พฤศจิกายน 2559

 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
 
 
รักนะ___โปรตุเกส ตอนที่ 1




ตอนที่ 1 

เสียงล้อกระเป๋าเดินทางครูดไปกับพื้นปูนซีเมนต์และหยุดเป็นระยะเมื่อคนลากกระเป๋าพักสูดลมหายใจเข้าแรงๆ กระเป๋าใบโตดูช่างไม่สมดุลกับร่างเล็กบางแทบจะปลิวลมของเจ้าของ

แพรวาคิดอยากจะเหวี่ยงเจ้ากระเป๋านี้ทิ้งหลายรอบเมื่อต้องลากมันไปยังลานจอดรถที่เต็มไปด้วยหลังเต่าเป้าหมายของเธออยู่ที่อาคารสี่เหลี่ยมคางหมูที่สร้างขึ้นชั่วคราวตรงกลางลานจอดรถ

เธอต้องมารับรถเช่าที่ลานจอดรถแห่งนี้ตามที่ได้ตกลงไว้กับบริษัทเช่ารถท้องถิ่นที่เธอจองผ่านออนไลน์เมื่อเดือนที่แล้ว

อากาศเริ่มเย็นแพรวาต้องกระชับเสื้อแจคเก็ตหนังสีดำให้ปิดต้นคอระหงของเธอนี่ถ้ามีผ้าพันคอผืนเล็กๆในกระเป๋าถือก็คงจะดีได้แต่คิดในใจ การเดินทางที่ไม่ได้วางแผนเธอจัดกระเป๋าเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เมื่อนิสามาหาเธอที่บ้าน ความที่สนิทกันนิสาลากเธอลงจากเตียงอาบน้ำแต่งตัวแถมบ่นตลอดว่า “ฉันไม่คิดว่าหญิงเก่ง หญิงมั่นอย่างเธอจะหมดสภาพได้ถึงเพียงนี้”

แพรวาได้แต่มองตามเพื่อนที่ก้มเก็บเสื้อผ้าและข้าวของระเกะระกะเต็มพื้นห้องนอน

“ผู้ชายเฮงซวยแบบนั้นจะเอาชีวิตดีๆของเธอไปแรกทำไมเหอะแพร”

“ฉันว่าเธอนะโชคดีที่เห็นไส้เห็นพุงอีตาเจ้านายชีกอของเธอก่อนที่อะไรๆมันจะเรียกคืนมาไม่ได้”

เพราะผู้ชายมากรักเร่ไปร่อนมาอย่างนี้ผู้หญิงหลายคนเลยต้องช้ำใจ

และเพื่อนเธอก็ไม่รอช้าหลังจากที่ร่ายยาวก่นด่าว่าธนัทหนุ่มนักธุรกิจเจ้าของสปอร์ตคลับใจกลางกรุงและอีกหลายๆแห่งในตามชานเมืองแพรวามารู้ตัวอีกที่ก็ตอนที่เพื่อนขับรถออกจากบ้านในซอยอารีย์เพื่อตรงไปยังสถานทูตโปรตุเกส“แกต้องไปให้ห่างๆสิ่งจำเจที่นี่ฉันรู้มันแสลงใจที่ต้องเห็นอดีตแฟนควงสาวอื่นออกงานสังคมและเป็นข่าวหวานแหววกันตลาดอาทิตย์”“ฉันเตรียมเอกสารให้แกแล้ว เดี๋ยวเรื่องกรอกและข้อเอกสารฉันจัดการให้ไม่ยากปีเตอร์รู้จักเจ้าหน้าที่หลายคนที่นี่ อาทิตย์หน้าก็ออกวีซ่าให้แกได้แล้ว”

แพรวาคิดว่าดีเหมือนกันที่เธอจะไปให้พ้นๆสักระยะ

ถึงเสียทีหญิงสาวสะบัดแขนเพื่อทิ้งความปวดเมื่อยแพรวาตรงเข้าไปที่เคาเตอร์ที่มีเจ้าหน้าที่อยู่สองสามคนหลังจากส่งเอกสารการจองให้พนักงานดู เธอก็เห็นแววตางงของคนที่ก้มมองเอกสารเธอหันไปคุยกับผู้ชายอีกคนที่มีอายุ ถ้าเดาไม่ผิดคงเป็นเจ้านายเธอเป็นแน่ แพรวานึกในใจขออย่าให้งานเข้าเลยอากาศเริ่มหนาว เธอต้องได้รถเช่าขับไปเมืองลากอสซึ่งห่างจากสนามบินฟาโรแห่งนี้ประมาณชั่วโมงห่างรถไม่ติด ซึ่งก็คงไม่ติดเพราะตอนนี้เกือบจะเที่ยงคืนแล้วความเหนื่อยล้าจากการนั้งเครื่องมาเป็นสิบชั่วโมงทำให้สมองของเธอสั่งงานช้าก็ปกติตอนนี้เธอนึกถึงเตียงหนานุ่มและความอุ่นจากเครื่องทำความร้อนหรือที่เมืองหนาวเรียกว่าheater ฮีตเตอร์

แล้วสิ่งที่เธอไม่อยากให้เกิดก็เกิด มีคนมารับรถไปแล้วนั่นคือคำบอกกล่าวจากชายที่เธอคิดว่าเค้าเป็นผู้จัดการของที่นี่ มีคนชื่อมาร์โคมารับไปแล้วรถที่จัดไว้ให้ไม่มีแล้วต้องรอรถมาพรุ่งนี้เช้าเธอไม่เข้าใจว่าเกิดการผิดพลาดได้อย่างไร แต่ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์หรือแรงพอที่จะค้นหาคำตอบ

“แล้วฉันจะไปเมืองลากอสได้ยังไง” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่กระชากเล็กน้อย

“คุณนั่งแท็กซี่ไปได้แล้วพรุ่งนี้บริษัทจะเอารถไปให้คุณที่โรงแรมแล้วก็จะคืนเงินค่าแท็กซี่ให้คุณด้วย”เป็นคำตอบที่พอฟังได้หน่อย แต่พอเธอเห็นหน้าคนขับรถแท็กซี่เธอแทบอยากลากกระเป๋าเข้าไปนอนในสนามบินรอจนถึงเช้าแล้วค่อยมาว่ากัน แต่อะไรทำให้เธอคิดว่าเป็นไงเป็นกันไปมาจนทั่วแล้วถ้าต้องมาเป็นข่าวหน้าหนึ่งที่ประเทศนี้ก็ไม่เป็นไรเธอกระชับกระเป๋าถือเข้ามาใกล้ตัวแล้วควานหาของสิ่งหนึ่งที่มักจะอยู่ติดกระเป๋าเธอเสมอสเปรย์พริกไทย มันไม่มีนี่เธอไม่ได้ใส่มาเพราะตอนขึ้นเครื่องต้องตรวจกระเป๋าเธอไม่สามารถเอาใส่ในกระเป๋าถือขึ้นเครื่องได้เวรกรรมแล้วล่ะสิ ไม่มีอะไรที่ทำให้พออุ่นใจได้เลย

เป็นไงเป็นกัน แพรวาคิดในใจเธอคงไม่โชคร้ายซ้ำแล้วซ้ำอีกหรอก

รถกลางเก่ากลางใหม่ขับขึ้นทางด่วนที่ตอนนี้เป็นเหมือนถนนส่วนตัวของเธอไปเลยแทบจะไม่มีรถบนถนนเลย ช่างแตกต่างจากกรุงเทพเมืองฟ้าอมรเสียจริงยิ่งดึกผู้คนยิ่งออกมาหาความสำราญ ทั้งทางตาและทางปากรถเข็นขายอาหารเข็นออกมาผัดต้มข้างถนนกันข้ามวันข้ามคืน

รถวนเข้ามาในเมืองเล็กๆ ผ่านวงเวียนเล็กๆ เธอมองไม่เห็นอะไรเลยข้างทางมืดมีแสงไฟจากตึกทางด้านซ้ายมือเป็นระยะเธอเดาว่าทางด้านขวามือน่าจะเป็นทะเล แล้วรถก็มาหยุดอยู่หน้ารีสอร์ต ไฟสลัวติดใต้ป้ายรีสอร์ตตรงทางเข้าที่เป็นเนินเล็กๆ“ Pierre Mia “

แพรวาจ่ายค่ารถไป ร้อยยูโร กระเป๋าแทบฉีกแต่ไม่่เป็นไรพรุ่งนี้เธอน่าจะได้เงินคืนจากบริษัทเช่ารถ เธอลากกระเป๋าไปยังตึกที่สองนับจากเนินด้านบนรีสอร์ตมีขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ตึกสี่ตึกที่เห็นเรียงลดหลั่นกันตามเนิน เป็นแนวยาวแลเห็นระเบียงของแต่ละห้อง แพรวามาหยุดที่ตึก บี ห้อง 11ซึ่งอยู่ชั้นบนเธอต้องหอบกระเป๋าขึ้นบันไดจนมาหอบแฮกๆอยู่หน้าห้องก่อนจะควานหากุญแจในกระเป๋าถือ

เฮอ... ในที่สุดก็ถึงเสียทีเธอทิ้งตัวบนโซฟาตัวใหญ่กลางห้องนั่งเล่นที่มองเห็นห้องครัวและโต๊ะกินข้าวขนาดกลางผ่านประตูพับที่เป็นกระจกห้องพักจัดได้น่าอยู่ที่เดียว ไม่อยากคิดว่าเป็นฝีมือตกแต่งของยานิสาเพื่อนเรียนประถมที่กินนอนมาด้วยกัน ทั้งร่วมเช็ดน้ำตา ร่วมหัวเราะกันมาตั้งแต่ยังถักเปียใส่คอซองตอนนี้นิสาได้พบเจ้าชายของเธอแล้วมาร์โคหนุ่มโปรตุเกส สองคนทำงานที่บริษัทเดียวกันทำให้เกิดสนิทสนมและสานต่อจนเป็นความรัก และเพื่อนเธอช่างโชคดีได้คนมาช่วยคิดช่วยนำทางชีวิตมาร์โคมีน้ำใจชอบให้คำแนะนำ หรือรับฟังปัญหาของเพื่อนๆนิสาเสมอโดยเฉพาะเธอที่ช่วงหลังเดินเข้าออกบ้านนิสากับมาร์โคราวกับห้างสรรพสินค้าฟ้ารุ่งสางเธอก็จอดรถหน้าบ้านเพื่อน และเรื่องเดียวที่เธอคิดไม่ตกและไม่รู้จะแก้อย่างไรคืออดีตแฟนเก่าของเธอแม้ตอนที่เธอถูกสลัดออกจากวงโคจรของชายหนุ่ม เพื่อนรักก็รีบมาเป็นเกราะให้เธอฉุดเธอให้หลุดมาจากห้วงความทุกข์

มาร์โคและนิสาอีกเช่นกันที่เจ้ากี่เจ้าการจับเธอขึ้นเครื่องบินและให้มาพักใจหลีกหลีหนีจากเรื่องที่ทำให้ใจเธอระบม ห้องชุดของมาร์โคที่ซื้อไว้ให้คนเช่าแบบ holiday home นี่ก็น่าอยู่ไม่ใช่เล่น

แพรวาเดินสำรวจไปทุกคนแล้วตัดสินใจเลือกห้องนอนใหญ่ที่มองมีประตูเปิดออกสู่ระเบียงแทนห้องนอนเล็ก เธอเหนื่อยจนไม่อยากหยิบจัดกระเป๋าขอนอนทั้งชุดแบบนี้ล่ะนะอีกไม่กี่ชั่วโมงเดี๋ยวก็เช้าแล้วค่อยว่ากันอีกที

ลมหายใจอ่อนลดรินริมหู แพรวาได้กลิ่นอัลกอฮอร์จางๆ นี่เธอฟันหรือเหมือนมีอะไรมาทับลำตัว เธอพยายามจะดิ้นให้หลุดพ้น หรือจะโดนผีโปรตุเกสอำเมื่อคืนลืมสวดมนต์ไหว้เจ้าที่เจ้าทาง แม้จะเป็นสาวสมัยใหม่เดินทางไปเห็นโลกมากมาย ใช้ชีวิตที่เมืองนอกหลายปีแต่เธอก็ยังคงสวดมนต์ทุกครั้งที่ไปนอนตามโรงแรมแปลกที่ เมื่อพยายามขมความกลัวและลืมตา

สายตาจับที่ท่อนแขนที่วางพาดบนลำตัว แพรวาภาวนาในใจขออย่ามาให้เห็นแบบเละเฟะนะคะเธอลากสายตาขึ้นมาบนไหล่และเห็นผมสีทองซบตรงไหล

“นะโม ตะสะ ภะวะโต” บทสวดมนต์กระท้อนกระแท้นจากปากหญิงสาวพร้อมกับเลื่อนตัวไปให้พ้นจากมือที่วางทับลงบนตัว แต่เดี๋ยวทำไมแขนอุ่น มีลมหายใจลดที่ีหัวไหลเธอคนนี่ไม่ใช่ผีฝรั่งอย่างที่เธอคิด

เสียงตะโกน “ช่วยด้วย” ดังออกมาคับห้องพร้อมกับมือเล็กๆที่เอื้อมไปหยิบหมอนแล้วแรงที่แม้แต่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ว่ามาจากไหนระดมฟาดหมอนลงบนร่างหนาในชุดกระโปรงสีขาวทั้งขาทั้งมือที่ระดมไปยังร่างที่ตอนนี้ผลิกคว่ำลงไปนอนข้างเตียง

“โอ้ย อะไรกันว่ะ....”

“ไอ้บ้าเข้ามาห้องฉันได้ไง แกเป็นใคร ไอ้พวกโรคจิต” ไม่ว่าเปล่า มือที่ยังมีหมอนคาอยู่ก็เหวี่ยงไปสุดแรง

“เฮ้ย หยุด จะบ้าเหรอ” ชายร่างยักษ์จับข้อมือหล่อนไว้

“ปล่อยฉัน ไอ้โรคจิต ไอ้วิปริตผิดเพศ ไอ้ทุเรศ”

ทั้งขาแขนหญิงสาวไม่ได้คิดแม่ไม้มวยใดๆทั้งสิ้น นึกท่าไหนได้ก็เหวี่ยงไม่ยั้ง

ชุลมันกันยังกับเวทีมวยปล้ำ จนต่างเหนื่อยล้าด้วยกันทั้งคู่่




Create Date : 09 พฤศจิกายน 2559
Last Update : 9 พฤศจิกายน 2559 21:32:41 น.
Counter : 1249 Pageviews.

7 comments
  
สวัสดีจ้าาาาาาา ดีใจที่เห็นน้องเปิ้ลกลับมาเยี่ยมบ้านเก่านะคะ
บล็อกนี้เป็นงานเขียนใข่มั๊ยคะ ตอนแรกคิดว่าพาเที่ยวซะอีกค่ะ

โดย: เนินน้ำ วันที่: 14 พฤศจิกายน 2559 เวลา:8:31:29 น.
  
หวัดดีจ้ะเปิ้ล

ึดีใจที่เปิ้ลกลับมาเขียนบล็อกอีก เวลาลงตัวเข้าที่เข้าทางแล้วเนาะ

เรื่องสั้น หรือเรื่องยาวเอ่ย ... น่าสนุก พิมพ์ผิดหลายจุดเหมือนกัน แต่อ่านแล้วเข้าใจจ้ะ

บันทึกการโหวตเรียบร้อยแล้วค่ะ



บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
ไวน์กับสายน้ำ Diarist ดู Blog
ข้ามขอบฟ้า Music Blog ดู Blog
MamaBun Literature Blog ดู Blog

ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 10 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น
โดย: สายหมอกและก้อนเมฆ วันที่: 15 พฤศจิกายน 2559 เวลา:16:06:52 น.
  
อ้าว..ทำไมโหลดภาพไม่ได้
ตอนนี้การเขียนบล็อกโหลดภาพง่ายกว่าสมัยก่อนเยอะเลยนะคะ แค่คลิกในหน้าจัดการบล็อกก็ใส่รูปได้แล้ว ขนาดก็ใหญ่กว่าสมัยก่อนด้วยค่ะ
น้องเปิ้ลลองคลิก insert image ตรงซ้ายมือของ youtube ในหน้าจัดการนะคะ
โดย: เนินน้ำ วันที่: 18 พฤศจิกายน 2559 เวลา:16:44:04 น.
  
เขียนบล็อกแบบใหม่ เค้าทำเครื่องมือให้อัพบล็อกง่ายขึ้นนะพี่ว่า แรก ๆ มีงง ผ่านไปซัก 2-3 ตอน พี่เริ่มคุ้นละ โหลดภาพได้ใหญ่โตขึ้นด้วย ชอบเลยล่ะพี่

นี่เขียนอะไรเล่น ๆ เหรอ เป็นเรื่องเป็นราวเลย เปิ้ลเขียนต่อสิ สนุกดีนะ

ขอบคุณโหวตจ้ะเปิ้ล
โดย: สายหมอกและก้อนเมฆ วันที่: 18 พฤศจิกายน 2559 เวลา:19:32:51 น.
  
สวัสดีค่ะพี่เปิ้ล คิดถึงพี่เปิ้ลเหมือนกันค่ะ
งานเขียนพี่เปิ้ลสนุกดี นึกฝันไปว่าตัวเองเป็นนางเอกเพราะบ้านอยู่ซอยอารีย์เหมือนกัน อิอิ

พี่เปิ้ลงงเรื่องลงรูปตรงไหนคะ บล็อกแกงเค้าปรับการลงบล็อกใหม่ให้โหลดรูปได้เลยไม่ต้องเอาไปฝากที่อื่น หนึ่งว่าเขียนง่ายขึ้นนะคะ ปล หนึ่งก็หายๆไปจากบล็อกแกงเป็นพักๆค่ะ นานๆมาทีหนึงเหมือนกัน แหะๆ
โดย: AdrenalineRush วันที่: 19 พฤศจิกายน 2559 เวลา:18:45:03 น.
  
มาทักทายค่ะ สบายดีนะค่ะ
โดย: We Are FroM BeLGiUM วันที่: 21 พฤศจิกายน 2559 เวลา:23:28:38 น.
  
ดีจ้า มาทักทายนะจ้ะ sinota ซิโนต้า Ulthera สลายไขมัน SculpSure เซลลูไลท์ ฝ้า กระ Derma Light เลเซอร์กำจัดขน กำจัดขนถาวร รูขุมขนกว้าง ทองคำ ไฮยาลูโรนิค Hyaluronic คีเลชั่น Chelation Hifu Pore Hair Removal Laser freckle dark spot cellulite SculpSure Ultherapy กำจัดไขมัน adenaa ลบรอยสักคิ้วด้วยเลเซอร์ ลบรอยสักคิ้ว Eyebrow Tattoo Removal เพ้นท์คิ้ว 3 มิติ สักคิ้ว 3 มิติ
ให้ใจหายใจ สุขภาพ วิธีลดความอ้วน การดูแลสุขภาพ อาหารเพื่อสุขภาพ ออกกำลังกาย สุขภาพผู้หญิง สุขภาพผู้ชาย สุขภาพจิต โรคและการป้องกัน สมุนไพรไทย ขิง น้ำมันมะพร้าว ผู้หญิง ศัลยกรรม ความสวยความงาม แม่ตั้งครรภ์ สุขภาพแม่ตั้งครรภ์ พัฒนาการตั้งครรภ์ 40 สัปดาห์ อาหารสำหรับแม่ตั้งครรภ์ โรคขณะตั้งครรภ์ การคลอด หลังคลอด การออกกำลังกาย ทารกแรกเกิด สุขภาพทารกแรกเกิด ผิวทารกแรกเกิด การพัฒนาการของเด็กแรกเกิด การดูแลทารกแรกเกิด โรคและวัคซีนสำหรับเด็กแรกเกิด เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ อาหารสำหรับทารก เด็กโต สุขภาพเด็ก ผิวเด็ก การพัฒนาการเด็ก การดูแลเด็ก โรคและวัคซีนเด็ก อาหารสำหรับเด็ก การเล่นและการเรียนรู้ ครอบครัว ชีวิตครอบครัว ปัญหาภายในครอบครัว ความเชื่อ คนโบราณ
โดย: สมาชิกหมายเลข 4061181 วันที่: 25 สิงหาคม 2560 เวลา:12:31:40 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

MamaBun
Location :
Leeds  United Kingdom

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 9 คน [?]



เรื่องราว...มากมายของเด็กน้อยที่

.....เล่นไปมั่วๆ.....
.....เที่ยวไปทั่วๆ.....
.....เรียนไปเรื่อยๆ..


ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่แวะมาทักทายนะคะ