Enjoy today coz yesterday had gone and tomorrow may never come ^-^
Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2549
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
13 กรกฏาคม 2549
 
All Blogs
 
โครตรักเอ็งเลย



ความรู้สึกของคน - คน นึง

ที่กำลังส่งไปถึง. . คนบนฟ้า


เพิ่งรู้ว่าเหนื่อยแค่ไหน . . ที่ต้องใช้ชีวิตลำพัง

ฟ้าทุกเช้ามันอ้างว้าง ตั้งแต่เธอจากไป

ชีวิตต้องเดินก็รู้ แต่ไม่รู้จะเดินเพื่อใคร

ดาวบนฟ้าคว้ามาได้ ใครจะร่วมชื่นชม

ยามค่ำคืนยังยืนมองขอบฟ้า

เธอสบตากับฉันบ้างหรือเปล่า ?

คิดถึงเธอ . . คนที่ดีที่สุดถึงแม้ได้พูดในวันที่มันสาย

ยังคงรักเธอ . . เธอได้ยินฉันไหม

อยู่แห่งไหน . . หัวใจมีแต่เธอ

เพิ่งรู้ว่า . . กอดมันหวาน

เมื่อเธอนั้นไปไกลลับตา

ใช้ทั้งสองมือไขว่คว้า. . คงไม่มีค่าใด

ห้องน้อยของเธอกับฉัน ที่วันนั้นมันดูแคบไป

เพิ่งจะรู้มันกว้างใหญ่ เกินจะนอนคนเดียว ?

ได้ยินไหม. . . คิดถึงเธอ"




MV จากภาพยนต์เรื่องโครตรักเอ็งเลย

คลิ๊กเข้าไปดูในนี้..นะ//www.loveaholicmovie.com

หนังเข้าวันที่ 27นี้แล้วล่ะ


Create Date : 13 กรกฎาคม 2549
Last Update : 13 กรกฎาคม 2549 18:28:03 น. 11 comments
Counter : 343 Pageviews.

 
ผมดูแน่นอนครับเรื่องนี้

MV เคยดูแล้วล่ะ ดูแล้วน้ำตามันไหลเองอ่ะ งงเลย ^^"


ปล.ชอบโน๊ตมากกกกกกกกกกกกกก


โดย: สเก๊ต~มนุษย์หมาน้อย วันที่: 13 กรกฎาคม 2549 เวลา:19:00:03 น.  

 
เริ่มอินแล้วอะจิ อิอิ


โดย: Qooma วันที่: 14 กรกฎาคม 2549 เวลา:8:12:04 น.  

 
คงไม่ได้ดูว่ะ แต่ก็น่าดูนะ เมื่อวันก่อนจะไปดู Pirates ก็ยังไม่มีบุญ สงสัยชั้นต้องหาเก็บจากร้านเช่าตลอดเลย

เหนื่อยเหมือนกัน ไม่อยากไปเลยด้วย แต่ด้วยภารกิจอันยิ่งใหญ่ก็เลยต้องไป เฮ้อออ คิดถึงเหมือนกันนะ ไป Honolulu แล้วจะส่งโปสการ์ดมาหา take care นะแก


โดย: LittleLulu วันที่: 14 กรกฎาคม 2549 เวลา:11:29:18 น.  

 
ไม่รู้จะได้ไปดูรึเปล่าอ่ะเน็ท แบบว่าคุณพ่อเราไม่ใช่เด็กแนวนี้ แต่อยากไปดูนะ เพื่อนเอา MV ให้ดูแล้ว indy ใช้ได้เลย

เพลงเพระดี แต่พอรู้ว่าพิง ลำพระเพลิงร้องแล้วก็รู้สึกแปลกๆนิดหน่อย


โดย: i_LittleBear วันที่: 17 กรกฎาคม 2549 เวลา:14:20:20 น.  

 


โดย: สายลมอิสระ วันที่: 17 กรกฎาคม 2549 เวลา:17:47:24 น.  

 
...

รัก "เอ็ง" แล้วอย่าลืมรักคนอื่นด้วยนะครับ
โลกนี้ไม่ได้มีแค่ "เอ็ง" คนเดียวนี่นา
อิอิ



โดย: The Legendary Midfielder วันที่: 18 กรกฎาคม 2549 เวลา:13:00:13 น.  

 
ถ้ามีคนไปดูด้วยข้างๆ ดูเสร็จคงจะหันไปบอก โคตรอ้วนเลย อิอิ


โดย: Qooma วันที่: 26 กรกฎาคม 2549 เวลา:7:33:26 น.  

 
วันนี้แล้วซินะ ที่หนังจะเข้าเป็นวันแรก

ไปนั่งดูก็อย่าร้องไห้นะจ๊ะ


โดย: Qooma วันที่: 27 กรกฎาคม 2549 เวลา:7:26:06 น.  

 
ไปดูมาแล้วครับ ดีครับ ดี


โดย: @power วันที่: 30 กรกฎาคม 2549 เวลา:16:27:24 น.  

 
พี่พิงเรียนเพาะช่าง
ผมเป็นรุ่นน้องแกอยู่ 2 ปี
ผมเห็นแกครั้งแรกตอนไปรับน้องที่เพชรบุรี
รุ่นพี่มีอยู่นับร้อย จำได้แม่นที่สุดก็คือเค้า
ขณะที่ทุกคนทำหน้าโหดทำเครียดให้พวกผมกลัว
จะมีอยู่คนที่ทำหน้าโหดแล้วผมจะขำ หน้าแกเหมือนกับ
ตัดผมเกรียนเหมือนจำลอง นุ่งกางเกงเล เดินตีนเปล่า
สะพายกีตาร์เดินร้องเพลงไปมาบังคับให้พวกเราฟังไม่เว้นเวลานอน

ทุกจังหวะที่มีช่องว่าง พี่พิงจะมาถมช่องนั้นด้วย
การแสดงออกเล็กๆ น้อยๆ ด้วยการอำน้อง การเล่าเรื่องบ้าๆ
บอๆ เล่นกล และด้นเพลงสด

แกเป็นขวัญใจรุ่นน้องทุกคน ผมแอบมองแกอยู่
เรื่อยๆ เหมือนมองดาราคนโปรด
ผมอยากกล้าแสดงออกอย่างแกบ้าง ผมชอบแสดงออก
แต่ไม่กล้า
บนรถไฟขากลับ ผมเขยิบไปนั่งคุยกับแก แลก
ที่อยู่และติดต่อคบหากันมาเรื่อย
ผมเรียนรู้อะไรจากพี่พิงมาเยอะ เยอะพอที่จะ
เอาความบ้าบอของแกออกมาละลายน้ำแข็งแห่ง
พฤติกรรมขี้เก๊กของผมออกไปได้ ตัวเรานั้นอยาก
จะแสดงออกมานานแล้ว แต่ใช้ความรู้สึกของเด็กไทยกด
ตัวเองไว้ คือเราควรจะเป็นคนที่อยู่นิ่งๆ ไม่ออกสิทธิ์
ออกเสียงมาก พูดน้อยๆ จะดูเป็นคนดี แสดงความคิด
เห็นจะดูเป็นคนขี้โม้ การอาสาออกไปทำกิจกรรมอะไร
ก็จะดูเป็นว่า ไอ้นี่อยากจะโชว์ออฟ

เด็กไทยจะใช้ชีวิตอยู่กับปากคนอื่นเสียส่วนมาก
กลัวคนอื่นจะมองว่าอย่างโน้นอย่างนี้ จะแต่งตัวฉีก
แนวไปก็กลัวคำครหา จนไม่ได้ใช้ชีวิตของตนเอง
จนพี่พิงมาเปิดบริสุทธิ์ผม พาผมไปทำโน่นทำนี่ ช่วยผม
ก้าวข้ามผ่านตัวเองมา

โดยเฉพาะการแสดงละครใบ้ก็พี่คนนี้นี่เองที่จับ
ไม้จับมือสอนผมมาแต่แรก

พี่พิงเป็นคนแผลง มีความทรงจำระหว่างเราที่
ผมไม่สามารถลืมได้ เคยมีครั้ง เขาซื้อต้มยำกุ้งมาให้ ผม
ถามเขาว่ากินด้วยกันไหม เค้าบอกไม่หิว แล้วก็นั่ง
ผมยิ้มตุ่ยๆ อยู่มุมห้อง ทำไมไม่รู้ปล่อยเรากินอยู่คนเดียว
ผมก็ตักต้มยำกุ้งกินไปจนหมดชาม ก้นๆ ก็เริ่มควานหากุ้ง
อยู่ข้างล่าง

ยังเหลือกุ้งปนๆ อยู่กับตะไคร้ใบมะกรูดอยู่ตัวหนึ่ง
ตักขึ้นมาก็งงว่าทำไมกุ้งตัวนี้มันมีเหล็กรอบๆ หางกุ้งสีชมพู

ตอนนั้นมันกลางคืน ก็เริ่มหยิบกุ้งขึ้นมาพินิจ
พิเคราะห์อย่างจริงๆ จังๆ เห็นหน้ากุ้งใกล้ๆ คล้ายฟันปลอม

ผมตกใจอุทานว่า “ของใครวะเนี่ย”
ชายที่นั่งอมยิ้มตลอดเวลาหันมาตอบหน้าซื่อ
“ของพี่เองแหละ”
จำได้ว่าโกรธกันเป็นเดือน
อีกครั้งหนึ่ง พี่พิงชวนผมไปอาบน้ำที่บ้าน เค้า
บอกว่าไฟห้องน้ำเสีย มันมืด ถ้าปิดประตู มันจะมองไม่
เห็นเลยว่าขันอยู่ที่ไหน สบู่อยู่ไหน เดี๋ยวจะหกล้มได้ เลย
ต้องเปิดประตูอาบน้ำ

พี่พิงเค้าได้เตรียมกล้องไว้แล้ว
ระหว่างที่อาบน้ำอยู่ เค้าก็เข้ามาระดมยิงด้วยกล้อง
พร้อมแฟลซอย่างดี ยิงจิ้กๆๆๆ เราไม่รู้จะปิดอะไรก่อนดี จึง
เลือกปิดหน้า และอีก 2 วันถัดมา รูปของผมก็ไปอยู่ที่
คณะออกแบบ ใส่ไว้ในบอร์ดชั้น 3 ซึ่งเป็นบอร์ดกระจกที่
มีกุญแจล็อค อาจารย์เป็นผู้ถือกุญแจ เดือนหนึ่งจะมา
เปลี่ยนงานชิ้นเด็ดๆ เข้าไปโชว์ และคนจะเข้ามาดูกันว่า
เดือนนี้มีงานใครมาแรง

พี่พิงเอารูปผมขยายใหญ่ลอดเข้าไปข้างใน รูป
มันก็คาอยู่อย่างนั้นเป็นเดือน เอาออกไม่ได้ ทุกคนทั้งตึก
เห็นกันหมดว่าเรือนร่างที่เราหวงแหนมานานมีไฝฝ้าราคี
คาวตรงไหน ทั้งเดือนนั้นอุดมมาแรงจริงๆ

ปัจจุบันรูปนั้นได้หายไป ตกอยู่ในมือใครไม่ทราบ
ขอให้มันสาบสูญไปจากโลกนี้เถิด
ไม่อยากจะให้มีการพิสูจน์เรื่องเปรตกันอีก

ช่วงหนึ่งของชีวิต ผมกับพี่พิงได้ถลำใช้ชีวิตร่วมกัน
ในห้องเช่าราคา 800 บาทต่อเดือน ที่สี่แยกพรานนก
ตรงข้ามศิริราช เป็นห้องเล็กๆ ห้องน้ำรวม เราเคยไม่พูด
กันเพราะผมแอบไปกินมาม่าห้องข้างๆ ไม่ยอมชวนแก
ตอนนั้นขัดสนจริงๆ

มีอยู่วันนึง เราไปดูหนังเรื่อง “ฉลุย” ด้วยกัน
ด้วยความชอบคุณบิลลี่กับคุณเอ็ม ดูหนังจบ เดินออกจาก
โรงเฉลิมกรุงมา มองหน้ากันโดยไม่ต้องพูดคืออยากเป็น
แบบในหนัง ดูหนังไปอินไปกันทั้งคู่ว่าชีวิตเราช่างเหมือน
พี่เอ็มและพี่บิลลี่เหลือเกิน ชายสองคนตามหาความฝัน

แต่ผมไม่ทราบว่าพี่พิงเค้าจะเลือกเป็นใคร ผมก็
ไม่กล้าพูดก่อน กลัวจะขำพี่เค้า แต่รวมๆ ก็รู้สึกคล้ายตัว
ละคร 2 ตัวนี้

เดินออกมาจากโรงไปเรื่อยๆ ถึงสนามหลวง กิน
ไข่ปิ้ง ดูคนเล่นว่าว เดินร้องเพลงประกอบหนัง “ก็มัน
เป็นอย่างนั้น” ไปตลอดทาง จนไปหยุดที่กระได
มหาวิทยาลัยศิลปากร แล้วเราก็คุยกันว่าถ้าวันนึงได้
เข้าไปอยู่ในวงการบันเทิงคงจะดีนัก คงมีเงินใช้ มีชีวิต ที่ดี

ระหว่างที่พูด เรามองหน้ากันอย่างรู้สึกจริงจังจนขนลุก

ผมมองหน้าพี่พิงเป็นบิลลี่สลับพี่เอ็ม เพราะไม่
แน่ใจว่าแกอยากเป็นตัวไหน จำได้ว่ามีคนนั่งอยู่กระได
ขั้นเดียวกับเรา 4 คน มองเรางงๆ อยู่

10 กว่าปีผ่านมา จากประโยคนั้
พี่พิงมาเป็นคนเขียนบทโทรทัศน์ให้ดารานับ
ร้อยแสดงกว่า 20 เรื่อง เขียนให้เกือบทุกช่อง
ต่างนามปากกากันไป

เป็นคนหนึ่งที่เดินผ่านไปบนท้องถนนโดยไม่มีใครรู้ว่า
เขาเขียนบทละครที่ตนชื่นชอบ แม้กระทั่งตัวดาราที่เล่นเองก็ตาม

พี่พิงมาจากกระไดหน้าศิลปากรจริงๆ

ผมอยากจะเอาอย่างพี่พิง โดยเฉพาะการเป็นคนขยัน
พี่พิงจะวางตารางชีวิตตนเอง ต้องตื่นตี 5 ทุกวัน ตื่นมาที่โต๊ะ
เขียนหนังสือ เขียนไม่ได้ ไม่รู้ แต่ต้องเขียน ทำเป็นกิจวัตร
เขียนมาก เขียนน้อย ขอให้เขียน

สำหรับผม นี่คือนักเขียนอาชีพของจริง
ไม่น่าแปลกใจเลย ถ้าคนๆ นี้จะประสบความสำเร็จ
เพราะคนขยัน อารมณ์ดี มีสมอง ควรจะได้รับสิ่งนั้นอยู่แล้ว


บุญรักษาครับพี่

อุดม แต้พานิช


โดย: @power วันที่: 30 กรกฎาคม 2549 เวลา:17:00:46 น.  

 
ไปดูมาแล้วค่ะ เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมานี่เอง โดยรวมก็ถือว่าใช้ได้ เพียงแต่ว่าไม่เป็นอย่างที่นึกเอาไว้ แต่ก็ร้องไห้ไป1ที มันมีบางจุดทีทำให้อารมณ์ขาดตอนคงเป็นเพราะต้องการให้หนังออกมาตลกด้วย เพียงแต่เราไม่ตลก เราอยากให้มันเศร้าอ่ะ


โดย: lovelyberry วันที่: 1 สิงหาคม 2549 เวลา:11:50:23 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

lovelyberry
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]









Friends' blogs
[Add lovelyberry's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.