 |
|
|
 |
 |
|
|
| | 1 | 2 | 3 | 4 |
| 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 |
| 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 |
| 26 | 27 | 28 | 29 | |
|
|
| |
|
 |
|
|
|
หูฉลามกับความหลงลืม 015
หลายเดือนก่อนดูสารคดีเกี่ยวกับฉลาม การล่าฉลามเพื่อเอาครีบมาเป็นอาหารจานเด่นและราคาสูง ส่วนตัวก็เป็นคนชอบกินซุปหูฉลาม และก็รู้ก่อนหน้านี้แล้วว่าคนเราฆ่าฉลามเพื่อเอาแค่ครีบและก็ฆ่าฉลาม แต่ก็ด้วยความอยากกิน ทั้งเข้าใจว่าเขาก็คงฆ่าฉลามแบบฆ่าหมูเห็ดเป็ดไก่ ก็เป็นไปตามธรรมชาติ
จนมาเห็นสารคดีที่ว่านี่แหละ วิธีการฆ่าฉลามที่โดนตัดครีบไปหมดแล้วก็คือตัดเรียบวุดก็โยนฉลามกลับลงไปในทะเล ฉลามก็ต้องดิ้นอยู่อย่างนั้นใต้ทะเลเพราะว่ายไปไหนไม่ได้ ไม่เหลือครีบไว้ใช้ว่ายน้ำแล้ว เห็นแล้วก็อึ้งไปเพราะคำว่าฆ่าฉลามเอาครีบไม่ได้เป็นอย่างที่เข้าใจ คิดเปรียบเทียบกับคนว่าคนถูกตัดแขนขาแล้วโยนลงน้ำ จะดิ้นรนอะไรก็ไม่ได้ได้แต่รอเวลาตาย
จากวันนั้นก็ตั้งใจว่าเลิกกินแล้วหูฉลาม ทั้ง ๆ ที่เป็นอาหารโปรดปรานจานหนึ่ง และก็สามารถทำอย่างนั้นมาตลอดระยะเวลาหนึ่ง
มาวันนี้ออกไปกินข้าวกับเพื่อน ซึ่งเป็นเพื่อนที่รู้ว่าตอนนี้เลิกแล้วนะกินหูฉลาม นั่งโต๊ะนั่งอาหารเปิดเมนู ปรากฏว่าสั่งหูฉลามผัดแห้ง ร้านอาหารก็ทำยกมาเรียบร้อย ผมก็ตักกินเข้าปากเรียบร้อยกินไปสามสี่คำเพื่อนก็ถามว่าอ้า ไหนไม่กินหูฉลามมาตั้งนาน ที่กินอยู่นี่มันก็หูฉลามไม่ใช่หรือ
อึ้งไปในทันที โอโหเรานี่เต็มไปด้วยความหลงลืม ไม่รู้จริง สั่งก็สั่ง กินก็กินไม่ได้คิดอะไรเลย นั่งคิดก็บอกตัวเองว่าเพราะนึกว่าหูฉลาม (ซุป) วันนี้สั่งหูฉลามผัดแห้ง (ไม่ใช่ซุป) ดูเอาเถอะความหลงลืม (โมหะ) ช่างกระไรเนี่ย ทั้งสั่งทั้งกินเข้าไปแล้วก็ยังไม่ได้นึกรู้เลยจนกระทั่งมีคนมาเตือน
อึ้งต่อไปว่าโห ขนาดฟังธรรมะมาเป็นสิบปี คิดว่ามีความรู้ความเข้าใจพอสมควร มาเจอเรื่องความหลง + ความอยาก (ของกิน โลภะ) ทวิเหตุ (สองเหตุ โมหะและโลภะ) การเข้าใจและการเข้าถึงพระธรรมของพระพุทธเจ้าเป็นเรื่องที่ไม่ใช่แค่การฟังก็เป็นที่เข้าใจ เป็นที่ประจักษ์เลย ต้องเป็นความพยายามอันยาวนานจริง ๆ เรื่องจริงละเอียดลึกซึ้งยิ่ง การฟังก็ฟังเข้าใจเป็นเรื่องเป็นราว เข้าใจในเนื้อหา เข้าใจว่าคำนี้หมายถึงอย่างนี้หมายถึงอย่างนั้น แต่ความเข้าใจจริง ๆ เป็นเรื่องอนันตาจริง ๆ ไม่ได้อยู่ภายใต้บังคับบัญชา โมหะ โลภะมาเมื่อไรก็ไม่รู้ เจอกับตัวเองเต็ม ๆ อาจจะโชคดีตรงพอโดนทันก็ระลึกได้ว่าตัวเองยังขาดความรู้ความเข้าใจจริง ๆ เพราะแม้แต่เรื่องที่ออกจากปากตัวเองแท้ ๆ ทำมาได้สักพักแล้วพอถึงเวลาเจ้าโลภะ (อยากกิน) โมหะ (ความไม่รู้ หลงลืม) ก็ทำหน้าที่โดยทันที
ผมเตือนตัวเองเลยครับที่คิดว่าฟังมามากก็เท่ากับฟังยังไม่พอ การฟังการอ่านที่ได้เคยมีมายังไม่ลึกซึ้งจรดกระดูกจนเข้าใจจริง ๆ ว่าขณะนั้นเกิดอะไร อย่างไร เป็นตามที่ อ. สุจินต์ว่าฟังเข้าไป ฟังเข้าไป ไม่ต้องคอยไม่ต้องหวัง ถ้าเหตุสมควรเมื่อไรผลก็ตามมาเอง ขนาดเรื่องไม่ใช่เรื่องยากลำบากใหญ่โตยังพลาดไปได้ ไม่ใช่อยู่ภายใต้ความต้องการของตัวเองจริง ๆ
| Create Date : 13 กุมภาพันธ์ 2555 |
| Last Update : 13 กุมภาพันธ์ 2555 20:36:28 น. |
|
1 comments
|
| Counter : 1548 Pageviews. |
|
 |
|
|
|
|
|
| elenote |
 |
|
|
|
|
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [
เป็นเหมือนกัน แต่ไม่ได้ตั้งใจขนาดต้องกินให้ได้ คือไปแล้วเขาสั่งมาเราก็กินเพราะหิว...แต่ให้เลือกส่วนมากก็ไม่ค่อยกินเนื้อสัตว์อยู่แล้วนะ
ผ่านแล้ว ให้มันผ่านไป...ธรรมะต้องใช้เวลาที่จะเรียนรู้และฝึกฝน
เอาใจมาแลกกัน อิอิ สุขสันต์เดือนแห่งความรัก
*~*~*~*..แวะมาทักทายจ๊ะ..ขอให้มีความสุข สดใส..หัวใจเบิกบาน..*~*~*~*
เดือนแห่งความรัก คนโสดก็ยังโสดต่อไป เพราะครูภาษาไทย สอนแต่
สระอิ,สระอา, สระอุ, สระอู แต่ไม่ยอมสอนให้เรา .. "สละโสด"