ตอนที่ 4(2) โชคชะตาของกุหลาบ (The Destiny of the Rose)
                  ณ พระราชวังในกรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย หลังจากที่นายกรัฐมนตรีของออสเตรีย เค้าท์โคนิซ ได้รับจดหมายจากท่านเค้าท์เมอซี่ จึงนำจดหมายไปถวายและกราบทูลให้จักรพรรดินีทรงทราบ

เทเรซ่า : “ฮะ! เธอเป็นต้นเหตุให้เกิดความวุ่นวายในแวร์ซายส์อย่างนั้นหรอ” หลังจากที่ได้อ่านจดหมาย พระนางมาเรียเทเรซ่าก็รู้สึกเป็นกังวลมาก

เค้าท์โคนิซ : “ดูเหมือนสถานการณ์จะตึงเครียด ตั้งแต่มีจดหมายด่วนมาจากท่านเค้าท์เมอซี่  ฝ่าบาทได้โปรดเขียนจดหมายส่งตรงถึงพระนางอังตัวเน็ตด้วยพะยะค่ะ”

พระนางมาเรีย เทเรซ่า รู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างมาก เพราะเธอได้นึกถึงสิ่งที่เธอเคยสอนกับลูกสาวเอาไว้ “ชั้นจะทำอย่างนั้นได้ยังไงกัน ฉันเคยสอนเธอเอาไว้ว่า ผู้หญิงที่ขายตัวให้กับผู้ชายหรือคนที่เป็นเมียน้อยนั้นชั่วช้าที่สุด ชั้นไม่สามารถสั่งให้ลูกสาวของชั้น ก้มหัวให้กับผู้หญิงอย่างมาดามดูเบอรี่ได้” หลังจากที่พระนางมาเรีย เทเรซ่านิ่งเงียบไปซักครู่หนึ่ง เค้าท์โคนิซก็ได้ขอร้องฝ่าบาทอีกครั้ง

เค้าท์โคนิซ : “ฝ่าบาท หม่อมชั้นเข้าใจในความลังเลของฝ่าบาท แต่ขอให้ฝ่าบาททรงเห็นแก่ความสัมพันธ์กับฝรั่งเศสด้วยเถอะพะยะค่ะ”

เทเรซ่า : “ถูกแล้ว...เราจะต้องไม่ขัดพระทัยของกษัตริย์ฝรั่งเศส” พระนางยอมฟังคำขอร้องของโคนิซ “โคนิซ ได้โปรดเขียนจดหมาย ถ้าบอกไปว่าเป็นคำสั่งของท่านนายกรัฐมนตรีโคนิซ เธอจะต้องทำตามอย่างแน่นอน”

โคนิซ : “พะยะค่ะ”

                นายกรัฐมนตรีโคนิซได้ส่งจดหมายตามรับสั่งของพระนางมาเรียเทเรซ่า เมื่อจดหมายส่งถึงแวร์ซายส์ท่านเค้าท์เมอซี่จึงเปิดอ่านข้อความในจดหมายให้พระนางอังตัวเน็ตฟัง

เค้าท์เมอซี่ : “...เพราะว่าการดูหมิ่นบุคคลซึ่งมีความใกล้ชิดกับฝ่าบาทนั้น ก็เท่ากับว่าดูหมิ่นฝ่าบาทด้วยเช่นกัน ได้โปรดแก้ไขในทันที...” “นี่คือคำสั่งจากนายกรัฐมนตรีโคนิซพะยะค่ะ องค์หญิง  แล้ว...” เค้าท์เมอซี่ยังไม่ทันจะพูดจบ พระนางอังตัวเน็ตก็ขัดขึ้น

อังตัวเน็ต : “รู้แล้ว! รู้แล้ว! ชั้นเข้าใจหมดแล้ว ข้ามส่วนที่เหลือไปเลย”

เค้าท์เมอซี่ : “ถ้าอย่างนั้น ในงานสังสรรค์วันนี้ ได้โปรดเถอะ...พระนางอังตัวเนต” เค้าท์เมอซี่ขอร้องอังตัวเน็ต

อังตัวเน็ต : “ครั้งเดียวเท่านั้นนะ”

เค้าท์เมอซี่ : “พะยะค่ะ” เค้าท์เมอซี่ยิ้มอย่างดีใจที่พระนางจะยอมพูดกับมาดามดูเบอรี่

แต่ในใจของอังตัวเน็ตนั้นกลับรู้สึกรำคาญ และสงสัยว่าเรื่องนี้รู้ไปถึงออสเตรียได้อย่างไร “ตาแก่ขี้บ่น โคนิซ คิดอยากจะสั่งอะไรก็สั่ง เอ๊ะ แต่ว่าเรื่องแบบนี้เล็ดลอดไปถึงออสเตรียได้ยังไงกัน”

                ในงานเลี้ยงสังสรรค์ตอนบ่าย ในพระราชวังแวร์ซายส์ ระหว่างที่พระนางมารี อังตัวเน็ตกำลังเสร็จออกมา  เหล่าขุนนางและชนชั้นสูงต่างพากันซุบซิบเรื่องจดหมายจากรัฐมนตรีของออสเตรีย ที่ส่งถึงพระนางมารี อังตัวเน็ต “นายกรัฐมนตรีของออสเตรียส่งจดหมายมา” “ถึงพระนางมารีอังตัวเน็ตหรอ?” “ใช่ สุดท้ายก็คงต้องทำตาม” “ดูนั่นสิ ท่านออสการ์ติดตามองค์หญิงรัชทายาทมาด้วย” “แน่นอนสิ ก็เธอเป็นห่วงแม่ของเธอนี่” “ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้ามาดามดูเบอรี่โกรธ” “อีกอย่างนะ ชั้นก็ยังไม่เห็นมาดามดูเบอรี่เลย” ทันใดนั้นมาดามดูเบอรี่ก็ปรากฏตัวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสผิดปรกติ “นี่ๆ มาดามดูเบอรี่มาแล้ว” “มาดามดูเบอรี่ปรากฏตัวแล้ว โอ้ว วันนี้เธอดูอารมณ์ดีพิลึก” “แสดงว่าเรื่องจดหมายจากออสเตรียก็เป็นเรื่องจริงนะสิ” “อืม ถ้าอย่างนั้น วันนี้พระนางอังตัวเน็ตก็อาจจะ...” “ใช่ๆ เธอต้องพูดกับมาดามดูเบอรี่” “ชั้นอยากจะเห็นฉากดราม่าที่สุดในแวร์ซายส์ ด้วยตาของชั้นเอง”

ทางด้านมาดามดูเบอรี่ เธอค่อยๆเดินตรงมาหาพระนางมารี อังตัวเน็ต ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส และกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ เพราะเธอแน่ใจว่า วันนี้พระนางมารีอังตัวเน็ตจะต้องพูดกับเธอตามคำสั่งของนายกรัฐมนตรีของออสเตรียอย่างแน่นอน

“หึ ชั้นเกิดในสลัม เป็นสามัญชนธรรมดา แต่ด้วยความพยายามชั้นจึงได้เป็นภรรยาของท่านเค้าท์ และเป็นที่โปรดปรานของกษัตริย์ มีอำนาจ เพชรนิลจินดา และพระราชวัง... ตอนนี้ชั้นมีทุกสิ่งทุกอย่างที่ชั้นต้องการอยู่ในกำมือ และในวันนี้ชั้นจะทำให้องค์หญิงรัชทายาทพูดกับชั้น และในที่สุดทุกคนจะต้องยอมรับว่า ชั้นมีอำนาจเหนือกว่ายัยเด็กนั้น” ดูเบอรี่คิดในใจ มาดามดูเบอรี่เดินตรงเข้ามาหาพระนางมารี อังตัวเน็ต

ทางฝั่งของมารี อังตัวเน็ตก็คิดอยู่เช่นกัน “ไม่ได้ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นรับสั่งของฝ่าบาท แต่ถ้าชั้นยอมพูดกับเธอ ก็หมายความว่าชั้นยอมให้โสเภณีและเมียน้อยสามารถเข้ามาในวังได้ตามอำเภอใจ ชั้นยอมไม่ได้เด็ดขาด! ชั้นยอมไม่ได้! ชั้นจะไม่ทำเพราะท่านป้าบอกไว้ ที่จริงก็เพื่อตัวชั้นเอง มันเป็นศักดิ์ศรีขององค์หญิงรัชทายาทแห่งฝรั่งเศส”

                ทันทีที่ดูเบอรี่เดินมาถึงหน้าพระพักต์ของพระนางมารีอังตัวเน็ต เธอก็ถอนสายบัวตามมารยาทเพื่อรอรับคำพูดของอังตัวเน็ต แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกมาจากปากของอังตัวเน็ต แต่พระนางอังตัวเน็ตกลับมองหน้าดูเบอรี่ด้วยสายตาที่แข็งกร้าว ทุกคนในที่นั้น รวมทั้งมาดามดูเบอรี่รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก “ดูสายตาของเธอสิ! เกิดอะไรขึ้น? เธอจะไม่สนใจคำสั่งของนายกรัฐมนตรีของบ้านเกิดของเธออย่างงั้นหรอ?”  มาดามดูเบอรี่ทั้งโกรธ ทั้งแค้นและรู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างยิ่ง เธอหักพัดในมือเป็นสองท่อนแล้วโยนลงพื้น และหันหลังกลับเข้าห้องไปทันที

ดูเบอรี่ : “ยัยเด็กบ้า!” มาดามดูเบอรี่ซบหน้าลงบนที่นอน และเธอก็เริ่มที่จะทำลายข้าวของอีก แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงใครคนหนึ่ง เค้าท์โอเลียนนั่นเอง

เค้าท์โอเลียน : “มาดามดูเบอรี่ ชั้นเข้าใจว่าทำไมท่านถึงโมโห เมื่อเร็วๆนี้ชั้นพึ่งได้รับไวน์ชั้นเลิศมาจากเมืองโกลด์โคสต์ แอฟริกา ชั้นคิดว่าน่าจะเอามามอบเป็นของขวัญให้ท่านจะดีกว่า มาดามดูเบอรี่” เค้าท์โอเลียนเดินเข้ามาในห้องของมาดามดูเบอรี่พร้อมถือขวดไวน์แดงอยู่ในมือ

ดูเบอรี่ : “แล้วไง? ก็แค่ไวน์ธรรมดาๆ”

เค้าท์โอเลียน : “ใช่ ก็แค่ไวน์ธรรมดา แต่เต็มไปด้วยกลิ่นที่เย้ายวนและรสชาติเยี่ยม ไวน์ชั้นเลิศที่จะไม่ทิ้งหลักฐาน...เพียงแค่จิบเดียว ก็จะขึ้นสวรรค์ทันที มาดามดูเบอรี่ ท่านก็จะไม่ตกเป็นผู้ต้องสงสัย... 555” เค้าท์โอเลียนและมาดามดูเบอรี่ คิดจะวางแผนชั่วอีกแล้ว

                ขณะที่มาดามจาร์เจเยสกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่หน้าเตาผิงในห้องพักภายในพระราชวังแวร์ซายส์ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู ก๊อก ก๊อก ก๊อก

มาดามจาร์เจเยส : “เข้ามาได้” หญิงรับใช้สูงอายุคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามา

หญิงรับใช้ : “มาดามจาร์เจเยส”

มาดามจาร์เจเยส : “คะ?”

หญิงรับใช้ : “องค์หญิงรัชทายาททรงรับสั่งให้ท่านนำไวน์ไปถวายให้พระองค์ที่ห้องของมาดามดูเบอรี่”

มาดามจาร์เจเยส : “องค์หญิงอยู่ในห้องของมาดามดูเบอรี่หรอ?” มาดามถามด้วยความแปลกใจ

หญิงรับใช้ : “ค่ะ”

“แปลกจัง พระนางอังตัวเนตอยู่ในห้องของมาดามดูเบอรี่ แต่พระนางเกลียดชังเธอนี่นา” มาดามจาร์เจเยสคิดสงสัยอยู่ในใจ

หญิงรับใช้ : “ได้โปรดรีบหน่อย! มันเป็นรับสั่งของฝ่าบาท พวกเค้ากำลังสนทนากันอยู่”

มาดามจาร์เจเยส : “ฮะ! ฝ่าบาทด้วยหรอ? แล้วทำไมพวกเค้าไม่ให้นางกำนันที่มีหน้านี้ไปถวายไวน์ล่ะ? มีนางกำนันตั้ง 168 คนที่มีหน้าที่ดูแลเรื่องพระกระยาหารของพระนางอังตัวเน็ต”  หญิงรับใช้ได้ยินดังนั้นก็ชักสีหน้าไม่พอใจ

หญิงรับใช้ : “พระองค์รับสั่งว่าให้เป็นมาดามจาร์เจเยสเท่านั้น” แล้วสาวใช้ก็สะบัดหน้าเดินออกไป

มาดามจาร์เจเยสได้ยินดังนั้นก็จำเป็นจะต้องทำตาม มาดามจาร์เจเยส พร้อมกับเด็กสาวใช้ซึ่งถือถาดใส่ไวน์แดงสองแก้ว เดินไปที่ห้องของมาดามดูเบอรี่ เมื่อถึงห้องเธอก็เคาะประตูและเข้าไปข้างใน

มาดาม : “ชั้นเอาไวน์มาถวายให้องค์หญิงค่ะ”

มาดามดูเบอรี่ซึ่งรออยู่แล้ว ก็แสร้งทำเป็นต้อนรับขับสู้

ดูเบอรี่ : “โอ้ว มาดามจาร์เจเยส ขอบคุณมากเลย ที่เอามาให้” มาดามจาร์เจเยสก็ต้องแปลกใจอีกครั้งเมื่อดูรอบๆห้องแล้วไม่เห็นใครเลยนอกจากมาดามดูเบอรี่

มาดามจาร์เจเยส : “ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่พระนางอังตัวเน็ตอยู่ไหนคะ?”

ดูเบอรี่ : “ว้าแย่จัง พระนางอังตัวเน็ตพึ่งเสด็จกลับไปเมื่อซักครู่นี้เอง” ดูเบอรี่โกหก

                ทางด้านอังเดรซึ่งรู้ว่ามาดามจาร์เจเยสถูกเรียกไปที่ห้องของมาดามดูเบอรี่ จึงรีบวิ่งมาบอกออสการ์ซึ่งพักอยู่ในห้องพักภายในพระราชวังแวร์ซายส์เช่นกัน

อังเดร : “ออสการ์!”

ออสการ์ : “อังเดร ทำไมต้องรีบร้อนขนาดนั้น?”

อังเดร : “มาดามพึ่งออกไปที่ห้องของมาดามดูเบอรี่ ออสการ์ เธอรู้รึป่าว?”

ออสการ์ : “อะไรนะ? ท่านแม่หรอ?”

อังเดร : “มาดามได้รับคำสั่งจากพระนางอังตัวเน็ตให้เอาไวน์ไปถวายให้พวกเค้า” ออสการ์ได้ยินดังนั้นก็สังหรณ์ใจว่าจะต้องเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแน่ๆ เพราะรู้อยู่แล้วว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่พระนางอังตัวเน็ตจะเข้าไปอยู่ในห้องของมาดามดูเบอรี่

ออสการ์ : “แย่แล้ว!” ออสการ์รีบวิ่งไปที่ห้องของมาดามดูเบอรี่อย่างไม่คิดชีวิต

                ในห้องของมาดามดูเบอรี่ แผนชั่วร้ายยังคงดำเนินต่อไป

ดูเบอรี่ : “มาดื่มไวน์ด้วยกันสิ ไหนๆมาดามจาร์เจเยสก็อุตส่าห์ยกมาให้พวกเรา” แล้วเธอก็หันไปชวนสาวใช้อีกคน “เธอก็มาดื่มด้วยกันสิ”

สาวใช้ : “โอ้ว ได้หรอคะ? ชั้นเนี่ยนะคะ? ขอบคุณมากค่ะ” เด็กสาวรู้สึกเป็นเกียรติที่ถูกเชิญให้ร่วมดื่มไวน์

ดูเบอรี่ : “ใช่ ไหนๆ เธอก็อุตส่าห์เอามาให้ชั้นแล้ว”

เด็กสาวใช้ถอนสายบัวขอบคุณและเดินเข้ามารับแก้วไวน์จากมือของดูเบอรี่ไปดื่ม...เพียงแค่จิบเดียวเท่านั้น แก้วไวน์ก็ร่วงออกจากมือแตกกระจาย พร้อมกับร่างของเด็กสาวที่ทรุดลงกับพื้น มาดามจาร์เจเยสตกใจสุดขีด และพยายามเข้าไปช่วยเด็กคนนั้น

มาดามจาร์เจเยส : “เกิดอะไรขึ้น? ทำใจดีดีไว้นะ” แต่ไม่ทันเสียแล้ว เด็กสาวล้มลงเสียชีวิตทันที

ดูเบอรี่ : “ยาพิษ! ในไวน์มียาพิษ” ดูเบอรี่มองหน้าของมาดามจาร์เจเยสด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น

มาดามจาร์เจเยสรู้ตัวแล้วว่าหลงกลของมาดามดูเบอรี่ “แย่แล้ว! นี่มันเป็นกับดัก! นี่มันเป็นกับดักของมาดามดูเบอรี่นี่! เธอแก้แค้นที่ชั้นมาเป็นคนรับใช้ของพระนางอังตัวเน็ต”

ดูเบอรี่ : “มาดามจาร์เจเยส เธอกล้าใส่ยาพิษในไวน์ของชั้นหรอ! องค์หญิงรัชทายาทส่งเธอมาใช้มั้ย? หรือว่ามันเป็นแผนของเธอเอง?!”  มาดามดูเบอรี่พยายามใส่ร้ายมาดามจาร์เจเยส  แต่พระเจ้าช่วย..ทันใดนั้นออสการ์ก็เปิดประตูเข้ามาพอดี มาดามดูเบอรี่ตกใจที่เห็นออสการ์ ออสการ์ก็ตกใจที่เห็นร่างของเด็กสาวใช้กองอยู่บนพื้น ออสการ์เดินเข้ามาดูร่างที่ไร้วิญญาณของเด็กสาว

ออสการ์ : “ช่างอำมหิตอะไรเช่นนี้! ท่านเอาชีวิตของนางสนองพระโอษฐ์มาเป็นเครื่องมือ!”

ดูเบอรี่ : “หยาบคาย เธอพูดอะไรน่ะ?” มาดามดูเบอรี่ตกใจและหวาดกลัว ที่ออสการ์รู้ทันแผนการของเธอ  ออสการ์หยิบเศษแก้วไวน์ และลุกขึ้นมาประจัญหน้ากับมาดามดูเบอรี่

ออสการ์ : “ท่านวางแผนให้แม่ของชั้นเป็นคนยกไวน์ใส่ยาพิษมาถวายและใส่ร้ายว่าแม่ของชั้นพยายามแอบใส่ยาพิษลงในไวน์ให้ท่านดื่ม”

ดูเบอรี่ : “เธอพูดอะไรของเธอ?” ดูเบอรี่ยังปากแข็งไม่ยอมรับผิด

ออสการ์ : “ท่านคิดว่าชั้นโง่จนดูไม่ออกรึไง มาดามดูเบอรี่?” ออสการ์ขว้างเศษแก้วทะลุกระจกหน้าต่างออกไปข้างนอกด้วยความโกรธ  จากนั้นก็ชักดาบออกมา โดยมีมาดามจาร์เจเยสหลบอยู่ข้างหลัง

ออสการ์ : “ท่านอาจจะเป็นผู้หญิงสูงศักดิ์และเป็นคนที่ฝ่าบาทรัก” ออสการ์ชี้ปลายดาบที่แหลมคมไปที่หน้าของดูเบอรี่ ดูเบอรี่ผงะถอยหลังด้วยความกลัว

ออสการ์ : “แต่จำไว้นะว่า ตราบใดที่ชั้นยังอยู่ ชั้นจะไม่ยอมให้ท่านทำร้ายพระนางอังตัวเน็ตหรือว่าแม่ของชั้นเป็นอันขาด!”

มาดามดูเบอรี่ทรุดตัวลงกับพื้น ทั้งความโกรธความแค้นละคนกันกลายเป็นน้ำตาที่ไหลพรากออกมา

ออสการ์ : “เราไปกันเถอะ ท่านแม่”

แล้วออสการ์กับมาดามจาร์เจเยส ก็เดินออกจากห้องของมาดามดูเบอรี่ไป

จบตอนที่ 4

หน้าถัดไป




Create Date : 27 กันยายน 2556
Last Update : 10 ตุลาคม 2558 13:19:10 น.
Counter : 794 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Lady Oscar
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 15 คน [?]



New Comments
กันยายน 2556

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
23
24
25
26
28
29
30
 
 
All Blog