทที่3.

“เรื่องที่ผมจะสอนนายน้อยก็คงมีแค่เรื่องพื้นๆที่พอจะสอนได้ เป็นการแก้ขัดแก้ว่างระหว่างรอไปเรียนในเมืองหลวงและไม่ได้ติดใจเอาความอะไรหากนายน้อยจะเกเรหรือเฉไฉไปบ้างเพราะเมื่อเข้าเรียนในระบบโรงเรียนประจำแล้วก็จะต้องปรับตัวใหม่อีกครั้ง ช่วงนี้จึงไม่อยากให้นายน้อยเครียดมากจนเกินไป”


หนุ่มไทยหน้าคมเดินไปพลางคุยกับหมอโจเซฟที่เพิ่งเสร็จจากการตรวจสุขภาพของแม่นายและขอติดตามอนุชิตเพื่อไปเยี่ยมหานายน้อย ว่าที่พ่อนายคนต่อไปของคุ้มธรรมมล


“คุณพอจะมีเวลาว่างมาสอนภาษาอังกฤษให้นายน้อยบ้างไหมโจเซฟอาจจะแค่สัปดาห์ละวันก็ได้ ระหว่างที่ผมต้องปลีกตัวไปดูแลงานที่โรงเครื่องเรือน”


“จะดีหรือ แต่ถ้าคุณชิตว่าดีผมก็ยินดีและเต็มใจอย่างยิ่งทีเดียว”


หมอหนุ่มร่างสูงโปร่งแย้มยิ้ม ตาโตสีฟ้าใสแสดงออกว่าดีใจกับคำชวนของอนุชิตไม่น้อย ทั้งสองคนต่างเดินระเรื่อยไปตามทางเดินคดเคี้ยวที่ทอดผ่านดงดอกไม้ตระการตาและสวนผลไม้ไปยังท้ายคุ้ม ที่เรือนพักนมหอม ศาลาริมท่าน้ำที่ถูกจัดแต่งให้เป็นห้องเรียนหนังสือยามบ่ายของพ่อนายคนต่อไป และดูเหมือนจะถูกอกถูกใจคนเรียนเป็นอย่างยิ่งด้วยเพราะลมที่พัดโชยทำให้เย็นสบายกว่าบนเรือนใหญ่มากนัก


“พี่ชิตหายไปนานเลย น้อยคัดลอกบทกลอนตามที่พี่บอกได้หมดแล้วนะ มาตรวจดูเลย อ้าวคุณหมอโจเซฟ สวัสดีครับ”


คนเป็นเด็กกว่ายกมือขึ้นนิ้วเรียวที่ยาวสวยประนมมือไหว้ด้วยกิริยาอ่อนช้อยงดงาม คนเป็นพี่อดยิ้มชื่นชมกิริยาของคนเป็นน้องไม่ได้สมแล้วที่แม่นายอบรมกิริยามารยาทมาแต่เล็กแต่น้อย สมกับที่มีเชื้อสายผู้ครองนครทางเหนือมาช้านาน


“...ถึงเราจะเป็นนายแต่ก็ยังต้องเคารพอาวุโส จะพูดจะจา กิริยามารยาทต้องวางให้เหมาะให้ควร ไม่วางอำนาจมากจนเกินไปต้องให้เขาทั้งรักและเคารพ...”


คนเป็นพี่เดินมานั่งที่ตั่งหยิบสมุดที่ทำจากเยื่อกระดาษสีขุ่นขึ้นมาอ่านดูลายมือสวยที่บรรจงเขียนด้วยแท่งกราไฟต์ลงในกระดาษนั้นอย่างชื่นใจ


“ไหนดูสิ ...อื้อฮือลายมือสวยใช้ได้เลย ...ลูกผู้ชายลายมือนั้นคือยศ...จำไว้นะครับนายน้อย...ว่าแต่ท่องให้พี่ฟังหน่อยสิว่าจำได้ขึ้นใจจริงหรือไม่”


คนเป็นน้องอดค้อนให้คนที่ยิ้มกริ่มอยู่ตรงหน้าไม่ได้ แก้มใสพองลมนิดแล้วลุกยืนท่องบทกลอนที่เพิ่งคัดลอกแล้วเสร็จนั้นออกมาด้วยทำนองเสนาะที่แสนจะไพเราะ น้ำเสียงหวานใสเปล่งบทกลอนที่หวานจับใจนั้นอย่างยินดี แววตาคนอ่านกลอนจับจ้องใบหน้าคนเป็นพี่อย่างไม่วางตา ...


...กลอนที่ท่องได้อย่างขึ้นใจ...แม้เพียงได้ฟังในครั้งแรก


“...ถึงม้วยดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร
ไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน
แม้เกิดในใต้ฟ้าสุธาธาร
ขอพบพานพิศวาสไม่คลาดคลา

แม้เนื้อเย็นเป็นห้วงมหรรณพ
พี่ขอพบศรีสวัสดิ์เป็นมัจฉา
แม้เป็นบัวตัวพี่เป็นภุมรา
เชยผกาโกสุมประทุมทอง

แม้เป็นถ้ำอำไพใคร่เป็นหงส์
จะร่อนลงสิงสู่เป็นคู่สอง
ขอติดตามทรามสงวนนวลละออง
เป็นคู่ครองพิศวาส...ทุกชาติไป”


“โอ้ว...ช่างไพเราะเหลือเกิน...”

โจเซฟปรบมือให้เมื่อนายน้อยอ่านบทกลอนจบลง คนที่ได้รับคำชมก็ยิ้มจนแก้มแทบปริกล่าวขอบคุณโจเซฟเบาๆแล้วหันมาคุยกับคนเป็นคุณครูต่อ

“บทประพันธ์ของท่านกวีสุนทรภู่ เรื่องพระอภัยมณี ตอนที่ พระอภัยมณีเกี้ยวนางละเวง”

คุณครูยิ้มภูมิใจที่นักเรียนคนนี้ตั้งใจและใส่ใจในสิ่งที่สอนไป

“แล้วบทกลอนนี้กล่าวถึงสิ่งใดหรือ...ผมยังไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่”

คุณครูจำเป็นหันมายิ้มให้โจเซฟที่กำลังพยายามอ่านบทกลอนที่นายน้อยเขียนในสมุดสีขุ่นนั้นอย่างตั้งใจ

“กล่าวถึงความรักของพระอภัยมณีที่มีให้กับนางละเวง...ว่าจะรักและขออยู่คู่กันตลอดไป แม้หากว่าต้องตายไปแล้วกลายเป็นน้ำอีกคนก็จะขอเกิดเป็นปลาเพราะปลาจะขาดน้ำไม่ได้”

สายตาคมกล้าหันกลับมาสานสายตากับดวงตากลมโตของคนที่นั่งฟังอยู่ตรงหน้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ แก้วตาใสแจ๋วนั้นมีแววระริกไหวด้วยน้ำที่หล่อเลี้ยงลูกตาหรือด้วยอะไรก็ไม่อาจรู้ได้

แต่ ณ.วินาทีนี้ อนุชิตไม่อาจละสายตาไปจากดวงหน้างดงามนั้นได้อีกเลย

“แม้ต้องเกิดเป็นแมลงอีกคนก็ขอเกิดเป็นดอกไม้เพราะแมลงต้องดื่มกินน้ำหวานจากเกสรดอกไม้...เพื่อดำรงชีวิตอยู่...กล่าวก็คือ...จะขออยู่เป็นคู่กันทุกชาติทุกภพ...จะไม่ขอพรากจากกันใช่ไหมครับพี่ชิต”

“ใช่...จะไม่มีวันพรากจากกัน..ชั่วนิรันดร์”



"โอ้ละหนอดวงเดือนเอย …
พี่มาเว้ารักเจ้าสาวคำดวง
โอ้ว่าดึกแล้วหนอพี่ขอลาล่วง…
อกพี่เป็นห่วงรักเจ้าดวงเดือนเอย
ขอลาแล้วเจ้าแก้วโกสุม....เอ่อ..เออ..เอย

พี่นี้รักเจ้าหนอขวัญตาเรียม…
จะหาไหนมาเทียมโอ้เจ้าดวงเดือนเอย
จะหาไหนมาเทียมโอ้เจ้าดวงเดือนเอย

หอมกลิ่นเกสร เกสรดอกไม้ …
หอมกลิ่นคล้ายคล้ายเจ้าสูของเรียมเอย
หอมกลิ่นกรุ่นครันหอมนั้นยังบ่เลย …
เนื้อหอมทรามเชยเอยเราละเหนอ…”



หนุ่มหล่อใบหน้าคมคายผิวเข้มคร้ามแดดดูสง่าสมชายชาตรีแย้มยิ้มละมุนละไมยามบรรเลงเพลงด้วยซอด้วงคันสวยที่ให้เสียงใสแว่วหวานกังวานไกลไปทั่วคุ้งน้ำ ในค่ำคืนเดือนเต็มดวงแจ่มกระจ่างอยู่กลางฟ้าเช่นเทศกาลลอยกระทงนี้ด้วยยิ่งทำให้เพลงลาวดวงเดือนนี้ไพเราะและงดงามมากอย่างเหลือเกิน


ถัดไปไม่ห่างกันนั้นนายน้อยกึ่งนั่งกึ่งนอนเอนพิงหมอนสามเหลี่ยม มีหนังสือนิยายแปลที่ได้รับจากหมอโจแซฟวางอยู่ใกล้ๆแต่คนบนตั่งพึงใจจะนอนฟังเพลงบรรเลงเพราะๆจากคนเป็นพี่เสียมากกว่า ตาโตสวยเป็นประกายวาววับจับจ้องใบหน้าคมคายของคนที่กำลังพรมนิ้วลงบนสายไหมที่ฟั้นเกลียวเป็นเส้นสายเอกและโท ก้านคันชักกลมกลึงสวยดั่งคันศร คันซอและกระบอกซอทำจากไม้ประดู่สีเข้มแต่งด้วยงาช้างอย่างสวยงาม หางม้าแท้ที่ประกอบคันสีทำให้เสียงที่ได้จากการบรรเลงไพเราะยิ่งนัก อีกทั้งท่วงท่าของผู้เล่นก็สง่างามไม่แพ้เสียงซอที่บรรเลงออกมาเลยแม้แต่น้อย


เพลิดเพลินกับการแอบสังเกตอากัปกิริยาแล้วอยู่ๆใบหน้าหวานก็ต้องเขินอายเมื่อพบว่าตนเองกำลังถูกจับจ้องจากคนที่บรรเลงเพลงตรงหน้านี้เหมือนกัน นายน้อยแสร้งเฉไฉเปิดนิยายที่ละมือมานานนั้นขึ้นอ่านแก้เก้อจนไม่ได้สังเกตว่าหนังสือในมือกลับหัว คนเป็นพี่เผลอปล่อยหัวเราะเบาปากบางยิ้มกว้างเผยให้เห็นเขี้ยวแหลมที่มุมปาก


“ปีนี้พ่อชิตอายุเท่าไหร่แล้วหรือนมหอม”


“พฤษภาหน้านี้ก็จะเข้าเบญจเพสแล้วค่ะแม่นาย”


นมหอมตอบเบาๆพร้อมกับกลัดไม้กลัดทำกระทงใบตองใบหน้างามเงยหน้ามองไปยังคนเป็นลูกชายที่คมคายถอดแบบคนเป็นพ่อมาไม่น้อย ใจเหม่อลอยคิดถึงพรานชาติคู่ชีวิตที่ติดสอยห้อยตามครอบครัวธรรมมลมาตั้งแต่เมื่อแรกออกเรือนทั้งยังอุ้มท้องพ่อชิตมาจากเมืองหลวงด้วยทั้งสุขและทุกข์ต่างฝ่าฟันด้วยกันเสมอมาจนลูกชายคนเดียวเติบใหญ่แต่ยังไม่ทันส่งลูกชายให้เข้ารับราชการทหารได้พรานชาติก็ต้องมาสิ้นบุญไปเสียก่อน


“10ปีแล้วหรือที่พี่ชาติจากเราไป”


ปากอิ่มรำพึงเบาหวังเพียงให้ตัวเองได้ยินเท่านั้นแต่มันก็ยังดังพอที่คนเป็นนายจะใจกระตุกตามไปด้วย วันที่พรานชาติจากไปก็เป็นวันเดียวกับที่คุ้มธรรมมลสูญเสียคนเป็นพ่อนายเช่นกัน วันที่คุ้มทั้งคุ้มเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเสียงร้องไห้ระงมครอบคลุมไปทั่ว ภาพที่พ่อชิตในวัย15ปีและนายน้อยที่เพิ่งย่าง7ขวบยืนร้องไห้จ้ากอดเอวคนเป็นพี่แน่นที่ใต้ต้นพิกุลเมื่อเห็นคนนำพ่อนายและพรานชาติกลับมาในสภาพไร้ลมหายใจทำอกคนเป็นแม่ทั้งสองแทบแตกสลาย ผ้าที่เหน็บชายพกไว้ถูกหยิบมาซับที่หางตาผู้นำแห่งคุ้มเดินกลับเข้าเรือนนอนไปอย่างเงียบๆเมื่อจันทร์ลอยเด่นตรงหัวพอดี ปล่อยให้คนอื่นๆนั่งฟังเพลงบรรเลงที่แสนไพเราะนี้ต่อไป


นมหอมถอนใจเบากระพริบตาไล่หยาดน้ำใสที่เอ่อคลอให้หายไปเรียกเด็กแหวนให้มาเก็บของเข้าเรือนไฟเก็บตับใบตองลงกระจาดพร้อมสั่งงานให้แหวนนำกระทงที่กลัดเสร็จจำนวนมากเตรียมวางใส่ลังถึงให้พร้อมใช้เตรียมไว้สำหรับทำห่อหมกใบยอถวายพระเมื่อรุ่งสาง


“คุณชิตดูมีความสุขมาก เหมือนกำลังเล่นเพลงเกี้ยวสาวอย่างไรอย่างนั้นเลยนะคะคุณนม”


“นั่นสิคะ แววตานี้เป็นประกายเชียวไม่รู้แอบชอบใครอยู่หรือไร คุณนมท่าจะได้สะใภ้เร็วๆนี้แล้วกระมังคะ”


ที่แม่ครัวคู่ใจสองคนพูดไม่ได้เกินกว่าความเป็นจริงเลยใบหน้าคมคายนั้นปิดความสุขในใจไว้ไม่มิดจริงๆ นี่พ่อชิตแอบชอบลูกสาวบ้านไหนอยู่หรือทำไมแม่ไม่รู้เพราะวันๆก็เห็นแต่วุ่นอยู่กับงานที่โรงช่างและเป็นพี่เลี้ยงนายน้อยเท่านั้น


คนหน้าคมยังคงไม่ละสายตาจากแก้มป่องๆที่ระเรื่อขึ้นสีจัดนั้นเลย นายน้อยร่างผอมบอบบางระเหิดระหง ใบหน้าที่หวานสวยถอดแบบแม่นายมาทั้งหมดมองปราดเดียวดั่งสาวแรกรุ่น ผิวขาวนวลเนียนลออตายามต้องแสงนวลของจันทร์บนฟ้า


งามราวรูปปั้นจากช่างฝีมือเอกชวนให้หลงใหลใคร่มองอย่างไม่รู้เบื่อ


สายตาคนเป็นแม่มองตามสายตาคมของลูกชายที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ขณะเล่นเพลงไปพลาง อกคนเป็นแม่ก็กระตุกไหวสายตาที่บ่งบอกว่ารักและห่วงใยคนตรงหน้านั้นปิดไม่ได้เอาเสียเลย

“...พะ..พ่อชิต!”

“...........”


นมหอมเอ่ยออกมาได้แค่นั้นก็ต้องเก็บบางคำที่อาจเผลอปล่อยออกมารีบเรียกให้เด็กแหวนและสองแม่ครัวคู่ใจนำของที่วางเกลื่อนนอกชานเก็บเข้าเรือนครัวโดยเร็ว เป็นจังหวะเดียวกับที่คนหน้าคมเก็บคันชักเมื่อบรรเลงเพลงหวานจบลง นี่ก็เลยเวลาเข้านอนมานานโขแล้วเช่นกัน สายตาคมหันไปมองคนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนบนตั่งก็เห็นว่าขณะนี้นายน้อยตาปรือ พร้อมจะเข้าสู่ภวังค์ได้ทุกเมื่อถ้าหากทอดเวลาให้ช้าไปกว่านี้ คนเป็นพี่เผยยิ้มละไมก่อนจะเอ่ยเรียกคนตรงหน้า


“น้องน้อย...น้องน้อยขอรับ กลับเรือนนอนได้แล้วนะครับ ดึกมากแล้ว น้ำค้างลงจัดแล้วด้วยเดี๋ยวจะไม่สบายนะครับ”


ร่างบางลุกจากการนอนเอนพิงหมอนสามเหลี่ยม บิดตัวไล่ความเมื่อยล้าออกไปมือเรียวขยี้ตาที่ปรือจนเกือบจะปิดนั้นอย่างแรงจนน่ากลัวตาคู่สวยจะช้ำไปเสียก่อน


“อื้อกำลังสบายเลย..พี่ชิตจะกลับเรือนนอนแล้วหรือ น้อยยังไม่ง่วงเลย...อ่ะ!ฮ้าววว”


“หึๆไหนว่าไม่ง่วง แล้วที่อ้าปากหาวดั่งจะกินดาวกินเดือนได้ขนาดนี้พี่คงเชื่อกระมัง”


คนหน้าสวยปิดปากแน่น ตาโตมองไปทั่วก็เห็นบ่าวไพร่บางส่วนเดินขนของไปที่เรือนครัวแล้ว ตรงนี้จึงมีเพียงเขากับพี่ชิตเท่านั้น แต่จะมีใครเห็นอีกไหมนะอายเหลือเกินที่เผลอแสดงกิริยาไม่น่าดูออกไปและรู้สึกเสียหน้า เมื่อถูกหัวเราะเยาะนายน้อยก็พาลจะเหวี่ยง คนใจน้อยทำหน้าคว่ำตวัดสายตาแล้วรีบเดินหนีไปทันที


“อ้าวงอนพี่เสียแล้วเดี๋ยวน้องน้อย..รอพี่ก่อนขอรับน้องน้อย”


เพราะรู้นิสัยคนเป็นน้องดี ว่าหากโกรธและงอนอย่างนี้ต้องรีบไปง้อไม่เช่นนั้นคนหน้าหวานจะพาลเกเรไปอีกหลายวันเลยทีเดียว อนุชิตรีบวางซอด้วงคันสวยลงบนตั่งตั้งใจก้าวเท้าเดินตามคนที่เดินหน้าตึงหนีไปเมื่อครู่


“เดี๋ยวพ่อชิต..เอ่อ...”


“จ๋าแม่...แม่กลับเรือนไปก่อนนะ ฉันส่งคุณน้อยเข้านอนก่อนแล้วเดี๋ยวจะตามไป แหวนเดินไปส่งคุณนมที่เรือนที”


หันมาบอกกับมารดา สั่งเด็กแหวนเสร็จแล้วอนุชิตก็รีบเดินไปยังเรือนนอนของพ่อนายคนต่อไปของคุ้มธรรมมลทันที นมหอมมองตามไปจนเห็นลูกชายคนเดียวยืนอยู่หน้าห้องนอนสักครู่ประตูห้องก็เปิดออกอนุชิตก้าวข้ามผ่านธรณีประตูเข้าไป หัวใจคนเป็นแม่ก็ไหววูบ...


“คุณพระคุณเจ้าช่วยลูกด้วย...อย่าให้เป็นอย่างที่ลูกคิดเลย...”


ในห้องนอนมืดสลัวมีเพียงโคมไฟดวงเล็กที่หัวเตียงเท่านั้นที่ให้แสงสว่างอยู่ในขณะนี้ แต่นั่นก็เพียงพอที่คนเป็นพี่จะเห็นว่าคนขี้งอนนอนกระพริบตาถี่ๆหันหลังให้มุ้งสีขาวขุ่นถูกตวัดลงมาแบบรวกๆชายมุ้งยังคงคลอเคลียกับพื้นเตียง มีบางส่วนที่ยกย้อยลงสู่พื้น คนเป็นพี่ยิ้มกว้าง นึกภาพว่าคนเป็นน้องอาระวาดอะไรเมื่อครู่ได้ก็ปล่อยหัวเราะเบา


“หยุดนะพี่ชิต”


รีบหันมาตวาดแหววใส่คนเป็นพี่เพราะถูกตามใจมาแต่เล็กแต่น้อยจนอดจะเคืองไม่ได้ที่ถูกทำให้ขายหน้าต่อหน้าบ่าวไพร่


“อะไรครับ โกรธอะไรพี่นักหนา”


มือใหญ่จัดพับชายมุ้งให้สอดใต้ฟูกหนาอย่างเรียบร้อย พับปิดประตูมุ้งให้ซ้อนทบกันยุงให้เสร็จแล้วยืนยิ้มอยู่ข้างเตียง คนที่นั่งหน้าคว่ำก็ฮึดฮัด...หึๆคงต้องสอนเรื่องการเก็บอารมณ์กับน้องน้อยหน่อยแล้ว เดี๋ยวจะพาลไปแสดงอารมณ์แบบนี้ใส่ใครๆเขาได้


“ก็...ก็พี่ชิตหัวเราะเยาะน้อย”


“พี่หัวเราะเยาะน้อยหรือ...ตอนไหน”


“เอ๊ะ!อย่ามาทำเป็นเฉไฉก็เห็นๆอยู่”


“หึๆ การหาวเป็นกลไกทางธรรมชาติ เราไม่อาจห้ามไม่ให้หาวได้หรอกครับน้องน้อย”


“...น้อยอายนะ...หาวซะปากกว้างแบบนั้นน่าเกลียดแย่เลย”


คว้าหมอนข้างขึ้นมากอด พองลมที่แก้มจนป่อง หึๆคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องแค่นี้ด้วยหรือ


“ไม่เอาน่าน้องน้อยอย่าคิดมาก มีแค่พี่คนเดียวที่เห็นจริงๆนะครับ...และที่สำคัญมันน่ารักมากต่างหาก”


หากไฟสว่างกว่านี้ อนุชิตคงได้เห็นว่าแก้มป่องๆนั้นระเรื่อสีจัดขึ้นแล้ว คนบนเตียงอารมณ์ดีขึ้นแล้วปล่อยหัวเราะเบาๆก่อนจะเปลี่ยนเรื่องชวนคนเป็นพี่คุย..ไม่ได้โกรธ ไม่ได้เคืองเพียงแต่ไม่อยากให้พี่ชิตกลับเรือนไปตอนนี้ อยากคุยกันแบบนี้ไปเรื่อยๆจนเช้า


“พี่ชิต..อีกไม่กี่เดือนน้อยก็จะเข้าพระนครแล้วน้อยไม่อยากไปเลย”


“การมีวิชาความรู้ติดตัวเป็นสิ่งสำคัญสำหรับชายชาตรีทุกคน นายน้อยเป็นผู้นำคุ้มเป็นเกียรติและความหวังของแม่นาย”


“แต่พระนครไกลมากเหลือเกิน พี่ชิตน้อยคิดถึงคุ้ม คิดถึงทุกคนที่นี่ ไม่รู้ว่าไปพระนครจะต้องเจอะเจออะไรบ้าง...น้อยกลัว...พี่ก็รู้ตั้งแต่เล็กมาน้อยไม่เคยห่างจากคุ้มนี้เลย”


มองดวงหน้าสวยงามดั่งดวงจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่บนฟ้า อนุชิตนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง ขณะนี้ระหว่างเรามีเพียงม่านมุ้งสีขาวใสกั้นไว้ ผ้ามุ้งบางๆที่กางกั้นไม่อาจปิดบังใบหน้างามที่มีแววเศร้าได้เลย อยากลูบแก้มแดงใสนั้นปลอบใจแต่ทำไม่ได้ไม่เหมาะไม่สมด้วยประการทั้งปวง คนเป็นพี่เลือกที่จะนั่งเงียบๆอยู่ตรงนี้เท่านั้น


อนุชิตกลับถึงเรือนเมื่อดวงจันทร์เริ่มคล้อยต่ำลง นมหอมยังคงนั่งรออยู่ที่โถงหน้าห้องนอนลูกชายคนเดียว ใบหน้างามขณะนี้มีแววกังวลคิ้วเรียวขมวดมุ่นจนทำให้คนที่เดินขึ้นเรือนมารีบเอ่ยทัก


“อ้าวทำไมแม่ยังไม่นอนอีกละจ๊ะ”


คนเป็นลูกเดินมานั่งข้างๆ มือหนาวางลงบนตักกอบกุมมือแม่ขึ้นมาแนบแก้มอย่างที่เคยทำทุกครั้งที่แม่มีเรื่องไม่สบายใจ


“มีเรื่องอะไรกลุ้มใจหรือเปล่าจ๊ะ”


“แม่จ๋า”


ตาคมกล้าที่ถอดแบบคนเป็นพ่อประสานสายตากับคนเป็นแม่อย่างต้องการหาคำตอบ นมหอมคลี่ยิ้มบางๆมือหยาบกร้านด้วยผ่านงานบ้านงานครัวมาค่อนชีวิตลูบผมลูกชายคนเดียวอย่างรักใคร่ก่อนเอ่ยออกมาเบาๆ


“ไปนอนเถอะ พรุ่งนี้มาใส่บาตรกับแม่นะ”


อนุชิตยิ้มกว้างรับคำแล้วเดินเข้าห้องนอนไป คนหน้าคมรู้ดีว่ามารดามีบางอย่างปิดบังเขาไว้ เมื่อแม่พร้อมเมื่อไหร่แม่คงเอ่ยออกมาเอง ระหว่าเราแม่ลูกไม่เคยมีความลับต่อกัน




.....TBC....




 

Create Date : 28 ธันวาคม 2555
9 comments
Last Update : 29 ธันวาคม 2555 8:35:28 น.
Counter : 2413 Pageviews.

 

เพลิดเพลินกับการแอบสังเกตอากัปกิริยาแล้วอยู่ๆใบหน้าหวานก็ต้องเขินอายเมื่อพบว่าตนเองกำลังถูกจับจ้องจากคนที่บรรเลงเพลงตรงหน้านี้เหมือนกัน นายน้อยแสร้งเฉไฉเปิดนิยายที่ละมือมานานนั้นขึ้นอ่านแก้เก้อจนไม่ได้สังเกตว่าหนังสือในมือกลับหัว คนเป็นพี่เผลอปล่อยหัวเราะเบาปากบางยิ้มกว้างเผยให้เห็นเขี้ยวแหลมที่มุมปาก

และทั้งหมด

หวาน หวานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยย

เขินมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก


แต่มันสั้นไปนิดน้าาาา เ้ง้อออ

 

โดย: ปอ IP: 49.48.48.60 28 ธันวาคม 2555 16:14:56 น.  

 

ตามเจ้าปอมาเขินนนนนนนนนนนนนนน ^^


 

โดย: พุง IP: 110.49.253.77 28 ธันวาคม 2555 17:18:57 น.  

 

ยิ้มด้วยเขินด้วย จะลูกสาวบ้านไหนกันเล่านมหอมเอ๋ย ก็ ลูกสาวบ้านคุ้มธรรมมลนี่แหละเจ้าค่ะ ลูกสะใภ้ตัวจริงเสียงจริง แอร้ยยย

 

โดย: มะลิ IP: 223.205.112.107 28 ธันวาคม 2555 20:50:23 น.  

 

สุดยอดคุณแม่ของพ่อชิตแม่ช่างดูออกว่าลูกของแม่เลือกแล้วแบบใด หากแต่ให้แม่ได้ใช้ใจคิดสักนิดว่าลูกนั้นรักคนตรงหน้ามากแค่ไหน แม่คงไม่ขัดลูกหรอกน๊ะแม่นมของทูนหัวของลูกและที่รักของลูกยิ่งนัก
แอร๊ยยยย!!!

 

โดย: sngg IP: 171.7.184.221 28 ธันวาคม 2555 22:24:02 น.  

 

น่ารักอ่ะ มาต่อเร็วๆนะคะเเม่ดาจ๋า

 

โดย: เด็ก(ใคร) IP: 175.138.184.164 29 ธันวาคม 2555 23:30:39 น.  

 

อ่านที่พี่ดามาเขียนเพิ่ม

เหมือนมีกลิ่นดราม่านิดๆเลยค่ะ ชอบค่ะ กำลังสนุกเลย ต่อเร็วๆนะคะ 55 ^^

 

โดย: ปอ IP: 223.206.58.162 30 ธันวาคม 2555 0:35:54 น.  

 

สวัสดีปีใหม่ ขอให้มีความสุขมากๆนะครับ







ผ้าแพรรับไหว้

 

โดย: เพื่อนปราจีน 8 มกราคม 2556 23:27:58 น.  

 

อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย~ มันหวานประทับจิตประทับใจจริงๆค่ะ
ชอบฉากที่คนน้องเผลอมองพี่ชิตจนเพลิน พอเขาหันหน้าสบตาก็เขินเฉไฉยกหนังสืออ่าน อิอิ
มโนภาพคนพี่สีซอครวญคำรักผ่านท่วงทำนองเพลงและแววตาหวานซึ้ง (ฉากในโหมโรงลอยมาเลย) นึกแล้วเขิลลลลลลล...กรี๊ดๆๆๆ!!
รออ่านตอนหน้าอยู่นะคะพี่ดา อยากรู้ว่าแม่รู้ความในใจลูกชายแล้วจะขัดขวางไหม (อย่าขวางเลยน้า สงสารพี่ชิตอ่ะ)

 

โดย: Lookwha IP: 115.87.198.218 4 กุมภาพันธ์ 2556 19:08:42 น.  

 

หายไปนานจนคนแต่งก็คิดถึงซะแล้วสิ

 

โดย: แม่ดา IP: 118.173.230.12 28 กรกฎาคม 2557 11:06:31 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


womam in love
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]




...อยากให้รัก...หมุนรอบตัวฉันและเธอ...ตลอดไป..
http://i485.photobucket.com/albums/rr213/yamiejung16/ui20.gif
New Comments
Friends' blogs
[Add womam in love's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.