เที่ยวคนเดียวครั้งแรกในชีวิตที่ "เกาหลี" กับบันทึกร่วม 40 หน้า เราว่า...มันยังน้อยไป จบ! หลังจากตากฝนเปียกปอนจาก museum ลงใต้ดินแล้ว ก็รีบตรงไปสถานีที่น้องวัยรุ่นภาษาอังกฤษดีเค้าคุยให้ว่า เป็นแหล่งช้อปปิ้งแบกะดินหรือเป็นร้านเยอะ ๆ ถูก ๆ ไม่แบรนด์เนม เหมือน Express bus terminal วัยรุ่นเยอะ ๆ เหมือนกันแบบนี้ พอไปถึง อ้าว ไม่เห็นมีแบกะดินซะกะหน่อย เดินวนไปวนมา มีแต่ตึก office building เจอน้องยามสูง ขาว ตี๋ น่าจับเข้า JYP ก็ลองถามดู ว่าแล้ว น้องแกพูดภาษาอังกฤษไม่ได้และไม่เข้าใจเราซักกะประโยค เอาวะ เดินดูเองก็ได้วะ ฝนก็ยังตกไม่หยุดตั้งแต่บ่ายจนถึงบ่ายแก่ ๆ นี่ เดินไป เดินมา ไม่เจอแบกะดินซักจะแผง เจอแต่ห้างใหญ่ Coex Mall เหมือนห้างบ้านเรานี่เอง แต่วัยรุ่นเยอะมาก มืดฟ้ามัวดิน ทั้งวัยรุ่นตอนต้น ตอนกลางและตอนปลายอย่างเรา หุหุ ท่าทางคงสื่อสารกันผิด เพราะจริง ๆ เราอยากเดินคล้าย ๆ พวก night market ตลาดบ้าน ๆ แบกะดินเหมือนบ้านเรา แต่น้องแกบอกมามันเป็นห้างใหญ่เลย เบื่อเดินห้างจะตาย อยู่เมืองไทยยังไม่อยากจะเดินห้างเล้ย แล้วทำไมตูต้องมาเดินห้างเกาหลีที่มันเหมือนห้างเมืองไทยด้วยฟระ อ่ะ ไหน ๆ ก็มาแล้ว เดินซื้อของฝากพวกเครื่อสำอางเกาหลีให้ชาวบ้านอีกรอบละกัน หลังจาก 2-3 วันก่อนลงทุนนั่ง subway ไปซื้อให้แล้วทีนึงที่คังนัมมา 2 ถุงใหญ่ เบียดกับประชากรเกาหลีเข้ารถไฟชั่วโมงเร่งด่วนแทบไม่ได้ เดินวนจนเบื่อ จริง ๆ มันก็ไม่ได้ใหญ่นะ หรือเราไม่ได้สนใจอะไรในห้างก็ไม่รู้ อารมณ์เหมือนเดินพลาซ่าของเซ็นทรัลลาดพร้าวแต่ใหม่กว่า วันนี้นัดไปขี่จักรยานกับคุณหมอที่เจอที่สวนหลายวันก่อน มีเบอร์คุณหมอ แต่ไม่มีโทรศัพท์ เดินทั่วห้างก็หาไม่เจอ พอเจอยอดเหรียญไป ไม่เห็นติดเลย สงสัยโทรศัพท์เสีย เอาไงล่ะทีนี้ ตัดสินใจหน้าด้าน เจอผู้หญิงคนไหนก็ปรี่เข้าไปถามว่ามีโทรศัพท์ที่ไหนดีมั้ย บางคนก็เดินหนีทั้ง ๆ ที่แค่ขยับเข้าไปใกล้กำลังจะอ้าปากถาม บางคนก็เหมือนจะหยุดฟัง แต่พอเราพูดภาษาอังกฤษก็เดินหนีอีก จนมาเจอสาวสวยสูงยาวเข่าดี ให้ยืมมือถือของเธอโทรบอกคุณหมอว่าหนูไปไม่ได้ละนะคะ ฝนมันตก แล้วคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายของเราที่เกาหลีแล้ว เพราะเราจะกลับไทยพรุ่งนี้ตอนบ่ายแล้วค่า โทรเสร็จก็ขอบอกขอบใจสาวสวยหุ่นนางแบบคนนั้น พี่ก้องเคยบอกในหนังสือ "สองเงาในเกาหลี" ว่า หน้าหนาว น้ำใจไม่เป็นน้ำแข็ง อยากจะบอกว่า หน้าร้อนเกาหลี น้ำใจก็ไม่ได้เหือดหายไปกับไอแดดเช่นกัน ถ้าเค้าอ่าน forward mail เยอะ ๆ เค้าอาจจะไม่ให้เรายืมก็ได้นะ กลัวเรายืมไปแล้วเดินหนี ขโมยมือถือของเค้าไปเลย เหอะ ๆ เดินไปหน้าห้าง ฝนยังตกกระหน่ำไม่หยุด นี่มันเย็นแล้วนะ ตกได้ยาวนานจริง ๆ ฝนเกาหลีเนี่ย เจอไอ้เครื่องคลุมร่มอีกแล้ว ชอบจริง ๆ ไอ้เครื่องนี่ ใส่ร่มลงไปแล้วกระชากออกมาก็มีพลาสติกคลุมร่มเราแย้ว แต่ไอ้ร่มยาว ๆ ไม่มีพับ 2 ตอน 3 ตอนนี่คนเกาหลีเค้าลากเอานะ เดินลากกันกับพื้นแกร๊ก ๆ ดูไม่ค่อยดีเลยแฮะ เวลาเค้าเอาร่มเข้า subway เค้าก็วางไว้ใต้ที่นั่งกัน ก็แปลกดี ฝนตกก็ดีอย่าง ได้เห็นอะไรแปลกใหม่หลายอย่าง ในห้างก็เจอเด็กพูดภาษาอังกฤษคล่องอีกแล้ว เป็นเด็กน้อยม.ต้นกลุ่มนึง อยู่เมกา ตอนนี้ปิดเทอม 3 เดือน June - August เลยกลับมาเกาหลี มิน่า ภาษาอังกฤษถึงดีนัก ถ้าใครพูดภาษาอังกฤษได้ สันนิษฐานไว้ได้เลยว่าเคยไปอยู่เมกากันมา เหอะ ๆ กลับมาโรงแรมอย่างเหนื่อยอ่อนกับฝนเกาหลีที่ตกทั้งวันตั้งแต่บ่ายยันค่ำในวันศุกร์สุดสัปดาห์แบบนี้ ถึงห้องตอน 2-3 ทุ่ม ลองโทรกลับบ้านดู เพราะน้องชาย facebook มาบอกว่าป๊ากะม้าเป็นห่วง (มาโทรเอาวันสุดท้ายก่อนกลับเนี่ยนะ) ก็โทรจากห้องในโรงแรม แต่ใช้บัตรที่ซื้อมาสำหรับโทรฟรี พอลองกดไป ไม่มีคนรับ เลยลองโทรเข้ามือถือน้อง ก็ไม่มีคนรับ แปลก ๆ แฮะ เพิ่งจะ 3 ทุ่มที่ไทยเองนะ ไม่น่าเชื่อ ลองโทรกลับบ้านอีกรอบ ก็ยังไม่มีคนรับ เลิกโทรก็ได้ฟระ เลยไปแช่น้ำอุ่น ชั่วโมงที่มีความสุขที่สุด เป็นคืนสุดท้ายในเกาหลีของเรากับที่นอนนุ่ม ๆ ห้องน้ำกว้าง ๆ สว่าง ๆ ชวนแช่อย่างที่สุด ออกมาสวดมนต์นอนตอนเกือบเที่ยงคืน มัวแต่นั่ง pack ของอยู่ ไอ้พวกเครื่องสำอางนี่แหละที่มีปัญหา ยัดเท่าไหร่ก็ยัดไม่ลง นี่ขนาดมีกระเป๋าใหญ่ กระเป๋าเล็กลากขึ้นเครึ่องแล้วก็เป้บนหลังอีกนะ กำลังจะหลับ ๆ ได้รับแรงสั่นสะเทือนเบา ๆ ตรงหัวเตียง ลืมตาโพรง กลัวก็กลัวว่าจะมีใครยืนอยู่ปลายเตียง แต่คืนสุดท้ายแล้วเว้ย ขอเจ้าที่เจ้าทาง สวดมนต์ทุกคืนนะเฟ้ย เดชะบุญ ไม่มีใครยืนอยู่ปลายเตียง ห้องยังดูมืด มีเพียงแสงสว่างลอดมาจากไฟห้องน้ำเพียงดวงเดียวที่เปิดไว้ เอ๊ะ หรือว่าแผ่นดินไหว เกาหลีมีแผ่นดินไหวรึเปล่าวะ ในหัวเริ่มสับสน แล้วตูต้องหลบใต้เตียงหรือวิ่งลงข้างล่างหรืออะไรวะ บ้านตูไม่เคยมีแผ่นดินไหวซะด้วย เอ๊ะ แต่ทำไมมันไหวที่หัวเตียงอย่างเดียวฟระ ลงมายืนที่พื้นมันไม่ไหวนี่นา ลองกลับมานอนที่เตียงใหม่ เอามือเอื้อมไปจับตรงผนัง แรงสั่นสะเทือนนั้นมาจากทางผนังหัวเตียงของเรานั่นเอง เป็นจังหวะช้า ๆ ตึก ------ ตึก ------ ตึก ----- ตึก แล้วจังหวะก็เร่งขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปไม่กี่นาที ตึก ตึก ตึก ตึก แล้วก็เร็วขึ้นอีก ตึกๆๆๆๆๆๆ แล้วก็เงียบไป ดีนะมันไม่มาพร้อมเสียงชวนให้ตูนอนไม่หลับไปด้วย 555 หรือห้องในโรงแรมมันเก็บเสียงแต่ไม่เก็บความสั่นสะเทือนก็ไม่รู้ คืนนั้น ความสั่นสะเทือนทำตูหลอนไปเลย นึกว่าผีหลอก เช้าวันสุดท้ายของเราที่เกาหลี กะว่าจะไปหมู่บ้านฝรั่งเศสไม่ไกลจากโรงแรม แต่ฝนดันตกตั้งแต่เช้าเลย สายก็แล้วก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตก เชื่อแล้วจ้ะ ว่าฝนตกเกาหลีที่ตกนานมาก ๆ สามารถตกได้ตั้งแต่บ่ายยัน 3 ทุ่ม กินข้าวเสร็จจัดการเคลียร์เงินค่าห้องพักทั้งหมด งงกับบิลค่าใช้จ่ายมาก ๆ อะไรเนี่ย ค่าโทรศัพท์หมื่นกว่าวอนมาจากไหน ถามไปถามมา อ่อ ก็ที่เราใช้โทรศัพท์ในโรงแรมไป 3 รอบนั่นเอง แต่เราก็เคลมว่าบัตรเรามันโทรฟรีนะ ชั้นเคยโทรที่ตู้สาธารณะตอนมาวันแรกยังฟรีเลย ใส่เหรียญลงไป โทรเสร็จมันยังคืนเหรียญชั้นเลยนะ แต่ไม่มีประโยชน์ แอบเซ็งเลยทีเดียว แถมไอ้ที่โทรก็ไม่มีคนรับด้วย เสียไปเป็นหมื่นวอนฟรีซะงั้น เครื่องสำอางหลายชิ้นเลยทีเดียว แต่ก็แอบดีใจนะที่โทรไม่ติด ไม่งั้นมันคิดเป็นนาทีเลย นาทีละ 4,500 วอน แม้ว่าของเราจะโทรฟรีก็ตาม แต่ก็โมโหตัวเองนะ ผ่านโทรศัพท์สาธารณะทุกวันไม่ยอมโทร ดันมาโทรวันสุดท้ายที่โรงแรม เพิ่งมรู้ที่หลังว่าตรงล็อบบี้โรงแรมก็มีตู้สาธารณะไว้ให้โทรเหมือนกัน อยากเขกกะโหลกตัวเองจริง ๆ เรามีเวลาครึ่งเช้าก่อนที่จะไปสนามบิน ก็เลยลงไปช้อปปิ้งรอบสุดท้ายตรง express bus terminal ใต้โรงแรม โมโหจากค่าโทรศัพท์ที่ไม่สมควรจะเสีย เลยซื้อของให้ตัวเองบ้าง ซื้อเครื่องสำอางให้ตัวเองบ้าง เพราะ 2 ครั้งที่ช้อป คือคนอื่นฝากให้ซื้อตามลิส กับซื้อฝากคนอื่น ๆ ทั้งนั้นเลย แล้วก็ซื้อเสื้อให้ตัวเองอีกตัว ให้หม่าม้าอีก 2 ตัว หมื่นกว่าวอน ได้เสื้อเราได้ 2 ตัวเลยนะ โมโห เคือง ๆ 5555 ตอนเที่ยง check out ลากกระเป๋ามารวมกันที่ล็อบบี้ข้างล่าง เจอทุกคนแต่งตัวสวยกันมาเลย เหมือนมางานแต่ง เลยแอบขึ้นชั้น 2 ไปดูห้องบอลลูมซะหน่อย คนเกาหลีนิยมจัดงานแต่งตอนกลางวัน ไม่เหมือนบ้านเราที่นิยมจัดกันตอนกลางคืน หน้างาน ทำไมเห็นแต่เจ้าบ่าวกับพ่อแม่บ่าว สาวที่ใส่ฮันบ๊ก เจ้าสาวไปไหน เลยแอบไปตามหา อ่อ อยู่อีกห้องนึงที่คล้าย ๆ สตูดิโอ เจ้าสาวนั่งถ่ายรูปกับเพื่อน ๆ อยู่ แปลกดีเหมือนกัน ปล่อยให้เจ้าบ่าวรับแขกคนเดียว เป็นธรรมเนียมเค้าล่ะมั้ง แล้วตอนเที่ยงกว่าก็นั่งรถบัสไปสนามบิน รถผ่านแม่น้ำฮัน ทัศนียภาพสวยมาก เพราะเป็นสวนสาธารณะ 2 ฝั่งแม่น้ำฮัน ที่ ๆ เรามาเช่าจักรยานขี่ทุกวัน ต่อไปนี้จะไม่ได้มาขี่เล่นเลียบแม่น้ำฮัน ผ่านสารพัดสะพานพวกนี้อีกแล้ว ถึงแอร์พอร์ต ต้องรอที่สนามบินอีก 2 ชั่วโมง ทำไรดีวะ ไม่อยากช้อปปิ้ง ยิ่งแบรนด์เนมยิ่งไม่ต้องพูดถึง ไม่มีปัญญาช้อป แล้วก็ตาไม่ถึงด้วย ไม่เห็นสวยเลย 555 แต่สนามบินเค้าดีนะ มีกิจกรรมให้คนต่างชาติทำหลายอย่างเลย แถมฟรีด้วย แค่เอา passport ให้เค้าดูว่าเราไม่ใช่คนเกาหลี มีการแสดงดนตรีพื้นเมืองประจำชาติ ให้แขกต่างชาตินั่งเพ้นท์พัด เปลี่ยนชุดฮันบ๊ก ถ่ายรูปเพื่อนร่วม conference ชาวฟิลิปินส์ 2 คน อิอิ สาวสต๊าฟเกาหลีภาษาอังกฤษดีมาก ก็เลยถามว่าไปเรียนภาษาอังกฤษที่ไหน แล้วคำตอบก็เหมือนเดาได้ เธอไปเรียนเมกาอยู่หลายปี ก็ว่าอยู่ แล้วก็ได้เวลาขึ้นเครื่อง หลังจากนั่งเบื่อ ยืนเบื่อ เดินเบื่ออยู่ร่วม 2 ชั่วโมง เราไปถึงที่นั่งเรา อ้าว เอาอีกแล้ว มีคนนั่งที่นั่งกรูอีกแล้วเหมือนขามา เป็นคุณลุงเกาหลีนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อย่างสบายอารมณ์อยู่ เราก็เอาตั๋วเลขที่นั่งให้คุณลุงดู คุณลุงแกก็ดูแล้วก็ซอรี่ ๆ เพราะที่นั่งคุณลุงอยู่ข้างหน้าเราต่างหาก แล้วก็จัดแจงเก็บของแล้วเอาหมอนรองคอ 2 ใบออกมาเตรียมนอน มองวิงตรงหน้าต่างเพลิน ๆ จริง ๆ ไม่เพลินหรอก แอบลุ้นคนที่จะมานั่งข้าง ๆ เวลาผ่านไปซักพัก มีแขกผู้ชายคนนึงมาหยุดตรงที่นั่งเรา เอาเสื้อหนังมาวางแล้วยืนเก็บของตรงที่เก็บของบนหัวแล้ว เอาแล้วไงตู ๆ ตอนขามาก็เจอแขกแล้วก็ใช้ไหวพริบเอาตัวเองรอดพ้นจากแขกแล้วแจ็คพ็อตได้นั่งคนเดียว 2 ที่มาได้ ขากลับนี่ตูหนีไม่พ้นชาติเมิงแล้วใช่มั้ยเนี่ย นั่งทำใจอยู่ 10 วินาที หลังจากพี่แกเก็บของแล้วก็เดินไปด้านหลัง คงอาจจะไปคุยกับเพื่อนหรืออย่างไรไม่ทราบ เพราะได้แต่นั่งทำใจอยู่ ยาดม ยาหม่องหรืออะไรที่ใช้กลบกลิ่นก็ไม่ได้ติดมาซะด้วย แล้วพี่แกก็เดินกลับมา โอย ๆ นี่ชั้นต้องนั่งกับแขก 5 ชั่วโมงเลยหรือนี่ อะไรจะซวยขนาดนี้ฟระ วัยรุ่นหนุ่ม ๆ เกาหลีที่ไปเที่ยวเมืองไทยมันไม่บินสายการบินนี้หรือเวลานี้มั่งเหรอวะ ทำไมตูเจอแขกทั้งไป ทั้งกลับขนาดนี้ คิดไปวุ่นวายอยู่ 38 ตลบ สรุป มันเดินมาเอาเสื้อหนังของมันแล้วเดินจากไปด้านหลัง กรี๊ดดดดดดดดดด นี่เราถูกแจ็คพ็อตอีกแล้วหราาาาา ได้นั่งคนเดียวทั้งขาไป ขากลับเลยหรือนี่ เพียงแค่มีแขกมาทำให้รู้สึกแย่ก่อนจะรู้สึกดีที่ได้นั่งคนเดียว 2 ที่นั่งเลยหรือนี่ ถูกหวยจริง ๆ ตู แล้วเราก็ได้จากเกาหลีมาอย่างโล่งใจ เราชอบเกาหลีนะ แต่ไม่ได้ชอบอย่างที่วัยรุ่นเกาหลีชอบ เราไม่ได้ชอบเครื่องสำอางของเค้า ไม่ได้ชอบวงการบันเทิงบ้านเค้า การได้ขี่จักรยานเลียบแม่น้ำฮันทั้ง 5 วัน เป็นความสุขที่สุดใน 7 วันที่เกาหลีแห่งนี้ เป็นความสุขที่การช้อปปิ้งก็ให้ไม่ได้ (ก็ใช่สิ เธอไม่ชอบช้อปปิ้งอยู่แล้วหนิ) ขอบคุณเกาหลี ที่ทำให้การเที่ยวคนเดียวครั้งแรกในชีวิตของเรามีครบทุกรสชาติ และเต็มไปด้วยความประทับใจ การเที่ยวคนเดียวครั้งแรกสำคัญที่สุด มันก็เหมือนรักครั้งแรก ไม่มีใครเรียกรักครั้งที่ 2 หรือ 3 หรือ 4 หรอก หลังจากรักครั้งแรกแล้ว รักทุกครั้งต่อจากนั้นล้วนเหมือนกันหมด ขอบคุณคุณลุงใจดีตรงที่แลกบัตรตรงที่เช่าจักรยาน ขอบคุณรอยยิ้มของคนเกาหลีทุกคนที่เห็นความเปิ่น ๆ ของเรา ขอบคุณวัยรุ่นทุกคน อาหารตาของเรา ที่ทำให้เรารู้ว่าแฟชั่นบ้านเค้าเป็นยังไง ขอบคุณวัฒนธรรมที่แตกต่าง ทำให้เราเปิดโลกกว้าง มองโลกได้ไกลขึ้น บันทึกการเที่ยวคนเดียว การคุยกับตัวเองร่วม 40 หน้ากัน 7 วันในเกาหลี มันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับความประทับใจต่าง ๆ ที่ได้มาจากประเทศนี้ เรารู้สึกดีมาก ๆ ที่ทริปเกาหลีของเราไม่เหมือนกับของใคร ๆ ไม่เที่ยวย่ำซ้ำกับรอยเท้าทัวร์เลยซักที่ รูปที่ถ่ายมาเลยไม่มีสัญลักษณ์สำคัญของเกาหลีที่ทัวร์เค้ามีไว้ขาย มีแต่อะไรบ้าน ๆ แนว ๆ ของเราเอง ไปที่ ๆ เราอยากเที่ยวและรู้สึกสนใจจริง ๆ โดยไม่ต้องเกรงใจใครว่าเค้าจะชอบไปที่ ๆ เราอยากไปรึเปล่า ตรงไหนที่ไปแล้วไม่ชอบก็หันหัวกลับเปลี่ยนที่ได้ตลอดเวลา เราได้รับรู้ความหมายของคำว่าอิสระจริง ๆ ฟรี ๆ กับทริปนี้ ขอบคุณหนังสือทุกเล่มที่เป็นแรงบันดาลใจของเรา ในชีวิตคน ๆ นึง มันจะมีหนังสือไม่กี่เล่มหรอกที่ทำให้เราลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงตัวเองหรือเริ่มต้นทำสิ่งใหม่ ๆ ที่เราไม่คุ้นเคย เค้าว่ากันว่า ช่วงเวลาการท่องเที่ยวที่มีความสุขที่สุด คือช่วงเวลาที่เรากำลังเตรียมตัวจะไป และช่วงเวลาที่กลับมาแล้ว แล้วหวนคิดถึงช่วงเวลาขณะที่เราท่องเที่ยวนั้น ซึ่งตอนที่เราเขียนบล็อคเที่ยวเกาหลี ซี่รีย์เรื่องยาวของเราทุกครั้ง เราก็มีความสุขทุกครั้งกับการย้อนกลับไปนึกถึงช่วงเวลาประทับใจกับการเดินทางคนเดียวครั้งแรกของเรา ระคนไปทั้งความกล้าและความกลัวสลับกันไป ทุกครั้งที่ลงมือพิมพ์ มันเหมือนความทรงจำดี (และอาจจะไม่ดีบ้าง) สนุก ๆ ช่วงนั้นมันลอยฟุ้งขึ้นมาในอากาศรอบ ๆ ตัวเราอีกครั้ง มันเป็นความรู้สึกที่ดีจริง ๆ กับการย้อนกลับไปมองตัวเรา ณ ช่วงเวลานั้น ที่มีแต่เราเท่านั้นที่จะรับรู้และซึมซับ และเก็บลงเป็นความทรงจำ ของแบบนี้ อ่านอย่างเดียวไม่ได้ มันต้องลองไปรับรู้ด้วยตัวเอง แล้วเราก็ผ่านมันไปได้ด้วยดีด้วยตัวเราเอง แล้วก็เอาสิ่งที่เราค้นพบระหว่างคุยกับตัวเองระหว่างทางกลับมาด้วย I brought back home an inner strength. Travelling alone for the first time challenged my instinct. It's by far the only way to go. I explored what my imagination has been running over and over for the past few years. It won't be my last trip. ขอบคุณสายตาทุกคู่ที่ติดตามอ่านซีรี่ย์เกาหลีของเรา แล้วสามารถไล่เรียงสายตามาถึงบรรทัดสุดท้ายของบันทึกการเที่ยวครั้งแรกในชีวิตของเราจนถึงตอนนี้ มันเป็น group blog ที่เราภูมิใจกับมันมาก เราใช้เวลาเขียนทั้งหมด 8 เดือนจนจบ "ครั้งแรก" ในแบบฉบับของแต่ละคนจะไม่มีทางเหมือนกัน แต่ที่จะเหมือนกัน คือมันจะตรงอยู่ในความทรงจำของเราตลอดไป ตามอ่านย้อนหลังทั้งหมดได้ที่ลิงค์ด้านล่างนะคะ ผู้หญิงที่ตัดสินใจเดินทางไปเที่ยวต่างประเทศคนเดียวเป็นครั้งแรก ในใจเค้าคิดอะไรอยู่ เที่ยวคนเดียวครั้งแรกในชีวิตที่ "เกาหลี" กับบันทึกร่วม 40 หน้า เราว่า...มันยังน้อยไป เที่ยวคนเดียวครั้งแรกในชีวิตที่ "เกาหลี" กับบันทึกร่วม 40 หน้า เราว่า...มันยังน้อยไป 1 เที่ยวคนเดียวครั้งแรกในชีวิตที่ "เกาหลี" กับบันทึกร่วม 40 หน้า เราว่า...มันยังน้อยไป 2 เที่ยวคนเดียวครั้งแรกในชีวิตที่ "เกาหลี" กับบันทึกร่วม 40 หน้า เราว่า...มันยังน้อยไป 3 เที่ยวคนเดียวครั้งแรกในชีวิตที่ "เกาหลี" กับบันทึกร่วม 40 หน้า เราว่า...มันยังน้อยไป 4 เที่ยวคนเดียวครั้งแรกในชีวิตที่ "เกาหลี" กับบันทึกร่วม 40 หน้า เราว่า...มันยังน้อยไป 5 เที่ยวคนเดียวครั้งแรกในชีวิตที่ "เกาหลี" กับบันทึกร่วม 40 หน้า เราว่า...มันยังน้อยไป 6 เที่ยวคนเดียวครั้งแรกในชีวิตที่ "เกาหลี" กับบันทึกร่วม 40 หน้า เราว่า...มันยังน้อยไป 7 เที่ยวคนเดียวครั้งแรกในชีวิตที่ "เกาหลี" กับบันทึกร่วม 40 หน้า เราว่า...มันยังน้อยไป 8 เที่ยวคนเดียวครั้งแรกในชีวิตที่ "เกาหลี" กับบันทึกร่วม 40 หน้า เราว่า...มันยังน้อยไป 9 เที่ยวคนเดียวครั้งแรกในชีวิตที่ "เกาหลี" กับบันทึกร่วม 40 หน้า เราว่า...มันยังน้อยไป 10 เที่ยวคนเดียวครั้งแรกในชีวิตที่ "เกาหลี" กับบันทึกร่วม 40 หน้า เราว่า...มันยังน้อยไป 11 เที่ยวคนเดียวครั้งแรกในชีวิตที่ "เกาหลี" กับบันทึกร่วม 40 หน้า เราว่า...มันยังน้อยไป 12 เที่ยวคนเดียวครั้งแรกในชีวิตที่ "เกาหลี" กับบันทึกร่วม 40 หน้า เราว่า...มันยังน้อยไป 13 เที่ยวคนเดียวครั้งแรกในชีวิตที่ "เกาหลี" กับบันทึกร่วม 40 หน้า เราว่า...มันยังน้อยไป จบ!   Create Date : 12 มีนาคม 2554 23 comments Last Update : 23 กันยายน 2556 16:21:19 น. Counter : 14143 Pageviews. Share to Facebook Tweet

สวัสดีค่ะ ได้เข้ามาอ่านบลอคนี้แล้วติดใจ เด๋วจะตามไปอ่าน entry ก่อนๆหน้า เขียนเรื่องได้น่าติดตามมากๆค่ะ ชอบ ^^   โดย: army_wifey 12 มีนาคม 2554 21:42:41 น.

ขอบคุณมากๆ ค่ะสำหรับประสบการณ์ทุกอย่างที่นำมาแบ่งปัน สารภาพว่ายังตามอ่านไม่จบครบทุกตอน แต่ใจเราก็เดินทางไปถึงเกาหลีแล้วค่ะ คุณเป็น "แรงบันดาลใจ" ที่ทำให้เราตัดสินใจไปเกาหลีคนเดียว ท่ามกลางความรู้สึกกึ่งๆ ระหว่างกลัวๆ กับกล้าๆ (แกมบ้าบิ่น :P) ปลายปีนี้ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เราหวังว่าจะได้ไปลุยเดี่ยวในโซล ในแบบที่เรารักและเลือกที่จะทำด้วยตัวเอง หวังว่าจะมีช่วงเวลาดีๆ และกลับมาพร้อมความทรงจำอันมีค่า และมีความสุขทุกครั้งที่นึกถึงเช่นกันค่ะ ^^ ขอบคุณอีกครั้งจากใจจริงค่ะ :)   โดย: Onion Admirer IP: 58.137.1.154 14 มีนาคม 2554 12:16:18 น.

เป็นซีรี่ย์ที่น่าติดตามครับ.(ขอบอก)...อยากจะบอกอีกว่า อ่านจบครบทุกตอน และชื่นชมถึงความสามารถที่นำรายละเอียดมาเล่าในนี้ได้ดีมาก มาอ่านบล๊อกนี้ก็เพราะเรื่องนี้แหละ ก็อยากจะเขียนเหมือนเจ้าของบล๊อกเหมือนกัน แต่ที่ไปมาเมื่อปีที่แล้ว....ลืมไปหมดแล้ว เจ้าของบล๊อกเป็นแรงบันดาลใจให้รู้ว่า ถ้าจะไปเที่ยวไหนให้จดมาบ้าง นะเฟ้ย...อิอิ   โดย: naray14 14 มีนาคม 2554 16:47:44 น.

สวัสดี ยัยลีลี แวะมาแปะโป้งไว้ก่อน ว่างเมื่อไหร่ จะมาเก็บรายละเอียดอีกที ตอนนี้หลังเริ่มหายปวดบ้างละ อยากให้บล็อคเธอเป็นแรงบันดาลใจสมความตั้งใจ จะเสริมให้ในส่วนที่เพิ่มเติมจากความคิดเรานะ ตอนนี้ถ่ายมา ฟ้าสวยมวากก ทำให้คิดถึงตอนปั่นไป ริมแม่น้ำฮันกับเพื่อนเหมือนกัน เข้ามาบอกร่วมภูมิใจกับเธอกัน (ถ้าอนุโมทนาด้วยได้ จะได้ความรุสึก ภูมิใจ เหมือนอนุโมทนาบุญมั้ยเนี่ย) ไว้เด่วมาเก็บใหม่ โหวตให้ Travel blog นะ สมควรได้ ด้วยความตั้งใจล่ะ   โดย: เลื้อย 14 มีนาคม 2554 21:02:39 น.

ขอบคุณสำหรับอวยพรวันเกิดจร้า   โดย: น้ำ-ฟ้า-ป่า-เขา 17 มีนาคม 2554 14:22:11 น.

ครับ...ก็ขอให้รักษามาตรฐานการเขียนไว้ตลอดไปนะครับจะติดตามต่อไปจนกว่าเจ้าของบล๊อกจะหยุดเขียน อ้อ..นิดนึง รูปการ์ตูนบังตัวหนังสือนะครับ อ่านไม่ออกอ่ะ....   โดย: naray14 18 มีนาคม 2554 13:12:10 น.

สวัสดี สวีดัด ยัยลีลี แวะมานี่ ที่ปิดท้าย หลังสิบสาม เป็นพลัง กำลังใจ ให้คนตาม ไม่เกรงขาม ความกังวล เที่ยวคนเดว เห็นแหล่งช็อป โคซก ก็ขึ้นชื่อ ไม่มีเขียน ตามหนังสือ สื่อไหนไหน อยู่ต้นสาย หรือปลายทาง ก่อนไปไกล มีสินค้า ดึงดูดใจ ไม่ค่อยแพง ได้ไปดู งานแต่ง ต่างกับไทย เขาชอบไป จัดกลางวัน กันเสมอ เซ็นต์อวยพร คู่บ่าวสาว ฉันรักเธอ แล้วก็เกลอ พบสหาย ถ่ายรูปกัน เห็นริมแม่ น้ำฮัน พลันระลึก เคยได้ฝึก ปั่นไป ไล่ลมหวน ฟ้าสีคราม อร่ามตา ช่างเย้ายวน ใครได้มา น่าชวน ปั่นเล่นดู สนามบิน ดิวตี้ฟรี ก็น่าช็อบ ดูรอบรอบ ละลานตา น่าสรรหา พวกเกาหลี ก็ชอบเพราะ ชัวร์ราคา ไม่น้อยหน้า คิงพาวเวอร์ ของบ้านเรา ประสบการณ์ เที่ยวคุ้ม ในครั้งนี้ เก็บดีดี ล้ำค่า โอกาสเจ๋ง อิสระ ระเริงใจ ไปกันเอง ไม่ต้องเกรง ใจอย่างใคร ไปกับทัวร์ ... ยัยลีลี เป็นไงบ้าง แวะมาปิดท้ายละกันนะ หวังว่าสบายดี สวัสดีล่ะ   โดย: เลื้อย 30 มีนาคม 2554 19:04:45 น.

ขอบคุณที่พาเที่ยวไกลที่เกาหลีค่ะ   โดย: Life-entertain 31 มีนาคม 2554 20:47:57 น.

เพิ่งได้เข้ามาอ่านนะ พี่เองก็แค่แม่บ้าน สว ธรรมดาคนหนึ่ง และว่างพอที่ชอบท่องเน็ตแทนอ่านหนังสือ ดูหนังบ้าง แต่ไม่ติดอะไร ซีรี่ย์เกาหลี หรืออะไรก็ไม่เคยได้ติด อ่านบ้าง ดูบ้างเป็นบางอารมณ์ แต่วันนี้ได้อ่านบล็อกนี้ เพลินมากๆขอบคุณจ่ะ แล้วจะย้อนไปอ่านให้ครบ(ถ้าว่างพอ อิอิ) การได้เที่ยวไม่ว่าไปไหน ถือว่าได้ไปเปิดโลกอีกโลกหนึ่งเนอะ มันช่างตื่นตา ตื่ใจกับสิ่งรอบๆตัวจริงๆ   โดย: แม่ปู (ฮัลโลตอบหน่อย ) 4 เมษายน 2554 11:55:56 น.

เพิ่งเข้ามาอ่าน น่าสนุกตื่นใจทีเดียว เก่งมากเลยและขยันด้วย ไว้จะอ่านต่อให้ครบครับ   โดย: dekkasetsart IP: 110.168.129.119 13 เมษายน 2554 13:50:14 น.

แวะมาทักทายค่ะ. ขอบคุนสำหรับประสบการณ์เรื่องเล่าดีดีนะค่ะ . อยากไปเกาหลีมั้งจัง:]]   โดย: enjoydvd 21 พฤษภาคม 2554 1:19:49 น.

ดีจ้าา อยากไปบ้างจังเลยยย   โดย: boonta28 9 ตุลาคม 2554 12:08:01 น.

อ่านแล้วก็คิดถึงประเทศเกาหลีนะคะ นอกจากช็อปปิ้งแล้วเราชอบสวนสนุกเขาด้วยอะ เราก็มีความทรงจำดีๆ มากมาย ไปจนได้เพื่อนเกาหลีกลับมาหลายคนเลย   โดย: DiddyKim 9 พฤศจิกายน 2554 21:21:39 น.

ภาพถนนน่าเดินเล่นมากๆเลยครับ อากาศคงจะดีแน่ๆเลย อยากมีโอกาสไปบ้างจัง ขอบคุณที่เขียนให้ชมนะครับ ^^   โดย: Parisienne 1 มิถุนายน 2555 20:32:37 น.

รู้สึกดีจังที่ได้อ่านบล๊อกนี้ แวะมาเยี่ยมค่ะ เพราะจะไปฉายเดี่ยวเหมือนกันช่วงตุลาที่จะถึงนี้ หวังว่าจะไม่มีอะไรเลวร้ายนะคะ อิๆ มาขอข้อมูล เพราะว่าไปตั้ง 7 วันแน่ะ ที่แน่ๆกะว่าจะไปปั่นจักรยานเหมือนกันค่ะ   โดย: mazubato IP: 110.77.176.27 7 มิถุนายน 2555 12:57:15 น.

อืม...เก่งจังเที่ยวเกาหลีนเดียว ขยันเขียนซะด้วย พี่อยู่เกาหลีมา 10กว่าปี แต่ยังไม่มีเวลาไปเที่ยวเลย ถึงไปเที่ยวก็ไม่เคยได้เขียนแบบนี้   โดย: ศรีสง่า IP: 1.248.102.151 2 สิงหาคม 2555 16:32:41 น.

ชอบค่ะ... วิธีเล่าเรื่องเป็นธรรมชาติให้ความรู้สึกเหมือนร่วมเดินทางไปด้วยเลย ขอบคุณที่บอกเล่าประสบการณ์ดี ๆ ให้ได้อ่านค่ะ   โดย: kai IP: 118.173.102.18 17 สิงหาคม 2555 14:33:42 น.

ไล่อ่านทริปเกาหลีจนถึงตอนนี้ เหมือนได้ไปด้วยเลยค่ะ   โดย: หนีแม่มาอาร์ซีเอ 23 ตุลาคม 2555 21:49:22 น.

ฮา และได้ความรู้เรื่องเที่ยว ขอบคุณที่สุด   โดย: เจี๊ยบไง IP: 58.8.100.169 22 พฤษภาคม 2556 11:33:26 น.

่ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ค่ะคุณเจี๊ยบ อ่านแล้วยิ้มแก้มปริเลย คุ้มค่ากับที่นั่งเขียนมา 8 เดือนจริง ๆ   โดย: หนูลีลี 23 พฤษภาคม 2556 11:11:15 น.

ขอบคุณสำหรับข้อมูล สำหรับสวนสาธารณะและที่ปั่นจักรยานมากๆเลยค่ะ ตั้งใจว่าจะไปสวนสวยๆ ริมแม่น้ำ แต่หาข้อมูลยาก ไม่ค่อยมีใครไป ดีใจมากเลยค่ะ ที่เจอ คราวนี้ไม่น่าพลาด 55 คราวนี้ไปคนเดียวเหมือนกัน ไปตามเจ้าของ Blog แล้วสนุกดีค่ะ :)   โดย: patty pom IP: 61.91.248.100 27 พฤษภาคม 2556 18:16:09 น.

สวัสดีค่ะ มาแอบอ่านทั้งความรู้ และท่องเที่ยว ขอบคุณมากมาย นะคะ สนุกๆ กับทริป บินเดี่ยวเกาหลีไปด้วยคนเลย ขอบคุณคะ ูู^_______^   โดย: สุพัตรา IP: 118.175.32.136 23 กันยายน 2556 11:59:46 น.

ติตามอ่านตั้แต่ตั้งจนจบ. มุมมองใหม่ๆน่าสนใจดีมากค่ะ. ถึงแม้จะเพิ่งได้เข้ามาอ่าน หลังจากตอนนี้เก็บรายละเอียดการเที่ยวเกาหลีอยู่ วางแผนไปเองคนเดียวเหมือนกัน เป็นการให้รางวัลชีวิตก่อนขึ้นเลข40 อ่านแล้วได้กำลังใจดีค่ะ   โดย: Myrisa IP: 27.55.219.25 2 สิงหาคม 2559 14:18:21 น.