ตอนที่ 14(1) ความลับของนางฟ้า (The Angel’s Secret)




หลังจากที่ทั้งคู่ได้เดินทางไปที่เมืองอัลลาส ออสการ์และอังเดรก็ขี่ม้ากลับมาจนถึงปารีส

ออสการ์ : “ดูนั่นสิ ปารีส!”

อังเดร : “มันนานมากเลยนะ!”

ออสการ์ : “นานหรอ? เราไปแค่ 10 วันเอง”

อังเดร : “แต่ใน 10 วันนั้น มันทำให้รู้สึกเหมือนว่าได้พบเจอสิ่งที่เลวร้ายมาหลายปีเลย”

คำพูดของอังเดรทำให้ออสการ์หวนนึกถึงเหตุการณ์ที่พวกเค้าพึ่งได้พบเจอมา

โรเบสปิแอร์ : “ประเทศของเรากำลังจะตาย!”

ซูกาน : “พระราชินีจะต้องรับผิดชอบที่ทำให้พวกเราต้องลำบากไม่ใช่หรอ?”

ออสการ์และอังเดรขี่ม้าผ่านเมืองปารีสที่เงียบเหงา ทำให้ออสการ์นึงถึงเด็กผู้หญิงที่เคยพยายามจะมาขายบริการให้เธอเมื่อครั้งก่อน

ออสการ์ : “ชั้นอยากรู้ว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นยังไงบ้าง.. ชั้นคิดว่าน่าจะเป็นแถวๆนี้นะ ผู้หญิงผมบรอนด์ นัยน์ตาสวยเหมือนนางฟ้า ชั้นหวังว่าเธอคงจะมีความสุขดี” ออสการ์พยายามขี่ม้าสอดส่องดูในบริเวณที่เคยเจอเด็กคนนั้น เผื่อว่าจะได้พบเธออีก แต่ก็ไม่มีวี่แวว

อังเดร : “ไปกันเถอะ!”

ออสการ์ : “อืม”

ที่บ้านของโรซารี่ นิโคลแม่ของโรซารี่ที่นอนป่วยมาหลายวัน เธอพยายามที่จะลุกขึ้นมาจากเตียงเพื่อมาทำงาน แต่ด้วยร่างกายที่อ่อนแอ ทำให้เธอทรุดลงไปอีกครั้ง

โรซารี่ : “อ่าว แม่ควรจะนอนอยู่บนเตียงไม่ใช่หรอคะ?”

นิโคล : “แม่ไม่เป็นไรหรอกโรซารี่ ได้เวลาที่แม่จะต้องออกไปหางานทำด้วยแล้ว มิเช่นนั้นร่างกายของแม่จะฝ่อหมด”

โรซารี่ : “แม่คะ ไม่ต้องห่วงเรื่องเงินหรอกค่ะ งานของแม่คือนอนหลับพักผ่อน” โรซารี่ประคองแม่กลับมานอนบนเตียงดังเดิม

นิโคล : “แม่ขอโทษนะ นอกจากไม่ได้ช่วยอะไรลูกแล้ว ยังมาเป็นภาระให้ลูกอีก”

โรซารี่ : “โถ่ แม่คะ แม่เป็นแม่ของหนูนะคะ ไม่เป็นภาระหรอกค่ะ” ยิ่งนิโคลได้รับรู้ถึงความรักของโรซารี่ก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเศร้าใจยิ่งกว่าเดิม

โรซารี่ : “แม่ไม่ต้องกังวลหรอก วันนี้หนูจะต้องหางานได้แน่นอนค่ะ หนูจะหางานให้ได้!”

ในห้องรับแขกของพระนางมารีอังตัวเน็ต พระนางได้เฝ้ารอการมาเยี่ยมเยียนของมาดามโปลินยัคซึ่งเป็นคนที่เธอคิดว่าเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เธอมีอยู่ในตอนนี้อย่างใจจดใจจ่อ เมื่อมาดามโปลินยัคมาถึง เธอก็ดีใจมาก

อังตัวเน็ต : “อ๊า! มาดามโปลินยัค ชั้นกำลังคอยท่านอยู่พอดี มานี่สิ เรามาเล่นไพ่กัน” แต่สีหน้าของมาดามโปลินยัคกลับดูเศร้าสร้อยไม่สดใสเหมือนเดิม

มาดามโปลินยัค : “พระราชินีอังตัวเน็ตเพคะ ที่จริงแล้ววันนี้หม่อมชั้นจะมาทูลลาฝ่าบาทเพคะ” พระนางมารีอังตัวเน็ตได้ยินประโยคนี้เธอก็รู้สึกตกใจมาก

อังตัวเน็ต : “ฮะ! มาดามโปลินยัค...ของฉัน! ทำไม?! ทำไมล่ะท่าน?! ท่านพึ่งจะย้ายเข้ามาในวังเอง”

มาดามโปลินยัค : “ฝ่าบาทเพคะ หม่อมชั้นได้เป็นพระสหายก็เพราะมิตรภาพที่ฝ่าบาทมีให้หม่อมชั้น แต่คนอย่างหม่อมชั้นไม่มีตำแหน่งลาภยศ หม่อมชั้นแค่รู้สึกอึดอัดใจที่จะต้องอยู่ในวังเพคะ ลูกสาวของหม่อมชั้นไม่มีเสื้อผ้าที่ถูกกาลเทศะใส่ ทุกครั้งที่หม่อมชั้นคิดว่าสามีของหม่อมชั้นจะต้องอับอายที่ไม่มีคนรับใช้และความมั่นคง...บางทีหม่อมชั้นควรจะออกจากวังเพคะ” และแล้วมาดามโปลินยัค ก็ค่อยๆเผยธาตุแท้ของเธอออกมาโดยอาศัยมิตรภาพและความสนิทสนมที่พระนางอังตัวเน็ตมีให้เธออย่างจริงใจมาเป็นเครื่องมือในการกอบโกยผลประโยชน์ให้ตัวเธอเอง

อังตัวเน็ต : “เค้าท์เทสโปลินยัค อย่ากังวลไปเลย ท่านไม่ต้องออกจากวังหรอก ทำไมท่านไม่บอกชั้นให้เร็วกว่านี้ท่านคิดว่าชั้นเป็นใครกัน? ชั้นคือราชินีแห่งฝรั่งเศส เค้าท์เทสโปลินยัคเพื่อนรักของชั้น ชั้นจะสั่งให้รัฐมนตรีกระทรวงการคลังจัดงบให้ท่านใหม่”

โปลินยัค : “ฝ่าบาท!”

อังตัวเน็ต : “เราจะสร้างบ้านสำหรับครอบครัวโปลินยัคในวัง เราจะเพิ่มม้าและรถม้าให้อีก 5 เท่า คนรับใช้ของท่านจะได้รับเงินเดือนจากงบประมาณของแผ่นดิน และสามีของท่าน เค้าท์โปลินยัค จะได้รับแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีอีกด้วย”

ด้วยความใจอ่อนและหวังดีของพระนางอังตัวเน็ต เธอจึงใช้อำนาจที่เธอมีเพื่อทำให้เพื่อนรักของเธอมีความสุข โดยที่ไม่ได้สนใจคำนินทาของคนรอบข้างเลย

“โธ่เอ๊ย อย่างกับเป็นนางฟ้าอย่างนั้นแหละ!” “ใบหน้าของเธอดูอ่อนโยน แท้ที่จริงแล้วเธอก็วางแผนได้แยบยล” “ฝ่าบาทช่างหูเบาซะจริงๆ” “เค้าท์จูล โปลินยัคได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีหรอ?” “ที่ผ่านมาเค้าเคยมีผลงานอะไรงั้นหรอ?” “และเค้ายังได้เงินเดือนตั้ง 54,000 ลีฟต่อปีอีก!” “เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้อย่างไรกัน?!”

ที่ห้องของมาดามโปลินยัค ชาร์ล็อต สาวน้อยน่ารักสดใส อายุ 11 ปี ลูกสาวของมาดามโปลินยัคสวมชุดราตรีสีชมพูราวกับเจ้าหญิงยืนส่องกระจกไปมา ชื่นชมในความงดงามของตัวเอง แล้วมาดามโปลินยัคก็เดินเข้ามาพอดี

ชาร์ล็อต : “ท่านแม่! ชุดนี้สวยมากเลยค่ะ! หนูแทบจำตัวเองไม่ได้เลย!” เด็กสาวอวดชุดสวยให้แม่ดู

มาดามโปลินยัค : “ชาร์ล็อต ครอบครัวโปลินยัคของเรามีหนี้สินมากมาย แต่จากนี้ต่อไปพระราชินีจะคอยสนับสนุนพวกเรา”

ทางด้านของพระนางมารี อังตัวเน็ต เธอรู้สึกมีความสุขมากที่ได้ช่วยเหลือเพื่อนของเธอให้สุขสบาย

อังตัวเน็ต : “ชั้นรู้สึก...มีความสุขจังเลย! ฉันสามารถทำให้เพื่อนของชั้นมีความสุขได้!”

พระนางอังตัวเน็ตเชื่อว่าถ้าพระองค์มีความสุขแล้ว คนอื่นๆก็จะมีความสุขด้วยเช่นกัน นั่นคือจุดเริ่มต้นที่พระนางอังตัวเน็ตได้ทำให้สิ่งที่ผิดพลาด

ออสการ์เดินทางกลับมาถึงที่บ้าน เธอเดินตรงไปยังห้องทำงานของนายพลจาร์เจเพื่อบอกให้ทราบว่าเธอกลับมาแล้ว

ออสการ์ : “ท่านพ่อ ลูกกลับมาแล้ว” นายพลจาร์เจซึ่งกำลังอ่านหนังสืออยู่ไม่ได้มีที่ท่าดีใจเลยซักนิด นายพลกระแทกหนังสือลงบนโต๊ะและเดินตรงดิ่งมาหาออสการ์ แล้วใช้ฝ่ามือฟาดลงที่หน้าของออสการ์อย่างแรงโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัวจนออสการ์ล้มลงไปกองกับพื้น

นายพลจาร์เจ : “เลวมาก! ออสการ์ แกออกไปเที่ยวเล่นในขณะที่ถูกกักบริเวณได้ยังไง?! แกไม่คิดบ้างหรอว่าพระนางอังตัวเน็ตจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนถ้าในวังรู้เรื่องนี้เข้า?! ดยุคที่แกดวลด้วยนั้นเค้ามีอิทธิพลมาก ที่พระนางอังตัวเน็ตต้องสั่งกักบริเวณแกก็เพราะมิฉะนั้นแล้วแกอาจจะถูกเนรเทศออกจากวังก็ได้ ทำไมแกถึงไม่เข้าใจเรื่องนี้?” ออสการ์รู้สึกผิดขึ้นมาทันที

ออสการ์ : ลูกขอโทษ ท่านพ่อ แต่ถึงยังไง...ก็เพื่อประโยชน์ของพระนางอังตัวเน็ต ลูกอยากจะรู้ว่าเกษตรกรซึ่งเป็นประชากรส่วนใหญ่ของฝรั่งเศสนั้นมีความเป็นอยู่อย่างไร พวกเค้าคิดอย่างไร และพวกเค้ามีความรู้สึกอย่างไรต่อพระนางอังตัวเน็ต! ชีวิตของพวกชาวนาที่ลูกเห็นพวกเค้ายากจนมาก ท่านพ่อพอจะคิดออกมั้ยว่าพวกเค้ายากจนขนาดไหน? ทั้งครอบครัวต้องแบ่งกันกินมันฝรั่งลูกเดียวเป็นอาหารค่ำ...ในไม่ช้าจะต้องมีบางอย่างเกิดขึ้น หรือในที่สุดจะต้องมีปัญหาใหญ่ตามมาอย่างแน่นอน!” ออสการ์พยายามถ่ายทอดในสิ่งที่เธอได้พบเจอมาให้พ่อได้เข้าใจ แต่นายพลกลับไม่ได้คิดแบบนั้น

นายพลจาร์เจ : “แกเป็นองครักษ์ของราชินี แกจะคิดแบบนั้นไม่ได้แกเป็นขุนนางและเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทหารรักษาพระองค์ถ้าแกมีเวลาว่างมากนักล่ะก็ ไปซ้อมดาบซะ!” นายพลเดินออกจากห้องไปทันที ปล่อยให้ออสการ์รู้สึกอึดอัดภายในใจอยู่คนเดียว อังเดรซึ่งผ่านมาเห็นเหตุการณ์พอดี เขารับรู้ความทุกข์ที่อยู่ภายในใจของออสการ์เป็นอย่างดี “ออสการ์...”

ออสการ์ : “ไปลงนรกซะพวกขุนนาง! ไปลงนรกซะดยุค!”

รถม้าของมาดามโปลินยัค เดินทางมาที่ร้านตัดเสื้อของมาดามเบอร์ตินในกรุงปารีส มาดามเบอร์ตินรีบต้อนรับมาดามโปลินยัค ลูกค้าคนพิเศษของเธอเป็นอย่างดี

มาดามเบอร์ติน : “โอ้ว เค้าท์เทสโปลินยัค! ท่านมีอะไรจึงได้มาถึงที่นี่คะ ถ้าท่านต้องการอะไรให้ชั้นเข้าไปหาท่านก็ได้ค่ะ”

มาดามโปลินยัค : “ชั้นอยากได้ชุดราตรีใหม่สำหรับไปงานเลี้ยงเต้นรำ”

มาดามเบอร์ติน : “ได้ค่ะท่าน เรามีชุดผ้าซาตินพิเศษสีแดงเข้มด้วยนะคะ”

ที่หลังร้านของมาดามเบอร์ตินนั้น สาวน้อยโรซารี่ซึ่งออกเร่หางานทำเธอได้มาของานทำกับพนักงานในร้านตัดเสื้อของมาดามเบอร์ติน

พนักงานในร้าน : “ถ้าเธอตัดเย็บไม่เป็น เธอก็จะต้องไปทำงานในครัว”

โรซารี่ : “ได้ค่ะ ชั้นทำได้ ให้ชั้นทำอะไรก็ได้ค่ะ ได้โปรดให้ชั้นทำงานที่นี่เถอะนะคะ!” โรซารี่อ้อนวอน

พนักงาน : “เออ...”

โรซารี่ : “นะคะ ได้โปรด!” ทันใดนั้นพนักงานอีกคนหนึ่งได้เข้ามาเรียกพนักงานคนนั้นให้ออกมาต้อนรับลูกค้าพอดี

พนักงานอีกคน : “มีลูกค้ามาจากแวร์ซายส์ มานี่เร็วเข้า”

พนักงาน : “จะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

พนักงานคนนั้นกำลังจะเดินออกไปหน้าร้าน โรซารี่จึงรั้งเธอไว้เพื่อที่ต้องการคำตอบ

โรซารี่ : “คุณค่ะ...”

พนักงาน : “ตกลง งั้นมาเริ่มงานพรุ่งนี้เลย”

โรซารี่ : “ขอบคุณมากค่ะ!” โรซารี่รู้สึกดีใจมาก ในที่สุดเธอก็ได้งานทำแล้ว

เมื่อมาดามโปลินยัคได้ของที่เธอต้องการแล้ว เธอกำลังจะเดินทางกลับมาดามเบอร์ตินจึงออกไปส่งแขก

มาดามเบอร์ติน : “ขอบพระคุณมากค่ะ แล้วกลับมาใช้บริการกับเราใหม่นะคะ” แล้วรถม้าก็แล่นออกไป

หลังจากที่เดินตะเวนหางานทำจนได้ โรซารี่ดีใจมาก

โรซารี่ : “ในทีสุด ชั้นก็ทำให้แม่สบายขึ้นได้แล้ว ชั้นสามารถซื้อยาและพาแม่ไปหาหมอได้อีกด้วย เยี่ยมเลย! ชั้นจะกลับไปบอกแม่ แม่จะต้องดีใจแน่ๆ!”

ทั้งๆที่ทุกอย่างกำลังจะไปได้ดี แต่กลับมีเรื่องเลวร้ายที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นจนได้ นิโคลแม่ของโรซารี่ เธอพยายามเดินออกมาหางานทำ แต่โชคร้ายเธอกลับถูกรถม้าของมาดามโปลินยัคชนเข้าอย่างจัง จนลงล้มลงกับพื้น ท่ามกลางฝูงชนที่มามุงดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพื่อนบ้านของโรซารี่ รีบวิ่งมาบอกข่าวร้ายให้โรซารี่รู้ทันที

เพื่อนบ้าน : “โรซารี่! โรซารี่!”

โรซารี่ : “มาดาม”

เพื่อนบ้าน : “โรซารี่! พระเจ้าช่วย แม่ของเธอถูกรถม้าชน!!”

โรซารี่ : “ฮะ?! ไม่ ไม่จริง!!” เมื่อโรซารี่ได้ยินข่าวร้ายนั้นหัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น เธอรีบวิ่งกลับไปหาแม่ของเธอทันที

หน้าถัดไป




Create Date : 08 ตุลาคม 2555
Last Update : 5 กรกฎาคม 2560 12:50:57 น.
Counter : 961 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

BlogGang Popular Award#13



Lady Oscar
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 15 คน [?]



New Comments
ตุลาคม 2555

 
1
2
3
4
5
6
7
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
All Blog