ชอบในสิ่งที่เลือก กับเลือกในสิ่งที่ชอบ อยู่ที่คุณตัดสินใจ ชีวิตของคุณ คุณคือผู้ลิขิต
Group Blog
 
<<
มิถุนายน 2551
 
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930 
 
17 มิถุนายน 2551
 
All Blogs
 

เมื่อริอาจจะรัก

หัวข้อสนทนาในเวลาว่างและไม่ว่างของนักศึกษาพยาบาลคืออะไร แน่นอนทุกๆครั้งที่เหล่านักศึกษาพยาบาลร่วมกลุ่มกันได้ เรื่องสนทนาไม่พ้นไปจากเรื่องรักๆใคร่ๆ และบางทีอาจมีอนาจารแบบเป็นวิชาการ ให้ฮาเล่นๆในกลุ่ม ซึงแน่นอนว่าคนภายนอกอาจฟังแล้วดูเหมือนมีสาระ หรือความจริงแล้วคนที่เดินผ่านไปมาฟังแล้วไม่รู้เรื่อง เพราะเราเอาคำศัพท์ทางการแพทย์ มาประยุกต์ใช้จนไม่เหลือเค้าโคลงเดิม ก็ยังไงพวกเราก็ยังเป็นเด็กวัยรุ่นธรรมดาคนหนึ่ง เรื่องความรักกับพวกเราจึงเป็นของคู่กัน อาจมีทั้งที่ราบรื่นดี และที่ไม่ค่อยจะราบรื่นสักเท่าไหร่

ฉันไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านความรัก แต่ไม่รู้ว่าทำไมช่วงนี้ถึงได้รับเป็นที่ปรึกษาปัญหาเรื่องรักๆใคร่ของใครหลายๆคน แต่ก็เอาตัวรอดเป็นศิราณีที่ดี โดยอาศัยประสบการณ์ทางด้านทฤษฎีการสอนและให้คำปรึกษาที่ร่ำเรียนมา( ฮาๆๆพูดให้ดูดีไปงั้นแหละค่ะ) ความจริงก็มั่วนั้นแหละค่ะ ไม่มีหลักการอะไร นอกจากการรับฟังและทำให้เขารู้สึกว่าเรากำลังอยู่เคียงข้างเขาอย่างจริงใจ

อ้อ!ต้องขอบคุณอาจารย์สูติศาสตร์ ที่คอยย้ำพวกเราเสมอเวลาเรียนสูติศาสตร์ว่า “คุณจะทำคลอดและให้คำปรึกษาได้ดี คนไข้จะรู้สึกไว้ใจคุณได้ หากคุณต้องแสดงให้คนไข้เห็นเปรียบประหนึ่งว่าคุณได้ผ่านการตั้งครรภ์และคลอดเองมาแล้ว 5 ครั้ง ไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม” มันเป็นคำพูดที่เหมือนจะพูดให้ดูขำๆในห้องเรียนสูติศาสตร์ที่ดูเครียด เพราะแน่นอนว่าไม่มีนักศึกษาคนไหนมีประสบการจริงๆอย่างที่อาจารย์พูด “กว่าจะมีประสบการณ์จริงๆเราคงเรียนจบ บางทีเรียนจบแล้วยังไม่รู้ว่าจะมีประสบการณ์จริงกับเขาหรือเปล่าเลยครับอาจารย์ ผมว่าอย่างไอ้พวกนี้คงจะไม่มีโอกาสได้มีประสบการณ์จริงกับเขา”เสียงเพื่อนเพศชาย(แต่ไม่ใช่ผู้ชาย)หลังห้องตะโกนออกมาสร้างความฮือฮาขึ้นในห้อง แต่ถ้าเรามาคิดให้ดีๆ ท่านคงจะต้องการให้เรารู้จักนึกถึงความรู้สึกของคนอื่นในภาวะต่างๆ บางครั้งเราอาจไม่ต้องเรียนรู้ด้วยประสบการณ์จริง เพียงแค่เราใสหัวใจลงไปเรียนรู้ประสบการณ์ของผู้อื่น

ช่วงนี้ฉันเลยต้องแสดงบทคนที่ผ่านการอกหักมาแล้วประมาณ 5 ครั้งให้เพื่อนเห็น ทั้งๆที่ความจริงแล้วไม่เคยได้ลิ้มรสชาติมันเลย แต่สงสัยฉันจะแสดงได้เนียนจนเพื่อนเรียกใช้บริการบ่อยๆ เอานะฉันก็ไม่ได้อยากแสดงบทนี้สักเท่าไหร่ เล่นทีทำเอาเหนื่อยไม่ได้หลับได้นอนทั้งคืน ล่าสุดไม่ใช่ปัญหาอกหักรักคุด แต่เป็นปัญหารัก 3 เศร้าฉัน เธอ และก็เขา เรา 3 คน แฮะๆๆพูดให้น่ากลัวไปเท่านั้นแหละค่ะ ความจริงเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดเท่านั้นเองเจ้าค่ะ แต่ก็ทำเอาเพื่อนเราเครียด กินไม่ได้นอนไม่หลับอยู่พักหนึ่งเหมือนกัน

นาฬิกาดังเต้งๆๆๆ บอกเวลาเที่ยงคืน ได้เวลาที่นางซิลฯอย่างฉันจะปิดไฟเข้านอนแล้ว มีคนบอกว่าสวรรค์กับนรกอยู่ห่างกับแค่เส้นบางๆ ขณะที่ฉันกำลังจะปิดสมุดการบ้านที่นั่งปันงานทั้งคืนเพื่อส่งอาจารย์ในวันพรุ่งนี้เช้า เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น พอหยิบมาดูก็เป็นชื่อของเพื่อนร่วมวิชาชีพต่างสถาบันปรากฏที่หน้าจอ ทำไมมันโทรมาดึกๆแบบนี้ สงสัยจะโทรมาแกล้งเรา แต่ก็ตัดสินใจกดรับกรอกเสียงหวานๆลงไป
“มีอะไร ยังไม่นอนอีกเหรอแก่”
“เรามีเรื่องคุยด้วย”
“ตอนนี้นะ พรุ่งนี้แกไม่มีเรียนเหรอ”
“มี...แต่...”
“อะไร”
“คือว่า....”
“คืออะไรล่ะ”
“สมมุตินะ.....”(เสียงมันเริ่มเปลี่ยนไป)
“อ่ะ สมมุติอะไรล่ะ”(เสียงเริ่มอ่อนลง)
“ถ้าแกสนิทกับใครอยู่ แบบบริสุทธิ์ใจนะ”
“อือ”
“เขามีแฟนอยู่แล้ว พอเขาทะเลาะกันแฟนของเขาก็มองว่าเราเป็นมือที่ 3 แกจะทำไง”
“แล้วแกเป็นหรือเปล่าล่ะ”
“เปล่า”
“ใคร แกไปสนิทกับเขาได้อย่างไร เมื่อไหร่”
“รุ่นพี่ ตอนเล่นบาสฯของสถาบันด้วยกัน”
“ไม่เห็นต้องเดือดร้อนเลย แกไม่ได้เป็นก็ไม่เห็นจะต้องสนใจ ทำตัวปกติ บริสุทธิ์ใจซะอย่าง”
“แล้วถ้าแฟนของพี่เขา เป็นเพื่อนสนิทของแกล่ะ”(เอาละสิเจอปัญหาโลกแตกเข้าให้แล้วล่ะเรา)
“ถ้าเป็นฉันเหรอ ฉันคงเข้าไปคุยแบบตรงๆ พูดให้รู้เรื่องไปเลย”
“แล้วผลที่ออกมา.......”
“แกลองไปคุยหรือยังล่ะ ถ้ายัง แกจะรู้ผลที่ออกมาได้อย่างไร”
“ถ้าเขาไม่ฟังล่ะ”
“แกลองเข้าไปคุยดูก่อน แล้วก็ไม่ต้องเดาคำตอบเอาไว้ล่วงหน้า แต่ถ้าเขาไม่ยอมรับฟัง เราค่อยว่ากันอีกที มันอาจจะยาก แต่ฉันว่าแกทำได้วะ”

กว่าจะคุยกันจบและล่ำลากันเสร็จมองดูเวลาก็ปาเข้าไปเกือบตี 3 เช้านั้นฉันจึงตื่นขึ้นมาแบบงัวเงียเพราะรู้สึกว่ามีใครมาสะกิดให้ตื่น ออกไปอาบน้ำแต่งตัวลงไปทานข้าว แล้วก็เรียนด้วยความง่วงเหงาหาวนอนไปตลอดวัน แล้วก็กลับขึ้นหอ โดยมีเตียงนอนเป็นเป้าหมาย เสียงเพื่อนเรียกให้ตื่นไปอาบน้ำ ยังนอนไม่เต็มอิ่มเลย 2 ทุ่มแล้วหรือเนี้ย ขณะที่กำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้าไปอาบน้ำ น้องเสี่ยงฉันก็มาหา แต่แอะทำไมน้องมาคนเดียวล่ะ ฉันมีน้องเสี่ยง 3 คนนี้

ตามมารยาทที่น้องมาหาพี่จะต้องไหว้พี่ทุกๆคนและจำพี่ให้ได้ทุกๆคน ว่าไปน่าสงสารน้องฉันเหมือนกันก็ห้องนอนฉันมีกันตั้ง 18 คน แล้วแฝดฉันอีก 3 คน เวลาน้องไปหาพี่ทีต้องนั่งท่องชื่อเพื่อนๆในห้องพี่กันไม่หวั่นไม่ไหว ขนาดฉันไปหาพี่เสี่ยงของฉันในห้องนอนพี่เสี่ยงของฉันมีกันแค่ 8 คน ฉันยังจำผิดคนเลย ฉันมีพี่เสี่ยง 2 คนแล้วอยู่คนล่ะห้องกันเวลาไปก็มักจะจำชื่อพี่ผิดห้อง แล้วฉันก็นั่งคุยกับน้องจนลืมเวลา และลืมไปว่ายังมีงานรออยู่ ก็เคทที่ฉันทำส่งอาจารย์เมื่อคืนต้องได้แก้ พอทำงานเสร็จก็ยังไม่รู้สึกง่วงเลย จะง่วงได้ยังไงล่ะก็ฉันพึ่งจะตื่นตอน 2 ทุ่มนี้เอง บทเรียนเรื่องรักครั้งนี้สอนให้ฉันรู้ว่าพรุ่งนี้ฉันต้องไปง่วงนอนในห้องเรียน และอีกหลายวันกว่าฉันจะจัดระบบการนอนของตัวเองให้เข้าที่




ช่วงนี้เรียนหนักมากๆเลยค่ะ
ตอนเย็นหลังเลิกเรียนก็ต้องขึ้นไปดูงานบนวอร์ดอีก
อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์ต้องขึ้นดูงานที่วอร์ดศัลยกรรมกระดูกรวมค่ะ
ส่วนอาทิตย์หน้าได้ขึ้นตึกอายุรกรรมรวม
อีก 2 อาทิตย์ถัดไปต้องมาเรียนาสธิตย้อยกลับกับพี่ๆปี 4
ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาทักทายค่ะ รู้สึกผิดที่ไม่ได้เข้าไปทักทาย
ช่วงไหนว่างๆคงจะได้เข้าไปอ่านเรื่องราวดีๆค่ะ

อ้อตอนนี้หลัง 2 ทุ่มพี่ปี 3 ก็นัดซ้อมรับหมวก
ว่าไปแล้วก็เร็วดีเหมือนกันค่ะ
ปีที่แล้วยังดูพี่รับหมวกแล้วถ่ายรูปมาลงบล็อกอยู่เลย




เมื่อวานวันที่ 19 มิถุนายน เป็นงานวันรับหมวกกับรับตะเกียง เอารูปมาให้ดูก่อนค่ะ



ตื่นแต่เช้า มารอรับหมวกค่ะ






ว้าวๆๆถ่ายรูปกันหน่อย






รีบๆถ่าย จะไปเรียนแล้วค่า




เรียนเสร็จแล้ว ก็รีบกลับมาแต่งตัวเข้าพิธีรับตะเกียงตอนเย็น พอมีเวลาเหลืออยู่บ้างจึงจับเครื่องสำอางมาแต่งหน้า หลังจากที่ตอนเช้าแต่ละคนหน้าซีดเป็นไก่ต้มเพราะตื่นสาย เป็นไงค่ะฝีมือแต่งหน้าของพวกเรา นานๆจะได้งัดเอาเคล็ดลับออกมาใช้




เข้าพีธีรับตะเกียงเสร็จแล้วค่ะ
















รวมพลศิษย์เก่าสายวิทย์ฯ 6/1 รุ่นที่ 9/49 ลูกๆ อ.คำแพร ร.ร.แม่ต๋ำวิทยา จ.เชียงราย ผู้ร่วมชะตากรรม 8 ชีวิตจาก 30 ชีวิตที่ร่ำเรียนในรั้วเทา-ขาวด้วยกันมา














ผ่านไปแล้ว 1 ปี ไม่น่าเชื่อว่าจะผ่านมาได้
ทั้งน้ำตาและรอยยิ้ม ในที่สุดก็ผ่านไป
จากที่คิดว่าปรับตัวไม่ได้ ไม่ใช่ชีวิตของเรา
และคงไม่มีทางที่จะใช่อีกด้วย
แต่จากนี้คงถอยหลังกลับไม่ได้แล้วล่ะ
ต่อไปนี้วิชาชีพพยาบาลจะเป็นส่วนหนึ่งในสายเลือดของฉัน
ตอนที่ประวัติบุคคลสำคัญสำหรับวิชาชีพพยาบาล มิสไนติงเกล
ก็พึงจะรู้ประวัติท่านในวันรับตะเกียงนี้แหละ
เมื่อก่อนไม่เคยคิดจะค้นหาเรื่องราวของท่าน
ทำให้เกิดความรู้สึกยกย่องท่านขึ้นมาในทันที
และอยากจะทำให้ได้อย่างท่านบ้าง

บรรยากาศตอนรับตะเกียงดูขลังมาก ทำเอาขนลุกเลยค่ะ
ตอนที่มีคนขึ้นมากล่าวว่า

"บัดนี้พวกเจ้าได้ก้าวเข้าสู้การเป็นพยาบาลอีกหนึ่งก้าว
ในเมื่อเจ้าได้ตัดสินใจเลือกเดินทางนี้แล้ว
ต่อไปนี้ข้าขอมอบแสงสว่างจากตะเกียงไนติงเกลให้แก่พวกเจ้า
ขอให้ชีวิตของพวกเจ้าจงเป็นเสมือนแสงสว่างจากตะเกียงไนติงเกล
ค่อยส่องสว่างเติมเติมให้กับชีวิต"

(ความจริงพี่เขาพูดมากกว่านี้แต่จับใจความได้ประมาณนี้ค่ะ)

จากนั้นพวกเราก็ปฏิญาณตนพร้อมกันว่า

"ข้าพเจ้าขอรับแสงสว่างจากตะเกียงไนติงเกล
ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ข้าพเจ้าขออุทิศตนเพื่อบรรเทา ความเจ็บป่วยทั้งกาย จิต และเพื่อความสุขสบายของเพื่อนมนุษย์ทั้งปวง
ด้วยการกล่าวสัจจะวาจานี้ ขอสิ่งศักดิ์สิทธ์ทั้งหลาย จงช่วยให้ชีวิตของข้าพเจ้า เป็นเสมือนเช่นแสงสว่างจากตะเกียงไนติงเกลนี้"


แล้วก็ผ่านไปด้วยดีสำหรับการรับหมวกและตะเกียง
ต่อจากนี้พวกเราคงจะต้องเรียนรู้อะไรให้มากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว
ช่วงนี้ก็ยังขึ้นดูงานที่ตึกศัลยกรรมกระดูกอยู่ค่ะ
ได้เห็นผู้ป่วยที่หลากหลาย บางรายสาหัสจนแทบทนดูไม่ได้
(แต่ยังไม่เคยเป็นลมคาวอร์ดนะค่ะ)
แต่เราก็ต้องทำใจกล้าประมาณว่าไว้ใจหนูได้ค่ะ(ถึงสีหน้าจะซีดๆลงบ้าง)
ยังดีที่แค่ขึ้นไปดูงาน ยังไม่ได่ปฏิบัติจริง มีรุ่นพี่ อาจารย์และพี่พยาบาล
คอยทำและอธิบายให้ดู แต่หลังจากนี้อีกประมาณ 1 เดือน
คงไม่มีใครทำไห้ดู คงต้องเป็นฝ่ายทำให้ชาวบ้านเขาดูบ้างละค่ะ
แต่ก็อุ่นใจอยู่บ้างว่าครั้งแรกๆจะมีอาจารย์คอยจับมือเวลาที่เราทำ
เอาข่าวมาฝากแค่นี้ก่อนค่ะ ช่วงไหนว่างๆคงจะได้อัพบล็อก




 

Create Date : 17 มิถุนายน 2551
22 comments
Last Update : 20 มิถุนายน 2551 20:32:17 น.
Counter : 1173 Pageviews.

 

หวัดดีจ้า

อ่านแล้วทำให้คิดถึงงบรรยากาศตอนเรียนเหมือนกัน

ชอบเอาศัพท์แพทย์มาประยุกต์คุยเรื่องทะลึ่งกัน

ขำๆ ฮาๆ เอามันส์

เฮ้อ...นึกๆ แล้วก็ผ่านประสบการณ์รับหมวกมานานละ

แต่ยังเก็บหมวกไว้อยู่เลยนะ เอาไว้ระลึกถึง ช่วงที่เป็นนักศึกษาพยาบาล

ยินดีที่ได้รู้จักน้องร่วมวิชาชีพจ๊ะ

 

โดย: โยเกิตมะนาว 17 มิถุนายน 2551 16:27:00 น.  

 

สวัสดียามเช้าจ้าน้องเบญ

ถ้าเพื่อนน้องเบญบริสุทธิ์ใจนะคะ พี่ว่าเพื่อนสนิทของเพื่อนน้องเบญก็คงดูออก

เพื่อนสนิทกันนะคะ หากจะมาทะเลาะกันเพราะผู้ชายโดยที่อีกฝั่งไม่ได้รู้สึกอะไรไปด้วย
อย่างนั้นแล้วพี่ว่าเพื่อนน้องเบญคงต้องทบทวนในความเป็นเพื่อนแล้วกระมัง

พักผ่อนบ้างนะคะว่าที่พยาบาลคนสวย

 

โดย: นกที่ไม่มีเสียง 19 มิถุนายน 2551 7:09:14 น.  

 

เอ๊า....สู้ต่อไปวัยรุ่น

ข้างหน้ายังมีอีกไกลนะจ๊ะ..
มองรอบทิศ...มองรอบๆคน คนเดียวกันอาจมีหลายมุม
หรืออาจไม่มีมุมเลย

อยู่ที่ว่าใครเป็นสามเหลี่ยม วงกลม หรือสี่เหลี่ยม...
เห็นในสิ่งที่เขาเป็น....

อยู่กับเขาในมุมที่เราอยู่ได้...เพราะชีวิตเขาย่อมไม่ใช่ชีวิตเรา...


เรียนคงจะหนักขึ้นเรื่องๆ...มุ่งมั่นนะจ๊ะ
เป็นกำลังใจให้จ๊ะ

 

โดย: ปลายแปรง 19 มิถุนายน 2551 21:26:52 น.  

 

ยินดีด้วยครับ...
กับการก้าวย่างในแต่ละก้าว
ของชีวิต.

 

โดย: pu_chiangdao 20 มิถุนายน 2551 21:56:28 น.  

 

เช่นกันกับพี่ภู

ยินดีด้วยกับอีกหนึ่งก้าวของชีวิตจ้ะ

 

โดย: นกที่ไม่มีเสียง 20 มิถุนายน 2551 23:17:53 น.  

 

ยินดีด้วยจ้าน้องเบญจ์
อีกหนึ่งก้าวของความสำเร็จแล้วนะ
พี่อ่านบันทึกของน้องวันนี้
รับรู้ได้ถึงความอยากและความเป้นพยาบาลที่ดีของน้องนะ
เอาตัวอย่างของไนติงเกลเป็นแบบอย่าง
ในการเป็นพยาบาลที่ดีนะจ๊ะ
แม้จะเหนื่อยแม้จะอ่อนล้า แม้จะเจอปัญหา
แต่อย่าลืมว่า เพราะเราเลือกเส้นทางเส้นนี้
ยินดีด้วยจ้า

ปีหน้าหลานของพี่ก็จะเรียนพยาบาลด้วยล่ะ
ตอนนี้กำลังหาข้อมูลใหญ่เลย

ปล.รูปสวยๆทั้งนั้นเลย
ปล.ตอนนี้พี่กำลังป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่
เบื่อนอนเต็มทีเลยแว๊บมาเข้าเน็ต

 

โดย: มัยดีนาห์ 21 มิถุนายน 2551 8:08:51 น.  

 

แถวข้างบนน่ะ....เหลือแมนๆอยู่กี่คนจ๊ะ

เหอ...เหอ....เสื้อยังขาวดีเนอะ
ตาร้อน..ตาร้อน

ใส่เสื้อขาวกะเขาม่ายด้าย.....มอมแมมเพราะเป็นเด็กไม่ค่อยจะซนน่ะ

เฮ้อ....หน้าใสๆ
วันเวลาของปลายแปรง ผ่านไปซะแหล่วววววว

ตั้งใจเรียนนะจ๊ะ...เป็นกำลังใจให้เสมอจ้า
ถ้าได้กลับบ้านค่อยแวะมาบอกนะจ๊ะ

 

โดย: ปลายแปรง 21 มิถุนายน 2551 11:33:26 น.  

 

หวัดดีจ้า คิดถึงชุดฟ้าขาวเหมือนกัน

นี่ยังเก็บไว้ชุดนึงอยู่เลย

แต่ก็ใส่ไม่ได้ 555

ยินดีด้วยจ้า...

 

โดย: โยเกิตมะนาว 21 มิถุนายน 2551 13:59:02 น.  

 

เบญจ์หลานรัก

ลุงขอแสดงความยินดีกับหนูด้วย

เห็นแล้วอดปลื้มใจไม่ได้

ไม่น่าเชื่อเลยนะ

วันคืนผันผ่านไปอย่างรวดเร็วจริงๆ

ขอให้เป็นเด้ดีของพ่อแม่และเป็นคนดีของสังคม

นี่ลุงก้แก่ไปอีกปีแล้วสิ

 

โดย: พ่อพเยีย IP: 124.121.16.220 21 มิถุนายน 2551 19:52:51 น.  

 

รูปสวยดีนะ ขโมยมารูปหนึ่งคงไม่ว่าอะไรนะ

 

โดย: ไร้ชื่อ IP: 58.10.192.136 21 มิถุนายน 2551 20:18:39 น.  

 

ขอบอกว่าน่ารักจัง เพื่อน ๆ ก็น่ารัก

ยินดีด้วยจริง ๆ มีความสุขไปด้วยกับการดูภาพครั้งนี้

เดี๋ยวน้าค่อยกลับมาอ่าน

คืนนี้เข้ามาดึกไปหน่อย ง่วงนอนแล้ว

สวัสดี

 

โดย: แพรจารุ IP: 117.47.126.125 21 มิถุนายน 2551 23:59:35 น.  

 

สวัสดียามดึกค่ะ

ยังไม่ได้นอนเลยค่ะ กำลังหาเคทครอบครัวสุขภาพดี
หายังไม่ได้เลย ใครๆที่ผ่านมาพอจะเขียนเล่าถึงครอบครัวสุขภาพดีให้ฟังได้ไหมค่ะ

สวัสดีค่ะพี่โยเกิตมะนาว

ยินดีที่ได้รู้จักพี่ค่ะ
พูดถึงชุดฟ้าขาว หนูก็ได้ของย่าเสี่ยงหนูมาหนึ่งชุด
ที่ ว.หนูมีการถือเคล็ดว่าให้ใสชุดเก่าของพี่อย่างน้อยสักครั้งในการขึ้นฝึกงาน
หนูได้ของพี่บอม ใสได้พอดีเลยไม่ต้องเอาไปแก้
กำลังจะหาโอกาสใส่อยู่เหมือนกันค่ะ
ของพี่ล่ะค่ะมีความเชื่อแบบนี้หรือเปล่า

พูดถึงการเอาศัพท์แพทย์มาเล่นพิเลน
มีอยู่ครั้งหนึ่งนะค่ะพี่ เผลอเอาศัพท์พิเลนไปตอบ อ.เข้า
ต้องอธิบายกันยกใหญ่ถึงที่มาที่ไป
กลายเป็นเรื่องตลกที่ขำไม่ออกเลยค่ะ
โชคดีที่ อ. ไม่สั่งให้คัดมาส่ง
เพราะมีเพื่อนคนหนึ่งน่ะค่ะโดนสั่งคัดตั้งหลายจบค่ะ


พี่เพลงขา

ขอบคุณค่ะ
เมื่อกี้ก็กำลังคุยโทรศัพท์กับเธอคนนั้นค่ะ
ไม่รู้น่ะค่ะ หนูไม่ได้คิดถึงประเด็นนั้น แต่ก็เชื่อในสิ่งที่เขาพูด
เพราะรู้ว่าเขาก็มีคนที่เขาคบๆอยู่ก่อนแล้ว
แต่ตอนนี้เขาคงแก้ปัญหาได้แล้ว
เพราะคุยโทรศัพท์เสียงใสเชียวค่ะ
(งานไม่เสร็จ คิดไม่ออก ก็เพราะคุยโทรศัพท์กับมันนี้แหละค่ะ ตอนนี้ก็ยังหาเคทตัวอย่างครอบครัวสุขภาพดีไม่ได้เลย เลยแอบเข้าบล็อกเสียเลย พี่เพลงมีเคทครอบครัวสุขภาพดีเล่าให้ฟังไหมค่ะ)


พี่ปลายแปลง

ขอบคุณค่ะ
ตอนเย็นนี้ยังคุยกับพ่ออยู่เลย
พ่อทวงรูปใหญ่เลย
ตอนเที่ยงคุยกันก็ทวง พ่อตื่นเต้นกว่าหนูอีกแนะค่ะ

อ้อที่อยู่แถวข้างบนมีแต่เพศชาย
หาสุภาพบุรุษลูกผู้ชายยากค่ะ
มีแต่ที่กำลังสับสนกับเพศตัวเอง ก็กำลังลุ้นๆให้พวกมันตัดสินใจได้
พวกเราจะได้เลิกกัลวลกันเสียที


พี่ภูเชียงดาว

ขอบคุณค่ะ
ตอนนี้ทำอะไรอยู่ค่ะ
สุขภาพแข็งแรงหรือเปล่า


พี่นา

เป็นหวัดอีกแล้วหรือค่ะ
หายไวๆน่ะค่ะ
ถ้าเบื่อนอนเฉยๆก็ออกมาเดินเล่นให้ได้เหงื่อสิค่ะ จะได้สดชื่นขึ้น ดืมน้ำมากๆน่ะค่ะ
เป็นหวัดเดี๋ยวก็หายแล้ว
ขอบคุณค่ะ

ฝากเป็นกำลังใจให้หลานของพี่ด้วยค่ะ
ให้น้องลองหาข้อมูลที่ถูกใจดูค่ะ
เพราะการเรียนพยาบาลมีหลายช่องทางมากค่ะ
ตอนนี้ยิ่งรับเยอะ อย่างปีหนูที่ ว.รับแค่แปดสิบคน
พอมาปีนี้รับตั้งหนึ่งร้อยสามสิบห้าคนและมีแนวโน้มว่าจะรับเพิ่มอีก

ลุงโดม

ขอบคุณค่ะ
ไม่แก่หรอกค่ะ
แค่มีประสบการณ์เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งปีเท่านั้นเองค่า
(ความหมายมันแปลกๆแฮะ)


คุณไร้ชื่อค่ะ

ใจร้ายมากๆก๊อปรูปเขาไปแล้วยังไม่บอกเขาว่าเป็นใคร
ไม่ว่าหรอกค่ะ จะว่าได้ไงล่ะ ก็ไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร
ล้อเล่นค่ะถึงรู้ก็ไม่ว่าหรอกค่ะ
แต่ว่าจะผ่านมาอีกหรือเปล่าค่ะ
ถ้าผ่านมาช่วยบอกได้ไหมค่ะว่าก๊อปรูปไหนไป

แต่สงสัยจังว่าเราเคยรู้จักกันหรือเปล่า
ที่สงสัยเพราะไปบังคับเพื่อนในHi5ให้มาดู ไม่ยอมเอารูปลงในHi5
แต่คิดว่าตอนนี้เพื่อนๆที่ ว.คงจะทยอยเอาลงกันแล้ว
อดเดาไม่ได้ เดาว่าเป็นพี่ น้อง แล้วกัน
เพราะถ้าเป็นเพื่อน ร.ร.เก่าพรุ่งนี้เช้าจะโทรไปเค้นคำตอบจากปากแกเอง
(เราบ้าพูดกับตัวเองหรือเปล่าเนีย)
แต่ก็ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ หากผ่านไปผ่านมาก็ทักทายกันบ้างน่ะค่ะ

น้ายาย

นอนดึกเหมือนกันนะค่ะ
นอนหลับฝันดีค่ะ
หนูก็จะเข้านอนแล้วเหมือนกัน
พรุ่งนี้ค่อยกลับมาลุยงานต่อ
ต้องหาเคทครอบครัวสุขภาพดี
ถ้าหาไม่ได้คงต้องเป็นตัวอย่าง
ที่ได้จากการแต่งขึ้นมาล่ะค่ะ
ก็ลงชุมชนก็ยังหาไม่ได้
หาในเน็ตก็ไม่มี
ถ้าได้ครอบครัวสุขภาพไม่ค่อยดีคงจะได้แล้วค่ะ
ก็วันนี้ลงชุมชนเจอแต่เคทที่มีแนนวทางการปฏิบัติที่ไม่ค่อยสมบูรณ์สักเท่าใด
เราเลยยกมาเป็นตัวอย่างในหัวข้อครอบครัวสุขภาพดีไม่ได้
ก็สุขภาพดีในความจริงของชาวบ้านกันในทฤษฎีมันไปคนล่ะทาง
ตอนนี้มีทางเลือกสองทางคือ
เอาครอบครัวสุขภาพดีในแบบชาวบ้าน
กับมานั่งแต่งเอาเองจากคำจำกัดความ

 

โดย: เบญจวรรณ IP: 61.7.231.130 22 มิถุนายน 2551 1:53:06 น.  

 

ผู้หญิงสีขาว คือชาวพยาบาล

คืนวันผันผ่านยังซึ้งในดวงใจ
ฉันจำได้ดีคืนที่ฉันเจ็บป่วยกาย
ได้ซมซานไปเป็นคนไข้อนาถา..

ในคืนเลือนลางฉันเห็นนางก้าวมา
ในมือถือยาดวงหน้ามีความห่วงใย
มาจับมาคลำไม่รังเกียจกลิ่นไอ
ฉันลูกชาวไร่เป็นคนไข้จนๆ..

กลางคืนมืดมิดดวงจิตปวดร้าว
ผู้หญิงสีขาวเธอก้าวเข้ามา
ยาเม็ดในมือช่วยบำบัดกายา
รอยยิ้มเต็มหน้าช่วยรักษาดวงใจ

เธอคือดอกไม้อยู่ในป่าเหงา
เธอคือสีขาวในโลกสีดำ
เธอคือตัวแทนแห่งเมตตาธรรม
ช่วยอุปถัมภ์ค้ำจุนคนโซ

ผู้หญิงสีขาวที่ขาวงามน้ำใจ
โปรดรับดอกไม้จากไร่ใจคนจน
รับคำอวยพรที่บ่ซ่อนเล่ห์กล
ให้เธอสุขล้น...บนถนนสีขาว


 

โดย: ดอกเสี้ยวขาว 22 มิถุนายน 2551 15:26:13 น.  

 

น้องเบญจ์คะ
ดีใจด้วยนะคะที่ผ่านปี 1 ซึ่งเป็นปีของการปรับตัวมาได้อย่างดีเยี่ยม ว่างๆ แวะมาเที่ยวแม่ฟ้าหลวงนะคะ

 

โดย: medkhanun 23 มิถุนายน 2551 16:01:00 น.  

 



หวัดดีจ้าน้องเบญ ภูมิใจแทนน้องเบญจังเลยค่ะ เป็นเด็กดีต่อไปนะคะ เพื่ออนาคตของเราเอง พี่เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ

พี่ขัดอกขัดใจเพราะรูปมันมืด มองหน้าน้องเบญไม่ค่อยเห็น อาจจะเป็นที่คอมพ์พี่ก็ได้ เลยขออนุญาติจิ๊กรูปน้องเบญเอาไปปรับซะหน่อยนะคะ ออกมาประมาณนี้แหละจ้ะ

 

โดย: แม่น้องเบนส์ 23 มิถุนายน 2551 16:50:15 น.  

 

แวะมาค่ะ.. ช้าไปนิด เพราะชีพจรลงเท้า
และห่างเหินการโพสต์บล็อกไปพอสมควร..

ดีใจด้วยนะคะ ดีใจมากๆ ที่เห็นสาวน้อยหน้าใส มีช่วงเวลาที่ดี เก็บไว้และระลึกถึงตลอดไป

อ่านแล้วคิดถึงพ่อ-แม่.. ก็เท่านี้แหละหนอ..ที่พ่อกับแม่จะต้องการ

น้องเบญเป็นเด็กดี..และต่อไปคงเป็นพยาบาลที่น่ารักของคนป่วย..

ยินดีด้วยทั้งหมดหัวใจ

พี่แจม

 

โดย: พี่แจม IP: 125.25.213.104 24 มิถุนายน 2551 12:53:24 น.  

 



น้องเบญจ์..


ภาพน่ารักจัง สาวน้อยนักเรียนพยาบาล
นอกจากตัวน้องเบญจ์ภาคภูมิใจในตัวเองแล้ว
ยังมีคุณพ่อคุณแม่ที่บ้าน ที่เห็นภาพลูกสาวคงปลื้ม
พี่นกก็ปลื้มแทนนะคะ

"ขอให้ชีวิตของพวกเจ้าจงเป็นเสมือนแสงสว่างจากตะเกียงไนติงเกล
ค่อยส่องสว่างเติมเติมให้กับชีวิต"
เป็นประโยคที่ซาบซึ้งใจไปกับน้องเบญจ์ด้วยนะคะ

ให้กำลังใจสาวน้อยคนนี้เสมอจ๊ะ

 

โดย: พี่นก (Nok_Noah ) 28 มิถุนายน 2551 11:15:36 น.  

 

สงสัยจะเรียนหนัก เดินขึ้นวอร์ดจนขาโป่งแล้วแน่ๆเลย

ระวังนะ....เดินผ่านหอตอนดึกๆ ระวังนะ...ระวัง
ตอนแรกจะมาแต่เสียงก่อน...แล้วจะมีลมผ่าน....วูบ...วูบ
ที่ข้างตัว....เสียงจะเริ่มกระซิบ...กระซิบแผ่วๆ

หันไปมองรอบตัวก็ไม่มีใคร....วูบ...วูบ
แล้วกิ่งโพธิ์หน้าตึกศัลย์ก็โยกไหว....รากไทรสะบัด

เสียงเริ่มดังขึ้น...ดังขึ้น....วูบ
และแล้ว....
อีกา...ก็พร้อมใจกันตื่นขึ้นมา ตะเบ็งเสียงแข่งกับนกกระจอก....กา...กา...กา

ลมวูบๆน่ะ...อีกากระพือปีก

 

โดย: ปลายแปรง 4 กรกฎาคม 2551 8:04:18 น.  

 

โอ้ อะไรจะสนุกเท่า คุยเรื่องความรักเล่า

ปลายแปลงหลอกเด็กอีกแล้ว ระวังข้างหลังตัวเองให้ดีเถอะ นั่งทำงานดึก ๆ ดื่น ๆ เห่อ เห่อ เห่อ

 

โดย: แพรจารุ 8 กรกฎาคม 2551 23:09:41 น.  

 

ลืมบอกไป เพลงผู้หญิงสีขาว
แต่งโดย สลา คุณาวุฒิ
ว่างลองหาฟังน่ะครับ

 

โดย: ดอกเสี้ยวขาว 13 กรกฎาคม 2551 18:26:06 น.  

 



แวะมาหาน้องสาวค่ะ
สบายดีหรือเปล่าคะ

 

โดย: Nok_Noah 15 กรกฎาคม 2551 8:24:47 น.  

 

อือ เติบโตขึ้นอีกสเตปของชีวิต
ขอให้เป็นก้าวย่างดังที่หวังนะ

 

โดย: p_tham 22 กรกฎาคม 2551 2:43:11 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


lukkongpoka
Location :
เชียงราย Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add lukkongpoka's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.