ตอนที่ 14(3) ความลับของนางฟ้า (The Angel’s Secret)


ที่บ้านของออสการ์ ออสการ์เอนตัวนอนลงบนเตียง และยังคงคิดถึงคำพูดของพ่อ

นายพลจาร์เจ : “แกห้ามคิดอะไรแบบนั้น! แกเป็นขุนนางและเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทหารรักษาพระองค์นะ! ถ้าแกมีเวลามากนักล่ะก็ ไปซ้อมดาบซะ!”

ออสการ์หยิบดาบขึ้นมาซ้อม เพื่อให้ในสมองของเธอหยุดคิดเรื่องราวที่ไม่สบายใจต่างๆ ทันใดนั้น อังเดรที่ได้รับข่าวว่ามาดามจาร์เจเป็นลมอยู่ในวัง จึงรีบวิ่งมาแจ้งข่าวนี้ให้ออสการ์รู้

อังเดร : “ออสการ์! มาดามเป็นลมอยู่ในวัง!”

ออสการ์ : “อะไรนะ?!” ออสการ์กับอังเดรรีบเอารถม้าออกไป เพื่อไปรับมาดามจาร์เจในวังทันที

ออสการ์ : “รีบไปเร็ว”

อังเดร : “อืม”

ระหว่างนั้นโรซารี่เดินทางมาถึงหน้าบ้านของออสการ์พอดี

โรซารี่ : “ชั้นเกือบจะถึงแวร์ซายส์แล้ว”

ด้วยความที่เห็นว่าบ้านของออสการ์เป็นปราสาทใหญ่โต ทำให้โรซารี่เข้าใจผิด คิดว่าที่นี่คือพระราชวังแวร์ซายส์ เธอจึงเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในสวนหน้าบ้านของออสการ์ เพื่อรอที่จะแก้แค้นให้แม่ของเธอ

อังเดรและออสการ์มาถึงพระราชวังแวร์ซายส์ อังเดรรีบวิ่งขึ้นไปบนตึกเพื่อไปรับมาดามจาร์เจ โดยที่ออสการ์รออยู่ในรถม้าด้านหน้าตึก พอดีกับที่รถม้าของพระนางอังตัวเน็ตกำลังจะออกจากวังพอดี ออสการ์จึงตะโกนเรียกพระนางอังตัวเน็ต

ออสการ์ : “พระนางอังตัวเน็ต!”

อังตัวเน็ต : “ออสการ์! หยุดรถม้าก่อน! ออสการ์...” พระนางอังตัวเน็ตสั่งให้หยุดรถม้า ออสการ์จึงเดินเข้าไปที่ด้านข้างรถม้าของพระนาง เพื่อที่จะทูลขออะไรบางอย่าง

ออสการ์ : “หม่อมชั้น ยังอยู่ระหว่างการรับโทษ แต่...หม่อมชั้นเสียใจ ฝ่าบาท...”

อังตัวเน็ต : “ดูแลท่านแม่ของเธอด้วยนะ ให้ท่านได้พักผ่อนและพักฟื้นร่างกายซักพัก ออสการ์ พรุ่งนี้เธอมาที่วังแทนก็แล้วกัน” ออสการ์ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกแปลกใจ แต่เธอก็ต้องการให้เป็นแบบนั้นเช่นกัน

ออสการ์ : “แล้ว...”

อังตัวเน็ต : “กักบริเวณ 1 เดือน ชั้นจำได้ แต่ในปฏิทินของชั้นมันผ่านไปนานแล้วออสการ์”

ออสการ์ : “พระนางอังตัวเน็ต...ขอบพระทัย ขอบพระทัยพะยะค่ะฝ่าบาท!” ออสการ์ดีใจมากที่จะได้กลับมาทำงานอีกครั้ง

มาดามโปลินยัค : “ฝ่าบาทเพคะ ได้เวลาเสด็จแล้ว พวกเราจะไปงานเต้นรำสายนะเพคะ”

อังตัวเน็ต : “เจอกันพรุ่งนี้นะออสการ์”

ออสการ์ : “พะยะค่ะฝ่าบาท”

ออสการ์และมาดามจาร์เจนั่งอยู่ในรถม้า เพื่อจะเดินทางกลับบ้าน โดยที่มาดามจาร์เจเริ่มมีอาการดีขึ้นบ้างแล้ว

ออสการ์ : “ท่านแม่ ท่านไม่เป็นอะไรใช่มั้ย? ทำไมท่านไม่นอนลงล่ะ?”

มาดามจาร์เจ : “ขอบใจนะ ออสการ์ แม่ไม่เป็นอะไรหรอก แค่รู้สึกอ่อนเพลียนิดหน่อย แม่ไม่ได้กลับบ้านมาซักพักแล้วสินะเนี่ย”

รถม้ากลับมาถึงบ้านของออสการ์แล้ว ซึ่งตอนนี้โรซารี่ได้ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ เพื่อรอเวลาที่จะแก้แค้นให้แม่ของเธอ

โรซารี่ : “เธอมาแล้ว”

รถม้าจอดสนิทที่หน้าบ้าน ออสการ์ลงมาจากรถม้าก่อน และคอยพยุงแม่ลงจากรถม้า

ออสการ์ : “ค่อยๆลงนะท่านแม่”

มาดามจาร์เจ : “ขอบใจจ๊ะ ออสการ์” เมื่อโรซารี่เห็นมาดามจาร์เจซึ่งใส่ชุดลายดอกสีฟ้า และผมเป็นลอนสีบรอนด์ ทำให้เธอเข้าใจผิดคิดว่า มาดามคือคนที่ฆ่าแม่ของเธอ

โรซารี่ : “ไม่ผิดแน่ ชุดลายดอกสีฟ้า ผมเป็นลอนสีบรอนด์! แก้แค้นให้แม่ของชั้น! แก้แค้นให้แม่! ตายซะ!” โรซารี่กำมีดสั้นไว้ในมือ และวิ่งออกมาจากพุ่มไม้ พุ่งตรงเข้าไปที่มาดามจาร์เจ หวังที่จะแก้แค้นให้แม่ แต่ออสการ์เห็นก่อน จึงใช้มือปัดมีดจนหลุดออกจากมือของโรซารี่

ออสการ์ : “เธอจะทำอะไรน่ะ?!” เมื่อโรซารี่เห็นหน้าของออสการ์ก็ตกใจ

ออสการ์ : “เธอ...”

โรซารี่ : “ท่าน...” ทั้งคู่ยังคงจำกันได้ และเมื่อโรซารี่ได้เห็นใบหน้าของมาดามจาร์เจชัดๆ เธอก็รู้ว่า เป็นคนละคนกันกับคนที่ฆ่าแม่ของเธอ

โรซารี่ : “ไม่ใช่นี่...ผิดคน!” เมื่อรู้ว่ามาดามจาร์เจไม่ใช่คนที่ฆ่าแม่ของเธอ โรซารี่ที่หมดหนทาง ก็ทรุดลงก้มหน้าร้องไห้ด้วยความสิ้นหวัง

จนฟ้าสาง ออสการ์และอังเดรได้พาโรซารี่มาสอบถามที่มาที่ไปของเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น

ออสการ์ : “อะไรนะ? เธอคิดว่าบ้านนี้คือพระราชวังแวร์ซายส์งั้นหรอ?”

โรซารี่ : “ก็ชั้นได้ยินมาว่าพระราชวังแวร์ซายส์อยู่ทางนี้ และที่นี่ก็เป็นปราสาทหลังใหญ่โต ชั้นเลย...”

ออสการ์ได้ยินดังนั้น จึงฉุดแขนของโรซารี่ให้ตามเธอมา

โรซารี่ : “ท่านจะทำอะไร?!”

ออสการ์ : “ตามชั้นมา!”

โรซารี่ : “ไปไหน ท่านจะพาชั้นไปไหน?!”

ออสการ์ฉุดแขนของโรซารี่และพาเธอขึ้นไปบนดาดฟ้า เพื่อให้มองเห็นพระราชวังแวร์ซาย

ออสการ์ : “ดูนี่” ออสการ์ชี้ให้โรซารี่ดูพระราชวังแวร์ซายที่อยู่ตรงหน้า

ออสการ์ : “เห็นมั้ย แวร์ซายส์เหมือนเมืองเมืองหนึ่ง ด้านหลังของพระราชวังแวร์ซายส์อยู่ไกลสุดลูกหูลูกตา แล้วก็อาคารหลังใหญ่โตมโหฬารอยู่ตรงนั้น” โรซารี่ได้เห็นพระราชวังแวร์ซายส์ที่สวยงามและใหญ่โตมโหฬาร มีทหารเฝ้าอยู่เต็มไปหมด

ออสการ์ : “เธอเห็นมั้ย? เธอไม่มีทางแม้แต่จะแอบเข้าไปในสวน”

โรซารี่ : “ผู้หญิงคนนั้น อยู่ในนั้น...”

ออสการ์ : “เธอบอกว่าคนที่ฆ่าแม่ของเธอ ใส่ชุดลายดอกสีฟ้า แต่ผู้หญิงทุกคนก็มีชุดลายดอกสีฟ้ากันทั้งนั้น”

โรซารี่รู้สึกสิ้นหวัง เธอไม่รู้ว่าจะสามารถตามหาคนที่ฆ่าแม่ของเธอได้อย่างไร โรซารี่ทรุดลงกับพื้นและก้มหน้าร้องไห้

โรซารี่ : “มันไม่ยุติธรรมเลย! ชั้นไม่รู้อะไรเลย... แม่ของชั้นถูกฆ่าตายต่อหน้าชั้น และชั้นก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย!”

ออสการ์ : “ชั้นจะสอนเธอใช้ดาบ”

โรซารี่ : “อะไรนะ?”

ออสการ์ : “โชคร้ายจริงๆ ฝีมืออย่างเธอ จะฆ่าลูกหมาซักตัวยังไม่ได้เลย ถ้าเธออยากจะแก้แค้นให้แม่ เธอจะต้องหัดฟันดาบ มันยากที่จะตามหาผู้หญิงซักคนท่ามกลางผู้หญิงหลายร้อยคน แต่เธอไม่ต้องรีบหรอก ถ้าเธอได้เข้าไปในวัง ซักวันหนึ่งเธออาจจะได้เจอเค้า เพื่อสิ่งนั้น เธอจะต้องเป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อมและเข้าไปในวังให้ได้...” โรซารี่ได้ฟังคำพูดของออสการ์ ทำให้เธอเริ่มมีความหวังขึ้นมาบ้าง โรซารี่รู้สึกประทับใจในตัวของออสการ์มาก

จบตอนที่ 14

หน้าถัดไป




Create Date : 08 ตุลาคม 2555
Last Update : 6 กรกฎาคม 2560 1:00:21 น.
Counter : 1559 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Lady Oscar
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 15 คน [?]



New Comments
ตุลาคม 2555

 
1
2
3
4
5
6
7
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
All Blog